Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Ευρύτερα γνωστός για τις επιτυχημένες ταινίες επιστημονικής φαντασίας “Blade Runner”, “Alien”, ΄όπως επίσης και για κάποιες ιστορικές “ Μονομάχος” και “Χριστόφορος Κολόμβος”, ο 80άρης Ρίντλεϊ Σκοτ  κουβαλάει μαζί του κι άλλες, σε ύφος διαφορετικό, όπως το κλασικό φεμινιστικό φιλμ “ Θέλμα και Λουίζ”.
Το πιο πρόσφατο του έργο “ Όλα τα λεφτά του Κόσμου” ακολουθεί βατούς δρόμους, μιας εξωφρενικής υπόθεσης διαδραματιζόμενη τη δεκαετία του ‘70, όταν ο Αμερικανός μεγιστάνας Πολ Γκετί αρνήθηκε να καταβάλει 17 εκατομμύρια δολάρια, λίτρα στους Ιταλούς απαγωγείς , για την απελευθέρωση του εγγονού του, ο οποίος απήχθη στη Ρώμη. Η απάντησή του σοκαριστική “Δεν θα δώσω τίποτα”. Έχω άλλα 14 εγγόνια κι αν πληρώσω , τότε θα μου απαγάγουν και τα υπόλοιπα “.Αργότερα, όταν οι απαγωγείς μείωσαν αισθητά τις απαιτήσεις τους, προσφέρθηκε να συνδράμει, αλλά και αυτά τα χρήματα που θα έδινε, στόχευαν σε φοροελαφρύνσεις από το κράτος. Είχαν προλάβει να κόψουν το ένα αυτί του 16χρόνου αγοριού.
Οι απέλπιδες προσπάθειες της μητέρας να σώσει το παιδί της, έπεφταν στο κενό.

Ο Ρίντλει Σκοτ αναγκάστηκε να προχωρήσει σε μια καθοριστική αλλαγή του κεντρικού πρωταγωνιστή, αντικαθιστώντας τον Κέβιν Σπέισι(μετά τη χιονοστιβάδα των σεξουαλικών σκανδάλων), με τον Κρίστοφερ Πλάμερ. Η πληθωρικότητα , οι νωχελικές κινήσεις και το μυστήριο που εκπέμπει η φυσιογνωμία του βετεράνου ηθοποιού είναι το εχέγγυο να διατηρείται μερικώς το ενδιαφέρον ζωντανό. Ο σκηνοθέτης θυμήθηκε τον παλιό καλό εαυτό του, στην φωτογραφία στην στιλιζαρισμένη κινηματογράφηση, ακόμα και στη μέθοδο που έδεσε τα flashbacks, μια ατμόσφαιρα μουντή και ζοφερή. Τη μητέρα-η οποία έχασε τη γη κάτω από τα πόδια- την ερμήνευσε η Μισέλ Ουίλιαμς, βαθιά μέσα στον τριπλό ρόλο του εσωτερικού πόνου, της ενστικτώδους πονηράδας -ξεγελώντας τους απαγωγείς- και της αξιοπρέπειας, αρνούμενη να εκλιπαρήσει για τα εκατομμύρια του πεθερού της.
Εξαιρουμένων των δύο ερμηνειών, το έργο ακολουθεί συμβατικό δρόμο και αφήγηση, δεν παίξει με μια δεύτερη ανάγνωση πιο πέρα από το προφανές, αρνείται επίσης να μπει σε λεπτομέρειες για τα κίνητρα των απαγωγέων και ενίοτε τους διακωμωδεί. Η φιλαργυρία αντιθέτως και η σημασία της τσιγκουνιάς στον κόσμο των πλουσίων, εξυψώνεται.

The post Όλα τα Λεφτά του Κόσμου appeared first on screeneye.gr.

Δράμα,Θρίλερ, 94′, Καναδάς 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Remember

Του Ατόμ Εγκογιάν

Με τους  Κρίστοφερ Πλάμερ, Ντιν Νόρις, Μάρτιν Λαντάου,Γιόργκεν Πρόκνοφ, Μπρούνο Γκανζ, Πίτερ Ντακούνα, Σοφία Γουέλς, Τζέιμς Κέιντ

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Ζεβ είναι Γερμανός που διαμένει στον Καναδά, σε οίκο ευγηρίας μαζί με τη γυναίκα του, τη Ρουθ και το φίλο του τον Μαξ. Η γυναίκα του πεθαίνει, μα ο Ζεβ ούτε που μπορεί να καταλάβει τι έγινε, έχοντας χρόνια άνοια. Τη μέρα της κηδείας, ο Μαξ θα του δώσει ένα γράμμα για να του υπενθυμίσει μια υπόσχεση που έδωσε στη σύζυγό του, το να βρει και να σκοτώσει τον Ρούντι Κουρλάντερ, ο οποίος ξεκλήρισε την οικογένεια του, στο Άουσβιτς. Ο Ζεβ δραπετεύει από το Ίδρυμα και ξεκινάει την αναζήτηση του ναζιστή δολοφόνου.

Στο « Γράμμα από το Παρελθόν», ο εμπνευστής του «Αραράτ» (μιας άλλης ταινίας που μιλάει για γενοκτονία), κάνει εδώ μια αξιοπρόσεκτη δουλειά- ίσως και πιο ισχυρή- η οποία διαθέτει εξαιρετικό θεατρικό mind game σενάριο, με απρόβλεπτη εξέλιξη, ξεκινά ως διδακτικό οικογενειακό έργο για τα γηρατειά και την άνοια, συνεχίζει σαν κωμικό road movie εκδίκησης και καταλήγει να γίνει τραγικό ψυχογράφημα για τα θύματα του Ολοκαυτώματος, τα αντίποινα, αλλά και για τους δαίμονες, τις ενοχές κάποιων Ναζί.

Αναπάντεχη και ευχάριστη έκπληξη από τον βαλλόμενο πανταχόθεν Καναδοαρμένιο σκηνοθέτη Ατόμ Εγκογιάν( γιατί βαλλόμενος;δείτε το ΑΦΙΕΡΩΜΑ μας).

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς( όπως συνέβη στο διεθνή τύπο), πως ο Ατόμ Εγκογίαν υιοθετεί την υφή του «Memento» του Κρίστοφερ Νόλαν, δηλαδή το σκηνικό με τη μνήμη και τη ρεβάνς. Η αφηγηματική δομή στο « Γράμμα από το Παρελθόν», μπορεί να μοιάζει, μα δεν ταυτίζεται. Το έργο ουσιαστικά χωρίζεται σε τρία μέρη, από το δεύτερο και μετά αυτό που κυριαρχεί είναι η τεχνική του μυστηρίου και του κλιμακούμενου σασπένς,ένα τρικ επιμήκυνσης της χρονικής διάρκειας του έργου, το οποίο ίσως θεωρηθεί κινηματογραφικό τέχνασμα, μας κρατάει όμως κολλημένους στην οθόνη και μας αποζημιώνει με ποικίλα ερεθίσματα, από την φιλευσπλαχνία των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας, τις φιλοσοφικές προεκτάσεις του ναζισμού, ακόμα και με σύγχρονα ζητήματα- που απασχολούν τους Αμερικάνους-όπως είναι η οπλοκατοχή.

Ο Κρίστοφερ Πλάμερ( επιλέγεται για δεύτερη φορά από τον Εγκογιάν μετά το «Αραράτ« του 2002) δεν χρειάζεται να μεταμορφωθεί σε υπερήλικα. Κουβαλάει στην πλάτη 86 χρόνια, εδώ, από τη μια κρατάει το μπαστουνάκι και από την άλλη το πιστολάκι… για αρχάριους-αλλά μόνο αρχάριος δεν είναι- κυριευμένος από Αλτσχάιμερ, 60 χρόνια μετά, επιθυμεί διακαώς να “πάρει το αίμα του πίσω”. Θα το πάρει ή θα αυτοκαταστραφεί; Ο Εγκογιάν στοχεύει διάνα. Η μαεστρική παρουσία του οσκαρικού Πλάμερ ( Beginners 2010) επικαλύπτει τα παιδιαρίσματα και κάποιες σκηνές που είναι τραβηγμένες από τα μαλλιά ( όπως επί παραδείγματι οι τόσες πολλές αναζητήσεις και συμπτώσεις Γερμανών με την ίδια ηλικία και το ίδιο ονοματεπώνυμο , που ζουν στις Η.Π.Α), ο ευσταλής και κομψός πρωταγωνιστής, είναι αρχικά γλυκός, ευσυγκίνητος, αργότερα παθιασμένος και επίμονος, είναι λογικό που η κάμερα δεν τον αφήνει ούτε στιγμή εκτός πλάνου και το γεγονός αυτό συμβάλει τα μέγιστα στην επιτυχία αυτής της ταινίας.

« Γράμμα από το Παρελθόν» από 12 Μαΐου στους κινηματογράφους σε διανομή Σπέντζος/Seven

The post Γράμμα από το Παρελθόν appeared first on screeneye.gr.

Δράμα/ Κωμωδία, 106′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Danny Collins

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Νταν Φόγκελμάν

Με τους Αλ Πατσίνο, Ανέτ Μπένινγκ, Κρίστοφερ Πλάμερ, Μπόμπι Καναβάλε, Νταν Φόγκελμαν, Τζένιφερ Γκάρνερ

Η ταινία σηματοδοτεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Αμερικανού σεναριογράφου Νταν Φόγκελμάν, πυροδοτούμενη από ένα υπαρκτό συμβάν, το γράμμα του Τζον Λένον το 1971 προς τον ταλαντούχο συμπατριώτη του μουσικό Στιβ Τίλστον, με το θρυλικό “σκαθάρι” να ανιχνεύει τις προθέσεις του άγνωστου δημιουργού, για κάποιου είδους μεταξύ τους συνεργασία. Το γράμμα έφτασε στον παραλήπτη 34 χρόνια αργότερα, στερώντας του τη φήμη, ίσως και μια μεγάλη καριέρα. Ο Νταν Φόγκελμάν αναζωογονεί αυτό το γεγονός, αφήνει τη φαντασία του να οργιάσει, αντικαθιστά τον Τίλστον και σκαρφίζεται τον νάρκισσο ροκά, ονόματι…Ντάνι Κόλινς.

Στην εναρκτήρια αλλά και στην τελευταία σκηνή, που μας θύμισαν το “Σχεδόν Διάσημοι” του Κάμερον Κρόου, βλέπουμε τον ήρωα μας στην παιδική του ηλικία, σε μια συνάντηση με έναν από τους φημισμένους μουσικοκριτικούς της Βρετανίας, που ψάχνει προικισμένα εκκολαπτόμενα ταλέντα. Τέσσερις δεκαετίες μετά, ο “σταυροφορεμένος” βαψομαλλιάς Ντάνι Κόλινς( Αλ Πατσίνο), είναι πλούσιος, είναι άσωτος, είναι αλαζών, είναι ο ορισμός του “sex drugs and rock n roll”. Τρεις φορές παντρεμένος, ζει τώρα σε έπαυλη με μια μικρή μπίμπο χαζοβιόλα και με το συναυλιακό του κοινό, όλα αυτά τα χρόνια, να είναι το ίδιο. Η καθημερινότητα του διαταράσσεται, από το γράμμα που θα του δώσει ο ατζέντης του (  Κρίστοφερ Πλάμερ), γραμμένο από τον Τζον Λένον. Υπαρξιακές ανησυχίες αρχίζουν να τον ζώνουν. Αποφασίζει να κάνει στροφή 180 μοιρών και να ψάξει να βρει στο Νιου Τζέρσεϊ το χαμένο του παιδί , ο καρπός μιας εφήμερης σχέσης του, ταυτόχρονα αναζητώντας νέους έρωτες…στα κυβικά του,  αρχής γενομένης από την υπεύθυνη του ξενοδοχείου που διαμένει(Ανέτ Μπένινγκ).

Είναι το είδος της ταινίας που κινείται εντός των ελεγχόμενων ορίων μιας καθιερωμένης-στρογγυλεμένης αμερικάνικης δραμεντί και δεν σκοπεύει να χαράξει νέους δρόμους, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Η συνένωση προσώπων και καταστάσεων υλοποιείται βασιζόμενη στην πεπατημένη οδό στενάχωρων γεγονότων(διανθισμένων με χιούμορ για να αποφορτίζεται η ατμόσφαιρα), εν προκειμένω μιας ύπουλης νόσου, για να είμαστε ακριβείς δύο τον αριθμό, μια στον εγγονό και μια στο γιο, κραυγαλέες συμπτώσεις που έρχονται και τέμνουν χωροχρονικά, με την προσπάθεια του κεντρικού προσώπου να σπάσει τον πάγο και να κερδίσει τον χαμένο χρόνο. Συμβάλει σε αυτό και ο Σαιξπηρικός αφορισμός ” Όταν το χρήμα προηγείται, όλες οι πόρτες ανοίγουν”, με τον σκηνοθέτη να τοποθετεί σε περίοπτη θέση τα αμέτρητα δολάρια του Ντάνι Κόλινς, μια τακτική που θα λέγαμε κακώς δεν υπονομεύεται από τον Νταν Φόγκελμάν, αντίθετα δείχνει να την επικροτεί. Το ειδύλλιο του με την Μαίρι (μάνατζερ ξενοδοχείου) είναι διασκεδαστικό, γεμάτο πειράγματα και ατάκες, αποδεικνύει ότι το φλερτ δεν γνωρίζει ηλικία, θα το θέλαμε -ίσως- λιγότερο συμβατικό, από τη στιγμή που του λείπει ακόμα και το φιλί.

Ωστόσο, καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, εμφανίζονται σποραδικές υπόγειες εσωτερικές ζυμώσεις που ακτινοβολούν, φανερώνοντας την οδύνη του διάσημου καλλιτέχνη να επιτύχει τη ψυχική του λύτρωση( κάτι παρόμοιο με το “Somewhere” της Κόπολα), αποκαθιστώντας τις οικογενειακές του σχέσεις, γυρίζοντας σελίδα στο μουσικό του ρεπερτόριο, παλεύει με τα όρια του, για αυτές τις αλλαγές , μα η δύναμη της συνήθειας, της εύκολης πρόσβασης στις ουσίες, ο φόβος του επαγγελματικού ρίσκου, τον δεσμεύουν και τον αποκρούουν.

Ο 74χρόνος Άλ Πατσίνο, σε διάστημα λίγων μηνών, ερμηνεύει για δεύτερη φορά( προηγείται το ” The Hubling”),μια πλευρά της δικιάς του ζωής, έχει το ελεύθερο από τον Φόγκελμάν να αυτοσχεδιάσει, η παρουσία του μπορεί να θεωρηθεί υπεροπτική, είναι όμως και γοητευτική, ο Πατσίνο είναι δυναμίτης, συνδέεται άριστα με όλους τους συμπρωταγωνιστές του, καλύπτει στο μέτρο του δυνατού τις σκηνοθετικές παλινωδίες και προσφέρει μια κάποια λύτρωση, στον χαρακτήρα του Ντάνι Κόλινς.

“Τίποτα Δεν Τελειώνει Κύριε Κόλινς” από 2/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Τίποτα Δεν Τελειώνει Κύριε Κόλινς appeared first on screeneye.gr.