Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Άνευ στόμφου και επιδεικτικότητας ,έχοντας στα χέρια ένα ευέλικτο σενάριο, χαλαρό, κωμικό και ολίγον θρίλερ, ο Χιλιανός σκηνοθέτης Πάμπλο Λαρέν , ανακατεύει την πραγματικότητα με τη μυθοπλασία και δημιουργεί ένα ασυνήθιστο πορτρέτο του συμπατριώτη του ποιητή και κομμουνιστή πολιτικού Πάμπλο Νερούδα, την περίοδο της καταδίωξης του, από το καθεστώς Γκονζάλες Βιντέλα στα τέλη του ’40.

Δεν ανήκει μέσα στις 3 καλύτερες του ταινίες, διαθέτει σίγουρα στιβαρότερη δομή από το δικό του πρόσφατο «Τζάκι», δελεαστική στρατηγική και δυο υποδειγματικούς περφόρμερ, τον «κλώνο» του Νερούδα, τον Λουί Νέκο και βεβαίως το αστέρι του λατινοαμερικάνικου σινεμά, τον   Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ.

Ο Λαρέν ακολουθεί τα βήματα του Σπίλμπεργκ στο « Πιάσε με αν Μπορείς».

Ο Μπερνάλ ερμηνεύει τον Γενικό Διευθυντή της Αστυνομίας Όσκαρ Πελουσονό, επιφορτισμένο από το καθεστώς να συλλάβει τον Νερούδα, τον οποίο οι κομμουνιστές σύντροφοι του, τον κρύβουν από σπίτι σε σπίτι και από πόλη σε πόλη. Ο σκηνοθέτης δίνει άλλη μία ιδιότητα στον συγκεκριμένο ρόλο, των εσωτερικών μονολόγων, έτσι η ιστορία ενίοτε παρουσιάζεται μέσα από το δικό του πρίσμα, ενός νεαρού πράκτορα με τραυματικά παιδικά χρόνια( μητέρα πόρνη), πλάθοντας με το μυαλό διάφορα σενάρια, όπως επί παραδείγματι πως είναι ο γιος ενός σπουδαίου αστυνομικού.

Ο Νερούδα μαγνητίζει τα βλέμματα, ,  με την σπάνια προσωπικότητα του, την  ταπεινοφροσύνη του και με  το αίσθημα του μη φόβου, ενώ απορροφάει την ανεξήγητη έλξη όσων τον περιτριγυρίζουν, ακόμα και του Όσκαρ Πελουσονό , που βρίσκεται πάντοτε ένα βήμα μακριά του.

Η ταινία αναταξινομεί το παγιωμένο στην κοινή γνώμη « Ο Νερούδα ήταν πρώτα ποιητής και μετά πολιτικός», ξεκινώντας από το δεύτερο, συνεχίζει με το πρώτο, ενώ αναγάγει σε μυσταγωγία (στα αχνάρια του Γάλλου σκηνοθέτη Μπερνάρ Μπονελό), τους ερωτικούς του πειρασμούς, στα μπουρδέλα της εποχής, συνευρέσεις σεξουαλικές αλλά και κοινωνικές-ανθρώπινες.

Ο δημιουργός της ταινίας, ο Πάμπλο Λαρέν, όπως έπραξε και με τη βιογραφία της Τζάκι Κένεντι, προσπαθεί να κρατήσει αποστάσεις από την « απόλυτα στρατευμένη 7η τέχνη», δείχνει την ιδεολογική του  συμπάθεια ,  αλλά προτιμά το πιο –ακίνδυνο-ανθρωποκεντρικό σινεμά, χωρίς απόλυτα να  εξυμνεί, ούτε τη Τζάκι, ούτε εδώ τον Νερούδα. Αντίθετα, αφήνει και τα υπονοούμενα του σε μια καθοριστική στιγμή του έργου, όταν μια καταπονημένη και μεθυσμένη κομμουνίστρια, θα τον πλησιάσει και  -με δική μας ελεύθερη απόδοση-θα του πει. « Αν ήθελαν πραγματικά να σε συλλάβουν, θα το είχαν κάνει. Τυγχάνεις ειδικής μεταχείρισης γιατί είσαι ο Νερούδα. Αλίμονο σε μας».

Προβολή στο Φ.Καννών 2016

“Νερούδα” από 9 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Strada/Seven

The post Νερούδα appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 98′, Χιλή 2015

Του Πάμπλο Λαρέν

Γλώσσα: Ισπανικά, Πρωτότυπος Τίτλος: El Club/ The Club

Γράφει ο  Ιάκωβος Γωγάκης

Ταινία σκηνοθετημένη από τον πιο γνωστό εκπρόσωπο του σύγχρονου κινηματογράφου της Χιλής. Ο Πάμπλο Λαρέν  έχει εντρυφήσει βαθιά στις επιπτώσεις της κοινωνικά ταραγμένης του χώρας, ( Tony Manero,Post Mortem, No)  και χωρίς η “μυστική του λέσχη” να είναι  το καλύτερο του έργο , μόνο και μόνο από  το θέμα που αγγίζει, δεν αφήνει περιθώρια να μην ξεχωρίσει.

Έχουμε να κάνουμε με  παπάδες και επισκόπους,πέντε τον αριθμό, δηλαδή  τους θρησκευτικούς μέντορες της Καθολικής Εκκλησίας  και τις κατηγορίες που  τους είχε προσάψει -άνευ δίκης-για διάφορες κολάσιμες πράξεις, δύο για παιδοφιλία και  άλλοι τρεις για διάπραξη διαφόρων άγνωστων σε μας, αδικημάτων. Ο πιο πρόσφατος “ένοικος” θα αυτοκτονήσει υπό το βάρος των κατηγοριών του τρελού του χωριού, για σεξουαλική παρενόχληση.Η Εκκλησία θα στείλει για ανάκριση έναν δικό της άνθρωπο, θέλοντας και μη θα  ανοίξει τον ασκό του Αιόλου.

Η  ιδέα του  Λαρέν και των δύο του συν-σεναριογράφων, του Γκιουλέρμο Καλντερόν και του Ντανιέλ Βιλαλόμπος να απομονώσουν τους “θύτες” σε παραθαλάσσιο σπίτι,  υπό την εποπτεία μιας γυναίκας, της Μόνικα, αποδεικνύεται πανούργα, γιατί φαντάζει ο μοναδικός τρόπος να αναγάγουν τις έννοιες αμαρτία, υποσυνείδητο- ασυνείδητο, δικαιοσύνη, λύτρωση και θάνατος, στον πυρήνα αυτής της ταινίας.

Άραγε σε ποιο βαθμό θα το πετύχουν; Σίγουρα όχι στον απόλυτο, δεν ολοκληρώνεται κινηματογραφικά η ενδελεχής  καλλιέργεια των χαρακτήρων στην αλληλεπίδραση της θρησκείας με την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση. Υπάρχουν σπασμωδικές εξάρσεις των ηρώων, κάτι θέλουν να πουν,που τελικά δεν λέγεται.

 Βέβαια ο Λαρέν, ορθά δεν θα γίνει ο ηθικός κριτής των πάντων,  κρατάει ίσες αποστάσεις, ρίχνοντας στην οθόνη και τις δύο όψεις του νομίσματος. Η ταινία ακολουθεί το δρόμο που χάραξε ο Αυστριακός προβοκάτορας σκηνοθέτης Ούλριχ Ζάιντλ όπως και το ντοκιμαντέρ ” Ανήθικος Πειρασμός” του 2006, για την καταπίεση και απόκρυψη των ερωτικών επιθυμιών κάποιων ιερωμένων, με τις αποκαλύψεις να παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας στις αρχές του 2000. Από την άλλη, ο σκηνοθέτης δεν τους καταδικάζει, παρουσιάζοντάς τους ταυτόχρονα και θύματα, άτομα δακτυλοδεικτούμενα-  αποκομμένα από τη κοινωνία(δεν είναι τυχαίος ο χώρος που επιλέγεται), με ποινή μη δικάσιμη, χωρίς χρονικό ορίζοντα, μα εφόρου ζωής. Αδρανοποιούνται, περιθωριοποιούνται, αναγκαστικά ασχολούνται με τα ευτελή(σκυλομαχίες) και όταν ξύνονται οι πληγές, από τον νεαρό εντολοδόχο της Καθολικής Εκκλησίας, μπορεί να οδηγηθούν στην αυτοκαταστροφή. Το σκληρό δράμα κάποιες στιγμές σπάει, με έξυπνες χιουμοριστικές παρεμβολές. Ο Πάμπλο Λαρέν για πρώτη φορά βάζει μουσική σε έργο του, ένα ιδιόρρυθμο αλλά και ταυτόχρονα άρτιο soundtrack.

“Μυστική Λέσχη” από 5/11 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Η Μυστική Λέσχη appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Εάν θα μπορούσαμε να βρούμε το αξιοσημείωτο γεγονός από το 65ο φεστιβάλ του Βερολίνου είναι η θετική παρουσία της Χιλής και των τριών της εκπροσώπων σε αυτή τη διοργάνωση. Οι ταινίες των Σεμπάστιαν Σίλβα, Πατρίσιο Γκούζμαν και Πάμπλο Λαρέν -για διαφορετικό λόγο η κάθε μία-  είναι τολμηρές, προκλητικές και αποκαλυπτικές.

Αυτά τα τρία προαναφερθέντα χαρακτηριστικά τα βλέπουμε μαζεμένα στο  ” The Club”,  σκηνοθετημένο από το άτομο που έχει εντρυφήσει βαθιά στις επιπτώσεις της κοινωνικά ταραγμένης του χώρας, του Πάμπλο Λαρέν( Tony Manero,Post Mortem, No)  και χωρίς να είναι …”το έργο ” , μόνο από  το θέμα που αγγίζει δεν αφήνει περιθώρια να μην ξεχωρίσει, από τη φετινή άοσμη κινηματογραφική γιορτή.

Μάθετε λοιπόν ότι το  ” The Club” έχει να κάνει με  παπάδες και επισκόπους-πέντε τον αριθμό- δηλαδή  τους θρησκευτικούς μέντορες της Καθολικής Εκκλησίας  και τις κατηγορίες που  τους είχε προσάψει -άνευ δίκης-για διάφορες κολάσιμες πράξεις, οι δύο για παιδοφιλία και οι άλλοι τρεις για διάπραξη διαφόρων άγνωστων σε μας αδικημάτων. Ο πιο πρόσφατος “ένοικος” θα αυτοκτονήσει υπό το βάρος των κατηγοριών του τρελού του χωριού για σεξουαλική παρενόχληση. Η Εκκλησία θα στείλει για ανάκριση έναν δικό της άνθρωπο. που θέλοντας και μη θα  ανοίξει τον ασκό του Αιόλου.

Η  ιδέα του  Λαρέν και των δύο του συν-σεναριογράφων, του Γκιουλέρμο Καλντερόν και του Ντανιέλ Βιλαλόμπος να απομονώσουν τους “θύτες” σε παραθαλάσσιο σπίτι,  υπό την εποπτεία μιας γυναίκας, της Μόνικα, αποδεικνύεται πανούργα, γιατί φαντάζει ο μοναδικός τρόπος να αναγάγουν τις έννοιες αμαρτία, υποσυνείδητο- ασυνείδητο, δικαιοσύνη, λύτρωση και θάνατος στον πυρήνα αυτής της ταινίας.

Άραγε σε ποιό βαθμό θα το πετύχουν; Σίγουρα όχι στον απόλυτο, δεν ολοκληρώνεται κινηματογραφικά η ενδελεχής  καλλιέργεια των χαρακτήρων στην αλληλεπίδραση της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης με τη θρησκεία, υπάρχουν σπασμωδικές εξάρσεις των ηρώων, κάτι θέλουν να πουν που τελικά δεν λέγεται.  Βέβαια ο Λαρέν ορθά δεν γίνεται ο ηθικός κριτής των πάντων  κρατάει -με δυσκολία-  ίσες αποστάσεις, ρίχνοντας στην οθόνη και τις δύο όψεις του νομίσματος. Η ταινία ακολουθεί το δρόμο που χάραξε ο Αυστριακός προβοκάτορας σκηνοθέτης Ούλριχ Ζάιντλ όπως και το ντοκιμαντέρ ” Ανήθικος Πειρασμός” του 2006 για την καταπίεση και απόκρυψη των ερωτικών επιθυμιών κάποιων ιερωμένων, με τις αποκαλύψεις να παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας στις αρχές του 2000. Από την άλλη ο Λαρέν δεν τους καταδικάζει, παρουσιάζοντάς τους και θύματα, άτομα δακτυλοδεικτούμενα-  αποκομμένα από τη κοινωνία(δεν είναι τυχαίος ο χώρος που επιλέγεται), με ποινή μη δικάσιμη, χωρίς χρονικό ορίζοντα, μα εφόρου ζωής. Αδρανοποιούνται, περιθωριοποιούνται, αναγκαστικά ασχολούνται με τα ευτελή(σκυλομαχίες) και όταν ξύνονται οι πληγές από τον νεαρό εντολοδόχο της Καθολικής Εκκλησίας μπορεί να τους οδηγήσουν στην αυτοκαταστροφή. Το σκληρό δράμα σπάει, με έξυπνες χιουμοριστικές παρεμβολές. Ο Πάμπλο Λαρέν για πρώτη φορά βάζει μουσική σε έργο του, ίσως το πιο περίεργο αλλά και το πιο άρτιο soundtrack της διοργάνωσης.

The post Παιδόφιλοι παπάδες και επίσκοποι στο αξιόλογο ” The Club” του Χιλιανού Πάμπλο Λαρέν. Κριτική appeared first on screeneye.gr.

Το σενάριο βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Γκούλρικ, «A reliable Wife» βρήκε νέο σκηνοθέτη αφού η Σαμ Τέιλορ Γουντ τελικά γυρίζει το «Fifty Shades Of Grey». Έτσι ο Λούκα Γκουαντανίνο του «Είμαι ο Έρωτας» έχει πλέον αναλάβει τη σκηνοθεσία σε σενάριο του Άντριου Κέβιν Γουόκερ. Η ταινία περιγράφεται ως ρομαντικό θρίλερ τοποθετημένο στις αρχές του 1900 στο Γουινσκόνσιν με κεντρικό χαρακτήρα μια όμορφη γυναίκα που απαντάει σε μια διαφήμιση ενός πλούσιου χήρου-και αρχίζουν τα πράγματα να περιπλέκονται.
Ο Μιγκέλ Γκόμες (Tabu) σκηνοθετεί το «Arabian Nights» (Χίλιες και μία νύχτες), παραγωγή επικής κλίμακας. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο και θα συνεχιστούν κατά τη διάρκεια  αυτού του έτους. Η νέα εκδοχή της κλασσικής ιστορίας τοποθετείται στην Πορτογαλία μέσα στην οικονομική κρίση και το καστ περιλαμβάνει τους Αντριάνο Λουζ, Καρλότο Κότα, Ροτζέριο Σαμόρα, Ντιόγκο Ντόρια και Κρίστα Αλφαιάτε.
Ο Χιλιανός Πάμπλο Λαρέν (No) θα σκηνοθετήσει το «Νερούδα» για τη ζωή του Πάμπλο Νερούδα, που βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας και αποτέλεσε μεγάλη προσωπικότητα με πολιτικές διαστάσεις στη χώρα του. Η ταινία θα ασχοληθεί με την περίοδο 1946-1948 όταν «ο Νερούδα καθόριζε την ταυτότητά του και τη στάση ζωής του» όπως δήλωσε ο Λαρέν.

The post Νέες ταινίες για τους Πάμπλο Λαρέν, Λούκα Γκουαντανίνο και Μιγκέλ Γκόμες appeared first on screeneye.gr.