Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Στις δυτικές κοινωνίες οι ρόλοι των δύο  φύλων  ήταν ανέκαθεν  αυστηροί και οριοθετημένοι.  Οι άντρες μπορούσαν  να ζήσουν τη ζωή τους με όποιο τρόπο επιθυμούσαν  και οι γυναίκες όφειλαν  να   συμμορφώνονται στους κοινωνικούς κανόνες και  στα στερεότυπα. Το χάσμα στην εποχή μας μειώθηκε,  αλλά οι  διακρίσεις εξακολουθούν  να υφίστανται.

Η  ταινία της  Θία Σάροκ καταπιάνεται με τις εξωτερικές πιέσεις που υφίσταται μια γυναίκα που κουβαλάει όλα τα « κακά του κόσμου». Η Ρόουζ (Τζέσι Μπάκλεϊ) μεγαλώνει μόνη ένα κορίτσι, έχει εραστή, είναι ανεξάρτητη,  της αρέσουν τα μπαρ, είναι αθυρόστομη,  είναι  και μετανάστρια.  Από την Ιρλανδία μετακόμισε  στην βρετανική κομητεία του Σάσσεξ. Βρισκόμαστε στο 1922.

Ένα σκάνδαλο συγκλονίζει την κοινότητα, με μια θεοσεβούμενη γυναίκα, την  Έντιθ( Ολίβια Κόλμαν)  που ζει με τον δεσποτικό πατέρα της ( Τίμοθι Σπολ),  να λαμβάνει γράμματα γεμάτα βωμολοχίες. Χωρίς δεύτερη σκέψη και αποδείξεις,  η Ρόουζ κατηγορείται και οδηγείται στη φυλακή. Μονάχα μία αστυνομικός ινδικής καταγωγής αμφισβητεί την ενοχή της.

Εν αντιθέσει με την ταινία «Little Women», όπου οι τέσσερις αδερφές αντιμετωπίζουν τις ίδιες προκλήσεις στο δρόμο προς την ενηλικίωση, η   Θία Σάροκ μετασχηματίζει την καθιερωμένη νόρμα ότι μόνο οι άντρες εκφράζουν τον μισογυνισμό, τις καθιερωμένες αξίες και τα πρότυπα αλλά μπορεί να τις εκφράσουν και γυναίκες που γαλουχήθηκαν από την πατριαρχία και είτε από αδυναμία την αποδέχτηκαν είτε ενδόμυχα κυριαρχεί η ζήλια για όσες γυναίκες επιδιώκουν την πραγμάτωση των ονείρων τους.

Οι εκφράσεις της  Ολίβια Κόλμαν  και το παιχνίδι με τη γλώσσα του σώματος της, απέδειξαν ότι κάποιες φορές είναι σκληρό να έρχεται κανείς  πρόσωπο με πρόσωπο με έναν τρόπο ζωής που θα επιθυμούσε αλλά αδυνατεί να πορευτεί και αντί να επικροτεί όσους το πέτυχαν, να τους λοιδορεί.

Η ταινία έχει τα χαρακτηριστικά μιας  ηθογραφίας όπου οι συναισθηματικές εκφράσεις υπερβολικά τονίζονται- όπως συνήθως συμβαίνει στο θέατρο αλλά δεν ενδείκνυται για το σινεμά- τα ντεσιμπέλ του μοτίβου ομιλίας είναι υψηλά και το στιλ υποκριτικής των ηθοποιών είναι υπερεκφραστικό, με αποτέλεσμα η συναισθηματική τους κατάσταση να μην αναδεικνύεται,  χαρακτηριστικό παράδειγμα  η ερμηνεία του Τίμοθι Σπολ.

Μικρά Πρόστυχα Γράμματα από την Πέμπτη 27/6 στους κινηματογράφους

The post Μικρά Πρόστυχα Γράμματα appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Όταν το 1979 η Μάργκαρετ Θάτσερ ανέλαβε τα ηνία της βρετανικής ηγεσίας, ο Σαμ Μέντες( American Beauty, 1917) ήταν στην εφηβεία, στα 14 του . Παιδί μεταναστών, γνώριζε από πρώτο χέρι τι εστί η πολιτική των κλειστών θυρών και της επαναφοράς στο προσκήνιο του βρετανικού εθνικισμού.
Το οικονομικό μοντέλο της «σιδεράς κυρίας», που στηριζόταν στις ιδιωτικοποιήσεις και στον περιορισμό της κρατικής χρηματοδότησης, επέφερε άμεσες αλλαγές στο κράτος πρόνοιας, όπως ήταν επί παραδείγματι το κλείσιμο δεκάδων κέντρων ψυχικής υγείας, κι ως ένα βαθμό επανήλθε στο προσκήνιο ο στιγματισμός των ψυχικά ασθενών.
Μεγάλος αριθμός θεάτρων και κινηματογράφων, άλλαξαν χέρια και η διαχείριση τους από τις κοινότητες και τους πολιτιστικούς φορείς, μεταφέρθηκε σε ιδιώτες.
Οι δύο βασικοί ήρωες της νέας ταινίας του Σαμ Μέντες, η Χίλαρι και ο Στίβεν -παρά τη διαφορά ηλικίας που τους χωρίζει- έρχονται κοντά πνευματικά- σωματικά και αναμετρώνται με τη χρόνια ψυχική νόσο ( η Χίλαρι ) και με τον κοινωνικό στιγματισμό( ο Στίβεν ), εργαζόμενοι σε ένα σινεμά, το οποίο λειτουργεί ακόμη με τους παραδοσιακούς όρους, υπό την καθοδήγηση του Mr Ellis ( Κόλιν Φερθ).
Ο Μέντες- ο οποίος εργάστηκε επί σειρά ετών σε θέατρα- δεν υποδεικνύει τα θετικά ή τα κακώς έχοντα της δεκαετίας του ’80, δημιουργεί απλούς συνειρμούς και πλάθει μια κοινωνική ιστορία, με έντονο συναισθηματικό βάρος-που ίσως κάποιους ενοχλήσει η τόσο έντονη συναισθηματική φόρτιση που δημιουργεί – γυρνώντας το βλέμμα του σε δύο αντί-ήρωες, επιτυγχάνοντας παρά τους κραδασμούς, να τους οδηγήσει στην συνύπαρξη.
Η Ολίβια Κόλμαν «γράφει» με τα καλοδουλεμένα εκφραστικά της μέσα, με τα διαμετρικά αντίθετα συναισθήματα που διαρκώς εναλλάσσονται. Ο Μάικλ Γουόρντ στέκεται ικανοποιητικά πλάι της. Σε δευτερεύοντες ρόλους, βλέπουμε – εκτός από τον Κόλιν Φερθ- δύο κλασικούς ρολίστες υψηλής κλάσης, τον Τομ Μπρουκ και τον Τόμπι Τζοουνς.

Η Αυτοκρατορία του Φωτός από 2/2 

The post Η Αυτοκρατορία του Φωτός appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ταινία για τις διαταραχές μνήμης, την καλπάζουσα μορφή άνοιας και για το ενοχοποιητικό δίλημμα, εσαεί φροντίδα στους ηλικιωμένους γονείς ή το όριο στην αυτοθυσία, είναι -για τα παιδιά- λυτρωτικό επίτευγμα;
O Γάλλος συγγραφέα, Φλοριάν Ζελέρ, κατέχει τα ψυχολογικά μοτίβα και τον ιδιαίτερο δεσμό κόρης- πατέρα, κατέχει και τη σχέση αγοριού με μητέρα( στην Ελλάδα έχει παρουσιαστεί το θεατρικό του έργο «Ο Γιος») και οραματίζεται την ιστορία του ηλικιωμένου Αντρέ και της θυγατέρας του, πρωτίστως ως θεατρικό έργο.
Όπως και έγινε.
Έδωσε τον τίτλο «Le Pere»( Ο Πατέρας), το έργο ανέβηκε στο Παρίσι το 2012, παίχτηκε επίσης στο  Μπρόντγουεϊ  του Λονδίνου και σε άλλες μικρές και μεγάλες θεατρουπόλεις.
Ο Φλοριάν Ζέλερ κρατάει και στην κινηματογραφική μεταφορά, τα σκηνοθετικά ηνία .
Καλεί μαζί του, όχι Γάλλους αλλά δύο κορυφαίους Βρετανούς ηθοποιούς, τον Άντονι Χόπκινς και την Ολίβια Κόλμαν, για να ερμηνεύσουν τους κεντρικούς ρόλους, με επίκεντρο μια καλοδιατηρημένη παραδοσιακή αγγλική οικία.
Η μεγάλη οθόνη και εγκλωβίζει αλλά και λύνει τα χέρια του σκηνοθέτη αλλά και του Έλληνα μοντέρ, του Γιώργου Λαμπρινού( υποψήφιος για Όσκαρ στην κατηγορία του) και μαζί παίζουν ένα παιχνίδι με το κοινό, τριών διαφορετικών ιστοριών, όπου η στάση του Αντρέ παραμένει αμετάβλητη, ενώ της θυγατέρας του ( Άννα) , είναι μεταβαλλόμενη, όπως επίσης,  των γυναικών που εμφανίζονται για να φροντίσουν τον Αντρέ αλλά και των προσωπικών σχέσεων της κόρης του.
Είναι άραγε το Αλτσχάιμερ,  που θα πυροδοτήσει τον σκοτεινό ναρκισσισμό του, την καταθλιπτική του στάση, να μην ανοίγει τα παντζούρια του σπιτιού του, ή η λογοδιάρροια του, η επιθυμία του να είναι το επίκεντρο της προσοχής των πάντων και βεβαίως της κόρης του, προϋπήρχε της πάθησης του ;
Ο Ζέλερ, αφενός τις ψυχολογικές διεργασίες των ηρώων του, φαίνεται να τις κατέχει εξαιτίας της θεατρικής του παιδείας, αφετέρου, η κινηματογραφική του παιδεία είναι περιορισμένη και ως εκ τούτου δεν μπορεί να ξεκλειδώσει πλήρως, τις δυνατότητες του κινηματογραφικού μέσου.
Επί παραδείγματι , είναι φανερή η αδυναμία του να δημιουργήσει ένα αυτόνομο κινηματογραφικό περιβάλλον. Η ταινία του Μίκαελ Χάνεκε « Αγάπη», βρίσκεται διαρκώς στο μυαλό μας, άλλωστε σε μια σκηνή της ταινίας και ο ίδιος ο σκηνοθέτης αναγνωρίζει πως και στο δικό του μυαλό, βρίσκεται παρούσα η συγκεκριμένη ταινία.
Είναι εμφανής η ροπή προς τη θεατρική τέχνη,γίνεται αντιληπτή και από τη διακοσμητική πινελιά του σκηνικού.

Υπάρχουν όμως στο έργο, δυνατές στιγμές, όπου το Αλτσχάιμερ υποχωρεί και οι δύο χαρακτήρες- ιδίως ο Αντρέ, αποδέχεται την ψευδαίσθηση ως απόδραση από τα τραυματικά συμβάντα της πραγματικής ζωής , όπως στο θεατρικό έργο του Άλμπι« Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ»  αλλά και από τις εμφανείς αναφορές, στον περικυκλωμένο -από γυναίκες- πατέρα, στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Στρίντμπεργκ, ο οποίος -πατέρας- οδηγήθηκε μέσα σε ένα 24ώρο στην παραφροσύνη, από τον διακαή του πόθο να ελέγξει τη ζωή της κόρης του.
Ο Άντονι Χόπκινς στα 83 του, διατηρεί το μεγαλείο του “σοφού” ηθοποιού και ισορροπεί μοναδικά σε τρεις γοητευτικές αποκλίνουσες συμπεριφορές ενώ η Ολίβια Κόλμαν,  χαμογελαστή, γαλήνια, με απλότητα και δοτικότητα, είναι η ώριμη παρουσία που μιλάει τη γλώσσα της λογικής. Θα θυσιάσει την προσωπική της ευτυχία, για να παραμείνει εγκλωβισμένη,  μέσα στο σύνδρομο του καλού παιδιού;

The post Ο Πατέρας appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Γιώργος Λάνθιμος, στο νέο του έργο,  διακωμωδεί  το πλέον “ ανεξερεύνητο” πρόσωπο της Βρετανικής μοναρχίας, την Βασίλισσα ‘Αννα(( ταυτόχρονα  υποκλίνεται σε αυτήν και δείχνει να την σέβεται), η οποία βρέθηκε στο θρόνο, για 12 χρόνια ( 1702-17014 ), διχάζοντας τους ιστορικούς. Οι επικριτές της, προβάλλουν το χαμηλό μορφωτικό της επίπεδο, την άγνοιά της για την πολιτική  και την ενασχόλησή της με επουσιώδη ζητήματα. Αντίθετα οι υποστηρικτές της, αναφέρονται στο γεγονός,  οτι επί ημερών της, ένωσε τη Βρετανία με την Σκωτία  και με την Ιρλανδία. Επιπρόσθετα-όπως υποστηρίζουν-, μοίρασε χρήματα στους φτωχούς και δικαιολόγησε τους πολέμους με τη Γαλλία,έτσι ώστε  να διατηρηθεί συμπαγές το Βασίλειο.

Ο Έλληνας σκηνοθέτης ( και κάτοικος Λονδίνου την τελευταία οκταετία), φλερτάρει με την πρώτη εκδοχή και καταπιάνεται με την προσωπική της ζωή. Υιοθετεί τις πηγές της θεατρικής συγγραφέως Χέλεν Έντμουντον, η οποία ανέβασε σε θεατρική σκηνή   το έργο “ Βασίλισσα Άννα”, εστιάζοντας στις ομοφυλοφιλικές σχέσεις της Άννα Στιούαρτ, με την Δούκισσα του Μάρλμπορο (την Σάρα Τσώρτσιλ) και με το τρίτο πρόσωπο που διεισδύει στη ζωή της, την  ξαδέρφη της Σάρα -και ξεπεσμένης βαρόνης- ( της Αμπιγκέιλ Μάσαμ), η οποία προσλαμβάνεται στο ανάκτορο, ως απλή υπηρέτρια.

Ενώ στο τρέιλερ που κυκλοφορεί , δίδεται η εντύπωση πως ο Γιώργος Λάνθιμος, επαναφέρει τα πλούσια εξωτερικά γυρίσματα, όπως έπραξε στο έργο “ Αστακός”, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική, ακολουθώντας την καθιερωμένη του τακτική.  Χώρισε την ταινία σε κεφάλαια και γύρισε το έργο- στο μεγαλύτερο του μέρος-, μέσα  σε εσωτερικούς χώρους και δει στα δωμάτια του  μεγαλοπρεπούς ανακτόρου.  Αποδεικνύεται  ορθή επιλογή, αφενός επειδή ωθεί το κοινό να εστιάσει στην ίδια την  ιστορία -και στους συμβολισμούς της- και  αφετέρου,  επιτρέπει -απλόχερα-στους πρωταγωνιστές του, να καθοδηγήσουν οι ίδιοι την μονομαχία, κουβαλώντας σχεδόν όλοι μια κορυφαία υποκριτική γκάμα και  για το θέατρο και για τον κινηματογράφο.

Χρησιμοποιεί με εξυπνάδα την κάμερα, μεταπηδώντας από χώρο σε χώρο,  χωρίς αλλαγή πλάνου, μια τακτική που χρησιμοποιήθηκε από τον ίδιο και στην πιο πρόσφατη του ταινία, στον “ Θάνατο του Ιερού Ελαφιού”.
Ο χώρος φωτίζεται με κεριά- όπως συμβαίνει σε πολλές ταινίες εποχής-, όπως επί παραδείγματι στην ” Αποπλάνηση” της Κόπολα. Η μουσική,  είναι μια ανάμιξη σύγχρονης  κλασσικής μουσικής και μπαρόκ αισθητικής, χωρίς η μουσική  να επικαλύπτει τα πρόσωπα και την πλοκή,  σε κανένα σημείο του έργου.

Η κολακεία και το σεξ, αποδεικνύονται οι επιτυχημένες μέθοδοι “ αποπλάνησης”, ενός εύθραυστου ηγεμόνα και τα κατάλληλα μέσα, για τους αυλικούς, για να τον χειραγωγήσουν…μέχρι οι ηγέτες να τους  βαρεθούν και να τους αντικαταστήσουν, ή μέχρι οι αυλικοί να επιβληθούν.
Το παράδειγμα της Βασίλισσας ‘Αννα… είτε είναι εξ ολοκλήρου υπαρκτό, είτε  είναι  μέρος του βγαλμένο από τη φαντασία, λειτουργεί συμβολικά για τον Έλληνα σκηνοθέτη, αναφερόμενος εμμέσως πλην σαφώς σε κάθε εποχή, σε κάθε σύστημα και σε κάθε μορφή εξουσίας.

Η αίσθηση του χιούμορ του, ταυτίζεται με το αντίστοιχο φλεγματικό χιούμορ των Βρετανών, ενώ δεν λείπουν-για άλλη μια φορά-οι αυτό-αναφορές,  σε παλαιότερες του ταινίες.

Η Ολίβια Κόλμαν είναι κάτι περισσότερο από επιβλητική σε όλες τις μορφές που καλείται να αποδώσει την Βασίλισσα Άννα( ζηλιάρα, βουλιμική, κυκλοθυμική, θύτης και θύμα μαζί) και η Ρέιτσελ Βάις ( ως η Δούκισσα του Μάρλμπορο) την ακολουθεί,   μεταμορφωμένη μοναδικά  κι ως το απόλυτο αφεντικό του παλατιού κι ως ο αποδιοπομπαίος τράγος του.

Η “ευνοούμενη” Έμμα Στόουν, στέκεται ισορροπημένα ανάμεσα στις δύο όψεις του ρόλου, τι  είναι πραγματικά  και στο “φαίνεσθαι”  Ο Λάνθιμος την  θέλει να διεισδύει μέσα στις επικίνδυνες ατραπούς, την θέλει  γυναίκα-αράχνη και η Έμμα Στόουν( La la land) του το προσφέρει, ίσως όχι τόσο τέλεια όσο οι άλλες δύο πρωταγωνίστριες.

Μετά το τρίτο κεφάλαιο, η σεναριακή δυναμική της ταινίας περιορίζεται αισθητά. Είναι η ατμόσφαιρα και οι ερμηνείες που κρατούν ζωντανό το ενδιαφέρον, μέχρι την ωραία τελική κορύφωση.

Αργυρός Λέοντας στη Βενετία, 10 υποψηφιότητες για Όσκαρ ανάμεσα σε αυτές και για Καλύτερη Ταινία και για Σκηνοθεσία για τον Γιώργο Λάνθιμο.

Από την Πέμπτη 31/1/ 2019 σε επιλεγμένες αίθουσες

The post Η Ευνοούμενη appeared first on screeneye.gr.

Ο Γιώργος Λάνθιμος άφησε προ πολλού την Ελλάδα,( λίγους μήνες μετά την υποψηφιότητα του «Κυνόδοντα| στα ‘Οσκαρ του 2011), για να βρει στέγη στο Λονδίνο και να προετοιμάζει νέες ταινίες, που αποδεικνύουν το μεγάλο του ταλέντο. Το τρίτο μεγάλο βραβείο που απέσπασε ο

« Αστακός»( The Lobster) από το πρόσφατο Φεστιβάλ των Καννών, μια ταινία που μέχρι αυτή τη στιγμή προβλήθηκε μόνο στη Μ. Βρετανία, δεν εφησύχασε τον έλληνα σκηνοθέτη, έχοντας στα άμεσα σχέδια του να γυρίσει ένα ακόμα κοινωνικό δράμα, αυτή το φορά, ιστορία εποχής, με τίτλο “The Favourite”. Έκλεισε για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, με την Κέιτ Γουίνσλέτ, την Έμα Στόουν και την Ολίβια Κόλμαν. Το σενάριο ανήκει στην Ντέμπορα Ντέιβις και στον Τόνι Μακναμάρα.

Η ιστορία λαμβάνει χώρα  στα τέλη του 17ου αιώνα και τα πρώτα χρόνια του 18ου , όταν η Βασίλισσα Άννα της Αγγλίας (Ολίβια Κόλμαν), η έμπιστη της Δούκισσα του Μάρλμπορο Σάρα (Κέιτ Γουίνσλετ) και μια φτωχή συγγενής της Σάρα που κερδίζει την εμπιστοσύνη της Βασίλισσας, η Αμπιγκάιλ Μασάμ(Έμα Στόουν), θα βρεθούν σε έναν άτυπο ανταγωνισμό μεταξύ τους, για το ποια θα πάρει τον έλεγχο της ουσιαστικής επιρροής, σε χρονική στιγμή όπου η πολιτική  κατάσταση στη χώρα βρισκόταν στην κόψη του ξυραφιού.

The post Κέιτ Γουίνσλέτ, Έμα Στόουν κι Ολίβια Κόλμαν στο ” The Favourite”, το νέο φιλμ του Γιώργου Λάνθιμου appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδια, Σάτιρα, 80’ ,Γαλλία 1998

Πρωτότυπος Τίτλος: Le Diner De Cons Γλώσσα: Γαλλικά, Διανομή Odeon

Του Φράνσις Βέμπερ

Με τους Ζακ Βιλερέ ,Τιερί Λερμίτ, Φρανσίς Ουστέρ

 ΠΛΟΚΗ

Κάθε Τετάρτη, ο Πιερ και οι φίλοι του διοργανώνουν μια εκκεντρική συνάντηση την οποία αποκαλούν «Δείπνο Ηλιθίων». Ο καθένας τους προσκαλεί στο δείπνο αυτό, τον πιο ηλίθιο άνθρωπο που έχει συναντήσει κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Αυτός που έχει φέρει μαζί του τον πιο χαζό προσκεκλημένο, ανακηρύσσεται νικητής της εβδομάδας. Όλα θα αλλάξουν όταν ο Πιέρ θα προσκαλέσει στο δείπνο τον αγαθό και καλόκαρδο Φρανσουά – υπάλληλο της τοπικής εφορίας. Η αξεπέραστη επιτυχία του στη Γαλλία, έχει εμπνεύσει Αμερικάνικο remake καθώς και θεατρικό έργο που έχει παιχτεί σε εκατοντάδες πόλεις ανά τον κόσμο.

 ΚΡΙΤΙΚΗ

Από τις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες του Γαλλικού σινεμά της δεκαετίας του 90, σκηνοθετημένη, από τον Φράνσις Βέμπερ, με τη θεατρική μεταφορά του έργου να φτάνει και στις Αθηναϊκές  θεατρικές σκηνές. Στο «Δείπνο Ηλιθίων» ο Γάλλος σκηνοθέτης θα πάρει στοιχεία από τις 2 προγενέστερες του ταινίες και με μοναδικό τρόπο θα τα ενσωματώσει εδώ.

Σκόπιμη φλυαρία επί παντός επιστητού από τους πρωταγωνιστές, απρόσκλητοι επισκέπτες, διεισδυτικό χιούμορ κι ανατροπές μέσα από μια σειρά παρεξηγήσεων, θα κρατήσει το ενδιαφέρον σας αμείωτο μέχρι το απότομο τέλος, μα αυτό που αξίζει να δει κανείς είναι το ταπεραμέντο του ευτραφή αλλά γλυκύτατου κωμικού Ζακ Βιλερέ, κυριολεκτικά θυμίζει τις υποκριτικές ικανότητες του Τσάρλι Τσάπλιν.

Ι.Γ

2. Κουβανέζικος Έρωτας

Κωμωδία, 98’, Μ. Βρετανία 2014,

  Πρωτότυπος Τίτλος: Cuban Fury, Διανομή Feelgood

Του Τζέιμς Γκρίφιθς

Με τους  Νικ Φροστ, Ρασίντα Τζόουνς, Ολίβια Κόλμαν, Κρις Ο’ Ντάουντ, Ίαν Μακσέιν, Αλεξάντρα Ρόουτς

  ΠΛΟΚΗ

Ο Bruce έχει χάσει τη φόρμα του, την πίστη του στην αγάπη και την όρεξη για ζωή και χορό, το εφηβικό του πάθος. Χρειάζεται να εμφανιστεί η Julia, μια όμορφη, αστεία Αμερικανίδα για να επανεξετάσει τη βαρετή του ύπαρξη. Μόνο που πρόκειται για άπιαστο όνειρο και επιπλέον τη διεκδικεί ο αρρενωπός συνάδελφος του Drew, γεγονός που σπρώχνει τον Bruce στο να παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια. Αρκεί η βοήθεια της πιστής αδελφής του και του θεότρελου φίλου του για να ζωντανέψει το χορευτικό τέρας μέσα του και να ζήσει έναν κουβανέζικο έρωτα;

 ΚΡΙΤΙΚΗ

Ασταμάτητο latin dance, απολαυστικές ερμηνείες αλλά το ερωτικό φλερτ του εύσωμου υπαλλήλου για την ωραία του προϊστάμενη είναι πέρα για πέρα κοινότυπο, σε μια ιστορία τόσο προβλέψιμη που βγάζει μάτι. Οι Βρετανοί συγγραφείς Τζον Μπράουν και Νικ Φροστ μόνο σε 1-2 στιγμές θα βρουν τον τρόπο να μας κάνουν αυθόρμητα να γελάσουμε, αλλά κάτι αστειάκια του τύπου “θα ήταν τιμή μου να σε γ…..” δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο από έναν ευτελή σεξισμό.

Ι.Γ

3.Λόγια και Εικόνες

Ρομαντική κομεντί,111′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος:  Words and Pictures, Διανομή Village

Του Φρέντι Σέπισι

Με τους Ζιλιέτ Μπινός, Κλάιβ Όουεν

ΠΛΟΚΗ

Ένας επιδεικτικός καθηγητής φιλολογίας και μια στωική καθηγητής καλών τεχνών συγκρούονται κατά την διάρκεια των μαθημάτων τους σε ένα ιδιωτικό κολλέγιο. Το φλερτ που αρχίζει ανάμεσά τους θα προκαλέσει έναν έντονο ανταγωνισμό τόσο στους ίδιους όσο και στους μαθητές των τάξεών τους καθώς όλοι προσπαθούν να ανακαλύψουν τι είναι πιο ισχυρό… Η δύναμη των εικόνων ή των λέξεων.

The post Πρεμιέρες…από 14-20 Αυγούστου appeared first on screeneye.gr.

Δράμα. Θρίλερ, 85′, Μ. Βρετανία 2013, Πρωτότυπος Τίτλος: Locke

Του Στίβεν Νάιτ

Με τον Τομ Χάρντι και τις φωνές των Ολίβια Κόλμαν, Άντριου Σκοτ,Ρουθ Γουίλσον

Απορίας άξιο πως αυτό το τόσο ισχυρό υπαρξιακό road movie βγαίνει καταμεσής του καλοκαιριού. Μια πραγματικά πανέξυπνη ταινία με έντονη θεατρικότητα, απλοϊκή βέβαια  σεναριακή σύλληψη, μα τόσο επιδέξια σκηνοθετημένη από τον Στίβεν Νάιτ. Πέρασε σχεδόν απαρατήρητη από όλες τις μεγάλες διοργανώσεις.

Βράδυ, κι ο οδηγός της σκουρόχρωμης μπεμβέ Άιβαν Λοκ( Τομ Χάρντι), καθώς κατευθυνόταν από τον  τόπο διαμονής του το Μπέρμιγχαμ προς το Λονδίνο, γνώριζε ήδη ότι η  οικογενειακή του γαλήνη και η επιτυχημένη επαγγελματική του σταδιοδρομία παιζόταν σε μια παρτίδα, εξαρχής χαμένη.

Εννέα μήνες πριν, στην μοναδική εκτός γάμου εφήμερη του περιπέτεια, με την 43χρόνη συνάδελφό του Μπέθαν( φωνή Ολίβια Κόλμαν) , θα συμβεί το απρόβλεπτο, θα μείνει έγκυος, η γυναίκα αυτή θα κρατήσει το παιδί, που από στιγμή σε στιγμή θα γεννηθεί σε νοσοκομείο της βρετανικής πρωτεύουσας.

Ταυτόχρονα, κινδυνεύει να βρεθεί χωρίς δουλεία, εξαιτίας της άρνησής του να εποπτεύσει εκείνο το βράδυ και το επόμενο πρωί, τη μεταφορά εκατοντάδων τόνων μπετόν και επικίνδυνων εύφλεκτων υλικών,  που προορίζονταν για τη δημιουργία ουρανοξύστη. Ο συνάδελφος του και δεύτερος τη τάξη στην ιεραρχία, ο Ντόναλ( φωνή  Άντριου Σκοτ) είναι απρόθυμός να τον διευκολύνει, άλλωστε δεν ξέρει που του  παν τα τέσσερα, είναι επιρρεπής στο αλκοόλ και κατά τον Λοκ « είναι ένα καθίκι και μισό», φαίνεται να μην υπάρχει σανίδα σωτηρίας και η απόλυση είναι προ των πυλών.

Η σύζυγός του Κατρίνα  ( φωνή Ρουθ Γουίλσον), ετοίμασε το τραπέζι για το καθιερωμένο δείπνο, οι δυο του γιοι τον περιμένουν για να δουν- όπως τους είχε υποσχεθεί- έναν αγώνα ποδοσφαίρου, μα ο Άιβαν Λοκ δεν θα είναι ποτέ μαζί τους.

Μονολογεί «Αυτή είναι η απόφασή μου», και  στοιχειωμένος από παιδικά τραύματα για τον δικό του πατέρα, που ήταν  ουσιαστικά απών στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, θα προσπαθήσει να είναι έγκαιρα στο μαιευτήριο, να συμπαρασταθεί στην Μπέθαν και να αναγνωρίσει το παιδί.

 Η διαδρομή Μπέρμιγχαμ-Λονδίνο σε πραγματικό χρόνο, είναι δεν είναι 85 λεπτά, όση και η σκόπιμη προς τούτο  διάρκεια  του έργου.

Η ταινία αρχίζει,  εξελίσσεται και τελειώνει  με τον θεατρικά κατανοητό αλλά  κινηματογραφικά ανορθόδοξο αυτοπεριορισμό … βλέπουμε μόνο ένα  πρόσωπο, βλέπουμε μόνο ένα σκηνικό. Για την μεγάλη οθόνη, η ιδέα του Βρετανού Στίβεν Νάιτ(  σεναριογράφος του «Βρώμικα Όμορφα Πράγματα», σκηνοθέτης του «Redemption» ) θεωρητικά δεν έχει καμία τύχη, στην πράξη όμως  η φιλμική του κατασκευή αποδεικνύεται φαεινή, για να ξεπεράσει σε όλα τα επίπεδα τον « Θαμμένο»  του Ισπανού Κόρτες και να βρίσκεται λίγα βήματα πιο πίσω από το road movie  του Ιρανού Κιαροστάμι « Η Γεύση του Κερασιού». Τρεις διαφορετικές σχολές σινεμά, τρεις απελπισμένοι χαρακτήρες  που βλέπουν  κάθε λεπτό που περνά να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια τους.

Στο τεχνικό μέρος  η κάμερα του Νάιτ , πλην των πρώτων δύο λεπτών, παραμένει  καθηλωμένη στο εσωτερικό του αυτοκινήτου, στον οδηγό πλοήγησης στο συνδεδεμένο με την οθόνη Bluetooth και στις ακατάπαυστες κλήσεις που βρίσκονται συνήθως σε αναμονή. Τα πλάνα του είναι κοντινά, σχεδόν αποπνικτικά, πάνω στον Λοκ και στην κλιμακούμενη  ψυχολογική του ένταση, μετά το πέρας κάθε τηλεφωνικής του συνομιλίας με τους τρεις βασικούς κι αόρατους παίκτες αυτού του κοινωνικού δράματος. Ο ελληνικής καταγωγής διευθυντής φωτογραφίας Χάρης Ζαμπαρλούκους, βρίσκεται εκεί για να σπάει διαρκώς το σκοτάδι και την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, συνδέοντας ομαλά το μέσα με το έξω, χρησιμοποιώντας διαφορετικές πηγές του φωτός. Οι παρεμβολές των  γήινων χρωματισμών που διαπερνούν τον ήρωα σε όλο του το ταξίδι, είναι ευφυέστατες ( από τα φώτα της πόλης, τους πασσάλους, τις πινακίδες μέχρι και τους προβολείς των άλλων αυτοκινήτων).

Στο επίπεδο των συμβολισμών, είναι σαφές ότι σε  κυρίαρχο ρόλο αναδεικνύεται το εξωσυζυγικό σεξ, με πιο τρόπο το εκλαμβάνει αυτός που πράττει τη μοιχεία και πως ο άλλος που τη βιώνει. Είναι προφανές ότι ο Λοκ διακατέχεται από ναρκισσισμό, εξαιτίας του υψηλού κοινωνικού του status. Ίσως θεωρεί ότι τα δικά του ατοπήματα μπορούν να λάβουν άφεση αμαρτιών ενώ αντίθετα αισθανόμαστε ότι η σύντροφός του κινείται σε ένα άλλο μήκος κύματος, οχυρωμένη σε πιο παραδοσιακές αντιλήψεις,  της προ-φεμινιστικής εποχής. Στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αχνοφαίνεται ένα είδος σεξισμού από τη πλευρά του Λοκ  μα ο  Στίβεν Ναιτ –λανθασμένα ίσως-  θα τον προστατεύσει από τις αρνητικές κρίσεις του κοινού, σταματάει εκεί το θέμα και συνεχίζει σε ένα διαφορετικό μοτίβο, ηθικών διλημμάτων, προσωπικών δαιμόνων που με κάποιο τρόπο τον εξυψώνουν, τον από-ενοχοποιούν.

Ίσως να είναι σύμπτωση ίσως κι όχι, ο καλά διαβασμένος σκηνοθέτης χρησιμοποιεί το επώνυμο Λοκ, το οποίο μας παραπέμπει στον -επίσης Βρετανό- στοχαστή Τζον Λοκ, ο οποίος καταπιάστηκε μεταξύ άλλων με την έννοια της  ταυτότητας, των ανθρωπίνων σκέψεων και πράξεων χαρακτηρίζοντας τες μπερδεμένες  και σε  σύγχυση, όπως είναι  και ο ήρωας αυτής της ταινίας.

Ήταν 35 χρονών όταν έλεγε το ναι στον Στίβεν Νάιτ, υποδυόμενος έναν άνδρα εμφανώς μεγαλύτερης ηλικίας από τη δική του. Ο Τομ Χάρντι δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο της υποκριτικής. Υπήρξαν στιγμές που ο κινηματογραφικός του οίστρος θύμιζε  τους εσωτερικούς μονολόγους εκείνου του τρελαμένου τύπο από το « Bronson» του Ρέφν -μέσα σε μια φυλακή – και  στο « Locke» οι ικανότητες του είναι πραγματικά αξεπέραστες. Οι εκφράσεις του προσώπου του,  των ματιών του, οι  αγχωτικές και σπασμωδικές κινήσεις του στη διαχείριση των τριών σύνθετων καταστάσεων, αποτυπώθηκαν με τον πλέον ρεαλιστικό τρόπο, ένας ρόλος που θα του πήγαινε γάντι και θεατρικά αν υπάρξει κάποτε η δυνατότητα να τον ερμηνεύσει.

“Locke” από 24/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos-Seven

The post Σε Λάθος Χρόνο appeared first on screeneye.gr.