1.Mommy

Δράμα, 139′, Καναδάς 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Mommy

Γλώσσα: Γαλλικά/Αγγλικά

Του Ξαβιέ Ντολάν

Με τους Αν Ντορβάλ, Σουζάν Κλεμάν, Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν, Αλεξάντρ Γκογιέ, Πατρίκ Ιάρ, Μισέλ Λιτουάκ, Βιβιάν Πακάλ, Ναταλί Χέιμελ-Ρόι

ΠΛΟΚΗ- ΚΡΙΤΙΚΗ

O γεννημένος το 1989 στο Κεμπέκ, Ξαβιέ Ντολάν, έχοντας καταφέρει να παράξει τέσσερις ταινίες μεγάλου μήκους, έχοντας συλλέξει δεκάδες βραβεία και επαίνους-χαρακτηριζόμενος ως παιδί θαύμα- συνεχίζει με την πέμπτη του( Mommy), να εξερευνά -λιγότερο από το παρελθόν- την εφηβική κρίση σεξουαλικής ταυτότητας και –περισσότερο- να ιχνηλατεί, τους αλληλοσυνδεόμενους πόλους αγάπης και μίσους, ανατροφοδοτούμενος κάθε φορά-όπως και τώρα- από την προβληματική σχέση, με τη μητέρα του, την Ζενεβιέβ.

Το αρχικό πλάνο, μας εισάγει με τίτλους, σε ένα μη ρεαλιστικό γεγονός, στον Καναδά του 2015, όπου ο νόμος του κράτους δίνει τη δυνατότητα στους γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους σε ένα ειδικό κέντρο για εφήβους, τύπου αναμορφωτηρίου, χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες. Η Νταϊάν (Αν Ντορβάλ), χήρα και άνεργη, βρίσκεται ένα βήμα πριν την επανένωση με τον ευερέθιστο, επιθετικό αλλά ευαίσθητο 16χρόνο γιό της, τον Στιβ (Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν), με την δυσπροσάρμοστη του συμπεριφορά, (προκάλεσε εγκαύματα πρώτου βαθμού σε εργαζόμενο του ιδρύματος), να αναπτύσσεται μετά τον θάνατο του πατέρα του.

Η νεαρή μητέρα δεν έχει χρήματα, δεν έχει δουλειά, αντ’αυτού έχει ένα οργισμένο παιδί, που την αγαπάει παθιασμένα, όμως οι υπαρξιακές του ανησυχίες, σε συνδυασμό με τη ψυχολογική του ανισορροπία, θα οδηγήσουν τη συμβίωση τους.. πραγματικά στα άκρα. Στο κινηματογραφικό κάδρο του Ντολάν θα προστεθεί η μούσα του, Σούζαν Κλεμάν, σε ρόλο μιας καταπιεσμένης από τα « κρυφά της θέλω», δασκάλας, της Κάιλα, που διαμένει με τον σύντροφό της απέναντι από την Νταϊάν και η στενή επαφή που θα αναπτύξει με μάνα και γιο, θα την οδηγήσει στην εξερεύνηση και του δικού της εαυτού.

Ο νεαρός σκηνοθέτης, στην επείγουσα του ανάγκη να προβάλει τα έφηβα αγριεμένα όντα, επιτυγχάνει για πρώτη φορά, να ακουμπήσει τις αντιφάσεις, το χάος και την περιπλοκότητα, κατανόησης των πράξεων των παιδιών, στο σύγχρονο- κοινωνικά και οικογενειακά- αποσταθεροποιημένο περιβάλλον που μας περιστοιχίζει. Συνέτεινε σ’ αυτό, ο ιδανικός τρόπος με τον οποίο κατεύθυνε τον ηθοποιό Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν, με την ακατάπαυστη κινητικότητα του, εντός του κάδρου και σε όλες τις εκφάνσεις της συμπεριφοράς του ( πληγωμένος άρα εδώ υπερευαίσθητος, νευρικός, βίαιος).

Από την άλλη πλευρά, η επιθυμία του να ενσωματώσει μέσα στα –υπερβολικά- 150 κινηματογραφικά λεπτά, την κοινωνική αδιαφορία( για τον Στιβ), την οικονομική δυσπραγία( της μητέρας του), την ανελευθερία εντός του γάμου(της Κάιλα), τις απωθημένες τραυματικές εμπειρίες από την απώλεια του πατέρα και το Φροϋδικό “οιδιπόδειο σύμπλεγμα”, αναμειγνύοντάς το -θα λέγαμε- και με το Λακανικό απόφθεγμα «το ασυνείδητο είναι δομημένο σαν γλώσσα», ο Ντολάν από ένα σημείο και έπειτα σκαλώνει, ανακυκλώνεται, χάνεται, μας μπερδεύει, μας κουράζει, γίνεται υπερφίαλος, υπερσυναισθηματικός, θεατρινίστικος, προσπαθεί μάταια να σοκάρει με τις άσκοπες λεκτικές συγκρούσεις και φωνασκίες των ηρώων του, είναι απολύτως λογικό να μην μπορεί να σηκώσει το φορτίο των πολυποίκιλων και δυσεπίλυτων θεμάτων που θέτει, στην ηλικία των 25 του χρόνων. Άλλωστε, το εξαιρετικό κοινωνικό σινεμά των αδερφών Νταρντέν, που δείχνει ο Ντολάν, να παίρνει στοιχεία, έφτασε στην ωρίμανσή του, όταν ήδη το σκηνοθετικό δίδυμο ήταν άνω των 40, με την « Υπόσχεση», του 1996, αλλά ακόμα και ο Αλμοδοβάρ, χρειάστηκε να πειραματιστεί αρκετά για να φτάσει στα 50 του χρόνια, να σκηνοθετεί το « Όλα για τη Μητέρα μου».

Στο τεχνικό μέρος, ο πεισματάρης Ντολάν, επέμεινε –σχεδόν- μέχρι τέλους, στη χρήση της οθόνης σε μέγεθος tablet 1: 1, δημιουργώντας μια απόσταση μεταξύ των τριών χαρακτήρων και του εξωτερικού περιβάλλοντος. Το έργο αποκτούσε άλλη δυναμική όταν το πλάνο άνοιξε 2-3 φορές, στο κλασσικό 16: 9.

Ο παθιασμένος Καναδός σκηνοθέτης έχει όλο το μέλλον μπροστά του, η μέχρι τώρα κινηματογραφική του διαδρομή αξίζει της προσοχής μας, και ιδιαίτερα οι δύο ταινίες που επικοινωνούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία, το « Σκότωσα τη Μητέρα μου» (του 2009) και αυτή εδώ, χρειάζεται όμως, να κατασταλάξουν οι εμμονές του, χρειάζεται σοφία, που αποκτάται μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο.     Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών 2014

Ι.Γ

Η ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ

2. 1001 Γραμμάρια 

Δράμα, 93′, Νορβηγία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: 1001 Gram/ 1001 Grams

Γλώσσα:  Νορβηγικά/ Γαλλικά/ Αγγλικά

Του Μπεντ Χάμερ

Με τους  Αν Νταλ Τορπ, Λοράν Στοκέρ, Περ Κρίστιαν Έλεφσεν

ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ

Η Νορβηγίδα Μαρί, ακολουθεί τα επαγγελματικά βήματα του – άρρωστου – αλλά παγκοσμίου φήμης, πατέρα της, τον οποίο θαυμάζει.. Η Μαρί εργάζεται στην Εθνική Υπηρεσία Μετρολογίας, ελέγχοντας  και στις πιο μικρές τους λεπτομέρειες,  εμπορικές κλίμακες, αντλίες βενζίνης, μετρώντας συσκευές για να τις πιστοποιήσει, ταξιδεύοντας από χώρα σε χώρα, σε ερευνητικά κέντρα και συνέδρια. Η προσωπική της ζωή βρίσκεται σε μια στασιμότητα και το ταρακούνημα θα έρθει, όταν σε ένα συνέδριο για το πραγματικό βάρος της  θεμελιώδους μονάδας μάζας( χιλιόγραμμο), που διεξάγεται  στο Παρίσι, θα γνωρίσει έναν επίσης ιδιόμορφο συνάδελφο της, τον Πι, τον οποίο ερωτεύεται, ξεκινώντας ένα περίεργο και πρωτότυπο παιχνίδι, καταγράφοντας το βάρος των διαφόρων της συναισθημάτων.

Ιδιόρρυθμη και εξόχως ασυνήθιστη στην φόρμα της ρομαντική κομεντί, αλληγορική από την αρχή μέχρι και το τέλος της. Ο Νορβηγός Μπεντ Χάμερ φτιάχνει μια ταινία για όσους δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματα τους, κινούμενος γύρω από τις ευαισθησίες μιας ακόμα -πιο σύγχρονης από την Αμελί – ηρωίδας, μελαγχολικής και φοβισμένης, από τον πεζό τρόπο ζωής και τους άρρωστους,ψυχή τε και σώματι, συνανθρώπους της. Ο Μπεντ Χάμερ μέσα από την προσωπικότητα της Μαρί (ζώντας μέσα από πρωτόκολλα μιας τυποποιημένης καθημερινότητας), δείχνει να ξορκίζει την κουλτούρα των βορειοευρωπαϊκών χωρών, ιδίως της πόλης του Όσλο, όπου ακόμα και τα σπίτια , οι δρόμοι, προκαλούν στον σεναριογράφο και σκηνοθέτη μια νωθρότητα, εν αντιθέσει με το Παρίσι, του φωτός, των ανοιχτών χώρων, το οποίο κατά κάποιο τρόπο ο ίδιος μυθοποιεί, και ο έρωτας έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο.
Παρότι, αναγνωρίζουμε την πρωτοτυπία της ιδέας και της τεχνικής αποτύπωσης, το έργο δεν μπορεί να ξεφύγει από την μονοτονία του αργόσυρτου αφηγηματικού ρυθμού, από τους δυσκίνητους διαλόγους ενός περιγραφικού επιστημονικού λόγου και τις απλοϊκές ατάκες του στιλ « Ήρθε η στιγμή να βάλω τη ζωή μου σε μια τάξη ».

Ι.Γ

The post Πρεμιέρες… από 30 Απριλίου appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια, 136΄, ΗΠΑ 2014

Των Άντονι και Τζόε Ρούσο

Παίζουν: Κρις Έβανς, Σκάρλετ Γιόχανσον, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Ρόμπερτ Ρέντφορντ

Ο Στιβ Ρότζερς μετά από τα τελευταία γεγονότα – βλέπε «Captain America, Η επιστροφή του πρώτου εκδικητή» (2011) αλλά «The Avengers» (2012)- βρίσκεται εγκλωβισμένος σε ένα περιβάλλον, τη σημερινή εποχή, που δεν του ταιριάζει καθόλου. Στην Ουάσιγκτον που κατοικεί βλέπει τους πιο κοντινούς και αγαπημένους του ανθρώπους να σβήνουν από γηρατειά, την ίδια ώρα που εκείνος παραμένει νέος (ας έχει περάσει τα 90 χρόνια ζωής εδώ και καιρό…) και φυσικά αποφασισμένος να καταπολεμήσει το κακό, από όπου κι αν προέρχεται. Η ευκαιρία για δράση έρχεται όταν ο Νικ Φιούρι (Σάμιουελ Τζάκσον) το αφεντικό του στην οργάνωση παγκόσμιας ασφάλειας ΑΣΠΙΔΑ, λίγο πριν σκοτωθεί τον προειδοποιεί για μια σκοτεινή πλεκτάνη όπου εμπλέκονται αρκετοί από τους συνεργάτες τους. Ο μόνος άνθρωπος ή μάλλον υπερήρωας που μπορεί να εμπιστευτεί ο Captain America είναι η κατάσκοπος Νατάσα Ρομανόφ (Σκάρλετ Γιόχανσον) πιο γνωστή κι ως Μαύρη Χήρα, που έχει αυτομολήσει στη Δύση. Η τελευταία πάντως δεν σταματάει να τον πειράζει για τα χρόνια απραξίας ή αποχής σε όλα τα… επίπεδα!

Εκλεκτό μέλος μιας παρέας υπερηρώων – στην οποία συγκαταλέγονται οι Iron man, Thor, Incredible Hulk, Hawkeye, οι γνωστοί μας Avengers δηλαδή – που ξεπήδησε τα τελευταία χρόνια από την εταιρεία παραγωγής Marvel Studios, ο Captain America οφείλει τις υπεράνθρωπες δυνάμεις του στα πειράματα που έγιναν σε αμερικανικά εργαστήρια στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Στην πρώτη ταινία ο παλιομοδίτης Στιβ Ρότζερς είχε πολλούς λόγους για να πιστεύει βαθιά σε ότι πράττει. Η Αμερική κι η μισή σχεδόν ανθρωπότητα βρισκόταν σε πόλεμο με τους ναζί. Ο πατριωτισμός ήταν όχι απλώς ιδεολογία αλλά τρόπος ζωής και η αυταπάρνηση στο στρατιωτικό καθήκον έδειχνε μοναδική πυξίδα προσανατολισμού για τον Captain America (γεννήθηκε το Μάρτιο του 1941 στις σελίδες ενός κόμικ της Marvel από τους Τζο Σίμον και Τζακ Κέρμπι) σε ένα κόσμο χαοτικό και ζοφερό. Εβδομήντα χρόνια αργότερα «ξυπνάει» από την κατάψυξη σε ένα κόσμο επίσης χαοτικό και σκοτεινό. Με τη διαφορά όμως πως αυτός ο κόσμος, στον οποίο οι ΗΠΑ κρατούν το ρόλο σερίφη του σύμπαντος, δεν χρειάζεται πλέον ήρωες τύπου Captain America. Ή μήπως όχι;

Kλείνοντας μας πονηρά το ματάκι οι δημιουργοί του φιλμ, τα αδέλφια Άντονι και Τζο Ρούσο (η κωμωδιούλα «Στους δύο τρίτος δεν χωρεί» με τους Κ. Χάντσον, Ο. Ουίλσον, Μ. Ντίλον και Μ. Ντάγκλας και το τηλεοπτικό «Community» οι πιο γνωστές δουλειές τους) προσθέτουν στα διαλείμματα της ομολογουμένως καθηλωτικής δράσης, ορισμένα τσιτάτα για κουβεντούλα. Η σύγκρουση παλιού και νέου κόσμου, η απώλεια ελευθερίας και η εδραίωση φόβου και, φυσικά, η μόδα της τρομοκρατίας και η καταπολέμηση της, είναι κάποια μόνο από τα θέματα που «θίγει» αυτός ο Captain America. Στην πραγματικότητα αυτές οι προσθήκες δεν ήταν αναγκαίες αφού σε σχέση με το προ τριετίας φιλμ του Τζο Τζόνστον, η κινηματογραφική άποψη των αδελφών Ρούσο είναι σαφώς πιο εντυπωσιακή, πληθωρική και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. …. 

Παράλληλα με την αναζήτηση της νέας του ταυτότητας και πλησιάζοντας στη δύσκολη φάση μιας καθυστερημένης ενηλικίωσης – πρόκειται για το κυρίαρχο θέμα του φιλμ που το «πιάνουν» σωστά με τους κατάλληλους ψυχολογικούς και συναισθηματικούς μηχανισμούς οι σεναριογράφοι-  ο Στιβ Ρότζερς έχει να αντιμετωπίσει νέους εχθρούς. Όπως τον ανίκητο κι αγνώστου ταυτότητας «Στρατιώτη του Χειμώνα», έναν ασταμάτητο μασκοφόρο μακελάρη με μηχανικά μέλη στο κορμί του, που τον καταδιώκει.

Η Νατάσα Ρομανόφ βοηθάει αρκετά τον Captain America αν και δεν είναι λίγες οι φορές που τον αποσυντονίζει με τα… σεξιστικά (sic) πειράγματά της. Εννοείται πως ιδανικότερη για το ρόλο από την Σκάρλετ Γιόχανσον δεν θα μπορούσαν να βρουν τα τσακάλια της Marvel, αφού ένας ψίθυρος της αρκεί για να προκαλέσει τρικυμία στον άμοιρο ήρωα. Στο επίπεδο του χιούμορ, το σίκουελ συνεχίζει την καλή παράδοση της πρώτης ταινίας όπου πρωτοστατούσε ο εκπαιδευτής Τόμι Λι Τζόουνς (θανατηφόρα η ατάκα του σε κείνο το φιλμ για τον κοκαλιάρη τότε προπαιδευόμενο Ρότζερς: «και μόνο που τον βλέπω μού έρχεται να βάλω τα κλάματα») ενώ η δράση είναι όπως την περιμένουν οι φαν: πλούσια και καταιγιστική. Η παρουσία έκπληξη του Ρέντφορντ στο ρόλο του σκοτεινού Αλεξάντερ Πιρς προσθέτει ποιότητα στην ταινία, ενώ το ανοιχτό φινάλε, ανοίγει την όρεξη για ακόμη περισσότερη και διασκεδαστική δράση στο επόμενο φιλμ του χρυσοφόρου franchise της Marvel.

“Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα” από 3/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood  

The post Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα (Captain America: The Winter Soldier) appeared first on screeneye.gr.