1. Στο Σπίτι

Κοινωνικό δράμα ,103′, Γερμανία/Ελλάδα 2014

Αγγλικός Τίτλος: At Home

Του Αθανάσιου Καρανικόλα

Με τους  Αλέξανδρος Λογοθέτης, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Γιάννης Τσορτέκης, Ζωή Ασημάκη, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Αλεξία Καλτσίκη, Νίκος Γεωργάκης, Νεφέλη Κουρή

ΠΛΟΚΗ

Πρόκειται για την ιστορία της Νάντιας, μιας γυναίκας από τη Γεωργία που εργάζεται ως οικιακή βοηθός εδώ και 12 χρόνια σε ένα πλούσιο σπίτι απολαμβάνοντας την εμπιστοσύνη και την αγάπη των μελών της οικογένειας. Όταν όμως η υγεία της κλονίζεται από μια σπάνια ασθένεια η μέχρι τότε «οικογένειά» της, που αντιμετωπίζει τα δικά της οικονομικά προβλήματα, θα αποκόψει κάθε δεσμό μαζί της.

Οικογενειακό δράμα,, 104’,Γαλλία/Ιταλία 2013

Πρωτότυπος τίτλος: Un château en Italie

Της Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι

Με τους  Λουί Γκαρέλ, Φιλίππο Τίμι, Μαρίζα  Μπρούνι Τεντέσκι,Ζαβιέ Μποβουά

ΠΛΟΚΗ

Η 43χρονη Louise είναι κόρη μιας νεόπτωχης οικογένειας Ιταλών βιομηχάνων και ζει στο όμορφο διαμέρισμα της στο Παρίσι. Όσο η μητέρα της προσπαθεί να βγάλει χρήματα πουλώντας οικογενειακά κειμήλια και ανοίγοντας στο ευρύ κοινό τον πύργο τους στην ιταλική εξοχή, η Louise αναθεωρεί τις επιλογές της και ερωτεύεται παράφορα έναν νεότερο άντρα.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Η αδερφή της Κάρλα και κουνιάδα του Νικολά Σαρκοζί, η Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι σκηνοθετεί την τρίτη της ταινία. Ο κεντρικός γυναικείος χαρακτήρας είναι το δικό της πορτρέτο, μια ιστορία  αυτοβιογραφική  από την αρχή μέχρι και το τέλος της.Το γεγονός αυτό θα καταλήξει να γίνει η αχίλλειος πτέρνα του έργου. Η Τεντέσκι μέσα από την ηρωίδα Louise και διάφορων άλλων χαρακτήρων που την περιτριγυρίζουν( μητέρα, αδελφός φορέας του AIDS, νεαρότερος ηλικιακά εραστής), ομφαλοσκοπεί σε κάθε λεπτομέρεια του δικού της οικογενειακού βίου, ξεδιπλώνοντας αδέξια αυτό που η ίδια θα χαρακτήριζε ως πυρήνα του έργου. Οι εσωτερικές συγκρούσεις και τα υπαρξιακά διλλήματα που τίθενται, με τον στατικό αργό ρυθμό-ιδίως όσο πλησιάζουμε προς το τέλος- προκαλούν πλήξη και δεν μπορούν να αγγίξουν τον συναισθηματικό μας κόσμο.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα θυμίζει το μπαρόκ ύφος του Βισκόντι για τον ξεπεσμό σε όλα τα επίπεδα(οικονομικό και ηθικό) της Ιταλικής μεγαλοαστικής τάξης, είναι όμως προφανές ότι εδώ η επιρροή αυτή δεν θα στεφθεί με επιτυχία, όπως αντίθετα συνέβη πριν 2 χρόνια με το « Είμαι ο Έρωτας».Οι πρωταγωνιστές ομιλούν 2 γλώσσες, ιταλικά και γαλλικά, το Κάστρο βρίσκεται στην Ρώμη, αλλά ο περισσότερος κινηματογραφικός χρόνος ξοδεύεται στο Παρίσι. Κάποιες λιγοστές στιγμές χιούμορ υπάρχουν. Το γεγονός ότι η σκηνοθέτις τολμά να βγάλει στο φως οικογενειακές καταστάσεις που άλλοι θα έκρυβαν, αυτό λειτουργεί προς τιμήν της,  αλλά δεν είναι μια ταλαντούχα δημιουργός και αυτό εδώ φαίνεται ξεκάθαρα.

Στο έργο παίζει η πεθερά του Σαρκοζί  Μαρίζα Μπρούνι, όπως και ο σύντροφος της Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι,ο ηθοποιός Λουί Γκαρέλ.

4. Πάλο Άλτο

Δράμα. 100′, Η.Π.Α 2013

Πρωτότυπος Τίτλος: Palo Alto

Της Τζία Κόπολα

Με τους Έμα Ρόμπερτς, Τζέιμς Φράνκο, Τζακ Κίλμερ

ΠΛΟΚΗ

Το «Palo Alto» βασίζεται σε βιβλίο που έγραψε ο Τζέιμς Φράνκο όσο ήταν στο πανεπιστήμιο. H ταινία παρακολουθεί τις ζωές τεσσάρων εφήβων στο γυμνάσιο του Πάλο Άλτο, στην Καλιφόρνια.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Άλλη μία ταινία με βαριά οικογενειακή παρακαταθήκη. Το Πάλο Άλτο είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο της 27χρόνης Τζία Κόπολα, εγγονής του Φράνσις, που έκανε τη παγκόσμια της πρεμιέρα, πριν από 1 έτος στο Φεστιβάλ της Βενετίας.

Το έργο ακολουθεί  περίπου την ίδια θεματική με το «Bling Ring» της θείας της Σοφία Κόπολα, για την ανία των έφηβων Αμερικάνων μεγαλοαστών, σε ένα περιβάλλον που τα έχουν όλα έτοιμα, χωρίς κόπο και μόχθο.

Η  Έιπριλ φλερτάρει με τον γυμναστή της( Τζέιμς Φράνκο) και με τα λεφτά που διαθέτει η οικογένεια της θα προσληφθεί ως ο προσωπικός της μέντορας. Ο Τέντι τα χει γενικώς χαμένα με τη ζωή του,  όπως και ο φίλος του ο Φρεντ που επιδεικνύει παραβατική συμπεριφορά. Η ανασφαλής Έμιλυ ψάχνει τον σεξουαλικό της προσανατολισμό.

Άγνωστο παραμένει εάν τα διηγήματα του Τζέιμς Φράνκο κρύβουν κάτι άλλο ουσιαστικότερο από αυτό που μας έδειξε η νεαρή Κόπολα. Η ταινία κινείται πάνω σε μια ασφαλή περίμετρο, χωρίς να προσπαθεί να ξεφύγει από το πρώτο, το εύκολο, το ορατό επίπεδο ανάλυσης (για το σεξ, το αλκοόλ, τα τσιγάρα), επικεντρωμένη στον απλοϊκό διδακτισμό, μιας και μόνο μικρής κατηγορίας νέων, πλουσίων, που ζουν στα ακριβά προάστια. Από το κάδρο της απουσιάζει η εικόνα της συντριπτικής πλειοψηφίας της νέας γενιάς, των μεσαίων και πιο λαϊκών στρωμάτων., όπως με επιτυχία έπραξε κάποτε ο Γκας Βαν Σαντ στο «Παρανόιντ Παρκ» ή ακόμα και ο πιο ανάλαφρος Τζον Χιουζ στο «Μπρέκφαστ Κλαμπ»

Είναι προφανές ότι η Τζία Κόπολα βλέπει  μέσα από τον δικό της κόσμο και τελικά μόνο αυτόν καταγράφει. Ίσως  τελικά να μην θεωρείται κάτι αρνητικό, γιατί έχει και αυτή η οπτική τη σημασία της. Η Τζία Κόπολα έχασε τον πατέρα της, όταν ήταν ακόμα στην κοιλιά της μητέρας της. Η νεαρή σκηνοθέτις στην πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα, έξυπνα αποφεύγει να αφήσει-ακόμα κι ως υπονοούμενο- κάτι σχετικό για την απώλεια αυτή.

Οι ιστορίες των νεαρών παιδιών, δεν παρουσιάζονται με έναν τρόπο που να μας κρατά το ενδιαφέρον, οι σκηνές είναι μακρόσυρτες αλλά υπάρχει και κάτι θετικό, ότι θα επιτύχει να μην καταστεί κανένας χαρακτήρας, ως ο πρωταγωνιστής, κρατώντας ίσες αποστάσεις από τους ήρωες της.

5. The Equalizer

Δράση, Θρίλερ  131′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Equalizer

Του Αντουάν Φουκουά

Με τους Ντένζελ Ουάσινγκτον, Κλόη Γκρέις Μόριτζ, Μάρτον Τσόκας, Μελίσα Λίο, Χέιλι Μπένετ, Μπιλ Πούλμαν

ΠΛΟΚΗ

Ο Ρόμπερτ Μακόλ είναι ένας μεροκαματιάρης υπάλληλος ενός εργοστασίου. Κάθε βράδυ πάει σε ένα εστιατόριο, τρώει και διαβάζει ένα βιβλίο. Εκεί γνωρίζει μια πόρνη, με την οποία θα συνδεθεί φιλικά. Αυτή ξυλοκοπείται από τους Ρώσους μαστροπούς της. Ο Μακόλ με ένα καλά κρυμμένο παρελθόν βγάζει στην επιφάνεια φοβερές πολεμικές δεξιότητες, σε έναν ρόλο εκδίκησης με τους βίαιους γκάνγκστερς.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Φιλόδοξο φιλμ που θέλει να κλέψει κάτι από τη δόξα μιας παλιάς αμερικάνικης σειράς της δεκαετίας του 80. Μην περιμένετε ένα ξεχωριστό θρίλερ. Εδώ ακολουθούνται πλήρως όλοι οι κανόνες των ταινιών εκδίκησης. Ο πράος ανθρωπάκος με το κρυμμένο παρελθόν που θα επαναστατήσει-το κίνητρο κλασσικά βρίσκεται σε μια γυναίκα- κι ένα ανίκητο κύκλωμα που τελικά από τον ένα και μοναδικό σωτήρα θα νικηθεί. Μια ανόητη περιπέτεια που υποτιμά τη νοημοσύνη μας κι ένας Ντένζελ Ουάσινγκτον που μετά το Όσκαρ που πήρε στο “Ημέρα Εκπαίδευσης” δεν έχει πρωταγωνιστήσει σε κάποια αξιόλογη παραγωγή. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι αυτού του έργου  βρίσκεται στα πρώτα 30 λεπτά, πριν ξεκινήσει ο Ρόμπερτ Μακόλ να καθαρίζει ανθρώπους κρατώντας χρονόμετρο. Πόσο πιο κλισέ μπορεί ένα φιλμ να γίνει, όταν η τελευταία πράξη του “δράματος” παίζεται σε ένα ραντεβού θανάτου κάποιο βράδυ σε ένα εργοστάσιο, που θα μετατραπεί σε ρημαδιό από τις ριπές των όπλων.

The post Πρεμιέρες… από 25 Σεπτεμβρίου appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια, 105΄, Γαλλία- Καναδάς 2013

Του Ζαν Πιερ Ζενέ

Με τους Κάιλ Κάτλετ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, Τζούντι Ντέιβις, Ντομινίκ Πινόν, Τζέικομπ Ντέιβις, Κάλουμ Κιθ Ρένι

Σε ένα απομονωμένο αγρόκτημα κάπου στην Μοντάνα μεγαλώνει ο 10χρονος Τ.Σ. Σπίβετ (Κάιλ Κάτλετ) μαζί με τα υπόλοιπα 4 μέλη της οικογένειας του, στην οποία κάνει κουμάντο η μητέρα (Έλενα Μπόναμ Κάρτερ). Μια ελάχιστα συμβατική νοικοκυρά που τα κάνει θάλασσα με τις καθημερινές δουλειές – κάθε πρωινό μετατρέπεται σε θρίλερ με καμένες τοστιέρες και ατάιστα στόματα- αλλά θεωρεί εαυτόν αυθεντία στην εντομολογία. Αντίθετα, ο πατέρας (Κάλουμ Κιθ Ρένι) είναι ένας «αόρατος», λιγομίλητος καουμπόι που δείχνει αδυναμία στον Λέιτον (Τζέικομπ Ντέιβις), τον αδελφό του Σπίβετ, αφήνοντας όλα τα υπόλοιπα να πάρουν το δρόμο τους χωρίς τη δική του παρέμβαση.

Τελευταίο και πλέον αταίριαστο μέλος της φαμίλιας, η έφηβη Γκρέισι (Νάιαμ Ουίλσον) που ονειρεύεται πλούτη, δόξα και τον τίτλος της μις Αμερική. Μάταια ο κακομοίρης Τ.Σ. προσπαθεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον του πατέρα με τις εκκεντρικές εφευρέσεις του. Ο τελευταίος κλείνεται ακόμη περισσότερο στον εαυτό του ύστερα από μια οικογενειακή τραγωδία, για την οποία ο Τ.Σ νιώθει υπεύθυνος. Όταν όμως το 10χρονο αγόρι καταφέρνει να κρύψει την ηλικία του από τους υπεύθυνους του φημισμένου ιδρύματος τεχνολογίας «Smithsonian» κι εκείνοι τον βραβεύουν για μια εφεύρεση του – τη «Μηχανή Αέναης Κίνησης»-  ο Τ.Σ. γνωρίζει ότι αυτή είναι η ευκαιρία της ζωής του. Μόνο που για να την αρπάξει θα πρέπει να το σκάσει από το σπίτι του και να διασχίσει με τρένο τη μισή Αμερική…

Αγαπάμε το σινεμά του Ζαν Πιερ Ζενέ για αρκετούς λόγους. Ο κυριότερος είναι επειδή καταφέρνει να μας ταξιδεύει εκεί όπου μόνο το σινεμά μπορεί. Σε μέρη που η λέξη φαντασία είναι φτωχή για να περιγράψει ολόκληρη τη μυθολογία τους. Για τον ίδιο τον Ζενέ, τα πολλά λόγια στις ταινίες είναι φτώχια (θυμηθείτε την «Πόλη των χαμένων παιδιών» αλλά και το «Delicatessen») ενώ ακόμη και η πιο μικρή εικόνα οφείλει να κρύβει δυσανάλογη με το μέγεθός της δύναμη και φαντασία. Σε απλά… κινηματογραφικά, αυτό μεταφράζεται ως εξής: νοσταλγική φωτογραφία- αίσθηση παραμυθιού- σινεμασκόπ που καθηλώνει. Και πάνω από όλα, ένα μικρό αφοπλιστικό μουτράκι στο κέντρο του κάδρου. Στην «Αμελί» η Οντρέ Τοτού έφτιαξε ένα απόκοσμο πλάσμα, ένα ξωτικό των Παρισίων βγαλμένο από απροσδιόριστη εποχή.

Στον «Κύριο Σπίβετ» που προέρχεται από το βιβλίο του Ρέιφ Λάρσεν «The Selected Works Of T.S. Spivet», ο χωροχρόνος όπως και η ηλικία του βασικού ήρωα έχουν αλλάξει. Στη δεύτερη αγγλόφωνη ταινία του Ζενέ μετά το «Alien Resurrection» το 1997 το τιμόνι οδηγεί ένα μικρό παιδί, ενώ η αμερικανική ενδοχώρα με το αχανές, επιβλητικό τοπίο αποτελεί ιδανικό σκηνικό για το ταξίδι ζωής, τη μεγάλη περιπέτεια που οδηγεί τον Τ.Σ. στην ενηλικίωση. Επίσης, η λαχτάρα του έρωτα με τις σουρεαλιστικές πινελιές από τη ζωή της νεαρής Αμελί, δίνει εδώ τη θέση της σε ένα περισσότερο συγκινητικό, στα όρια του μελοδραματικού, μικρόκοσμου όπου τα παιδικά τραύματα και οι προβληματικές οικογενειακές σχέσεις έχουν τον πρώτο λόγο. Ο Ζενέ ξέρει τι κάνει: η καθαρότητα της κινηματογράφησης του δεν αφήνει αμφιβολίες. Επιλέγει μια απλή, ανθρώπινη ιστορία και με το μαγικό του άγγιγμα, τη μεταμορφώνει – όπως ακριβώς μεταμορφώνεται κι ο Τ.Σ. χάρη στο μακρινό ταξίδι του- σε ένα υπέροχο, λαμπρό θέαμα.

Ένα road movie με ψήγματα αληθινού μεγαλείου που ακροβατεί μεταξύ ιλαρότητας και τραγωδίας, έχοντας τρομερή αίσθηση του μέτρου. Κάποιες στιγμές τρυφερότητας (η σκηνή με το ανεπαίσθητο άγγιγμα των τσακωμένων γονιών) ή αγωνίας, εκεί που δεν το περιμένεις (η γνωριμία του Τ.Σ. με τον κλοσάρ Πινόν είναι μια διφορούμενη, γεμάτη ερωτηματικά σεκάνς), προσδίδουν άλλη χάρη στην ταινία. Σε όλες τις φαινομενικά αταίριαστες ή άβολες καταστάσεις σε σχέση με τον ψυχισμό του μικρού Σπίβετ, ο Ζενέ απαντάει με έναν αυθόρμητο ουμανισμό και μια πηγαία συγκίνηση που γκρεμίζει κάθε  αντίσταση ορθολογισμού. Όχι, ο «Σπίβετ» δεν φτάνει το σουρεαλιστικό μεγαλείο ή το φαντασιακό οργασμό της ανεπανάληπτης «Αμελί». Είναι όμως φτιαγμένος με περισσότερη ανθρωπιά και τρυφερότητα. Κι αυτό τον κάνει ίσως ακόμη πιο αγαπητό…

“Ο Απρόβλεπτος κύριος Σπίβετ” από 10/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Ο Απρόβλεπτος κύριος Σπίβετ appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφία,Περιπέτεια,Δράμα, 121’, Η.Π.Α 2013

Του Πίτερ Μπεργκ

Με τους Μαρκ Γουόλμπεργκ, Τέιλορ Κιτς, Έμιλ Χιρς, Μπεν Φόστερ

Μία ακόμη αμερικανιά που εξυμνεί το ατσαλένιο σθένος των «υπερ-ηρώων» στρατιωτών, που πολεμούν τον εχθρό, αυτή τη φορά στα βουνά του Αφγανιστάν.

Η πιο ελκυστική πτυχή της ταινίας είναι ο γρήγορός της ρυθμός και οι γεμάτες ένταση σκηνές δράσης. Το επιτηδευμένο και στομφώδες ύφος υπεράσπισης του τοπικού πληθυσμού από τους Ταλιμπάν, περνάει προπαγανδιστικά μηνύματα για το ρόλο της υπερδύναμης ανά τον κόσμο, όσο κι αν ο σκηνοθέτης αρνείται το χαρακτηρισμό αυτόν.

Το έργο είναι γραμμένο από δύο στρατιώτες, τον Μάρκους Λούτρελ και τον Πάτρικ Ρόμπινσον, είναι  εμφανής η μονόπλευρη στάση του σκηνοθέτη Πίτερ Μπεργκ, να προβάλει το θάρρος και την αποφασιστικότητα των συμπατριωτών του, στο πεδίο της μάχης. Κάποιοι εξ αυτών έχασαν τη ζωή τους(τους βλέπουμε μέσα από ένα μονταρισμένο τετράλεπτο), αποτίοντας τους φόρο τιμής.

Η ταινία αφηγείται την ιστορία τεσσάρων Αμερικανών καταδρομέων του Πολεμικού Ναυτικού, σε μια μυστική αποστολή στα σύνορα Αφγανιστάν-Πακιστάν, με στόχο να συλλάβουν τον Αχμάντ Σα, ενός υψηλά ιστάμενο στην ιεραρχία της Αλ Κάιντα που ήταν υπεύθυνος για το θάνατο πολλών Αμερικανών στρατιωτών. Παγιδευμένοι στα ορεινά του Αφγανιστάν απέναντι σε μια μεγάλη ετοιμοπόλεμη ομάδα Ταλιμπάν, οι τέσσερις άνδρες καλούνται να βρουν τη δύναμη και το κουράγιο να μείνουν ενωμένοι στη μάχη μέχρι το τέλος. Πέντε μέρες αργότερα, μόνο ένας από αυτούς τους στρατιώτες θα μείνει ζωντανός.

Ο σκοπός της ταινίας παραμένει ασαφής όπως και το τελικό συμπέρασμα που εξάγεται. Οι καλοί κι άγιοι Αφγανοί πολίτες που τείνουν χέρι φιλίας στους Αμερικανούς γιατί ούτε οι μεν, ούτε οι δε επιθυμούν την παραμονή των Ταλιμπάν στα Αφγανικά εδάφη. Οι διεθνολόγοι δεν έχουν την ίδια απλοϊκή άποψη, αναδεικνύοντας πολλές φορές τις αντιφάσεις που προκύπτουν στη χώρα αυτή, από τη στιγμή που συνυπάρχουν δεκάδες φυλές με συγκρουόμενα ακόμα και μεταξύ τους συμφέροντα.

Δεν περίμενε κανείς από τον Πίτερ Μπεργκ να διερευνήσει ενδελεχώς το τι πραγματικά συμβαίνει στο Αφγανιστάν και δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε για αυτό. Η ταινία κάπου- κάπου συμπορεύεται με το « Hurt Locker» της Κάθριν Μπίγκελοου γιατί ακριβώς παρακολουθεί τη ζωή των κατ’ επάγγελμα αμερικανών στρατιωτών, χωρίς να καταδικάζει τον πόλεμο αλλά και ούτε να τον στηρίζει απόλυτα. Τα κοντινά πλάνα πάνω στο πρόσωπο του μοναδικού επιζώντα στρατιώτη, καλυμμένος με αίμα και γεμάτος πληγές, στην μακρά κινηματογραφική μάχη με τους Ταλιμπάν, αποτυπώνει και τη προσωπική του αλλά και τη γενικευμένη αίσθηση ανασφάλειας, όταν η ανθρώπινη ύπαρξη κρέμεται από μια κλωστή. Ο σκηνοθέτης μένει ως εκεί, σαν ένα πολεμικό παιχνίδι  όπου η  ψυχολογία του φόβου  καταγράφεται αποσπασματικά.

“Ο Μόνος Επιζών” από 10/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Audio Visual

The post Ο Μόνος Επιζών(Lone Survivor) appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια, 136΄, ΗΠΑ 2014

Των Άντονι και Τζόε Ρούσο

Παίζουν: Κρις Έβανς, Σκάρλετ Γιόχανσον, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Ρόμπερτ Ρέντφορντ

Ο Στιβ Ρότζερς μετά από τα τελευταία γεγονότα – βλέπε «Captain America, Η επιστροφή του πρώτου εκδικητή» (2011) αλλά «The Avengers» (2012)- βρίσκεται εγκλωβισμένος σε ένα περιβάλλον, τη σημερινή εποχή, που δεν του ταιριάζει καθόλου. Στην Ουάσιγκτον που κατοικεί βλέπει τους πιο κοντινούς και αγαπημένους του ανθρώπους να σβήνουν από γηρατειά, την ίδια ώρα που εκείνος παραμένει νέος (ας έχει περάσει τα 90 χρόνια ζωής εδώ και καιρό…) και φυσικά αποφασισμένος να καταπολεμήσει το κακό, από όπου κι αν προέρχεται. Η ευκαιρία για δράση έρχεται όταν ο Νικ Φιούρι (Σάμιουελ Τζάκσον) το αφεντικό του στην οργάνωση παγκόσμιας ασφάλειας ΑΣΠΙΔΑ, λίγο πριν σκοτωθεί τον προειδοποιεί για μια σκοτεινή πλεκτάνη όπου εμπλέκονται αρκετοί από τους συνεργάτες τους. Ο μόνος άνθρωπος ή μάλλον υπερήρωας που μπορεί να εμπιστευτεί ο Captain America είναι η κατάσκοπος Νατάσα Ρομανόφ (Σκάρλετ Γιόχανσον) πιο γνωστή κι ως Μαύρη Χήρα, που έχει αυτομολήσει στη Δύση. Η τελευταία πάντως δεν σταματάει να τον πειράζει για τα χρόνια απραξίας ή αποχής σε όλα τα… επίπεδα!

Εκλεκτό μέλος μιας παρέας υπερηρώων – στην οποία συγκαταλέγονται οι Iron man, Thor, Incredible Hulk, Hawkeye, οι γνωστοί μας Avengers δηλαδή – που ξεπήδησε τα τελευταία χρόνια από την εταιρεία παραγωγής Marvel Studios, ο Captain America οφείλει τις υπεράνθρωπες δυνάμεις του στα πειράματα που έγιναν σε αμερικανικά εργαστήρια στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Στην πρώτη ταινία ο παλιομοδίτης Στιβ Ρότζερς είχε πολλούς λόγους για να πιστεύει βαθιά σε ότι πράττει. Η Αμερική κι η μισή σχεδόν ανθρωπότητα βρισκόταν σε πόλεμο με τους ναζί. Ο πατριωτισμός ήταν όχι απλώς ιδεολογία αλλά τρόπος ζωής και η αυταπάρνηση στο στρατιωτικό καθήκον έδειχνε μοναδική πυξίδα προσανατολισμού για τον Captain America (γεννήθηκε το Μάρτιο του 1941 στις σελίδες ενός κόμικ της Marvel από τους Τζο Σίμον και Τζακ Κέρμπι) σε ένα κόσμο χαοτικό και ζοφερό. Εβδομήντα χρόνια αργότερα «ξυπνάει» από την κατάψυξη σε ένα κόσμο επίσης χαοτικό και σκοτεινό. Με τη διαφορά όμως πως αυτός ο κόσμος, στον οποίο οι ΗΠΑ κρατούν το ρόλο σερίφη του σύμπαντος, δεν χρειάζεται πλέον ήρωες τύπου Captain America. Ή μήπως όχι;

Kλείνοντας μας πονηρά το ματάκι οι δημιουργοί του φιλμ, τα αδέλφια Άντονι και Τζο Ρούσο (η κωμωδιούλα «Στους δύο τρίτος δεν χωρεί» με τους Κ. Χάντσον, Ο. Ουίλσον, Μ. Ντίλον και Μ. Ντάγκλας και το τηλεοπτικό «Community» οι πιο γνωστές δουλειές τους) προσθέτουν στα διαλείμματα της ομολογουμένως καθηλωτικής δράσης, ορισμένα τσιτάτα για κουβεντούλα. Η σύγκρουση παλιού και νέου κόσμου, η απώλεια ελευθερίας και η εδραίωση φόβου και, φυσικά, η μόδα της τρομοκρατίας και η καταπολέμηση της, είναι κάποια μόνο από τα θέματα που «θίγει» αυτός ο Captain America. Στην πραγματικότητα αυτές οι προσθήκες δεν ήταν αναγκαίες αφού σε σχέση με το προ τριετίας φιλμ του Τζο Τζόνστον, η κινηματογραφική άποψη των αδελφών Ρούσο είναι σαφώς πιο εντυπωσιακή, πληθωρική και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. …. 

Παράλληλα με την αναζήτηση της νέας του ταυτότητας και πλησιάζοντας στη δύσκολη φάση μιας καθυστερημένης ενηλικίωσης – πρόκειται για το κυρίαρχο θέμα του φιλμ που το «πιάνουν» σωστά με τους κατάλληλους ψυχολογικούς και συναισθηματικούς μηχανισμούς οι σεναριογράφοι-  ο Στιβ Ρότζερς έχει να αντιμετωπίσει νέους εχθρούς. Όπως τον ανίκητο κι αγνώστου ταυτότητας «Στρατιώτη του Χειμώνα», έναν ασταμάτητο μασκοφόρο μακελάρη με μηχανικά μέλη στο κορμί του, που τον καταδιώκει.

Η Νατάσα Ρομανόφ βοηθάει αρκετά τον Captain America αν και δεν είναι λίγες οι φορές που τον αποσυντονίζει με τα… σεξιστικά (sic) πειράγματά της. Εννοείται πως ιδανικότερη για το ρόλο από την Σκάρλετ Γιόχανσον δεν θα μπορούσαν να βρουν τα τσακάλια της Marvel, αφού ένας ψίθυρος της αρκεί για να προκαλέσει τρικυμία στον άμοιρο ήρωα. Στο επίπεδο του χιούμορ, το σίκουελ συνεχίζει την καλή παράδοση της πρώτης ταινίας όπου πρωτοστατούσε ο εκπαιδευτής Τόμι Λι Τζόουνς (θανατηφόρα η ατάκα του σε κείνο το φιλμ για τον κοκαλιάρη τότε προπαιδευόμενο Ρότζερς: «και μόνο που τον βλέπω μού έρχεται να βάλω τα κλάματα») ενώ η δράση είναι όπως την περιμένουν οι φαν: πλούσια και καταιγιστική. Η παρουσία έκπληξη του Ρέντφορντ στο ρόλο του σκοτεινού Αλεξάντερ Πιρς προσθέτει ποιότητα στην ταινία, ενώ το ανοιχτό φινάλε, ανοίγει την όρεξη για ακόμη περισσότερη και διασκεδαστική δράση στο επόμενο φιλμ του χρυσοφόρου franchise της Marvel.

“Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα” από 3/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood  

The post Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα (Captain America: The Winter Soldier) appeared first on screeneye.gr.

 Περιπέτεια, 105΄, ΗΠΑ 2013

Του Κένεθ Μπράνα

  Με τους: Κρις Πάιν, Κίρα Νάιτλι, Κέβιν Κόστνερ, Κένεθ Μπράνα

Το Σεπτέμβρη του 2001 ο νεαρός αμερικανός Τζακ Ράιαν (Κρις Πάιν) σπουδάζει οικονομικά στο London School of Economics. Το αίμα του όμως παγώνει όταν βλέπει στις οθόνες του Λονδίνου, το νεοϋορκέζικο World Trade Center να γίνεται σκόνη από τα χτυπήματα 2 αεροπλάνων. Αυτή είναι η αρχή της ταινίας που μας συστήνει τον Τζακ Ράιαν τόσο εμβρόντητο όσο δεν θα τον ξαναδούμε ποτέ πια. Στο αμέσως επόμενο πλάνο συναντάμε τον Ράιαν 2 χρόνια μετά σε ρόλο πεζοναύτη – και μάλιστα εθελοντή στο μέτωπο του Αφγανιστάν- να δέχεται εχθρικά πυρά που σχεδόν τον αφήνουν ανάπηρο. Για την ηρωική του στάση (πριν «λυγίσει» η σπονδυλική στήλη του πρόλαβε να σώσει 2 συμπολεμιστές του) παρασημοφορείται και στέλνεται για θεραπεία. Μαζί με τη φροντίδα της όμορφης γιατρού (Κίρα Νάιτλι) θα δεχτεί και την τιμητική (sic!) πρόταση ενός βετεράνου πράκτορα (Κέβιν Κόστνερ) να δουλέψει για λογαρισμό της CIA ως οικονομικός αναλυτής. Ύστερα από λίγο καιρό συναντάμε τον Τζακ Ράιαν υγιή, πανευτυχή, ερωτευμένο (με τη γιατρίνα) και πανέτοιμο να αναλάβει την πρώτη του αποστολή ως οικονομικός αναλυτής. Όμως στην παγωμένη Μόσχα, ο Ψυχρός πόλεμος φαίνεται να ισχύει ακόμη καθώς καταστρώνεται σχέδιο για οικονομικό αφανισμό των ΗΠΑ μέσω ενός σατανικού σχεδίου σε στόχο την υποτίμηση του δολαρίου, ύστερα από τρομοκρατικό χτύπημα. Και κάπως έτσι ο Τζακ Ράιαν μετατρέπεται από απλό αναλυτή της CIA σε μάχιμο πράκτορα…

Ο τέταρτος στη σειρά ηθοποιός που υποδύεται το βγαλμένο από τη φαντασία του συγγραφέα Τομ Κλάνσι, δημοφιλή πράκτορα Τζακ Ράιαν, είναι ο καλιφορνέζος Κρις Πάιν, που έδωσε αέρα ανανέωσης στο «Star Trek Into Darkness» ως κάπτεν Κερκ. Μετά τον Άλεκ Μπάλντουιν (ποιος τον θυμάται άραγε;), τον Χάρισον Φορντ (σαφώς ο πιο πετυχημένος Ράιαν σε δύο μάλιστα φιλμ) και τον Μπεν Άφλεκ (πέρασε και δεν άγγιξε στο τελευταίο φιλμ που είδαμε τον Ράιαν με τίτλο «Απόλυτος κίνδυνος» το 2002 ), ο Πάιν έχει την ευκαιρία του να περάσει οριστικά στη σφαίρα του σταρ σύστεμ με ένα ρόλο -εμπορικής έστω- ζωής. Διαθέτει πέρα από τα προφανή εξωτερικά χαρίσματα και το ανθρώπινο στοιχείο που χρειάζεται ο πρωτόβγαλτος στο πρακτοριλίκι ήρωας. Με τα προσωπικά του θεματάκια σε κρίση – η αγαπημένη του υποψιάζεται ότι την απατά – την αδιαθεσία που πηγάζει από τον πρώτο του φόνο και την ανασφάλεια για το τι θα συμβεί από δω και στο εξής, αυτός ο Ράιαν δείχνει να έχει μέλλον.

Κάπου εδώ όμως τελειώνουμε με τα λίγα θετικά στοιχεία του φιλμ που σκηνοθέτησε ο πάλαι ποτέ σημαντικός και σαιξπηρικός Κένεθ Μπράνα. Ο κατήφορος δεν έχει τελειωμό για τον 4 φορές υποψήφιο για Όσκαρ βρετανό που κατασκευάζει ένα αφόρητο, προπαγανδιστικό και γεμάτο υπερβολές φιλμ που ούτε ο Τζέρι Μπρουκχάιμερ (λέμε τώρα…) δεν θα το αναλάμβανε. Κακοί ρώσοι με ακόμη πιο κάκιστη προφορά – τι αστείος ο Μπράνα να μιλάει τα αγγλικά σαν να είναι ο Πούτιν…-, δράση που κοπιάρει χωρίς έμπνευση το δυναμισμό ενός Πολ Γκρίνγκρας (ο σκηνοθέτης των καλύτερων περιπετειών του Τζέισον Μπορν), χαρακτήρες για γέλια και για κλάματα. Το ρέμα παρασέρνει και την συνήθως καλή Κίρα Νάιτλι που τόσο εκνευριστική, γεμάτη μούτες και παιδιάστικες κινήσεις, δεν την έχουμε ξαναδεί πουθενά αλλού.

Το φιλμ ξεκινά και τελειώνει με τον ίδιο σχεδόν τρόπο: ένα τρομοκρατικό πολυπληθές φονικό χτύπημα στην καρδιά των ΗΠΑ, το Μανχάταν. Στην πρώτη περίπτωση η ιστορία έγραψε για το «μεγαλύτερη πλήγμα» που δέχτηκαν οι ΗΠΑ στο εσωτερικό τους. Στη δεύτερη περίπτωση, το αποτέλεσμα δεν είναι δύσκολο να το μαντέψει κανείς. Τυφλό μίσος για την Αμερική, η προσωποποίηση του κακού στο πρόσωπο του ρώσου Μπράνα αλλά ως γνωστόν… God bless America! Η ηρωική αυταπάρνηση του Ράιαν στην πατρίδα («μακάρι να είχαμε κι άλλους σαν εσένα», φιλοσοφεί ο Κόστνερ) και στη σύντροφο του, είναι το μυστικό της επιτυχίας για μια όμορφη, γεμάτη συγκινήσεις ζωή. Αυτή δεν είναι απαραίτητο να περιλαμβάνει και καλές ταινίες…

“Τζακ Ράιαν: Πρώτη Αποστολή”  από 23/1 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Τζακ Ράιαν: Πρώτη Αποστολή (Jack Ryan: Shadow Recruit) appeared first on screeneye.gr.

Δραμά- Περιπέτεια, Σουηδία 2013

Του Φρέντρικ Έντφελντ

Ανταπόκριση-Κριτική

Ελένη Ανδρεάδου

Το καταφύγιο είναι μια σουηδική παραγωγή με ενδιαφέρουσα φωτογραφία πλαισιωμένη από τα πανέμορφα τοπία της εγχώριας εξοχής. Μια ταινία που στηρίζει την πλοκή της σε μια  κατά κάποιο τρόπο παρεξήγηση. Μια δολοφονία, που έχει λάβει χώρα κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, ένας πατέρας που κατηγορείται για τον φόνο, ο οποίος δεν αμφισβητεί την πράξη του αλλά δεν αποδέχεται απόλυτα την κατηγορία, και η κόρη του Χέλα που στηρίζεται αποκλειστικά σε αυτόν και δε θέλει να την απομακρύνουν από την προστασία του.

Η καλλιτεχνική δημιουργία του Φρέντρικ Έντφελντ, διαθέτει έκδηλη δραματική εμβέλεια που της προσφέρει μορφολογική και συναισθηματική καθαρότητα καταδεικνύοντας ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά της σουηδικής κοινωνίας, τη μελαγχολική διάθεση. Τα ρυθμικά της σχήματα εναλλάσσονται με ιδιαίτερη φροντίδα προκαλώντας συναισθήματα έντασης, αγωνίας και αρμονίας οδεύοντας σταδιακά στη λύση της δημιουργίας και το κλείσιμο της ιστορίας.

Με αρκετά αποσπασματικό μοντάζ, ο Έντφελντ χρωματίζει σταδιακά την καθημερινότητα των ηρώων του με τις αποκαλύψεις της ζωής τους. Υποχρεώνει πατέρα και κόρη να έρθουν πολύ κοντά και ακριβώς εξαιτίας αυτής της εγγύτητας να γίνουν δυο εύθραυστες προσωπικότητες, έτοιμες να συγκρουστούν αλλά και να συγχωρέσουν.

Για τη νεαρή Χέλα, αυτή η φυγή γίνεται ένα ταξίδι ωρίμασης, κατά τη διάρκεια του οποίου θα προσπαθήσει να κατανοήσει τις πράξεις των γονιών της και να ανασυστήσει την πραγματικότητά τους μέσα από τη συγχώρεση. Τελικά αυτό που της ζητείται είναι να χαράξει τη δική της πορεία ξεφεύγοντας από τις ηδυπαθείς καταβολές που κληρονόμησε προς μια απελευθερωτική διαδρομή. Εν τέλει θα αφομοιώσει τις επιλογές των δικών της χωρίς όμως να τις συγχέει με τον εαυτό της, δηλώνοντας ένα ηχηρό “Ναι” προς τη ζωή.

The post Το Καταφύγιο ( Faro) Κριτική απο Φ. Θεσσαλονίκης appeared first on screeneye.gr.

Δράση, Περιπέτεια, Δράμα, 105′ Η.ΠΑ 2013

του Τζέι Σι Τσάντορ

Το « Όλα Χάθηκαν» είναι ο ορισμός ενός κατεξοχήν υπαρξιακού δράματος χωρίς ιδιαίτερες αλληγορίες και φιλοσοφικές αναζητήσεις, που παρόλα αυτά μας ανταμείβει και με το παραπάνω.

 Μια σχεδόν βωβή ναυτική ιστορία επιβίωσης, που μετατρέπεται σε μοναδική εμπειρία θέασης, με επίκεντρο έναν θαλασσομάχο που δεν θα μάθουμε ποτέ το όνομα του, αλλά η αλήθεια είναι ότι ούτε που μας νοιάζει, γιατί η  καρδιά της ταινίας είναι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής της, και το ταλέντο του εκκολαπτόμενου σκηνοθέτη της. Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ είπε το ναι στον νεαρό Τζέι Σι Τσάντορ γιατί  σίγουρα  θα είχε διαισθανθεί  το ταλέντο του,  που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε στο ενεργητικό του μια μόνο ταινία για τον κόσμο του χρήματος που μας άφησε παγερά αδιάφορους, το  «Margin Call».

Ο 32χρονος σκηνοθέτης στο «Όλα Χάθηκαν» θα αφαιρέσει τα συνήθη κλισέ των ταινιών δράσης του Χόλιγουντ που έχουν να κάνουν με τη μανία των φυσικών φαινομένων και με τα εντυπωσιακά οπτικά εφέ στυλ «Gravity», όπως επίσης και τους εσκεμμένος συμβολισμούς του « Life of Pi»,  και δίνοντας σημασία και βάρος στη λεπτομέρεια, θα φωτίσει όλα τα σημεία της προσωπικότητας του μοναδικού του χαρακτήρα, παράλληλα θα μας κάνει  να νοιώσουμε κι εμείς παγιδευμένοι , όπως ο άγνωστος ήρωας του.

Οι σκηνές με τις αρχικές διαδοχικές αναποδιές (πλημυρισμένο σκάφος, χαλασμένος οδηγός πλοήγησης) μέχρι την έλλειψη πόσιμου νερού και την μηδενική προστασία από τις άγριες καιρικές συνθήκες, ο  Τζέι Σι Τσάντορ θα πλάση ένα εκπληκτικό πορτραίτο ενός ανθρώπου  που μια χάνει, και μια κερδίζει τη μάχη για τη ζωή.

Στα 76 του χρόνια κι ενώ  θα  έπρεπε να βρισκόταν στο ναδίρ της  κινηματογραφικής του διαδρομής, ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ αποδεικνύει το αντίθετο. Ο έμπειρος ηθοποιός βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας του , κι εδώ  με απίστευτη ευφυΐα χρησιμοποιεί ένα προς ένα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που τον συνοδεύουν, χωρίς τεχνάσματα και υπερβολές με αποτέλεσμα να  κρατήσει το κοινό για 105 λεπτά κολλημένο στη μεγάλη οθόνη. Η υποψηφιότητα για τα Όσκαρ είναι δεδομένη.

Το ” Όλα Χάθηκαν”  απο 7/11/2013 στους ελληνικούς κινηματογράφους σε διανομή Audio Visual

The post Όλα Χάθηκαν(All is Lost) appeared first on screeneye.gr.