Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Φίλοι και γνωστοί : Τι θα δεις
Ιάκωβος: Τη νέα ταινία του Γούντι Άλεν.
Φίλοι και γνωστοί, με μια φωνή : Χαράς το κουράγιο σου. Εμείς τον βαρεθήκαμε. Τα ίδια και τα ίδια.Δεν κάθεται στα αυγά του. Μα πόσο είναι; Έπιασε τα 90;

5 χρόνια του απομένουν για να τα πιάσει , και όσο θα τα πλησιάζει( τα 90), τις εσωτερικές του αναζητήσεις θα συνεχίζει να τις γράφει και να τις σκηνοθετεί, μέχρι να μην μπορεί πια.
Γουστάρει τη ζωή και φοβάται το τέλος της.
Μονάχα ο Γούντι άραγε;
Ο Άλεν στο έργο  « Το Φεστιβάλ του Ρίφκιν»(Rifkin’s Festival), μοιράζεται μικρές καθημερινές ιστορίες για να οριοθετήσει κάτι μεγαλύτερο και να αναζητήσει απαντήσεις για τις υπαρξιακές ανησυχίες, περί νιότης, γηρατειών, περί τελματωμένων γάμων, περί 7ης τέχνης.
Χτυπάει ξανά την πόρτα της ψυχανάλυσης, θυμάται τον Φρόιντ και το εγχειρίδιο του« Η Ερμηνεία των Ονείρων » όπου τα όνειρα είναι η  οδός προς το ασυνείδητο. Τα όνειρα, καταλαμβάνουν σημαντικό χώρο και ρόλο στην ταινία. Είναι οι απόκρυφες σκέψεις και επιθυμίες.
Κι αν η ψυχανάλυση φαντάζει δυσνόητη και ακαδημαϊκή , ο Άλεν τοποθετεί τον ήρωά του, τον Μορτ Ρίφκιν( τον οποίο ερμηνεύει ο εξαιρετικός ηθοποιός Γουάλας Σον), σε μια δερμάτινη καρέκλα, έχοντας απέναντι του-στην αρχή και στο τέλος της ταινίας- τον ψυχοθεραπευτή του, μετατρέποντας την προσωπική ψυχολογία του βάθους, σε ένα σαρκαστικό, κωμικό και ολίγον βαθυστόχαστα υπαρξιακό κινηματογραφικό πόνημα.
Ο Γούντι Άλεν παραμένει -ως απάντηση σε φίλους, γνωστούς και αναγνώστες- οξυδερκής, επίκαιρος, απολαυστικός και δεξιοτέχνης στο να πλάθει κάθε φορά κοντινές αλλά διαφορετικές ιστορίες,με πλούσια νοήματα και να επιλέγει τα ιδανικά πρόσωπα στους αντίστοιχους ρόλους.

Νέα Υόρκη: Ο θεωρητικός του κινηματογράφου, ο Μορτ Ρίφκιν, συνοδεύει τη γυναίκα του στην Ισπανία, στο θέρετρο του Σαν Σεμπαστιάν και στο ομώνυμο κινηματογραφικό φεστιβάλ.
Η Σου(Τζίνα Γκέρσον), εργάζεται στην επικοινωνιακή καμπάνια μιας αντιπολεμικής ταινίας, την οποία σκηνοθετεί ο Γάλλος Φιλίπ(Λουί Γκαρέλ).
Ο Μορτ, ανησυχεί,  ότι η σύντροφος του και ο Γάλλος σκηνοθέτης, έχουν σχέση.
Το ταξίδι στο Σαν Σεμπαστιάν δεν θα καθησυχάσει τις ανησυχίες του. Η γνωριμία του Μορτ με την νεαρή γιατρό, την Τζο ( Έλενα Ανάγια), θα ξυπνήσει στον Μορτ το ερωτικό ενδιαφέρον. Όμως η γιατρός, τραβάει τα δικά της ζόρια και τον βλέπει φιλικά-πατρικά-ιατρικά.

Πέραν των διαπροσωπικών σχέσεων και του αμείλικτου χρόνου που φεύγει ( θέματα που ταλανίζουν συστηματικά τον Αμερικανό δημιουργό), στο νέο του έργο, καταθέτει τη βαθιά του ανησυχία για την απόλυτη εμπορευματοποίηση της 7ης τέχνης και των δυσοίωνων προοπτικών της, εξαιτίας της αφαίρεσης από την μνήμη του « σινεμά του δημιουργού » , όπως το καθιέρωσε ο Φελίνι, ο Τρυφώ, ο Γκοντάρ, ο Μπέργκμαν, ο  Μπουνιουέλ κ.α.
Οι συστηματικές αναφορές στο νέο του έργο,  σε ταινίες από το παρελθόν, αλλά και στην υποβάθμιση των σύγχρονων ταινιών , έχει διττή όψη.
Από τη μια, ο Άλεν διατυπώνει την άποψη,  πως χωρίς τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, δεν θα υπήρχε πολιτισμός γενικότερα, παρουσιάζοντας παραδείγματα και από το σινεμά… μέχρι το ελληνικό αρχαίο δράμα.
Από την άλλη, ίσως με μια λεπτή δόση ειρωνείας, στηλιτεύει και τη θέση που εκφράζουν οι παλαίμαχοι της ζωής( όπως ο κεντρικός ήρωας της ταινίας), οι οποίοι δεν μπορούν να χαρούν το “τώρα”, να δουν κάτι θετικό στο σήμερα, επειδή οι ίδιοι είναι παροπλισμένοι και απογοητευμένοι, μηδενίζοντας -εν τέλει- τα πάντα.
Στηλιτεύει και την μονοθεματική εξειδίκευση και την έλλειψη δεξιοτήτων- ίσως και του ίδιου- τη στιγμή όπου ο Μορτ, γνωρίζει απ εξω τους συντελεστές μιας ιαπωνικής ταινίας, αλλά αγχώνεται όταν μένει από λάστιχο το αμάξι της νεαρής γιατρού, γιατί πιθανότατα δεν θα μπορούσε να το αλλάξει, εάν υπήρχε ρεζέρβα.
Ο Μορτ, ακόμα και εμφανισιακά και ενδυματολογικά( διαρκώς τον βλέπουμε με το ψηλοκάβαλο τζιν και με κρίσεις αρρωστοφοβίας), φαίνεται να έχει αφεθεί στη φθορά και στα πέρασμα του χρόνου.Περπατάει αργά και πίσω από το χαμόγελο, κρύβεται  μελαγχολία.
Αντιθέτως, η γυναίκα του είναι διαρκώς εν κινήσει, επαγγελματικά active, εμφανισιακά γοητευτική, ερωτεύσιμη ακόμη και από νεότερους, όπως είναι ο ναρκισσιστής και ωραιοπαθής Φιλίπ.
Η ίδια παρασύρεται και θα επενδύσει στο νέο της έρωτα. Η στάση της εν γένει, θα της φέρει άραγε μεγαλύτερη ευτυχία από την άκρως αντίθετη στάση του συζύγου της;
Ο Άλεν, αφήνει σκοπίμως διάφορα ζητήματα ανοιχτά, όπως και το συγκεκριμένο, αλλά είναι τόσο πολύ ευφυής, ούτως ώστε να μπορούμε να εικάσουμε, πως κάποιες ιστορίες, μπορεί να έχουν ημερομηνία λήξης και δεν αναφερόμαστε στο γάμο του Μορτ με τη Σου.
Χτυπάει, στο καρφί, χτυπάει και στο πέταλο.
Μια φλερτάρει με τον τρόπο που αντικρίζει τη ζωή ο Μορτ, μια με τη Σου.
Το σκάκι με το θάνατο, είναι η μοναδική απάντηση που μπορεί να δώσει ο Άλεν και τη δίνει με μια καταπληκτική σκηνή- φάρσα, σε ένα δικό του παιχνίδι, από την «7η Σφραγίδα» του Μπέργκμαν.

«Το Φεστιβάλ του Ρίφκιν» από την Πέμπτη 15/7 στις αίθουσες

The post Το Φεστιβάλ του Ρίφκιν appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μια  χιλιοειπωμένη ιστορία, μπορεί να αναγεννηθεί ξανά, μπορεί επίσης  να φαντάζει πιο  επίκαιρη από ποτέ και να ανοίγει νέους δρόμους στην κατανόηση των ανθρώπινων κινήτρων,  αλλά και να αποκαλύπτει την πηγή διάφορων πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Ο Ρόμαν Πολάνσκι χωρίς να παρεκκλίνει ούτε σπιθαμή από τα πραγματικά συμβάντα, “παρεισφρέει” κωμικοτραγικά στην υπόθεση Ντρέιφους(1894-1906),την αναγεννάει και ανοίγει νέες πύλες για την κατανόηση ακόμα και της ανόδου του κόμματος της Λε Πεν.  Παροτρύνει το κοινό να συγκρίνει το ρόλο των γυναικών ( του τότε και του σήμερα),  την υποταγή στην ιεραρχία ( του τότε και του σήμερα), την μισαλλοδοξία και τον εθνικισμό ( του τότε και του σήμερα) και τη διαπλοκή των τεσσάρων  εξουσιών( του τότε και του  σήμερα).  Οι ομοιότητες είναι δεδομένες .

Η “μηχανή” του 86χρόνου σκηνοθέτη εξακολουθεί να δουλεύει άριστα και στο φουλ.

Είναι σπάνια -για τα δεδομένα της κινηματογραφικής μας εποχής-  η τόση  λεπτομέρεια και η  αποτύπωση  του 19ου αιώνα, σαν να τον ζούμε τώρα, από τα κοστούμια  μέχρι τα σκηνικά. Ακόμα και ο  διάκοσμος των εσωτερικών χώρων -της στρατιωτικής και κοινωνικής ελίτ- παραπέμπει  στο  Βικτοριανό στιλ,  που ήταν συνήθως βαρυφορτωμένο και  έσταζε  πολυτέλεια.

Ο Γαλλοπολωνός σκηνοθέτης ανέκαθεν απέφευγε να εξυψώσει πρόσωπα και καταστάσεις, δραματοποιώντας  γεγονότα( ούτε στην ταινία ο Πιανίστας  το έκανε, ενώ θα μπορούσε), το αποφεύγει και τώρα, ούτε και  προσθέτει ανατροπές, από τις ήδη υπάρχουσες. Εντούτοις διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον για την εξέλιξη των γεγονότων, ακόμα και για το κοινό που τα γνωρίζει,  μέχρι και την τελευταία τους λεπτομέρεια.  Για τους γνωρίζοντες σε βάθος τη φιλμογραφία του, θα διαπιστώσουν μικρές αυτοαναφορικές πινελιές μέσα από διάφορες ταινίες του, όπως επί παραδείγματι θα δουν  ένα στατικό πλάνο , που μας παραπέμπει στο έργο του « Μαχαίρι στο Νερό» .

Αντιθέτως, με μεθοδευμένη και κομψή  τακτική, χωρίς να ξεφεύγει από τα γεγονότα,  χλευάζει σφόδρα την αλαζονεία και την υπεροψία των ανθρώπων της εξουσίας, ενώ με υπόγειο σαρδόνιο γέλωτα, μετατρέπει την μακροχρόνια υπόθεση Ντρέιφους σε υποθεση Πολάνσκι, με τη δικαιοσύνη  να  χειραγωγείται -όπως πιστεύει-και στην μακροχρόνια προσωπική του  περιπέτεια( οι Αμερικανικές αρχές επιδιώκουν να τον οδηγήσουν σε νέα δίκη για τις κατηγορίες βιασμού της Σαμάνθα Γκέιμερ, κατηγορίες από το μακρινό 1977).

Για πρώτη φορά, το μέγα σκάνδαλο που συντάραξε την Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία( και ήταν ένα κομμάτι του πάζλ πριν τον Πόλεμο), δεν εξιστορείται  από το « Κατηγορώ» του συγγραφέα Εμίλ Ζολά, αλλά μέσα από το φακό του Αντισυνταγματάρχη Πικάρ, του μοναδικού υψηλόβαθμού στρατιωτικού που μπορούσε να αποδείξει πως ο Γαλλοεβραίος Ντρέιφους, ούτε  ήταν πληροφοριοδότης των Γερμανών, ούτε ήταν κατάσκοπος. Ήταν   θύμα σκευωρίας,  ήταν αθώος. Ο Πικάρ αργότερα θα συμβιβαστεί και ο Πολάνσκι έξυπνα, στο έργο το επισημαίνει.

Τον Αντισυνταγματάρχη Πικάρ ερμηνεύει ο Ζαν Ντιζαρντέν, ενώ την κρυφή ερωμένη του και μοναδική γυναικεία παρουσία του έργου, ερμηνεύει η σύζυγος του Πολάνσκι , η Εμανουέλ Σενιέ. Το έργο στηρίζεται σε νουβέλα του Ρόμπερτ Χάρις.

“Κατηγορώ…!” από την Τετάρτη 1 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους

The post Κατηγορώ…! appeared first on screeneye.gr.

Τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ προτίθεται να ερμηνεύσει ο ηθοποιός Λουί Γκαρέλ στη νέα ταινία με προσωρινό τίτλο «Redoubtable» ( Φοβερός) που ετοιμάζει ο σκηνοθέτης του οσκαρικού « The Αrtist» Μισέλ Χαζαναβίσιους.  Ο 49 χρόνος Γάλλος δημιουργός πριν από 2 χρόνια βρέθηκε από τη δόξα στη συμφορά, όταν η ταινία του που ακολούθησε το « The Artist», το « The Search», θεωρήθηκε μια μεγάλη αποτυχία, που δεν προβλήθηκε σχεδόν πουθενά. Μάθετε τη γνώμη μας, ΕΔΩ.

Τώρα εμπνέεται από τον πρωτοπόρο σκηνοθέτη της Νουβέλ Βαγκ, για να βγάλει στο φως, τη σχέση του Γκοντάρ με την Ανν Βιαζέμσκι, χρησιμοποιώντας τα απομνημονεύματα της Γαλλίδας ηθοποιού και συγγραφέα, στα 13 χρόνια γάμου με τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ. Χώρισαν το 1979. Η ταινία του Μισέλ Χαζαναβίσιους θα επικεντρωθεί στην περίοδο που το διάσημο ζευγάρι της εποχής, γύριζε την « Κίνέζα», προπομπός του κινήματος του Μάη του ’68 και ένα φιλμ που τοποθέτησε οριστικά και αμετάκλητα τον Γκοντάρ να ενστερνίζεται τη Μαοϊκή θεώρηση.

The post Ο σκηνοθέτης του οσκαρικού « The Αrtist» ετοιμάζει ταινία για τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ appeared first on screeneye.gr.

1. Στο Σπίτι

Κοινωνικό δράμα ,103′, Γερμανία/Ελλάδα 2014

Αγγλικός Τίτλος: At Home

Του Αθανάσιου Καρανικόλα

Με τους  Αλέξανδρος Λογοθέτης, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Γιάννης Τσορτέκης, Ζωή Ασημάκη, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Αλεξία Καλτσίκη, Νίκος Γεωργάκης, Νεφέλη Κουρή

ΠΛΟΚΗ

Πρόκειται για την ιστορία της Νάντιας, μιας γυναίκας από τη Γεωργία που εργάζεται ως οικιακή βοηθός εδώ και 12 χρόνια σε ένα πλούσιο σπίτι απολαμβάνοντας την εμπιστοσύνη και την αγάπη των μελών της οικογένειας. Όταν όμως η υγεία της κλονίζεται από μια σπάνια ασθένεια η μέχρι τότε «οικογένειά» της, που αντιμετωπίζει τα δικά της οικονομικά προβλήματα, θα αποκόψει κάθε δεσμό μαζί της.

Οικογενειακό δράμα,, 104’,Γαλλία/Ιταλία 2013

Πρωτότυπος τίτλος: Un château en Italie

Της Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι

Με τους  Λουί Γκαρέλ, Φιλίππο Τίμι, Μαρίζα  Μπρούνι Τεντέσκι,Ζαβιέ Μποβουά

ΠΛΟΚΗ

Η 43χρονη Louise είναι κόρη μιας νεόπτωχης οικογένειας Ιταλών βιομηχάνων και ζει στο όμορφο διαμέρισμα της στο Παρίσι. Όσο η μητέρα της προσπαθεί να βγάλει χρήματα πουλώντας οικογενειακά κειμήλια και ανοίγοντας στο ευρύ κοινό τον πύργο τους στην ιταλική εξοχή, η Louise αναθεωρεί τις επιλογές της και ερωτεύεται παράφορα έναν νεότερο άντρα.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Η αδερφή της Κάρλα και κουνιάδα του Νικολά Σαρκοζί, η Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι σκηνοθετεί την τρίτη της ταινία. Ο κεντρικός γυναικείος χαρακτήρας είναι το δικό της πορτρέτο, μια ιστορία  αυτοβιογραφική  από την αρχή μέχρι και το τέλος της.Το γεγονός αυτό θα καταλήξει να γίνει η αχίλλειος πτέρνα του έργου. Η Τεντέσκι μέσα από την ηρωίδα Louise και διάφορων άλλων χαρακτήρων που την περιτριγυρίζουν( μητέρα, αδελφός φορέας του AIDS, νεαρότερος ηλικιακά εραστής), ομφαλοσκοπεί σε κάθε λεπτομέρεια του δικού της οικογενειακού βίου, ξεδιπλώνοντας αδέξια αυτό που η ίδια θα χαρακτήριζε ως πυρήνα του έργου. Οι εσωτερικές συγκρούσεις και τα υπαρξιακά διλλήματα που τίθενται, με τον στατικό αργό ρυθμό-ιδίως όσο πλησιάζουμε προς το τέλος- προκαλούν πλήξη και δεν μπορούν να αγγίξουν τον συναισθηματικό μας κόσμο.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα θυμίζει το μπαρόκ ύφος του Βισκόντι για τον ξεπεσμό σε όλα τα επίπεδα(οικονομικό και ηθικό) της Ιταλικής μεγαλοαστικής τάξης, είναι όμως προφανές ότι εδώ η επιρροή αυτή δεν θα στεφθεί με επιτυχία, όπως αντίθετα συνέβη πριν 2 χρόνια με το « Είμαι ο Έρωτας».Οι πρωταγωνιστές ομιλούν 2 γλώσσες, ιταλικά και γαλλικά, το Κάστρο βρίσκεται στην Ρώμη, αλλά ο περισσότερος κινηματογραφικός χρόνος ξοδεύεται στο Παρίσι. Κάποιες λιγοστές στιγμές χιούμορ υπάρχουν. Το γεγονός ότι η σκηνοθέτις τολμά να βγάλει στο φως οικογενειακές καταστάσεις που άλλοι θα έκρυβαν, αυτό λειτουργεί προς τιμήν της,  αλλά δεν είναι μια ταλαντούχα δημιουργός και αυτό εδώ φαίνεται ξεκάθαρα.

Στο έργο παίζει η πεθερά του Σαρκοζί  Μαρίζα Μπρούνι, όπως και ο σύντροφος της Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι,ο ηθοποιός Λουί Γκαρέλ.

4. Πάλο Άλτο

Δράμα. 100′, Η.Π.Α 2013

Πρωτότυπος Τίτλος: Palo Alto

Της Τζία Κόπολα

Με τους Έμα Ρόμπερτς, Τζέιμς Φράνκο, Τζακ Κίλμερ

ΠΛΟΚΗ

Το «Palo Alto» βασίζεται σε βιβλίο που έγραψε ο Τζέιμς Φράνκο όσο ήταν στο πανεπιστήμιο. H ταινία παρακολουθεί τις ζωές τεσσάρων εφήβων στο γυμνάσιο του Πάλο Άλτο, στην Καλιφόρνια.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Άλλη μία ταινία με βαριά οικογενειακή παρακαταθήκη. Το Πάλο Άλτο είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο της 27χρόνης Τζία Κόπολα, εγγονής του Φράνσις, που έκανε τη παγκόσμια της πρεμιέρα, πριν από 1 έτος στο Φεστιβάλ της Βενετίας.

Το έργο ακολουθεί  περίπου την ίδια θεματική με το «Bling Ring» της θείας της Σοφία Κόπολα, για την ανία των έφηβων Αμερικάνων μεγαλοαστών, σε ένα περιβάλλον που τα έχουν όλα έτοιμα, χωρίς κόπο και μόχθο.

Η  Έιπριλ φλερτάρει με τον γυμναστή της( Τζέιμς Φράνκο) και με τα λεφτά που διαθέτει η οικογένεια της θα προσληφθεί ως ο προσωπικός της μέντορας. Ο Τέντι τα χει γενικώς χαμένα με τη ζωή του,  όπως και ο φίλος του ο Φρεντ που επιδεικνύει παραβατική συμπεριφορά. Η ανασφαλής Έμιλυ ψάχνει τον σεξουαλικό της προσανατολισμό.

Άγνωστο παραμένει εάν τα διηγήματα του Τζέιμς Φράνκο κρύβουν κάτι άλλο ουσιαστικότερο από αυτό που μας έδειξε η νεαρή Κόπολα. Η ταινία κινείται πάνω σε μια ασφαλή περίμετρο, χωρίς να προσπαθεί να ξεφύγει από το πρώτο, το εύκολο, το ορατό επίπεδο ανάλυσης (για το σεξ, το αλκοόλ, τα τσιγάρα), επικεντρωμένη στον απλοϊκό διδακτισμό, μιας και μόνο μικρής κατηγορίας νέων, πλουσίων, που ζουν στα ακριβά προάστια. Από το κάδρο της απουσιάζει η εικόνα της συντριπτικής πλειοψηφίας της νέας γενιάς, των μεσαίων και πιο λαϊκών στρωμάτων., όπως με επιτυχία έπραξε κάποτε ο Γκας Βαν Σαντ στο «Παρανόιντ Παρκ» ή ακόμα και ο πιο ανάλαφρος Τζον Χιουζ στο «Μπρέκφαστ Κλαμπ»

Είναι προφανές ότι η Τζία Κόπολα βλέπει  μέσα από τον δικό της κόσμο και τελικά μόνο αυτόν καταγράφει. Ίσως  τελικά να μην θεωρείται κάτι αρνητικό, γιατί έχει και αυτή η οπτική τη σημασία της. Η Τζία Κόπολα έχασε τον πατέρα της, όταν ήταν ακόμα στην κοιλιά της μητέρας της. Η νεαρή σκηνοθέτις στην πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα, έξυπνα αποφεύγει να αφήσει-ακόμα κι ως υπονοούμενο- κάτι σχετικό για την απώλεια αυτή.

Οι ιστορίες των νεαρών παιδιών, δεν παρουσιάζονται με έναν τρόπο που να μας κρατά το ενδιαφέρον, οι σκηνές είναι μακρόσυρτες αλλά υπάρχει και κάτι θετικό, ότι θα επιτύχει να μην καταστεί κανένας χαρακτήρας, ως ο πρωταγωνιστής, κρατώντας ίσες αποστάσεις από τους ήρωες της.

5. The Equalizer

Δράση, Θρίλερ  131′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Equalizer

Του Αντουάν Φουκουά

Με τους Ντένζελ Ουάσινγκτον, Κλόη Γκρέις Μόριτζ, Μάρτον Τσόκας, Μελίσα Λίο, Χέιλι Μπένετ, Μπιλ Πούλμαν

ΠΛΟΚΗ

Ο Ρόμπερτ Μακόλ είναι ένας μεροκαματιάρης υπάλληλος ενός εργοστασίου. Κάθε βράδυ πάει σε ένα εστιατόριο, τρώει και διαβάζει ένα βιβλίο. Εκεί γνωρίζει μια πόρνη, με την οποία θα συνδεθεί φιλικά. Αυτή ξυλοκοπείται από τους Ρώσους μαστροπούς της. Ο Μακόλ με ένα καλά κρυμμένο παρελθόν βγάζει στην επιφάνεια φοβερές πολεμικές δεξιότητες, σε έναν ρόλο εκδίκησης με τους βίαιους γκάνγκστερς.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Φιλόδοξο φιλμ που θέλει να κλέψει κάτι από τη δόξα μιας παλιάς αμερικάνικης σειράς της δεκαετίας του 80. Μην περιμένετε ένα ξεχωριστό θρίλερ. Εδώ ακολουθούνται πλήρως όλοι οι κανόνες των ταινιών εκδίκησης. Ο πράος ανθρωπάκος με το κρυμμένο παρελθόν που θα επαναστατήσει-το κίνητρο κλασσικά βρίσκεται σε μια γυναίκα- κι ένα ανίκητο κύκλωμα που τελικά από τον ένα και μοναδικό σωτήρα θα νικηθεί. Μια ανόητη περιπέτεια που υποτιμά τη νοημοσύνη μας κι ένας Ντένζελ Ουάσινγκτον που μετά το Όσκαρ που πήρε στο “Ημέρα Εκπαίδευσης” δεν έχει πρωταγωνιστήσει σε κάποια αξιόλογη παραγωγή. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι αυτού του έργου  βρίσκεται στα πρώτα 30 λεπτά, πριν ξεκινήσει ο Ρόμπερτ Μακόλ να καθαρίζει ανθρώπους κρατώντας χρονόμετρο. Πόσο πιο κλισέ μπορεί ένα φιλμ να γίνει, όταν η τελευταία πράξη του “δράματος” παίζεται σε ένα ραντεβού θανάτου κάποιο βράδυ σε ένα εργοστάσιο, που θα μετατραπεί σε ρημαδιό από τις ριπές των όπλων.

The post Πρεμιέρες… από 25 Σεπτεμβρίου appeared first on screeneye.gr.