Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

«Είναι πιο εύκολο να φανταστεί κανείς το τέλος του κόσμου, παρά το τέλος του καπιταλισμού» .
Στο πρόσφατο συμπέρασμα του Σλοβένου φιλοσόφου Ζίζεκ , ο εμπνευστή της ταινίας «Μην Κοιτάτε Πάνω»(Don’t Look up), απαντάει –μάλλον- καταφατικά.
Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Άνταμ ΜακΚέι, μαγνητίζεται από τα πρόσωπα εξουσίας και  από τον γυμνό μανδύα που τα περιβάλλει, συσσωρεύοντας όλη την εξουσία γύρω τους. Μια κίνηση είναι αρκετή, έτσι ώστε… όλα να  καταρρεύσουν.

Καταρρέουν και όσοι τους πίστεψαν, καταρρέουν κράτη και λαοί. Η κινηματογραφική γλώσσα του Άνταμ ΜακΚέι , ήταν αιχμηρή σε δύο περιπτώσεις.

« Στο Μεγάλο Σορτάρισμα» (2015), για τα αίτια της κατάρρευσης της εταιρίας Lehman Brothers, όπως επίσης και για την ηγεμονική φιγούρα του Αντιπροέδρου των Ή.Π.Α, του Ντικ Τσέινι, ο οποίος επιβλήθηκε απόλυτα του Τζορτζ Μπους Τζούνιορ, μεθοδεύοντας τον Πόλεμο στο Ιράκ και ελέγχοντας από τη θέση του Αντιπροέδρου,  την αμερικανική εξουσία( η ταινία λεγόταν Vice).
Ο ΜακΚέι, προτού ξεσπάσει η πανδημία, ξεκίνησε, ένα νέο σενάριο να επεξεργάζεται, για την  οικολογική καταστροφή που ήδη συντελείται.

Η αδιαφορία των πολιτικών και των δημοσιογράφων αλλά και της κοινωνίας, που    αποσβολωμένη από την υπέρ- πληροφόρηση και  απορροφημένη  από τον εικονικό κόσμο του διαδικτύου,    δεν ξέρει που πατά και που βαδίζει, βρίσκονται σε πρώτο πλάνο.
Προκρίνει την ιδέα, της διακωμώδησης, αντί του δράματος. Ακολουθεί τα βήματα του Κιούμπρικ(,Dr. Strangelove), ο οποίος χλεύασε τον αποκαλούμενο Ψυχρό Πόλεμο. Ακολουθεί τα βήματα του Μπάρι Λέβινσον στο έργο  « Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο κι ένας πόλεμος», όπου ένα σεξουαλικό σκάνδαλο στον Λευκό Οίκο, συγκαλύπτεται με πόλεμο σε μια χώρα, σαν εξιλαστήριο θύμα.
Ο Αμερικάνος σκηνοθέτης, έχοντας αυτές τις ταινίες κατά νου- ίσως και το « Elections» του Αλεξάντερ Πέιν- παρουσιάζει εντελώς απλουστευμένα, απολύτως στρογγυλεμένα και πονηρά- στη λογική, να μιλήσουμε για τα κακώς έχοντα αλλά με μέτρο, να μην ενοχλήσουμε ιδιαίτερα  την άρχουσα τάξη και το οικογενειακό κοινό του netflix-, μια ιστορία πολύ περιορισμένου σεναριακού εύρους, η οποία επεκτείνεται  στις 2.5 ώρες, με τη χρήση  άσκοπων  σεκάνς και μπόλικων επαναλήψεων. Σαφέστατα, μια ιστορία που χρειαζόταν πολλά κότσια, ούτως ώστε να αποκτήσει δύναμη και καλλιτεχνική αξία. Ο σκηνοθέτης, απέδειξε ότι διαθέτει τα εφόδια, αλλά  τώρα δίστασε.
Επικεντρώνεται η υπόθεση, σε έναν – όχι ιδιαίτερα γνωστό- αστρονόμο( τον οποίο ερμηνεύει ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο) και σε μια διδακτορική φοιτήτρια( ο ρόλος ανήκει στην Τζένιφερ Λόρενς), απόλυτα βέβαιοι και οι δύο, πως ένας κομήτης θα πέσει στη γη και θα επέλθει το τέλος της ανθρωπότητας.

Xτυπάνε την πόρτα του Λευκού Οίκου.

Η Πρόεδρος των Η.Π.Α ( την ερμηνεύει με φινέτσα η Μέριλ Στριπ), ειρωνεύεται και υποβαθμίζει τα ευρήματα της επιστημονικής έρευνας και με   πονηριά , εκμεταλλεύεται την πληροφορία, έτσι ώστε, όχι μονάχα να μην υποστεί η ίδια  απώλειες στις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές, αλλά να κερδίσει την συμπάθεια μεγαλύτερου ακροατηρίου. Ένας χορηγός της Προέδρου- διαπλεκόμενος μεγιστάνας της κινητής τηλεφωνίας- επιθυμεί διακαώς να αποκτήσει τεραστίων διαστάσεων έσοδα, από την κατάρρευση του πλανήτη. Στην ανάλαφρη ιστορία βλέπουμε και μια φιλόδοξη δημοσιογράφο, οι περγαμηνές της οποίας, είναι -μεταξύ άλλων- ότι κοιμήθηκε με δύο Προέδρους της χώρας( Κέιτ Μπλάνσετ).

Η πρόδηλη αμηχανία του σκηνοθέτη, να αντιμετωπίσει το νέο του δημιούργημα με αιχμηρή διάθεση ( που έχει την στήριξη της πλατφόρμας Netflix), αποδεικνύεται, από την επιθυμία του, να προσπαθεί-επί ματαίω-  να προκαλεί τον γέλωτα, με διάφορες ατάκες, οι οποίες και εξαντλήθηκαν ήδη  από τα αρχικά στάδια της ταινίας και δεν είναι ιδιαίτερα ευρηματικές.

Καταγράψαμε -τουλάχιστον τέσσερις φορές- την ανακύκλωση του ίδιου ζητήματος, ως απτή απόδειξη, ότι το σενάριο, πέραν της ωραίας ιδέας, δεν είχε αναπτυχθεί ουσιαστικά, δεν διέθετε δυναμική. Και οι χαρακτήρες, παρουσιάστηκαν χωρίς την απαιτούμενη στιβαρότητα, εκτός από τον ρόλο του « αστρονόμου» (Ντι Κάπριο) και μιας προσωρινής μεταστροφής του, από την αγάπη για την επιστήμη, στο σαγηνευτικό δέλεαρ της δημοσιότητας και του έρωτα, με την προκλητική δημοσιογράφο ( Κέιτ Μπλάνσετ). Ο σκηνοθέτης –επιμένει συντηρητικά- και προσφέρει μια παραδοσιακού-τύπου κατάληξη, για το συγκεκριμένο ειδύλλιο.
Η Τζένιφερ Λόρενς, χωρίς να προκαλεί- σε έναν underground νεανικό-επαναστατικό ρόλο- κλέβει για μία ακόμη φορά τα βλέμματα και τις εντυπώσεις στην πιο αδύναμη όμως δουλειά,  του σκηνοθέτη Άνταμ ΜακΚέι.

Από την Πέμπτη  9/12 στους κινηματογράφους

The post Μην Κοιτάτε Πάνω appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Κάννες Ιάκωβος Γωγάκης

Όπως μας προϊδεάζει  ο τίτλος,  τo ” Once Upon a Time In Hollywood” είναι  ένα παραμύθι. Εμείς προσθέτουμε …παραμύθι ενηλίκων, όπου η   βία αργεί αλλά καραδοκεί-  όπως συμβαίνει πάντα στο φιλμικό σύμπαν  του Κουεντίν Ταραντίνο. Κι όσοι γνωρίζουν το φιλμικό του σύμπαν , ας θυμηθούν την εξέλιξη των περισσότερων  ιστοριών του…προτού  φτάσουμε στις αιματοχυσίες, όπου όλα κινούνται στη σφαίρα του αιματηρού φινάλε.

Τα διθυραμβικά πρώτα σχόλια για την ταινία , όπως γράφτηκαν κι ακούστηκαν από τα μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα, δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα. Είναι υπερβολικά και φάνηκε από τη χλιαρή υποδοχή του κοινού και των κριτικών στην πρωινή προβολή της 22/5. 

Ο Κουεντίν Ταραντίνο δεν ξεφεύγει από το  σινεμά που αγαπά και από την ταύτιση  με την αμερικανική κουλτούρα( σε ένα μέρος του είναι ουέστερν και σε ένα άλλο το έργο  εξελίσσεται σε σπλάτερ), παραμένοντας  το συγκεκριμένο είδος/είδη,  μια λατρεία, μια εμμονή- ίσως και μια  επιθυμία,  να θεωρηθεί ως ο  Αμερικανός αντικαταστάτης του Ιταλού  Σέρτζιο Λεόνε). Άφησε την εντύπωση,  πως οι συγκεκριμένες  σκηνές, γράφτηκαν στο σενάριο,  γιατί όφειλε να τονίσει  -για πολλοστή φορά ότι δεν πρόκειται να το  αποτινάξει το είδος. Εν αντιθέσει με τις δύο  προηγούμενες του ταινίες, που όριζαν το τι εστί σύγχρονο ουέστερν, το έργο διαδραματίζεται στο κοντινό παρελθόν κι έπρεπε να βρει τρόπο να το εντάξει… και τον βρήκε, κάνοντας τον ηρωά του ηθοποιό τέτοιων ρόλων. Επί παραδείγματι,  στους ” Μισητούς 8″ το σασπένς,   ήταν πιο ισχυρό, γιατί ολόκληρη η ταινία ήταν  επικεντρωμένη σε πρόσωπα που  είχαν έναν  κοινό παρονομαστή κι ένα  μέρος, που όλοι συγκεντρώθηκαν εκεί.  Στο νέο του έργο δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως η  ματαιοδοξία των καλλιτεχνών του Χόλιγουντ  για δόξα, είναι υπαρκτή και την καυτηριάζει με έναν τρόπο εντελώς ταραντινικό αλλά εύστοχο.

 Τις φημολογίες για εμπλοκή του Πολάνσκι στη δολοφονία της γυναίκας του, τις αποτινάσσει, αλλά βρήκε έναν πλάγιο τρόπο να πει πως είναι αντίθετος με τη σεξουαλική συνεύρεση ενηλίκων με ανήλικα κορίτσια.     Όσοι ήλπιζαν πως στο ” Once Upon a Time in Hollywood”, ο Ταραντίνο  θα εξελίξει τις αποδεδειγμένες τεράστιες δυνατότητες του, κάνοντας ένα σινεμά “έκπληξη”,  δομώντας το σενάριό του σε άλλη κατεύθυνση, που δεν θα ακολουθεί απόλυτα το παρελθόν του, δηλαδή φτιάχνοντας  μια ταινία  πιο ρεαλιστική ίσως  και λιγότερη παιχνιδιάρικη…θα απογοητευτούν. Αντιθέτως,   δεν θα απογοητεύσει όσους κρατούσαν ένα καλάθι ούτε πολύ μικρό, ούτε και πολύ μεγάλο.   Το εάν η δολοφονία της Σάρον Τέιτ ήταν μια πλάνη, ένα παιχνίδι του Ταραντίνο για να μας οδηγήσει σε άλλα μονοπάτια ή έχει ουσία κι περιεχόμενο, το αφήνουμε να αιωρείται.

Ο εμπνευστής του σεναρίου και σκηνοθέτης της ταινίας,  ζήτησε από το κοινό και τους κριτικούς να αποφύγουν τις πολλές λεπτομέρειες κι εμείς θα το τηρήσουμε, γιατί ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, όπως και το σασπένς.

Η ταινία διαδραματίζεται στο Χόλιγουντ το 1969, σε δύο εποχές.  Το πρώτο μέρος διαδραματίζεται χειμώνα,  το δεύτερο το  καλοκαίρι.

Ο Λεονάρντο ντι Κάπριο ερμηνεύει τον Ρικ Ντάλτον, έναν φιλόδοξο νέο ηθοποιό, που έχει βάλει στόχο να πρωταγωνιστήσει στον κινηματογράφο και να αφήσει πίσω  τηλεοπτικούς ρόλους ουέστερν τρίτης κατηγορίας.  Συνοδοιπόρος του,  είναι ο φίλος του Κλιφ Μπουθ( Μπραντ Πιτ), ο οποίος κάνει ενίοτε τον κασκαντέρ. Είναι ένας τύπος χαμηλών τόνων, βετεράνος του Βιετνάμ, που μένει με το σκύλο του, μετά το θάνατο της γυναίκας του( οι κουτσομπόληδες του Χόλιγουντ λένε ότι  τη γυναίκα του τη δολοφόνησε). Μαζί θα  συναντήσουν έναν παραγωγό( Αλ Πατσίνο), ο οποίος προθυμοποιείται να στηρίξει τον Ρικ Ντάλτον, συμβουλεύοντας τον( εάν επιθυμεί να έχει ρόλους και καλές απολαβές)   να μετακομίσει στην Ιταλία και να παίξει σε σπαγγέτι ουέστερν.

Παράλληλα, δίπλα από το σπίτι που νοικιάζει ο Ρικ, αγόρασε δική του βίλα ο Ρόμαν Πολάνσκι (Rafał Zawierucha)και μετακόμισε εκεί με την ηθοποιό-σύντροφό του την Σάρον Τέιτ ( την ερμηνεύει η Μάργκοτ Ρόμπι). Ο Πολάνσκι απολαμβάνει τις δάφνες από την επιτυχία της ταινίας ” Το Μωρό της Ρόζμαρι” κι όπως λέει ο Ρικ ” Είναι ευκαιρία, να τον γνωρίσω να παίξω σε ταινίες του, είναι αυτός που έκανε το Rosemarys ( fucking) baby”.

Ως γνωστόν, το καλοκαίρι του 1969 οι κάτοικοι της Καλιφόρνια έζησαν τον τρόμο, μεταξύ Ιουλίου κι Αυγούστου,  όταν ο απατεώνας Τσαρλς Μάνσον,  μαζί με μέλη της οικογένειας του κι οπαδούς του,  προχώρησαν σε εγκλήματα,  δολοφονώντας τον πολιτικό ακτιβιστή Γκάρι Χίνμαν. Επόμενο θύμα ήταν η  σύζυγος του Πολάνσκι, η Σάρον Τέιτ.

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης, γυρίζει την ταινία σε φιλμ ( όπως το συνηθίζει) και  με τη  διάρκεια της να είναι  2.5 ώρες και κάτι ( όπως επίσης το συνηθίζει). Επιπρόσθετα, τοποθετεί δίπλα στους βασικούς πρωταγωνιστές (  Ντι Κάπριο-Πιτ),  είτε γνωστούς ηθοποιούς είτε είτε άγνωστους( που αντικαθιστούν υπαρκτά πρόσωπα της δεκαετίας του ’60, όπως είναι  Μάικ Μοχ στο ρόλο του Μπρους Λι τον οποίο ο Πολάνσκι υποψιαζόταν ως το δολοφόνο της γυναίκας του,  αλλά η σκηνή που βλέπουμε πόρρω απέχει από τις συγκεκριμένες υποψήφιες ).

Η κινηματογραφική δράση πάντα περιστρέφεται  γύρω από την αλληλοτροφοδοτούμενη σχέση του Ρικ και του Κλιφ(Ντι Κάπριο και Πιτ). Επιλέγει κυρίως δυναμικές  μουσικές, ποπ και ροκ εντ ρολ εκείνης της εποχής κι  όλες τοποθετούνται με απίστευτη αρμονία στο κινηματογραφικό του δημιούργημα, το οποίο όπως το συνηθίζει όλα στήνονται σαν ένα αλφάδι ακρίβειας  Κάνει την έκπληξη κι ενώ όλοι περιμέναμε να ακούσουμε το “California Dreaming” από τους Mamas and Papas, όπου τα μέλη του συγκροτήματος  ήταν φίλοι του Πολάνσκι, επέλεξε την καταπληκτική ακουστική εκτέλεση του Χοσέ Φελισιάνο.

Ο Ταραντίνο -που πρόσφατα πάτησε τα 56-, δήλωσε το 2016, ότι στη δέκατη ταινία του,  θα βάλει  τίτλους τέλους  και θα αφήσει τη σκηνοθεσία… μια για πάντα. Εάν λέει αλήθεια-και δεν αναιρέσει την απόφαση του όπως έπραξαν άλλοι συνάδελφοί του-, τότε το  ” Once Upon a Time in Hollywood” αποκτά ιδιαίτερη σημασία,  καθορίζοντας τα τελευταία στάδια της -γεμάτης λαμπρές στιγμές- σταδιοδρομίας του( είναι η 9η ταινία του). Θα επιθυμούσε διακαώς οι έπαινοι εν έτει 2019 να είναι ανάλογοι  με τους επαίνους του 1994. Τότε,  με τη δεύτερη του ταινία( Pulp Fiction) και με ένα καστ πρωτοκλασάτων ηθοποιών ( όπως διαθέτει και τώρα) ,  έφυγε από τις Κάννες για την Αμερική ,  με το Χρυσό Φοίνικα των Καννών.

Πιστεύουμε, όταν καταλαγιάσει ο παροξυσμός του Φεστιβάλ Καννών , θα υπάρξει μια πιο νηφάλια αντιμετώπιση, όπου η ταινία από τη μια  θα αποδεικνύει την αξία του Ταραντίνο στο κινηματογραφικό γίγνεσθαι, αλλά δεν θα ανοίγει ούτε για τον ίδιο ούτε για το κοινό κάτι νέο και διαφορετικό.

The post “Μια φορά κι ένα καιρό” ο Ταραντίνο έσπαγε τις συμβάσεις. Εξελίσσεται ή ανακυκλώνεται; appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφική, Κωμωδία, Έγκλημα, 180′, Η.Π.Α 2013

του Μάρτιν Σκορτσέζε

Με τους: Λεονάρντο Ντι κάπριο, Τζόνα Χιλ, Μάργκο Ρόμπι,  Μάθιου Μακόναχι

Σαρκαστικό χιούμορ για όσους κυνηγάνε το χρήμα, πάνω στη βάση μιας απολιτίκ προσέγγισης. Η τρίωρη διάρκεια εκτροχιάζει την αρχικά δεμένη αφήγηση, αλλά η λεκτική διάρροια, τα σεξουαλικά αναμασήματα, οι αντιφάσεις κι υπερβολές δεν μπορούν να στερήσουν απο το να γράψουμε ένα καλό λόγο για το έργο, ιδίως όταν ο  71 ετών Μάρτιν Σκορτσέζε με την αυξημένη του αδρεναλίνη συμπαρασύρει στα τρελά του κέφια τον μόνιμο πια συνεργάτη του Λεονάρτο Ντι Κάπριο ,που είναι και στα 180 λεπτά  χάρμα οφθαλμών.

Το έργο στηρίζεται σε αληθινά γεγονότα, και κωδικοποιεί το γνώριμο κινηματογραφικό ύφος του δημιουργού, ιδίως μέσα από τις ταινίες «GoodFellas», «Οι Συμμορίες της Νέας Υόρκης», «Καζίνο», δηλαδή η πλοκή κτίζεται πάνω σε έναν ανδρικό χαρακτήρα που καταλήγει διαταραγμένος και σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα με επίκεντρο το χρήμα, το σεξ ,τα ναρκωτικά, τη διαφθορά και την απόλυτη έλλειψη στοιχειώδους ηθικής.

Η πρώτη σκηνή είναι άκρως αποκαλυπτική. Ο φακός του Σκορτσέζε διεισδύει στη σχισμή ενός γυναικείου γλουτού, με έναν άντρα μέσα εκεί να μηχανεύεται διάφορες μεθόδους κατανάλωσης της κοκαΐνης.Όταν το πλάνο ανοίγει, εμφανίζεται ο Ντι Κάπριο στο ρόλο του Τζόρνταν Μπέλφορτ. Ο Σκορτσέζε μας πάει πίσω στο χρόνο, τη στιγμή που ο νεαρός ξεκινάει τα πρώτα του βήματα ως χρηματιστής, μιας κορυφαίας εταιρείας με έδρα τη Γουόλ Στρίτ. Ο διευθυντής της, τον οποίο ερμηνεύει  ο Μάθιου Μακόναχι δίνει δύο «εμπνευσμένες» συμβουλές  στον φιλόδοξο Μπέλφορτ. Πρώτον, για να  αποκτήσει χρήματα οφείλει να πείθει τους πελάτες-θύματα  να μην ρευστοποιούν τα κέρδη τους, αλλά να τα τοποθετούν σε διαφορετικές επενδύσεις, και δεύτερον να καταναλώνει ουσίες και οινοπνεύματα.

Στη Μαύρη Δευτέρα του 1987 η εταιρεία καταρρέει, κι ο Τζόρνταν Μπέλφορτ μένει χωρίς δουλειά. Μια αγγελία θα τον οδηγήσει σε ένα μικρό και τίμιο χρηματιστηριακό γραφείο στο οποίο μέσα σε χρόνο ρεκόρ θα αναρριχηθεί στη κορυφή του, εξαπατώντας τους πελάτες. Ο χαρακτήρας των εργαζομένων αλλοιώνεται από τα εκατομμύρια που ρέουν σαν νερό κι οι εκστασιασμένοι υπάλληλοι παραληρούν  σε κάθε πύρρεια ομιλία του νεαρού, που τους άλλαξε τη ζωή,  και τον έχουν σαν θεό. Η παραζάλη από τον νεοπλουτισμό τους οδηγεί σε ακρότητες. Συναδελφικό ομαδικό σεξ στο γραφείο, πόρνες πολυτελείας εμφανίζονται στα lunch breaks, ναρκωτικά παντού, ο Τζόρνταν Μπέλφορτ όχι μόνο δεν βάζει όρια, πρώτος ο ίδιος τα ξεπερνά. Είναι θέμα χρόνου να χάσει τον αυτοέλεγχο και να κινήσει τις υποψίες της αστυνομίας, όπερ και εγένετο.

Ο κορυφαίος σκηνοθέτης που διαρκώς κινείται σε διαφορετικά θεματικά πεδία, που περικλείουν επί παραδείγματι  τις αναζητήσεις για τη πίστη  (Kundun και  Τελευταίος Πειρασμός)  μέχρι  τους κοινωνικούς ρόλους του 19ου αιώνα (Τα Χρόνια της Αθωότητας) θα περίμενε κανείς ότι το 2013 (μόνο από το τίτλο που επιλέγει),  « Ο Λύκος της Γουόλ Στριτ», θα μας παρέπεμπε λίγο πιο κάτω από την επιφάνεια, σε κάτι βαθύτερο, που έχει να κάνει με τις αιτίες που οδήγησαν στην οικονομική κρίση του 2008, είτε σε μια καταδίκη του καπιταλισμού, είτε στο χλευασμό των ατομικών ακροτήτων και του αρρωστημένου τρόπου ζωής, που στοχεύει στη κατάκτηση του αμερικανικού ονείρου.

Μέχρι τα πρώτα περίπου 60 λεπτά  ο Σκορτσέζε δημιουργεί την εντύπωση ότι θα  καθοδηγήσει το φιλμ προς αυτή την κατεύθυνση, γιατί ξεκινά να κτίζει ένα φιλοσοφικό θεμέλιο, όμοιο με το σπουδαίο θεατρικό έργο του Ντέιβιντ Μάμετ « Οικόπεδα με Θέα».  Οι αδίστακτοι μεσίτες γης αντικαθιστώνται από μια ομάδα κομπιναδόρων χρηματιστών. Ενώ  κι οι δύο φαίνεται να συμφωνούν ότι η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει, ο κτηνώδης μικρόκοσμος του  Μάμετ με  τον ανταγωνισμό και τις ηθικές αξίες να καταπατούνται για να διατηρήσουν οι μεσίτες τη δουλειά τους, δείχνει πιο ξεκάθαρος από του Σκορτσέζε, ο οποίος επιλέγει τη διακωμωδήσει της κατάστασης, με μια θολή τελικά προσέγγιση που αποτυπώνεται στη τελευταία ατάκα του πρωταγωνιστή του. Ζητάει να μάθει πως θα μπορούσε ένα απλό στυλό να γίνει ελκυστικό προς πώληση, σαν να λέει  «εγώ ξέρω πώς να το προωθήσω, άραγε εσείς»; Εν ολίγοις ο Σκορτσέζε παραμένει ουδέτερος σε ότι συμβαίνει γύρω του και προβάλλει μόνο τη ρηχή κοσμοθεωρία του ήρωα του.

Ο πολύπειρος κινηματογραφιστής ως άριστος γνώστης του μέσου, δεν επιλέγει στατικές λήψεις αλλά η κάμερα διαρκώς κινείται, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τον ραγδαίο ατομικό κατακερματισμό του ήρωα , άνευ συναισθηματικών επενδύσεων και ταυτόχρονα μια προσέγγιση άκρως ηδονοβλεπτική.

“Ο Λύκος της Γουόλ Στριτ” από 26/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven/Spentzos

The post Ο Λύκος της Γουόλ Στριτ(Τhe Wolf of Wall Street) appeared first on screeneye.gr.