Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Ιρανός σκηνοθέτης Μοχάμαντ Ρασούλοφ, γνωστός για την αμείλικτη κριτική του κατά του θεοκρατικού καθεστώτος της χώρας του, επιστρέφει με την ταινία «Ο Σπόρος της Ιερής Συκιάς», ένα κατηγορητήριο ενάντια στη θεσμοθετημένη καταπίεση και την αποσάθρωση της κοινωνικής συνοχής στο Ιράν.

Μέσα από ένα άγριο οικογενειακό δράμα, ο Ρασούλοφ καταγράφει τη βαθιά διάβρωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, χρησιμοποιώντας την ταινία ως καθρέφτη μιας χώρας που ακροβατεί ανάμεσα στην παράδοση και την επανάσταση.

Η ιστορία ακολουθεί τον Ιμάν, έναν φιλόδοξο δικηγόρο που προάγεται σε ανακριτή στο Επαναστατικό Δικαστήριο της Τεχεράνης. Ο ρόλος του, όμως, απαιτεί από αυτόν να υπογράφει θανατικές ποινές χωρίς να εξετάζει τα αποδεικτικά στοιχεία, προκαλώντας μια ηθική σύγκρουση που απειλεί να καταστρέψει τόσο τη συνείδησή του όσο και την οικογένειά του. Η σύζυγός του, Ναζμέχ, παλεύει να διατηρήσει την ισορροπία ανάμεσα στις φιλοδοξίες του συζύγου της και την επιθυμία της για μια ήρεμη ζωή, ενώ οι δύο κόρες τους, Ρεζβάν και Σάνα, αντιπροσωπεύουν μια νέα γενιά που αμφισβητεί τις αξίες και τις πρακτικές του καθεστώτος.

Ο Ρασούλοφ ένας σκηνοθέτης –και άνθρωπος- με άπλετο χιούμορ, πλέον βλέπει μόνο τη δυστυχία και την οργή και είναι λογικό, έχει υποστεί τα πάνδεινα.

Οι χαρακτήρες του, βρίσκονται σε συνεχή ηθική κρίση, με τον Ιμάν να αγωνίζεται ανάμεσα στην επαγγελματική του πίστη και την εσωτερική του ενοχή. Σε μια χαρακτηριστική σκηνή, ο Ιμάν προσπαθεί να εξηγήσει στη Ναζμέχ τη λογική πίσω από τις ενέργειές του, μόνο για να δεχθεί την οργισμένη αντίδρασή της: «Τι είδους πατέρας είσαι που υπογράφες τη θανάτωση άλλων πατεράδων;»

Παράλληλα, η ταινία εξερευνά τις συνέπειες της πολιτικής βίας μέσα από τα μάτια των παιδιών. Σε μια άλλη σκηνή, η Σάνα επιστρέφει από το σχολείο και αντικρίζει τις διαδηλώσεις στους δρόμους.

Το βλέμμα της,  γεμάτο δέος και φόβο αντανακλά τον τρόπο που η νεολαία βλέπει την καταπίεση, όχι απλώς ως αφηρημένη ιδέα, αλλά ως απειλή που διαπερνά την καθημερινότητά της. Η ενσωμάτωση πραγματικών πλάνων από τις διαδηλώσεις, προσδίδει έναν ωμό ρεαλισμό στην αφήγηση.

Η ταινία, δεν είναι “το αριστούργημα” που πολλοί θα ανέμεναν.

Παρότι φέρει έντονη πολιτική βαρύτητα, οι ελλείψεις και οι αδυναμίες της είναι εμφανείς.

Το μήνυμά της – και η προφανής ανάγκη του σκηνοθέτη να εκφραστεί καταγγέλλοντας το ιρανικό καθεστώς – υπερισχύει της δραματουργικής εξέλιξης, γεγονός που επηρεάζει την ισορροπία της αφήγησης.

Ορισμένες σκηνές μοιάζουν υπερβολικά διδακτικές και μονόπλευρες. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σκηνή της ανάκρισης των κορών του Ιμάν, όπου ο ίδιος τις αντιμετωπίζει ως κατηγορούμενες, φτάνοντας να τις εξετάζει σαν να πρόκειται για πολιτικούς κρατούμενους.

Η σκηνή μπορεί να είναι φορτισμένη συναισθηματικά και κουβαλάει τρομερή ένταση, από την άλλη, επαναλαμβάνει το μοτίβο της εσωτερικής οικογενειακής σύγκρουσης χωρίς να προσφέρει ουσιαστικά νέα προοπτική στην εξέλιξη της ιστορίας. Αντί να προωθεί τη δραματουργία, λειτουργεί περισσότερο ως υπενθύμιση της καταπίεσης που ασκεί το καθεστώς σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής.
Επιπλέον, η διάρκεια της ταινίας, που φτάνει τα 166 λεπτά, είναι αδικαιολόγητα μεγάλη. Αν και ο Ρασούλοφ επιδιώκει να εμβαθύνει στους χαρακτήρες και στις πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις της ιστορίας, πολλές σκηνές θα μπορούσαν να είναι πιο συνοπτικές.

Ο Σπόρος της Ιερής Συκιάς από την Πέμπτη 19/12 στους κινηματογράφους

The post Ο Σπόρος της Ιερής Συκιάς appeared first on screeneye.gr.

Ιρανικό  κοινωνικό δράμα εκδίκησης, έχοντας για κεντρικό ήρωα έναν 35χρόνο αγρότη, τον Ρεζά, ο οποίος ζει με την οικογένεια του σε περιοχή του Β. Ιράν. Γίνεται αποδέκτης σωματικής και ψυχολογικής βίας, από μια ιδιωτική εταιρία και τους συνεργαζόμενους με αυτήν τσιφλικάδες. Ο Ρεζά έχει δύο επιλογές, ή θα παίξει το παιχνίδι της εταιρίας, ή θα αποποιηθεί της περιουσίας του. Το διεφθαρμένο κράτος κάνει τα κλειστά τα μάτια.

Η σκηνοθεσία ανήκει σε έναν αντιφρονούντα σκηνοθέτη της χώρας του, τον Μοχαμάντ Ρασούλοφ, ο οποίος τους τελευταίους μήνες εξαιτίας αυτής της ταινίας και της οπτικής του να θέσει στο στόχαστρο του, τη σάπια δομή του καθεστώτος, βρίσκεται σε  κατ’οίκον περιορισμό και κινδυνεύει με ποινή φυλάκισης.

Η ταινία διαθέτει όλα τα γνώριμα χαρακτηριστικά του σύγχρονου  ιρανικού σινεμά. Εν προκειμένω, το πως οι ηθικές προσωπικότητες, εξαναγκάζονται να διαπραγματευτούν ανήθικα ζητήματα και η ύπαρξή τους, να παίζεται από τρίτους κορώνα-γράμματα. Η οπτική του Ρασούλοφ θυμίζει το σινεμά του Αμπάς Κιαροστάμι.

Ο Ρεζά  καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας παλεύει με τα θηρία, με τις ηθικές του επιλογές  και με τον φόβο να χάσει την οικογένειά του και να αλλοιωθεί η ύπαρξη του.

Ο πολιτικά σκεπτόμενος σκηνοθέτης, οδηγεί την ταινία σε μια ακραία- προβοκατόρικη κορύφωση, η οποία είναι τόσο ισχυρή, ώστε   να προκαλεί συζητήσεις.

“Ένας Ακέραιος Άνθρωπος” από την Πέμπτη 25/1 στους κινηματογράφους σε διανομή Άστυ

The post Ένας Ακέραιος Άνθρωπος appeared first on screeneye.gr.

Τον περασμένο Μάιο, είχαμε δημοσιεύσει συνέντευξη του Ιρανού σκηνοθέτη  Μοχαμάντ Ρασούλοφ, από το Φ. Καννών, ο οποίος μας την παραχώρησε δύο εικοσιτετράωρα προτού  λάβει την ύψιστη διάκριση ( Βραβείο Καλύτερης Ταινίας) από το Παράλληλο Πρόγραμμα,  για το έργο “Lerd”, το οποίο θα προβληθεί σύντομα και στην Ελλάδα.

Πρόκειται για κοινωνικό δράμα εκδίκησης, έχοντας για κεντρικό ήρωα έναν 35χρόνο αγρότη, τον Ρεζά, ο οποίος ζει με την οικογένεια του σε περιοχή του Β. Ιράν. Γίνεται αποδέκτης σωματικής και ψυχολογικής βίας, από μια ιδιωτική εταιρία και τους συνεργαζόμενους με αυτήν τσιφλικάδες. Ο Ρεζά έχει δύο επιλογές, ή θα παίξει το παιχνίδι της εταιρίας, ή θα αποποιηθεί της περιουσίας του. Το διεφθαρμένο κράτος κάνει τα κλειστά τα μάτια.

Για το συγκεκριμένο σενάριο, ο Ρασουλόφ, αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης, από το καθεστώς( θεωρητικώς πιο ανεκτικό από το προηγούμενο), κρίνοντας το έργο προσβλητικό για την κυβέρνηση και για τη θρησκεία. Ο Ρασούλοφ, είναι γνωστός ακτιβιστής του Ιράνκαι παρέμεινε πολλές φορές υπό κατ οίκον περιορισμό, όπως και ο φίλος του διακεκριμένος δημιουργός Τζαφάρ Παναχί.

 Ο Ρασουλόφ, δήλωσε πως η στήριξη από τον καλλιτεχνικό κόσμο εκτός Ιράν,  είναι αυτή, που εμποδίζει τις αρχές να τον τιμωρήσουν ακόμα χειρότερα.

ΕΔΩ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

The post Δεν βάζουν μυαλό στο Ιράν. Τον Μοχαμάντ Ρασούλοφ βάλθηκαν να φυλακίσουν appeared first on screeneye.gr.

Ομάδα σκηνοθετών  από όλο τον κόσμο διαδήλωσαν την Τρίτη έξω από την Πρεσβεία της Στοκχόλμης εναντίον της λογοκρισίας της Ιρανικής κυβέρνησης προς τον συμπατριώτη τους ακτιβιστή σκηνοθέτη Μοχάμαντ Ρασουλοφ.

Περίπου 20 καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων ο Sean Gullette και ο Tarik Saleh διαμαρτυρήθηκαν έχοντας τα μάτια τους δεμένα έξω από την Ιρανική Πρεσβεία την Τρίτη, μετά την είδηση ότι οι Ιρανικές αρχές κατάσχεσαν το διαβατήριο του Ρασουλοφ, μην επιτρέποντάς τον να ταξιδέψει το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Στοκχόλμης.

Τα μάτια τους ήταν δεμένα ως παραπομπή σε μια σκηνή από την τελευταία ταινία του Ρασουλοφ «Manuscripts don’t burn» που θα προβληθεί στο φεστιβάλ.( Η ταινία αυτή προβλήθηκε πριν μερικές μέρες και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης). 

Ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής, Kristian Petri, δήλωσε πως οι σκηνοθέτες θέλανε να δείξουν πως «είναι ανεπίτρεπτο να εμποδίζει κάποιος τους σκηνοθέτες, καλλιτέχνες και δημοσιογράφους από το να εκτελούν την δουλειά τους».

The post Αλληλέγγυοι σκηνοθέτες στον Ιρανό Μοχάμαντ Ρασουλόφ appeared first on screeneye.gr.