Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ένα ποντίκι καταβροχθίζεται από μια γάτα και κάποια παιδιά σκοτώνουν τη γάτα και φεύγουν μακριά.
Ένας νεαρός άντρας μπαίνει σε ένα ταξί. Στη συνέχεια, με μανία, δένει τον οδηγό με ένα σχοινί, τον οδηγεί στην όχθη του ποταμού και τον χτυπάει με μια πέτρα, μέχρι θανάτου.

Ο δολοφόνος κρίνεται ένοχος και καταδικάζεται σε θάνατο, με απαγχονισμό.

Ο συνήγορος του θύτη, είναι ένας δικηγόρος που μόλις έχει περάσει τις εξετάσεις του δικηγορικού συλλόγου και κάνει τα αδύνατα-δυνατά, να αποτρέψει για τον πελάτη του, την εσχάτη των ποινών.

Ο νεαρός, αποκαλύπτει στον συνήγορο υπεράσπισής, το οδυνηρό παρελθόν του, προτού παραδοθεί στο δήμιο, που θα του φορέσει τη θηλιά στο λαιμό.

Την οσμή του θανάτου που κυριαρχούσε στην Πολωνία τη δεκαετία του ’80, την αποτυπώνει ο Κριστόφ Κισλόφσκι στην ταινία « Μικρή Ιστορία για ένα Φόνο» ακόμη και τεχνικά, είτε με το μαύρο χρώμα που καλύπτει ένα μέρος της οθόνης είτε με το κόκκινο που παραπέμπει στο αίμα.

Η ταινία γυρίστηκε ένα χρόνο περίπου, πριν την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, με το ζήτημα της ύπαρξης ή μη της θανατικής ποινής να απασχολεί έντονα την πολωνική κοινωνία και η ταινία αυτή, να παίζει καθοριστικό ρόλο στην μετέπειτα κατάργησή της.

Ο πολωνός σκηνοθέτης δεν επιθυμεί να απαντήσει στο ερώτημα γιατί ο νεαρός αφαίρεσε τη ζωή του ταξιτζή αλλά στο πώς του την αφαίρεσε και η σχεδόν επτάλεπτη σεκάνς μέσα και έξω από το ταξί, αποτελεί ένα κορυφαίο ψυχογράφημα της προσωπικότητας του δολοφόνου αλλά και μια κορυφαία στιγμή της παγκόσμιας κινηματογραφίας.

Με την τελευταία πράξη του δράματος, όταν ο νεαρός μπροστά στην αγχόνη αγριεύει και δείχνει να αποζητά τη ζωή του πίσω, ο Κισλόφσκι μετατρέπει το θύτη σε θύμα και όσους μπορούσαν να του σώσουν τη ζωή, σε θύτες.

Η θανατική ποινή για τον Κισλόφσκι είναι εξίσου μία πράξη βίας, όπου όσο καταδικαστέα είναι η αφαίρεση της ζωής από άνθρωπο σε άνθρωπο, το ίδιο είναι και η αφαίρεση της ζωής από το κράτος. Ο Κισλόφσκι λέει ξεκάθαρα « Ου φονεύσεις».

Ως εκ τούτου, ο ευρηματικός τίτλος της ταινίας, επαληθεύεται. Είναι όντως μια μικρή σε διάρκεια ταινία, 84 λεπτών, και ο φόνος έχει μια διττή μορφή.

Στην ταινία υπάρχει ένα πρόσωπο που υποφέρει, είναι ο δικηγόρος, ο οποίος απομυθοποιεί γρήγορα το επάγγελμά του, από ένα δικαστικό σώμα το οποίο υπηρετεί την εξουσία και τα κυνικά λόγια του εισαγγελέα « Εάν είσαι ευαίσθητος, δεν κάνεις για δικηγόρος» είναι χαρακτηριστικά μιας αντίληψης που υπήρχε και εξακολουθεί να υπάρχει. Όπως επίσης και η ευκολία που αφαιρείται μια ζωή, δεν αντικατοπτρίζει μονάχα την Πολωνία εκείνης της εποχής, αντικατοπτρίζει ίσως εντονότερα το δυτικό κόσμο της εποχής μας.

Μικρή Ιστορία για ένα Φόνο  από την Πέμπτη 22/8 στους κινηματογράφους

The post Μικρή Ιστορία για ένα Φόνο appeared first on screeneye.gr.

Κριστόφ Κισλόφσκι
(27 Ιουνίου 1941- 13 Μαρτίου 1996)

Ακολουθεί απόσπασμα ποιήματος του ίδιου:

ΜΕΡΑ

Ξεκινώ τη μέρα
σε σύνδεση
με τρεις λευκές επιφάνειες
Αλλιώς ξυπνάω
Λευκή γωνία χώρου
γεννιέται στη διασταύρωση
τριών τοίχων
Κοιτάζω τη γωνία
για πολλή ώρα
μέσα στη μέρα
Αυτή τη διασταύρωση τριών
τοίχων του χώρου
Τα χείλη μου ονοματίζουν
την ημερομηνία αυτής της συνάντησης
Περνάνε οι γραμμές
από τους τοίχους στο ταβάνι στον τοίχο πάλι
ή όπου αλλού
Προσπαθώ να μην χάσω
ούτε την πιο μικρή λεπτομέρεια
Αυτά τα σημαντικά χωρίσματα
εξαφανίζονται το δειλινό
Τα μάτια εκτείνονται
πέρα από τα όνειρα
Πέρα από την έντονη εκγύμναση του νου
χαλαρώνω
με τα μάτια
προς το ταβάνι
που άλικο απλώνεται
με δαντέλες να επισκιάζουν
τις σκέψεις
οικείες σκέψεις
Κι οι γραμμές των χρωμάτων στο ταβάνι
να κινούνται όλο και πιο δεξιά
προς το παράθυρό μου

Μετάφραση: Ελίνα Τραϊφόρου-Ula Lipińska

The post 18 χρόνια από το θάνατο του Κριστόφ Κισλόφσκι appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ελίνα Τραϊφόρου

Δεκάλογος μπορεί να είναι μια σειρά τηλεοπτικών επεισοδίων αλλά λόγω του συνδετικού τους θεματικού κρίκου με τις Δέκα εντολές, τους κατατάσσω σαν ενιαίο σύνολο. Αν αναλογιστούμε ότι τα 10 αυτά επεισόδια και συγχρόνως άλλες 2 βερσιόν κινηματογραφικών ταινιών (Μικρή ιστορία για ένα φόνο και Μικρή Ερωτική Ιστορία) γυρίστηκαν σε διάστημα ενός χρόνου έχουμε να κάνουμε με έναν θρίαμβο σε παραγωγικό επίπεδο.

Αν και τηλεοπτική παραγωγή ο Δεκάλογος δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει αριστουργηματικά κινηματογραφικά έργα και αποτελεί αισθητικό και νοηματικό κομψοτέχνημα. Χρησιμοποιώντας διαφορετικούς κάμεραμαν για κάθε επεισόδιο, με διαφορετικές προσεγγίσεις κάθε φορά ο Κισλόφσκι εν τούτοις κατορθώνει να επιτύχει ένα ομοιόμορφο αποτέλεσμα, τόσο λόγω της σεναριακής σύνδεσης των επεισοδίων όσο και μέσα από το μοντάζ.

Μέσα από τις γενικές αρχές των δέκα εντολών, ο Κισλόφσκι πλάθει καταστάσεις ανάλογες της κάθε εντολής μέσα σε μια σύγχρονη κοινωνία, με συγκεκριμένα πρόσωπα και ζωές. Ζωές που όμως εσκεμμένα αποφεύγει να αποτυπώσει άμεσα σε πολιτικά “καλούπια”, και έτσι οι ιστορίες μοιάζουν καθολικές και τα προβλήματα παγκόσμια. Όσο για τον τρόπο προσέγγισης του σκηνοθέτη, μιλάει ο θεός των μικρών πραγμάτων της καθημερινότητας, του ψυχισμού, των εσωτερικών διεργασιών, των μεταφορικών επιπέδων μέσω κάποιας αμυδρής, φαινομενικά ανούσιας λεπτομέρειας. Χαρακτηριστικά που θα εδραιώσουν την κινηματογραφία του και θα τον εντάξουν σε κορυφαίο δημιουργό.

(Αποσπάσματα από το βιβλίο «Kieślowski on Kieślowski»)

1. ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ

Ο Κισλόφσκι λέει «Συναντήθηκα τυχαία με τον συν-σεναριογράφο μου στο δρόμο. Είναι δικηγόρος… Είχε κρύο. Έβρεχε. Είχα χάσει ένα γάντι μου. «Κάποιος πρέπει να κάνει μια ταινία για τις Δέκα Εντολές» μου λέει ο Piesiewicz. «Πρέπει να την κάνεις εσύ.»»

«Πολύ συχνά ο Krzysztof (Piesiewicz) είναι αυτός που έχει τις βασικές ιδέες. Ιδέες που φαίνονται αδύνατον να κινηματογραφηθούν.»

Αναρωτιόταν ο ίδιος ο Κισλόφσκι «Να είναι μια ταινία άραγε; Ίσως Πολλές; Ίσως δέκα; Μια σειρά ή ένας κύκλος δέκα διαφορετικών ταινιών βασισμένων στις Δέκα Εντολές;»

2. ΑΠΟ ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΣΤΗΝ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

«Εκείνη την περίοδο το θέμα ήταν το σενάριο των ταινιών, δεν είχα σκεφτεί ακόμα να τις σκηνοθετήσω.»

«Οπότε σκέφτηκα, αν γράψω 10 σενάρια και τα παρουσιάσω σαν Δεκάλογο, 10 νέοι σκηνοθέτες θα μπορούσαν να κάνουν την πρώτη τους ταινία.»

 «Πολύ αργότερα, όταν ετοιμάστηκαν οι πρώτες βερσιόν των σεναρίων, συνειδητοποίησα, κάπως εγωιστικά, ότι δεν ήθελα να τα δώσω σε κανέναν άλλον.»

3. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

«Ο Piesewicz κι εγώ δεν πιστεύαμε ότι η πολιτική θα αλλάξει τον κόσμο, πόσο μάλλον προς το καλύτερο. Επίσης αρχίσαμε να διαισθανόμαστε ότι ο Δεκάλογος θα μπορούσε να ενδιαφέρει τη διεθνή αγορά. Έτσι αφήσαμε την πολιτική απ’ έξω.»

4. ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΣΥΝΟΨΗΣ

«Ο Δεκάλογος είναι μια προσπάθεια να αφηγηθούμε 10 ιστορίες για 10 ή 12 άτομα μπλεγμένα σε έναν αγώνα ακριβώς λόγω συγκεκριμένων περιστάσεων και όχι άλλων, περιστάσεων μυθοπλαστικών αλλά που συμβαίνουν στην αληθινή ζωή και ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι γυροφέρνουν στα ίδια και δεν καταφέρνουν αυτά που επιθυμούν.»

5. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ

«Βασικά οι χαρακτήρες μου συμπεριφέρονται όπως και στις άλλες ταινίες, εκτός από το γεγονός ότι στον «Δεκάλογο» περισσότερο επικεντρώθηκα στο τι συμβαίνει εντός τους, αντί με το  συμβαίνει στον έξω κόσμο. Πριν,  είχα να κάνω με τον εξωτερικό περίγυρο… πως δηλαδή οι εξωτερικές περιστάσεις και τα γεγονότα επηρεάζουν τους ανθρώπους και πώς τελικά οι άνθρωποι επηρεάζουν τα εξωτερικά γεγονότα. Τώραστη δουλειά μου, άφησα τον εξωτερικό κόσμο, και όλο και συχνότερα ασχολούμαι με άτομα που πηγαίνουν σπίτι, κλειδώνουν την πόρτα από μέσα και παραμένουν μόνοι με τους εαυτούς τους.»

6. ΣΥΝΕΚΤΙΚΟΙ ΚΡΙΚΟΙ

«Θέλαμε να ξεκινήσουμε την κάθε ταινία με τρόπο που να υποδηλώνει ότι οι κεντρικοί χαρακτήρες έχουν επιλεγεί από την κάμερα εντελώς τυχαία. Σκεφτόμασταν ένα τεράστιο στάδιο, όπου μεταξύ εκατοντάδων χιλιάδων προσώπων , θα εστιάζαμε σε ένα συγκεκριμένο. Επίσης είχαμε την ιδέα ότι η κάμερα θα εστίαζε σε κάποιον μέσα από το πλήθος, κάπου στο δρόμο και μετά θα τον ακολουθούσε σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Στο τέλος, αποφασίσαμε να τοποθετήσουμε τη δράση σε ένα μεγάλο οικισμό , με χιλιάδες όμοια παράθυρα καδραρισμένα στο αρχικό πλάνο. Είναι ο πιο όμορφος οικισμός της Βαρσοβίας και γι αυτό τον διάλεξα. Φαίνεται άσχημος οπότε μπορείτε να φανταστείτε πώς θα είναι οι άλλοι. Το γεγονός ότι όλοι οι χαρακτήρες ζούνε στο ίδιο οικοδόμημα, τους φέρνει κοντά. Μερικές φορές συναντιούνται και ζητάνε  ένα φλιτζάνι ζάχαρη».

7. Ο ΝΕΑΡΟΣ ΑΝΤΡΑΣ

Όπως λέει ο Κριστοφ Κισλόφσκι στις προσωπικές του σημειώσεις

« Ο νεαρός άντρας είναι ένας τύπος που τριγυρνάει σε όλες τις ταινίες του Δεκαλόγου. Δεν ξέρω ποιος είναι. Ένας τύπος που έρχεται και παρατηρεί. Παρατηρεί εμάς, τις ζωές μας. Δεν είναι ευχαριστημένος μαζί μας.

«Στον Δεκάλογο  με αριθμό 7 δεν εμφανίζεται, γιατί δεν τον τράβηξα με σωστό τρόπο και τον κόψαμε στο μοντάζ. Ούτε και στον Δεκάλογο 10 εμφανίζεται, επειδή υπάρχουν αστεϊσμοί για ανταλλαγή νεφρών και θεώρησα ότι δεν θα πρέπει να φανεί ένας τέτοιος άντρας. Αλλά μάλλον έκανα λάθος.»

«Εισήγαγα έναν χαρακτήρα που κάποιοι τον χαρακτηρίζουν «αγγελικό» και που οι ταξιτζήδες όταν τον έφερναν στα γυρίσματα τον λέγανε «διάβολο». Αλλά στα σενάρια πάντα περιγράφεται ως «ο νεαρός άντρας».

8. Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΙΔΕΑ

«Η καλύτερη ιδέα που είχα για τον Δεκάλογο ήταν ότι κάθε μια από τις 10 ταινίες θα γυριζόταν από διαφορετικό κάμεραμαν. Σκεφτόμουνα ότι οι 10 ιστορίες πρέπει να έχουν αμυδρώς διαφορετικό τρόπο αφήγησης.»

 «Ο μεγαλύτερος σε ηλικία κάμεραμαν ήταν πάνω από 60 και ο νεότερος γύρω στα 28.»

«Όλοι προέρχονταν από διαφορετικές γενιές, είχαν εντελώς διαφορετικές εμπειρίες και προσεγγίσεις πάνω στο επάγγελμά τους. Κι όμως οι ταινίες είναι σε γενικές γραμμές πολύ όμοιες οπτικά, αν και τόσο διαφορετικές. Σε μια η κάμερα είναι στο χέρι, σε μια άλλη έχει χρησιμοποιηθεί τριπόδι. Σε μια υπάρχει κίνηση, σε μια άλλη η κάμερα είναι στατική.»

«Αυτό είναι απόδειξη ή μπορεί κι ένδειξη, του γεγονότος ότι υπάρχει αυτό που λέμε πνεύμα του σεναρίου, κι αν ο κάμεραμαν είναι έξυπνος και ταλαντούχος, θα μπορεί να το καταλάβει. Και αυτό το πνεύμα θα διαπεράσει το φιλμ, όσο διαφορετική κι αν είναι η προσέγγιση στην κάμερα και ο φωτισμός, και θα κατευθύνει την ουσία της ταινίας.»

«Ποτέ δεν έδωσα στους κάμεραμαν τόση ελευθερία όσο έδωσα στον Δεκάλογο.»

 «Αν επιβάλλεις περιορισμούς σε κάποιον, του αποκόπτεις την ενέργεια. Αν του δώσεις ελευθερία τότε θα έχουν ενέργεια γιατί θα υπάρχουν πολλές επιλογές για εκείνους και θα προσπαθήσουν να βρουν την καλύτερη.»

 «Ο καθένας μπορούσε να αποφασίσει πού και πότε θα στήσει την κάμερα, πώς θα την χειριστεί, πως θα την λειτουργήσει.

9. ΓΙΑ ΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ

«Τα γυρίματα (των ταινιών του Δεκαλόγου) κάλυπταν το ένα το άλλο λόγω ηθοποιών και λόγω οργάνωσης και παραγωγής…»

«Έκανα μανούβρες συνέχεια. Αν κάτι δεν πήγαινε σωστά στο μοντάζ, γύριζα μια άλλη σκηνή. Η την ξαναγύριζα. Αν την άλλαζα, θα ήξερα γιατί και πώς θα την άλλαζα. Ήταν πιο εύκολο.»

«Ο Δεκάλογος γυρίστηκε σε ένα χρόνο με διάλειμμα ενός μήνα δηλαδή 11 μήνες συνολικά.»

10. ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΞΑΝΑΕΚΑΝΑ

«Ο Δεκάλογος γυρίστηκε ως μια σειρά από διαφορετικές ταινίες (για την τηλεόραση). Οι ίδιοι χαρακτήρες επανεμφανίζονται αραιά και που, και πρέπει να δώσεις μεγάλη προσοχή και να συγκεντρωθείς τρομερά για να τους αναγνωρίσεις και να παρατηρήσεις ότι οι ταινίες είναι αλληλένδετες. Αν δεις (στην τηλεόραση) τις ταινίες μια φορά την εβδομάδα δεν θα το παρατηρήσεις. Έτσι όποτε μπορούσα να επηρεάσω το πώς θα παίζονται οι ταινίες στην τηλεόραση, πάντα ζητούσα να παίζονται τουλάχιστον 2 μέσα στην εβδομάδα, έτσι ώστε ο θεατής να έχει την δυνατότητα να δει τι ενώνει τους χαρακτήρες. Αυτό όμως σημαίνει ότι έκανα ένα φανερό λάθος να μην ακολουθήσω τους (τηλεοπτικούς) κανόνες.»

«Ένα βασικό λάθος που έκανα με τον Δεκάλογο είναι ότι οι ιστορίες στην τηλεόραση πρέπει να λέγονται αργά και το ίδιο πράγμα να επαναλαμβάνεται πολλές φορές για να δώσει στον θεατή που έχει πάει να φτιάξει τσάι ή έχει πάει στην τουαλέτα, την ευκαιρία να παρακολουθήσει τι συμβαίνει. Αν γύριζα τις ταινίες ξανά, πιθανόν να μην τα εκλάμβανα αυτά υπόψιν, ακόμα κι αν τα θεωρώ λάθος.»  

The post Ο δεκάλογος appeared first on screeneye.gr.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του ’13 στο Φ. Βερολίνου

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

O Ούλριχ Ζάιντλ αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση κινηματογραφιστή, προερχόμενος από τη φημισμένη σχολή τηλεόρασης και κινηματογράφου της Βιέννης. Ο 61χρονος σκηνοθέτης έχει γυρίσει αρκετά ντοκιμαντέρ, αλλά έγινε γνωστός με τις «Σκυλίσιες Μέρες» που προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης διχάζοντας τους πάντες. Ήρθε η ώρα να ξεπεράσει αυτό το έργο ορόσημο, με μια δυνατή τριλογία γυναικείων χαρακτήρων όπου η καθεμία βρίσκεται αντιμέτωπη με τα προσωπικά της αδιέξοδα.  

Η συνέντευξη που μας παραχώρησε πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο στο Φεστιβάλ Βερολίνου, με τους διοργανωτές να τον τιμούν για τη συνεισφορά του στην 7^η τέχνη.

Ο αξιότιμος κύριoς Ζάιντλ είναι ο δεύτερος σκηνοθέτης όλων των εποχών που μέσα σε ένα χρόνο που βλέπει τρεις ταινίες του να διαγωνίζονται στα τρία μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης. Ο πρώτος ήταν ο Κριστόφ Κισλόφσκι με την τριλογία των Χρωμάτων.

Μας λέει: « Η τριλογία του Παραδείσου ήταν ένα μακρύ ταξίδι, που διήρκησε τέσσερα χρόνια -μια διαδικασία ενός βήματος μπροστά κι ενός πίσω μέχρι να βρω και την τελευταία λεπτομέρεια. Όταν αυτό επιτεύχθηκε τότε αποφάσισα ν’ αλλάξω τελείως τον αρχικό προγραμματισμό μου και αντί για τρεις ιστορίες σε μία ταινία, να δημιουργήσω μια αυτοτελή τριλογία. Εκ του αποτελέσματος ήταν μια σωστή επιλογή».

Τον ρωτήσαμε για την πρωτοφανή απήχηση που είχε το συγκεκριμένο εγχείρημα που θεωρείται ως η πιο εμπορικά επιτυχημένη κινηματογραφική του δουλειά.

« Δεν με απασχολεί το πως θα γίνω αρεστός στο κοινό. Θέλω αγγίξω τον κόσμο με τον αληθινό ρεαλισμό των ιστοριών, που ενίοτε ενοχλούν κι ενίοτε  παρερμηνεύονται. Η συγκεκριμένη τριλογία ξεκινά με τον διαφορετικό τρόπο που αντιμετωπίζουν τα δύο φύλα τον σεξοτουρισμό, το δεύτερο μέρος επανατοποθετεί το ζήτημα της πίστης και το τρίτο καταλήγει σε ένα συμπέρασμα. Είναι τρεις ταινίες απόλυτα αληθινές  για τις πεποιθήσεις των ανθρώπων αλλά και για τα χαρακτηριστικά της σημερινής εποχής που τους θέλουν να είναι μόνοι αντιμέτωποι με τα προβλήματα τους».

Τι απαντάει όταν τίθεται το θέμα του γυναικείου φύλου και τις κατηγορίες που του προσάπτονται περί μισογυνισμού; Απαντάει με χιούμορ και διπλωματικά.

«Τα θέματα των ταινιών μου είναι πάντοτε ρεαλιστικά, αγγίζουν δύσκολα κοινωνικά και προσωπικά προβλήματα,  που μπορεί να φέρουν κάποιους θεατές σε δύσκολη θέση. Το κατανοώ. Υπήρξαν κριτικοί στην Αυστρία που όταν είδαν τα «Καλά Νέα» ή τις «Σκυλίσιες Μέρες» άρχισαν να περιφέρονται δεξιά κι αριστερά λέγοντας διάφορα. Αργότερα μερικοί, άλλαξαν γνώμη και έγιναν θαυμαστές των ταινιών μου. Πιστεύω ότι αυτοί που αντιδρούν αρνητικά είναι αυτοί που φοβούνται την αλήθεια και τα μηνύματα των έργων αυτών».

Μας έδωσε τη δική του άποψη για το γεγονός πως ομάδα κριτικών σύγκρινε τη τριλογία του «Παραδείσου» με αυτήν του Κριστόφ Κισλόφσκι των «Χρωμάτων», σαν να ήθελε ο Ζάιντλ να αποτίσει φόρο τιμής στο μεγάλο πολωνό δημιουργό.

« Θαυμάζω τον Κισλόφσκι για την ανεκτίμητη  συνεισφορά του στην 7^η τέχνη αλλά δεν είχα ποτέ επηρεαστεί από το έργο του, κι εδώ στα τρία μέρη ισχύει το ίδιο. Αν ήθελε κανείς να βρει επιρροές, αυτές είναι από τον μεγάλο δάσκαλο Παζολίνι αλλά και από τους Μπουνιούελ, Κασσαβέτη, Ταρκόφσκι, Ντράγιερ ίσως και  Μπέργκμαν».

Για τον τρόπο που καθοδήγησε τις τρεις πρωταγωνίστριες των « Παραδείσων» Margarete Kiesel Maria Hofstätter, Melanie Lenz, ο επιτυχημένος σκηνοθέτης  ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικός για τη μέθοδο που ακολουθεί.

« Η διαδικασία επιλογής των βασικών χαρακτήρων είναι δύσκολη και χρονοβόρα. Όταν αυτή ολοκληρωθεί τότε το πρόσωπο που κτίζεται πάνω του το έργο, χωρίς να έχει στα χέρια του όλα τα κομμάτια του σεναρίου, ξεκινάει να πειραματίζεται και να αυτοσχεδιάζει, για να μπορέσει να διεισδύσει στην ατμόσφαιρα του ρόλου και της ταινίας. Όταν ξεκινήσουν τα γυρίσματα ο ηθοποιός έχει ήδη βρει την ισορροπία του ρόλου του, κι είναι μετά εύκολο για τον σκηνοθέτη να τον κατευθύνει στις υποκριτικές λεπτομέρειες που απομένουν».

Δεν θα μπορούσε να μην ερωτηθεί ο Ουλριχ Ζάιντλ για το πεσιμιστικό στοιχείο που προβάλλεται  έντονα στον αυστριακό κινηματογράφο κι από τον ίδιο,  κι από  τον συμπατριώτη του Μίκαελ Χάνεκε.  

«Θα μιλήσω για τον εαυτό μου,  γιατί απλούστατα  δεν λειτουργούμε σαν ομάδα όλοι οι αυστριακοί σκηνοθέτες. Η κοινωνία στην Αυστρία είναι συντηρητική, γεμάτη ψυχώσεις που αρνείται  το παρελθόν της. Είναι κατά βάση μια αυταρχική κοινωνία.  Ο Χάνεκε συμφωνεί με αυτό. Στις ταινίες μου καταγράφω αυτά που βλέπω, κι ότι ακούω από τον περίγυρό μου. Σε αντίθεση με τον Χάνεκε το δικό μου είναι κατεξοχήν ρεαλιστικό σινεμά. Θέλω να δείξω ακριβώς αυτό που συμβαίνει , το οποίο μπορεί να εκληφθεί κι ως πεσιμιστικό αλλά είναι αληθινό- απόλυτα ρεαλιστικό».

Ο «Παράδεισος της Πίστης» που βγαίνει στους κινηματογράφους στις 26/9 ,  αποτελεί το δεύτερο από  τα τρία μέρη των «Παραδείσων»( Αγάπης, Πίστης, Ελπίδας).

“Στο Φεστιβάλ Βενετίας το 2012 όταν προβλήθηκε το έργο  , ιταλίδες θεούσες περικύκλωσαν τη Μόστρα αποκαλώντας τον δημιουργό βλάσφημο και άθεο”.

The post Ούλριχ Ζάιντλ appeared first on screeneye.gr.

Μιλώντας στην εφημερίδα Nice-Martin ο Ζαν Λουί Τρεντινιάν ανακοίνωσε οτι λόγω ηλικίας σταματά την καριέρα του ως ηθοποιός με μια απαγελλία ποίησης την επόμενη εβδομάδα στην Αντίμπ στη Νοτιοανατολική Γαλλία. Ο Τρεντινιάν για δεκαετίες μας χάρισε μια πλειάδα εκπληκτικών ερμηνειών και συνεργάστηκε με σκηνοθέτες υψηλού κύρους όπως Τρυφώ, Ρομέρ, Κισλόφσκι, Γαβρά, Σαμπρόλ, Μπερτολούτσι και πιο πρόσφατα Χάνεκε αφήνοντας πίσω του έναν τεράστιο και αξιομνημόνευτο όγκο υποκριτικού έργου.Κέρδισε 5 βραβεία Σεζάρ ανάμεσα τους για τις ταινίες ” Αγάπη” του Μίκαελ Χάνεκε και για το ¨”Κόκκινο” του Κριστόφ Κισλόφσκι.

The post Στη σύνταξη κι ο πρωταγωνιστής του ” Amour” Ζαν Λουί Τρεντινιάν appeared first on screeneye.gr.