Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μία  από τις ταινίες του Μίκαελ Χάνεκε- που δεν αναζητούμε συχνά να ξαναδούμε- , φέρει τον τίτλο   “71 Συμπτώσεις”. Στην περίπτωση του αμερικάνικου ριμέικ της ταινίας “ Με σειρά Εξαφάνισης” , μία σύμπτωση είναι αρκετή. Η ορίτζιναλ ταινία,  γυρίστηκε το 2013 σε μια από τις πιο κρύες χώρες της Ευρώπης, στην Νορβηγία  και το σκηνικό -τότε- στήθηκε    μέσα σε συνθήκες ψύχους και ακραίας χιονοθύελλας, σε περιοχές αποκλεισμένες από τον έξω κόσμο. Η σύμπτωση έγκειται στο γεγονός, πως η αγγλόφωνη εκδοχή-γυρισμένη πάλι σε παρόμοιες συνθήκες- στην Αλμπέρτα του Καναδά-, θα ξεκινήσει να προβάλλεται στις Η.Π.Α στις 7 Φεβρουαρίου, όπου φέτος το ψύχος είναι πρωτόγνωρο και οι  θερμοκρασίες στις βορειοδυτικές πολιτείες,  φτάνουν ακόμα και τους μείον 50 βαθμούς.

Αναφερόμενοι στον  Χάνεκε, όπως ακριβώς έπραξε το 2007  με την ταινία “Funny Games”, έτσι κι ο Νορβηγός Χανς Πέτερ Μόλαντ -εν έτει 2018- αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία και του αγγλόφωνου ριμέικ.

Εικάζουμε, ότι το ριμέικ επιλέχθηκε, έτσι ώστε να το δουν οι μάζες. Άλλωστε είναι γνωστό,  πως η συντριπτική πλειοψηφία των θεατών του σινεμά, δεν βλέπει ταινίες μη αγγλόφωνες. Αφετέρου και η ευρηματική προσέγγιση του Μόλαντ -που είναι γεμάτη  με μαύρο χιούμορ-  παραπέμπει στις γκανγκστερικές ταινίες των αδερφών Κοέν, με τις οποίες το ευρύ κοινό είναι  εξοικειωμένο.

Προς τιμήν του, ο Νορβηγός  σκηνοθέτης, το γενναιόδωρο μπάτζετ δεν το χαραμίζει δεξιά κι αριστερά. Μας βυθίζει στην ίδια ακριβώς ατμόσφαιρα με την ορίτζιναλ ταινία και η κριτική του  για τα κακώς έχοντα,  είναι το ίδιο αιχμηρή. Αρνείται την υιοθέτηση αμερικανικών στερεοτύπων για να γίνει ακόμα πιο οικεία  η ιστορία του. Μολονότι προσθέτει στην σεναριακή του ομάδα τον Frank Baldwin, οι προσθήκες είναι διακριτικές, όπως επί παραδείγματι, οι ευρηματικοί αλλαγή των ονομάτων αλλά και τους Σέρβους βαρόνους, τους αντικαθιστά με   τους ινδιάνους.

Τον Στέλαν Σκάρσγκαρντ, αντικαθιστά ο εξειδικευμένος στις ταινίες εκδίκησης Λίαμ Νίσον, ενώ τη σύντροφό του, παίζει η μούσα του Ντέιβιντ Λιντς στην “ Ατίθαση Καρδιά”,  η Λόρα Ντερν.

Έχοντας για οδηγό την ελληνική παροιμία ” η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο” ο Χανς Πέτερ Μόλαντ παίρνει μια τετριμμένη ιστορία συμμοριών, οικογενειακής τραγωδίας, ρεβάνς και αυτοδικίας  και τη συνθέτει σε ένα μακάβριο, γκροτέσκο φιλμ του παραλόγου. Αφενός μεν είναι επιδέξια δομημένο, συναρμολογημένο με μαθηματική ακρίβεια, στο σενάριο, στους διαλόγους και στην εικόνα, αφετέρου δε είναι κοινωνικά επίκαιρο, αλλά ταυτόχρονα τόσο αιχμηρά ειρωνικό, κυνικό και διασκεδαστικό, που πιθανόν οι Κοέν και ο Ταραντίνο να επευφημούσαν τον Νορβηγό μιμητή τους( το τοπίο θυμίζει τη Μινεσότα από το “Fargo”, η ατμόσφαιρα και οι γκανγκστερικές παρεξηγήσεις το “Pulp Fiction”) τους οποίους μνημόνευσε και στο πρώτο πόστερ του ορίτζιναλ έργου ,στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2014. Ασφαλώς και δεν μπορούν να μας διαφύγουν αυτά τα υπαρκτά στο φιλμ στερεότυπα και κλισέ.

Ο Νίλς Κοξμαν είναι  χειριστής εκχιονιστικού μηχανήματος που ζει σε μια μικρή πόλη. Όταν ο έφηβος γιός του θα βρεθεί νεκρός, ο νομοταγής πατέρας ξετυλίγει ο ίδιος το κουβάρι του κυκλώματος, ξεκινώντας από τον κολλητό-φίλο του παιδιού του, για να καταλήξει στον αρχιμαφιόζο υπαίτιο της δολοφονίας, έναν βαρόνο ναρκωτικών.  Η κατάσταση περιπλέκεται, από την κατά λάθος εμπλοκή στην υπόθεση του γιού του αρχηγού της φυλής των ινδιάνων,  με τον αμείλικτο για αντίποινα πρωταγωνιστή, να ανακαλύπτει ένα δίκτυο διακινητών λευκού θανάτου. Ό ένας θάνατος ακολουθεί τον άλλον. Μετρήσαμε 22!. Χαρακτηριστικό της σπιρτόζικης κινηματογραφικής τους αποτύπωσης, το μαύρο της οθόνης, το οποίο σπάει με μια λευκή επιτύμβια στήλη, με το όνομα του νεκρού… και Θεός μακαρίσει τους(δικό μας).

Ο Χανς Πέτερ Μόλαντ παίζει με το τέμπο και αντιπαραβάλει την ανδρική επιθετικότητα με το καθαρό λευκό-αγνό σκηνικό, την διοχετεύει σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής  των Η.Π.Α . Σαρκάζει ταυτόχρονα τα υποτιθέμενα  κράτη δικαίου. Επίσης θα υπονομεύσει το θεσμό της πατριαρχικής οικογένειας, με τον τρόπο που η εμμονική βία και τα ζωώδη ένστικτα επισκιάζουν τη λογική. Η ταινία μπορεί να έχει σαν κεντρικό στόρι τον πατέρα που επιζητεί το οφθαλμόν αντί οφθαλμού, για τον χαμό του γιου του, αλλά το ευφάνταστο σενάριο θα φέρει τελικά τρεις πατεράδες,  που θα τους ενώσει-περίπου-ο συγκεκριμένος κοινός παρονομαστής, μιας γενικευμένης τυφλωτικής αλληλοεξόντωσης.

Από την Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους.

The post Ψυχρή Καταδίωξη appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

«Αν φτιάξεις χίλιους χάρτινους γερανούς, ένας γερανός θα πραγματοποιήσει την επιθυμία σου», είναι το σλόγκαν ενός ιαπωνικού μύθου και  ο διάσημος σκηνοθέτης τον υιοθετεί, για να επισημάνει τα εμπόδια, μέχρι την ολοκλήρωση της « Σιωπής», του πλέον κοπιώδους έργου του, το οποίο ξεκίνησε να σχεδιάζει στα τέλη του ’80, βάζοντάς το αργότερα στο πάγο, μετά από οικονομικές δυσχέρειες και τους  εσωτερικούς του δισταγμούς, στο πως θα προσαρμόσει του ομώνυμο  μυθιστόρημα του Σουσάκου Έντο.

Πώς να μην διστάσει, όταν αποφασίζει να διαβεί δύσβατα μονοπάτια, όπως είναι  η σχέση του ανθρώπου με την πίστη και με  το Θείο;

O Μάρτιν Σκορτσέζε καθοδηγείται από την άγρια καταστολή και την εξόντωση  των χριστιανών στην Ιαπωνία τον 17ο αιώνα, μετά την αποκαλούμενη «Επανάσταση Σιμαμπάρα».

Κεντρικός χαρακτήρας της υπόθεσης είναι ένας Πορτογάλος Ιησουίτης ιερέας ( Φερέιρα) που έχει ως αποστολή να εξαπλώσει τον χριστιανισμό στην Ιαπωνία και που διώκεται κατά την παραμονή του εκεί. Δύο ομοεθνείς του ιεραπόστολοι, στέλνονται στο Ναγκασάκι, για να βρουν τα ίχνη του και να ενισχύσουν τη διάδοση της θρησκείας τους, αντιμέτωποι τελικά με την ανελέητη βία των Ιαπώνων.

Τα υπονοήματα της ταινίας, για τον ακραίο θρησκευτικό φανατισμό των ημερών μας, είναι αμφιλεγόμενα. Ο,τι πάει να χτίσει ο πονηρός Σκορτσέζε, το θολώνει και το  εξουδετερώνει.

Ο τίτλος και τα  μηνύματα της, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν απλοϊκά- θρησκευτική ευλάβεια, μισαλλοδοξία, απομυθοποίηση-,  θυμίζοντας συζητήσεις παιδιών της Α’ Γυμνασίου (ένας ιεραπόστολος μπορεί να σωπάσει ή να  θεωρεί « Ιούδας», αν στην προσπάθεια του να σώσει τους πιστούς του, εκβιαστεί και δηλώσει αναίρεση της πίστης του;).

 Όταν προσκρούει σε εμπόδια, ακολουθεί το είδος που παίζει στα δάχτυλά, αναδεικνύει τη βία μέσα από την εικόνα.  Ως ειδικός του κινηματογραφικού μέσου, επιμηκύνει με διάφορες εμβόλιμες ιστορίες-άνευ σημασίας-το πρώτο μέρος, σε ένα φιλμ τελικά 160 λεπτών.

Στην πραγματικότητα, ο σκηνοθέτης επιθυμεί να εξαγνιστεί και να αποκρούσει τα πυρ ομαδόν των καθολικών και των ορθοδόξων, 30 χρόνια μετά το σάλο που προκάλεσε, ο  « Τελευταίος Πειρασμός του Χριστού». Ο θεατής -θέλοντας και μη- συμπάσχει με τις συμφορές των χριστιανών σταυροφόρων στην Ανατολική Ασία,  όμως ο Σκορτσέζε δεν μπορεί να κατηγορηθεί από τους Ιάπωνες για εμπάθεια, επειδή ακριβώς, όσα διηγείται, έγιναν, και ταυτόχρονα, αμυδρά, μέσα από τον ιεραπόστολο Φερέιρα, αφήνει κάποια υπονοούμενα για  το δόγμα του «αλάθητου» χριστιανισμού. Με αυτό τον τρόπο, όλοι είναι happy.

Ο Άντριου Γκάρφιλντ είναι ο πρωταγωνιστής και ο αφηγητής, μαζί με τον  Άνταμ Ντράιβερ δίνουν όλο τους το « είναι», πραγματικά συγκλονίζουν και αδικούνται από το τρέιλερ και από κάποιες μεμονωμένες κριτικές. Βρίσκουμε άνευρη και αδύναμη την παρουσία του Λίαμ Νίσον, στον γκεστ ρόλο, του πάτερ Φερέιρα.

” Η Σιωπή” από 5 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos

The post Σιωπή appeared first on screeneye.gr.

Ο Μάρτιν Σκορσέζε ολοκλήρωσε το «Silence» (πρότζεκτ που έχει στα σκαριά εδώ και δεκαετίες) σε παραγωγή Paramount και με κυκλοφορία στους ελληνικούς κινηματογράφους, στις 5 Γενάρη 2017.. Το καστ της ταινίας αποτελείται μεταξύ άλλων από τους Άντριου Γκάρφιλντ , Λίαμ Νίσον, Άνταμ Ντράιβερ και Κεν Γουατανάμπι.  Το «Silence» είναι κινηματογραφική διασκευή του ομότιτλου βιβλίου του Ιάπωνα συγγραφέα Σουσάκου Έντο που εκδόθηκε το 1966. Κεντρικός χαρακτήρας της υπόθεσης είναι ένας Πορτογάλος Ιησουίτης ιερέας του 17ου αιώνα, ένας ιεραπόστολος που έχει ως αποστολή να εξαπλώσει τον Χριστιανισμό στην Ιαπωνία και που διώκεται κατά την παραμονή του εκεί. Ένα από τα κύρια θέματα που διερευνά το βιβλίο είναι «ο σιωπηλός» θεός απέναντι στις αντιξοότητες. Πέρυσι ο Σκορσέζε είχε δηλώσει πως το «Silence» θα είναι «μια ταινία με σασπένς και στοιχεία θρίλερ… Το θέμα είναι κάτι που με αγγίζει βαθιά. Δουλεύω πάνω στο πρότζεκτ από τότε που διάβασα για πρώτη φορά το βιβλίο το 1989.

Ο Σκορσέζε μιλάει για το αγαπημένο του “Technicolor” που χρησιμοποίησε στο έργο.

»

The post Ο Σκορσέζε υλοποιεί το κινηματογραφικό του όραμα και διασκευάζει το ιαπωνικό μυθιστόρημα “Silence”. Πληροφορίες για το έργο appeared first on screeneye.gr.

Αφού εξασφάλισε επιτέλους την χρηματοδότηση της ταινίας “Silence”, ο Μάρτιν Σκορσέζε ετοιμάζει τα γυρίσματα. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ιάπωνα Λογοτέχνη Σουσακού Έντο  για έναν Πορτογάλο Ιησουίτη ιερωμένο που καταδιώκεται στην Ιαπωνία τον 17^ο αιώνα.

Ο Σκορσέζε δηλώνει πολύ ευχαριστημένος που επιτέλους θα προχωρήσει αυτή η ταινία γιατί προσπαθούσε εδώ και είκοσι χρόνια να τη γυρίσει. Θα πρωταγωνιστούν οι Λίαμ Νίσον, Άντριου Γκάρφιλντ, Άνταμ Ντράιβερ και Ταντανόμπου Ασάνο.

Ο Γκάρφιλντ θα έχει τον ρόλο του πάτερ Ροντρίγκες, ενός Πορτογάλου Ιησουίτη του 17^ου αιώνα ο οποίος ταξιδεύει στην Ιαπωνία με έναν συνάδελφό του προκειμένου να ερευνήσει κατά πόσον αληθεύουν οι φήμες πως ο μέντοράς του έχει εγκαταλείψει την Θρησκεία. Όταν φτάνει εκεί βρίσκει πως ο χριστιανικός πληθυσμός έχει κρυφτεί επειδή βρίσκεται υπό διωγμό από τις αρχές. Ο Νίσον θα κάνει έναν ιερωμένο που έφτασε εκεί μια δεκαετία νωρίτερα και αγνοείται.

Τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν στις 30 Ιανουαρίου στην Ταϊβάν και αναμένεται στις αίθουσες το 2016.

Από την άλλη όμως το ντοκιμαντέρ που ετοίμαζε τα τελευταία δύο χρόνια για τον Κλίντον “αναβάλετε για άγνωστο χρονικό διάστημα” λόγω διαφωνιών όσον αφορά τον έλεγχο.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο Μπιλ Κλίντον ήθελε να του δοθούν οι ερωτήσεις προκειμένου να εγκριθούν, αλλά και να έχει και λόγο στο τελικό αποτέλεσμα. Από τη μεριά του Σκορσέζε δεν έχει γίνει κάποια επίσημη δήλωση, ενώ εκπρόσωπος της HBO για την οποία ετοιμαζόταν το ντοκιμαντέρ δήλωσε πως “μπορεί να μην βγει σύντομα αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα γίνει καθόλου”.

The post Ξεκινάει την νέα του ταινία ο Μάρτιν Σκορσέζε με πρωταγωνιστή τον Λίαμ Νίσον- Άκυρο όμως το ντοκιμαντέρ για τον Bill Clinton appeared first on screeneye.gr.

Ο Λίαμ Νίσον ανέφερε σε πρόσφατη συνέντευξή του στη βρετανική εφημερίδα Independent πως έχουν μια πολύ καλή σχέση με τον Μπόνο  και μιλούν τακτικά. Χωρίς να αναφερθεί σε λεπτομέρειες, είπε πως σχεδιάζουν να κάνουν μια ταινία για τη μουσική σκηνή της Ιρλανδίας στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και συγκεκριμένα για τα 6-μελή και 7-μελή showband γκρουπ που έπαιζαν rock, county και pop μουσική.

Δεν έγινε καμία αναφορά σχετικά με το πότε σχεδιάζουν να πραγματοποιήσουν το σχέδιό τους, θα είναι ενδιαφέρον όμως να δούμε τι έχουν να πουν στον κόσμο για την πατρίδα τους οι δυο διάσημοι Ιρλανδοί.

The post Ο Μπόνο και σεναριογράφος. Ετοιμάζει ταινία με τον Λίαμ Νίσον appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντικό δράμα, 137′ Μ.Βρετανια- Η.Π.Α 2013

Του Πολ Χάγκις

Με τους Λίαμ Νίσον, Κιμ Μπάσιντζερ, Ολίβια Ουαϊλντ, Έιντριεν Μπρόντι, Μόραν Άτιας, Τζέιμς Φράνκο, Μίλα Κούνις

Ήταν η 5η Μαρτίου του 2006, όταν ο Τζακ Νίκολσον κατά την απονομή των  Όσκαρ, ανήγγειλε έκπληκτος το «Crash»  ως την καλύτερη ταινία της χρονιάς, αφήνοντας πίσω το «Brokeback Mountain» του Ανγκ Λι και το « Μόναχο» του Στίβεν Σπίλμπεργκ , σε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της διοργάνωσης.

Από τότε μέχρι και σήμερα, ο εμπνευστής και σκηνοθέτης του, ο Πολ Χάγκις , κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, με πιο αξιόλογη ταινία του να είναι η « Κοιλάδα του Ήλα»,  ακριβώς ένα χρόνο αργότερα. Ίσως αυτός να είναι ο πραγματικός λόγος που ώθησε τον Καναδό σκηνοθέτη να θυμηθεί την οσκαρική του επιτυχία, με τρία νέα παράλληλα σκετς  και με ένα εξίσου δυνατό καστ ηθοποιών, πιστεύοντας λαθεμένα, πως βρήκε τον τρόπο για να συγκινήσει ξανά  κοινό και κριτικούς. Αν τούτο επεδίωκε, τότε απέτυχε.

Το «Τρίτο Πρόσωπο» στερείται στοιχειώδους συνοχής, η δομή του είναι άρτζι μπούρτζι και λουλάς, ερωτήματα αιωρούνται στην ατμόσφαιρα, οι ιστορίες, ούτε τέμνονται ούτε στο φινάλε ξεδιαλύνονται. Εμφανώς αναγνωρίσιμη ως δουλειά του ποδαριού, ακόμα κι από ένα μάτι μη κινηματογραφικά έμπειρο.

Ο Λίαμ Νίσον υποδύεται τον ευκατάστατο συγγραφέα ονόματι Μάικλ, σύζυγος στο έργο της Κιμ Μπάσιντζερ , που θα ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του και θα απομονωθεί σε ξενοδοχείο του Παρισιού, ετοιμάζοντας ένα φιλόδοξο έργο επιστροφής στο προσκήνιο της καλλιτεχνικής ελίτ. Διατηρεί κρυφό δεσμό με την δυναμική νεαρή δημοσιογράφο Άννα( Ολίβια Ουαϊλντ), η οποία αρέσκεται στο  να τραβολογιέται με ώριμους άντρες. Είναι καχύποπτη στα μεγάλα λόγια που της έχουν πει -όπως καλή ώρα- και διατηρεί καβάτζες για να καλύπτει τα συναισθηματικά της κενά.

Αστραπιαία, η κάμερα του Χάγκις μεταφέρεται από το Παρίσι στη Ρώμη συγκεκριμένα σε ένα μπαρ, με τον «επιχειρηματία» Σκοτ(Έιντριεν Μπρόντι) να φλερτάρει μανιωδώς μια τσιγγάνα, την Μόνικα ( Μόραν Άτιας).Δεν θα ενδώσει αμέσως στο φλερτ, θα φύγει, θα «ξεχάσει» πίσω της μια τσάντα με 5 χιλιάδες ευρώ,  προορίζονταν τα χρήματα  για την απελευθέρωση της κόρης της, που παρέμενε αιχμάλωτη ενός εκβιαστή.Αυτή η ιστορία του Χάγκις είναι πραγματικά για γέλια και για κλάματα.

Τέλος, θα πάμε στην Νέα Υόρκη, για να συναντήσουμε έναν καλλιτέχνη, ο ρόλος ανήκει στον Τζέιμς Φράνκο και στις φρικτές κατηγορίες που προσάπτει στην σύντροφο του( Μίλα Κούνις), για κακοποίηση του μικρού τους γιου, στερώντας της ακόμα και να τον βλέπει.

Εν αντιθέσει με το «Crash», oι πρώτες δύο αφηγήσεις είναι υπερβολικά  τετριμμένες κι ανισομερείς. Κάποιες προβάλλονται επί μακρό(  η παράνομη σχέση κλισέ του Μάικλ με την Άννα) και κάποιες άλλες τις βλέπουμε  αποσπασματικά, όπως επί παραδείγματι το τι πραγματικά συμβαίνει  στο εκρηκτικό ζευγάρι της Νέας Υόρκης(η ιστορία αυτή αρχικά άφηνε θετικές προσδοκίες αλλά γρήγορα εξανεμίστηκαν).

 Ως εκ τούτου, με τον τρόπο σκηνοθεσίας από τον Χάγκις, ο υποτιθέμενος άσσος που κράταγε στο μανίκι, ήταν  ακατόρθωτος να γεφυρώσει το χάσμα και να ενώσει τα κομμάτια του κινηματογραφικού του πάζλ.  Το κρυμμένο ενοχικό σύνδρομο όλων των ηρώων του φιλμ, ξεσκεπάζεται με προχειρότητα και στο τεχνικό μέρος και στο ετοιμόρροπο υπόβαθρο των τριών παραμυθιών, για να οδηγηθούμε ακόμα και σε χωροχρονική σύγχυση (η καμαριέρα Μίλα Κούνις από την Αμερική βρίσκεται ξαφνικά στο διαμέρισμα του Μάικλ στο Παρίσι). Ταυτόχρονα και το ηθικό δίδαγμα είναι  κοινότυπο  και συμπυκνώνεται στο εξής  « Πρέπει να πάμε μπροστά. Το παρελθόν δεν μπορεί αιωνίως να μας στοιχειώνει».

Οι αιθέριες υπάρξεις Μίλα Κούνις και Ολίβια Ουαϊλντ  έδωσαν ουσιαστική υπόσταση στους ρόλους τους, σε ένα έργο με ελάχιστες καλές αναμνήσεις, που προφανώς όλοι οι ηθοποιοί του θα το αφήσουν πίσω τους, όπως θα πράξουμε κι εμείς.

” Το Τρίτο Πρόσωπο” από 3/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Το Τρίτο Πρόσωπο(Third Person) appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία, 116΄, ΗΠΑ, 2014

Του Σεθ ΜακΦάρλαν

Με τους Σεθ ΜακΦάρλαν, Σαρλίζ Θερόν, Λίαμ Νίσον, Αμάντα Σέιφριντ, Τζοβάνι Ριμπίζι, Νιλ Πάτρικ Χάρις

Στην Αριζόνα του 1882, ο Άλμπερτ (Σεθ ΜακΦάρλαν), ένας δειλός αγρότης προβάτων, «θρηνεί» το χωρισμό του με την αγαπημένη του Λουίζ (Αμάντα Σέιφριντ), η οποία τα φτιάχνει με τον μουστακαλή μεγαλέμπορο της περιοχής, Φόι (Νιλ Πάτρικ Χάρις). Ο ερχομός στην πόλη της μυστηριώδους και γοητευτικής Άννας (Σαρλίζ Θερόν) η οποία είναι άσος στο πιστόλι, θα επιφέρει πολλές αλλαγές στη συντηρητική και υπερβίαιη κοινότητα. Η Άννα θα προσπαθήσει μέσα σε μια βδομάδα να διδάξει σκοποβολή στον Άλμπερτ, ο οποίος κάνει το λάθος να προκαλέσει σε μονομαχία θανάτου τον Φόι, όταν ο τελευταίος τού θίγει τον καουμπόικο κι αντρικό εγωισμό του…   

Κωμικός ολκής και ταυτόχρονα ασυμβίβαστος ανατροπέας παραδοσιακών στερεοτύπων και αξιών, ο γεννημένος πριν από 41 χρόνια στο Κονέκτικατ Σεθ ΜακΦάρλαν, καταπιάνεται με τα ιερά και όσια των αμερικανών. Έχοντας κερδίσει την εκτίμηση και το σεβασμό τόσο της κριτικής όσο και του κοινού με το «Ted» που έγινε τεράστια επιτυχία πριν από 2 καλοκαίρια στις ΗΠΑ με εισπράξεις που άγγιξαν τα 220 εκατομμύρια δολάρια, ο δημιουργός του καλτ animated sitcom «Family guy», μας ταξιδεύει στην (άγρια) κωμική πλευρά της… Άγριας Δύσης. Και πάλι ένας απροσάρμοστος είναι ο κεντρικός χαρακτήρας.

Στο «Ted» ο Μαρκ Γουόλμπεργκ ανέβαλε συνεχώς την ενηλικίωση του για χάρη της φιλίας του με τον αθυρόστομο και μόνιμα μαστουρωμένο λούτρινο αρκούδο του, ώσπου μια γυναίκα (έτσι δεν γίνεται συνήθως;) τον θέτει προ των ευθυνών της αλλαγής προς την ωριμότητα και της οριστικής εγκατάλειψης της παιδικότητας -ή μήπως αθωότητας;- του. Εδώ ο Άλμπερτ είναι ένας αντιήρωας γεννημένος σε λάθος χώρο και χρόνο. Ο αμούστακος και μη μου άπτου Άλμπερτ αδυνατεί να χωνέψει την ανεξέλεγκτη βία και το διαρκές φλερτ με το θάνατο των συντοπιτών του. Όπως λέει χαρακτηριστικά στους λίγους φίλους του «εδώ, οτιδήποτε μπορεί να σε σκοτώσει». Δια του λόγου το αληθές βλέπουμε καταστάσεις απύθμενου κωμικού κάλους όπου οι πάντες (ακόμη κι ο γιατρός ή ο παπάς) και τα πάντα – ένας τεράστιος πάγος, ανεξέλεγκτοι βίσωνες, ένα φωτογραφικό κλικ- μπορούν να σε «καθαρίσουν» στο άψε σβήσε. Η βαθιά φιλοσοφημένη και πεσιμιστική αντίληψη περί Δύσης του Άλμπερτ δεν μπορεί βέβαια να αλλάξει από τη μια στιγμή στην άλλη, όμως μια γυναίκα σαν την Άννα μπορεί να δημιουργήσει ρωγμές στην παγιωμένη κοσμοθεωρία του.

Όπως έγινε με την Μίλα Κούνις στο «Ted» έτσι κι εδώ, το γυναικείο πρότυπο είναι πιο ισχυρό, εγκεφαλικό και αποτελεσματικό σε σχέση με τους υπερφίαλους και πνιγμένους σε μια κουταλιά νερού άντρες. Ακόμη και στην ανδροκρατούμενη Δύση, οι γυναίκες κρατούν τα ηνία της δράσης αφήνοντας τους άντρες να πιστεύουν ότι εκείνοι κάνουν κουμάντο: είναι πιο γρήγορες στο πιστόλι, αντέχουν το πιοτό περισσότερο, απολαμβάνουν το σεξ (ο κακόμοιρος Ριμπίζι προσπαθεί μάταια να πείσει την αγαπημένη του να κάνουν σεξ πριν από το γάμο: εκείνη επικαλείται τους νόμους της χριστιανικής αρετής παρότι είναι πόρνη!), ξέρουν πραγματικά τι θέλουν.

Ο πολυπράγμων (σκηνοθέτης, σεναριογράφος, animator, παραγωγός, κωμικός έως παρουσιαστής στα Όσκαρ και… τραγουδιστής!) ΜακΦάρλαν έχει την οργιώδη φαντασία να κάνει σκόνη τα περισσότερα κλισέ του γουέστερν, είτε αυτοσαρκαζόμενος, είτε καταφεύγοντας σε προσφιλείς καφρίλες είτε σε σκατολογικές κωμικές σεκάνς που θα έκαναν ακόμη και τους Φαρέλι να χειροκροτήσουν ενθουσιωδώς. Το γέλιο είναι πετυχημένο, διασκεδαστικό και ασυγκράτητο σε κάποιες σκηνές, παρότι η δεύτερη ταινία μεγάλου μήκους του ΜακΦάρλαν δεν παρουσιάζει την σεναριακή συνέπεια και ευφυΐα της πρώτης του δημιουργίας. Όμως πετυχαίνει να διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό την εξυπνάδα, την πρωτοτυπία και την ανατρεπτική ματιά της, πάνω σε ένα είδος που ενώ το αποδομεί με τον πιο ακραίο κωμικό τρόπο, την ίδια στιγμή το αγγίζει με ένα χάδι τρυφερό και σινεφιλικό μαζί.

” Χίλιοι Τρόποι να Πεθάνεις στην Αγρία Δύση” από 12/6 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Χίλιοι Τρόποι να Πεθάνεις στην Αγρία Δύση(A Million Ways to Die in the West) appeared first on screeneye.gr.