Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μία  από τις ταινίες του Μίκαελ Χάνεκε- που δεν αναζητούμε συχνά να ξαναδούμε- , φέρει τον τίτλο   “71 Συμπτώσεις”. Στην περίπτωση του αμερικάνικου ριμέικ της ταινίας “ Με σειρά Εξαφάνισης” , μία σύμπτωση είναι αρκετή. Η ορίτζιναλ ταινία,  γυρίστηκε το 2013 σε μια από τις πιο κρύες χώρες της Ευρώπης, στην Νορβηγία  και το σκηνικό -τότε- στήθηκε    μέσα σε συνθήκες ψύχους και ακραίας χιονοθύελλας, σε περιοχές αποκλεισμένες από τον έξω κόσμο. Η σύμπτωση έγκειται στο γεγονός, πως η αγγλόφωνη εκδοχή-γυρισμένη πάλι σε παρόμοιες συνθήκες- στην Αλμπέρτα του Καναδά-, θα ξεκινήσει να προβάλλεται στις Η.Π.Α στις 7 Φεβρουαρίου, όπου φέτος το ψύχος είναι πρωτόγνωρο και οι  θερμοκρασίες στις βορειοδυτικές πολιτείες,  φτάνουν ακόμα και τους μείον 50 βαθμούς.

Αναφερόμενοι στον  Χάνεκε, όπως ακριβώς έπραξε το 2007  με την ταινία “Funny Games”, έτσι κι ο Νορβηγός Χανς Πέτερ Μόλαντ -εν έτει 2018- αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία και του αγγλόφωνου ριμέικ.

Εικάζουμε, ότι το ριμέικ επιλέχθηκε, έτσι ώστε να το δουν οι μάζες. Άλλωστε είναι γνωστό,  πως η συντριπτική πλειοψηφία των θεατών του σινεμά, δεν βλέπει ταινίες μη αγγλόφωνες. Αφετέρου και η ευρηματική προσέγγιση του Μόλαντ -που είναι γεμάτη  με μαύρο χιούμορ-  παραπέμπει στις γκανγκστερικές ταινίες των αδερφών Κοέν, με τις οποίες το ευρύ κοινό είναι  εξοικειωμένο.

Προς τιμήν του, ο Νορβηγός  σκηνοθέτης, το γενναιόδωρο μπάτζετ δεν το χαραμίζει δεξιά κι αριστερά. Μας βυθίζει στην ίδια ακριβώς ατμόσφαιρα με την ορίτζιναλ ταινία και η κριτική του  για τα κακώς έχοντα,  είναι το ίδιο αιχμηρή. Αρνείται την υιοθέτηση αμερικανικών στερεοτύπων για να γίνει ακόμα πιο οικεία  η ιστορία του. Μολονότι προσθέτει στην σεναριακή του ομάδα τον Frank Baldwin, οι προσθήκες είναι διακριτικές, όπως επί παραδείγματι, οι ευρηματικοί αλλαγή των ονομάτων αλλά και τους Σέρβους βαρόνους, τους αντικαθιστά με   τους ινδιάνους.

Τον Στέλαν Σκάρσγκαρντ, αντικαθιστά ο εξειδικευμένος στις ταινίες εκδίκησης Λίαμ Νίσον, ενώ τη σύντροφό του, παίζει η μούσα του Ντέιβιντ Λιντς στην “ Ατίθαση Καρδιά”,  η Λόρα Ντερν.

Έχοντας για οδηγό την ελληνική παροιμία ” η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο” ο Χανς Πέτερ Μόλαντ παίρνει μια τετριμμένη ιστορία συμμοριών, οικογενειακής τραγωδίας, ρεβάνς και αυτοδικίας  και τη συνθέτει σε ένα μακάβριο, γκροτέσκο φιλμ του παραλόγου. Αφενός μεν είναι επιδέξια δομημένο, συναρμολογημένο με μαθηματική ακρίβεια, στο σενάριο, στους διαλόγους και στην εικόνα, αφετέρου δε είναι κοινωνικά επίκαιρο, αλλά ταυτόχρονα τόσο αιχμηρά ειρωνικό, κυνικό και διασκεδαστικό, που πιθανόν οι Κοέν και ο Ταραντίνο να επευφημούσαν τον Νορβηγό μιμητή τους( το τοπίο θυμίζει τη Μινεσότα από το “Fargo”, η ατμόσφαιρα και οι γκανγκστερικές παρεξηγήσεις το “Pulp Fiction”) τους οποίους μνημόνευσε και στο πρώτο πόστερ του ορίτζιναλ έργου ,στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2014. Ασφαλώς και δεν μπορούν να μας διαφύγουν αυτά τα υπαρκτά στο φιλμ στερεότυπα και κλισέ.

Ο Νίλς Κοξμαν είναι  χειριστής εκχιονιστικού μηχανήματος που ζει σε μια μικρή πόλη. Όταν ο έφηβος γιός του θα βρεθεί νεκρός, ο νομοταγής πατέρας ξετυλίγει ο ίδιος το κουβάρι του κυκλώματος, ξεκινώντας από τον κολλητό-φίλο του παιδιού του, για να καταλήξει στον αρχιμαφιόζο υπαίτιο της δολοφονίας, έναν βαρόνο ναρκωτικών.  Η κατάσταση περιπλέκεται, από την κατά λάθος εμπλοκή στην υπόθεση του γιού του αρχηγού της φυλής των ινδιάνων,  με τον αμείλικτο για αντίποινα πρωταγωνιστή, να ανακαλύπτει ένα δίκτυο διακινητών λευκού θανάτου. Ό ένας θάνατος ακολουθεί τον άλλον. Μετρήσαμε 22!. Χαρακτηριστικό της σπιρτόζικης κινηματογραφικής τους αποτύπωσης, το μαύρο της οθόνης, το οποίο σπάει με μια λευκή επιτύμβια στήλη, με το όνομα του νεκρού… και Θεός μακαρίσει τους(δικό μας).

Ο Χανς Πέτερ Μόλαντ παίζει με το τέμπο και αντιπαραβάλει την ανδρική επιθετικότητα με το καθαρό λευκό-αγνό σκηνικό, την διοχετεύει σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής  των Η.Π.Α . Σαρκάζει ταυτόχρονα τα υποτιθέμενα  κράτη δικαίου. Επίσης θα υπονομεύσει το θεσμό της πατριαρχικής οικογένειας, με τον τρόπο που η εμμονική βία και τα ζωώδη ένστικτα επισκιάζουν τη λογική. Η ταινία μπορεί να έχει σαν κεντρικό στόρι τον πατέρα που επιζητεί το οφθαλμόν αντί οφθαλμού, για τον χαμό του γιου του, αλλά το ευφάνταστο σενάριο θα φέρει τελικά τρεις πατεράδες,  που θα τους ενώσει-περίπου-ο συγκεκριμένος κοινός παρονομαστής, μιας γενικευμένης τυφλωτικής αλληλοεξόντωσης.

Από την Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους.

The post Ψυχρή Καταδίωξη appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 112, Η.Π.Α 2014, Πρωτότυπος Τίτλος: 99 Homes

Του Ραμίν Μπαχρανί

Με τους Άντριου Γκάρφιλντ,Μάικλ Σάνον,Λόρα Ντερν

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Κατάσχεση πρώτης κατοικίας, με την πρώτη ευκαιρία.  Κανένα περιθώριο αντίδρασης από το δανειολήπτη, που όλο του το βιός μεταφέρεται εν μια νυκτί στις τράπεζες και σε αυτούς που κάνουν τη βρώμικη δουλειά. Στην Ελλάδα, οι μεσάζοντες, είναι κάποια μεγάλα δικηγορικά γραφεία, στην  Αμερική οι μεγαλόμεσίτες γης. Όπως ας πούμε ο “κύριος” Ρικ Κάρβερ (Μάικλ Σάνον).

Όλοι βρίσκονται σε κατάσταση απίστευτης έντασης. Ο νεαρός ιδιοκτήτης Ντένις Ρας(Άντριου Γκάρφιλντ)  ζει με τη μητέρα του(Λόρα Ντερν) και το παιδί του, κι ο ίδιος…ωρύεται. Ισχυρίζεται ότι υπάρχει απόφαση δικαστηρίου που του δίνει περιθώριο 30 ημερών να πληρώσει το χρέος, πριν του πάρει η τράπεζα, οριστικά το σπίτι. Από την άλλη ο Ρικ Κάρβερ  δεν δίνει μία για το τι λέει η δικαιοσύνη και μαζί με πάνοπλους αστυνομικούς, χρησιμοποιούν πάνω στην οικογένεια, ψυχολογική πίεση. Τους δίνουν χρόνο λίγων λεπτών, για να  μαζέψουν τα βασικά και να φύγουν. Όπερ και εγένετο.

Ο Ντένις Ρας, είναι απελπισμένος. Δουλειά δεν μπορεί να βρει. Ο Κάρβερ θα τον δελεάσει, με μια πρόταση που θα του εξασφάλιζε πίσω το σπίτι.  Να  εργαστεί για το μεσιτικό γραφείο, κάνοντάς τον, το δεξί του χέρι. Ο Ντένις διστάζει , μα τελικα θα πει ναι κι από θύμα σιγά- σιγά θα γίνει κι αυτός θύτης. Τον βλέπουμε να χτυπάει πόρτες μεσοαστών Αμερικάνων, που βρέθηκαν κι αυτοί παγιδευμένοι από τη κρίση των ενυπόθετων δανείων του 2008( βρισκόμαστε χρονικά στο 2010), να ενημερώνει για τις κατασχέσεις και να εισβάλλει με τους σεκιουριτάδες στις οικίες τους. Το χρήμα αρχίζει να ρέει. Είναι παγιδευμένος σε μια κατάσταση μεταξύ των προηγούμενων ηθικών του επιλογών και της ανηθικότητα, από τον κόσμο του εύκολου κέρδους.  Ο αδίστακτος Κάρβερ τον βάζει μέσα σε ένα σχέδιο γρήγορου πλουτισμού που το ονομάζει ” 100 σπίτια”.

Το έργο ξεκινά σαν πραγματικός δυναμίτης. Παρούσα από την αρχή η αγχωτική μουσική κι η αγαπημένη τεχνική του σκηνοθέτη, με την κάμερα του χεριού να κινείται  νευρικά στους χώρους εντός κι εκτός  σπιτιού και ταυτόχρονα ακατάπαυστα κοντινά γκρο πλαν, πάνω στους πρωταγωνιστές.  Ο ρυθμός παραμένει γρήγορος κι ασφυκτικός, ουσιαστικά μέχρι το τέλος.

Οι επαναλαμβανόμενες  στο έργο σκηνές, έχουν τη σημασία τους. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών κι εθνοτήτων, ανοίγουν την πόρτα του σπιτιού τους και με αξιοπρέπεια αντιμετωπίζουν τη ληστρική επίθεση αυτών, που έχουν βάλει στόχο την περιουσία τους. Η κινηματογράφηση σε αυτό το σημείο θυμίζει ντοκιμαντέρ, ένα είδος που χρησιμοποιεί κατά κόρον ο δημιουργός, και σαφώς δεν ενοχλεί, αντίθετα προσδίδει δύναμη στους χαρακτήρες και στην απότομη αλλαγή που επέρχεται στην καθημερινότητα τους , χάνοντας -χωρίς να φταίνε απόλυτα- ότι έχουν και δεν έχουν.

Σαφώς το μήνυμα του έργου, είναι το πόσο μπορεί να αντέξει ένας ακέραιος χαρακτήρας τα εύκολα αλλά κι  έκφυλα διλήμματα, όταν βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, σε μια εποχή που επικρατεί ο ακραίος ατομικισμός.

Ο Ιρανοαμερικανός σκηνοθέτης Ραμίν Μπαχρανί, είναι  κοντά στο θεατρικό  Μάμετ, που καταπιάστηκε πολλάκις και ενδελεχώς  με ζητήματα ηθικής κι αλλοτρίωσης, μέσα στο συγκεκριμένο σύστημα που μας περιβάλλει. Ο  Μπαχρανί -που υπογράφει και το σενάριο- είναι  μεγάλης εμβέλειας σκηνοθέτης και δεν είναι τυχαίο, που ο αείμνηστος κριτικός Έμπερτ, υποκλίθηκε στο ταλέντο του. Σε κάθε του ταινία(πχ στο Goodbye Solo), όπως κι εδώ, εξερευνά με ειλικρίνεια και με νεορεαλισμό, τύπου Κιαροστάμι, το τι συμβαίνει στον κόσμο τούτο.

Από την άλλη, το έργο μας αφήνει ανικανοποίητους. Έκλεισε η ταινία με   εφετζίδικο τρόπο, σε σημείο που δεν περιμέναμε ότι θα ήταν το πικ της.

2 Βραβεία στο Φεστιβάλ Βενετίας 2014

“99 Σπίτια” από 26/11 στους κινηματογράφους σε διανομή Tanweer

The post 99 Σπίτια appeared first on screeneye.gr.

Στο «99 Homes» του τρομερού Αμερικανού με ιρανικές ρίζες Ραμίν Μπαχρανί( Chop Shop) πρωταγωνιστεί ο Άντριου Γκάρφιλντ ως ένας «άνεργος εργολάβος που του κάνουν έξωση από το σπίτι της οικογένειάς του μαζί με την μητέρα και τον 9χρονο γιο του. Πρόθυμος να κάνει τα πάντα για να πάρει πίσω το σπίτι, συμφωνεί να δουλέψει για τον ισχυρό, άπληστο, γοητευτικό και οπλισμένο μεσίτη ακινήτων (Μάικλ Σάνον) που του έχει κάνει έξωση και η εκδίκηση είναι προ των πυλών Στην ταινία παίζουν επίσης οι Λόρα Ντερν και Νοαν Λόμαξ .

Το «99 Homes» θα κάνει πρεμιέρα στο φεστιβάλ Βενετίας τον Σεπτέμβριο διεκδικώντας  το Χρυσό Λιοντάρι/

The post Το λούμπεν προλεταριάτο εκδικείται στο φιλόδοξο νέο φιλμ του Ραμίν Μπαχρανί appeared first on screeneye.gr.

Ο Μελ Γκίμπσον θα λάβει την Κρυστάλλινη Σφαίρα εξαίρετης καλλιτεχνικής συνεισφοράς στο 49ο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι, που θα διεξαχθεί από 4-12 Ιουλίου.
Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός θα παρευρεθεί στο φεστιβάλ για να παραλάβει το βραβείο και να προλογίσει την προβολή της ταινία του «Apocalypto».
Στο φεστιβάλ θα βρίσκεται και η Λόρα Ντερν για να παρουσιάσει την ταινία του Ντέιβιντ Λιντς «Ατίθαση Καρδιά», στην οποία πρωταγωνιστούσε μαζί με τον Νίκολας Κέιτζ. Η ταινία αυτή είχε βραβευθεί με τον Χρυσό Φοίνικα το 1990.
Άλλο ένα πρόσωπο που θα κάνει αισθητή την παρουσία του στο φεστιβάλ θα είναι η Φανί Αρντάν που θα παρουσιάσει το «Obsessive Rhythms», τη δεύτερη ταινία της ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Η Αρντάν έχει συνεργαστεί στο παρελθόν ως ηθοποιός με σπουδαίους σκηνοθέτες όπως οι  Αλέν Ρενέ, Φρανσουά Τριφό, Φόλκερ Σλέντορφ, Μικελάντζελο Αντονιόνι και Ετορε Σκόλα.
Να σημειωθεί ότι η πρώτη μεγάλου μήκους του Γιάννη Βεσλεμέ, με τίτλο «Νορβηγία», θα διαγωνιστεί στο τμήμα «The East of the West» του φεστιβάλ, το οποίο φιλοξενεί πρώτες ή δεύτερες ταινίες νέων σκηνοθετών.

The post Μελ Γκίμπσον, Λόρα Ντερν και Φανί Αρντάν στο φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι. Μαζί τους κι ο δικός μας Γιάννης Βεσλεμές appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντικό δράμα, 126’ Η.Π.Α 2014

Του Τζος Μπουν

Με τους Σέιλιν Γούντλεϊ, Άνσελ Έλγκορτ, Λόρα Ντερν ,Γουίλεμ Νταφόε

Κάποια στιγμή στα 80s, οι Black Sabbath οργισμένοι από το αποκαλούμενο «political correctness», που είχε καθιερωθεί ως εναλλακτική αλλά βαθιά συντηρητική άποψη  στην Αμερική, απευθυνόμενοι στους νέους, γράφουν..So live for today…Tomorrow never comes…Die young.

Αυτή η προκλητική κι ερεθιστική φιλοσοφική θεώρηση του θανάτου, είναι πανταχού παρούσα στο φιλμ -μακάβριο -   είναι όμως από τα πιο φωτεινά του σημεία. Δυο 16χρόνα παιδιά, η Χέιζελ κι ο Γκας, χτυπημένα από δύο διαφορετικά είδη καρκίνου,  μετράνε αντίστροφα το χρόνο, θα γνωριστούν, σφόδρα θα ερωτευτούν, θα ταξιδέψουν μέχρι  το Άμστερνταμ για να βρουν τον αγαπημένο τους συγγραφέα, σε μια αποτελεσματική κινηματογραφική αποτύπωση και του διανθισμένου με χιούμορ ρομάντζου τους…  και της εξελισσόμενης κοινής τους τραγωδίας.

Υπήρχε σημείο που πιστέψαμε ότι ο σκηνοθέτης του « Όλα για την Αγάπη» ,Τζος Μπουν, μας έκλεινε το μάτι, ότι εδώ βλέπουμε ατόφιο ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά(ακόμα και το καταπληκτικό σάουντρακ σε αυτό παραπέμπει), εκ νέου όμως  οι προθέσεις του φανέρωναν ότι  ήταν λιγότερο αγνές από το παρόμοιο «Restless» του Γκας Βαν Σαντ,  κι ας ξεκίναγε εκεί η ταινία με μια κηδεία, και τώρα στο « Λάθος Αστέρι» έτσι να τελειώνει, εδώ η σφραγίδα του Χόλιγουντ  ήταν εμφανής, με τον τρόπο που το κοινό κατευθύνεται, για να μην αντέξει… και  να βγάλει τελικά από τη τσέπη τα χαρτομάντηλα.

Δεν είναι λίγο πράγμα βέβαια, για μια παραγωγή που στόχο έχει τους μεγάλους πολυκινηματογράφους και το ευρύ κοινό, η κεντρική του ηρωίδα από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σκηνή να είναι από τη μύτη διασωληνομένη, και  στο μισό περίπου του έργου ,η εφηβική αισιοδοξία να τιθασεύεται και να βλέπουμε σύριγγες και να ακούμε για χημειοθεραπείες.

Ο αγγλικός τίτλος της ταινίας, ή για να είμαστε πιο ακριβείς, του πολυαγορασμένου βιβλίου« The Fault in Our Stars» παραπέμπει στον «Ιούλιο Καίσαρα» του Σαίξπηρ,   και σε μια πολυφορεμένη και στη χώρα μας ατάκα- για διαφορετικούς λόγους- «Το λάθος, αγαπητέ Βρούτε, δεν βρίσκεται στα άστρα, αλλά μέσα μας». Η αλήθεια είναι ότι μαζί με τους επιστήμονες, ψάχνουμε  κι εμείς να βρούμε που βρίσκεται το λάθος, κι όλα αυτά τα παιδιά, είναι καταδικασμένα  να μην ρουφήξουν το μεδούλι της ζωής, ούτε ελεύθερα να βιώσουν τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα, όπως με το δικό τους πείσμα θα πετύχουν, η Χείζελ κι ο Γκας.

Η γεννηθείσα το 1991 Σέιλιν Γούντλεϊ και στις γεμάτες ομορφιά καθημερινές της στιγμές -όπως η συμβολική όπως αποδείχθηκε  επίσκεψή της στο σπίτι της Άννα Φρανκ- και λίγα λεπτά πιο πριν στο οργισμένο της τετ α τετ της με τον μισάνθρωπο συγγραφέα Βαν Χάουτεν( Γουίλεμ Νταφόε), μας έκανε κι εμάς να αναγνωρίσουμε τις μεγάλες της δυνατότητες, που τις είχαμε δει και το 2011 στο ρόλο της κόρης του Τζορτζ Κλούνεϊ , στους  «Απόγονους».

Δυσκολευτήκαμε αρχικά να προσαρμοστούμε,  ότι ο παρτενέρ της θα είναι ο ατσαλάκωτος Άνσελ Έλγκορτ, στη πορεία  το δέσιμο τους ήταν τόσο ισχυρό, που μας έκανε να αλλάξουμε γνώμη.

Θα θέλαμε από τον σκηνοθέτη Τζος Μπουν να έριχνε τους τίτλους του τέλους νωρίτερα και να διαχειριζόταν διαφορετικά την υποκριτική γκάμα της μητέρας της ηρωίδας, την οποία ερμηνεύει η υποψήφια και για Όσκαρ Λόρα Ντερν ,σε ρόλο πέρα για πέρα συμβατικό για τα μέτρα και τα σταθμά της αμερικανίδας ηθοποιού.

“Το Λάθος Αστέρι” από 19/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Το Λάθος Αστέρι(The Fault in Our Stars) appeared first on screeneye.gr.