Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν, το μοτίβο του  Καναδού Ντενί Βιλνέβ, στην πολυσυζητημένη συνέχεια της  περίτεχνης  και αριστουργηματικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας του 1982.  Το πρωτόλειο “Blade Runner”, του Ρίντλεϊ Σκοτ, αρχικά χλευάστηκε , μετέπειτα αποθεώθηκε, χαρακτηριζομενη “κινηματογραφική τομή”, ισορροπώντας μοναδικά ανάμεσα στο σινεμά του δημιουργού και σε αυτό που αγαπούν οι μάζες και τα στούντιο. Η  πάλη των τάξεων, η φυλή, οι σχέσεις των δύο φύλων, η απομυθοποίηση του αστικού περιβάλλοντος και του έρωτα, αποτελούν  αλληλοσυνδεόμενη πλέξη, στον  μακρινό -τότε-κόσμο( Καλιφόρνια 2019). Ένας ντετέκτιβ, ο Ρικ Ντέκαρντ ( Χάρισον Φορντ) μετά κόπων και βασάνων αποδέχεται να βρει και να εξουδετερώσει τα προπλάσματα(  γενετικά προηγμένες ρέπλικες), απαγορευμένα στη Γη, τα οποία είναι όμοια με τους ανθρώπους.

Μολονότι ο Βιλνέβ διατηρεί τον ρόλο του Ρικ Ντέκαρντ, δεν αποτελεί εδώ-35 χρόνια μετά- την πρωταγωνιστική φιγούρα(εμφανίζεται περίπου στο ενενηκοστό λεπτό), αλλά αποτελεί πρόσωπο- καταλύτη στην αποκάλυψη ενός μυστικού, από τον αντικαταστάτη του,  τον Ράιαν Γκόσλινγκ( το όνομά του είναι “Κ”),εν έτει 2049 και πάλι βεβαίως στο Λος Άντζελες.

Ο χαμηλών τόνων και μελαγχολικός Κ,  προτού οδηγηθεί στα ίχνη του Ρικ Ντέκαρντ, είναι επιφορτισμένος με την εξάρθρωση των παλαιών ρέμπλικών, τους Nexus 8, όπως η αρχική σκηνή, μας αποκαλύπτει. Όμως ο Κ είναι…

Ενώ η ταινία του 1982, την κατακερματισμένη δομή της, τις αφηγηματικές ελλείψεις και τον νωχελικό ρυθμό, τον τοποθετούσε εμβόλιμα, δίνοντας χρόνο στο θεατή να εισαχθεί ομαλά σε αυτήν, μέσα από μια στρωτή και κατανοητή αφήγηση,  εδώ , ο Καναδός σκηνοθέτης αποφασίζει να φέρει τα πίσω-μπρος, επενδύοντας από την αρχή και επί μακρόν, στα αξιοθαύμαστα εικαστικά, στα οπτικά εφέ, αλλά και στις αφηγηματικές   ασάφειες και περιπλοκότητες, αλλάζοντας ύφος και δομή, μόνο όταν ο Γκόσλινγκ συναντάει τον Φορντ. Η συγκεκριμένη κινηματογραφική οπτική, οδήγησε αναγκαστικά και στην χρονική επέκταση του έργου, από τα 117 λεπτά της πρώτης ταινίας, στα 163 λεπτά της δεύτερης.

Ο Ντενί Βιλνέβ, μένει πιστός στα στιλιστικά νέο-νουάρ χαρακτηριστικά που εισήγαγε στα 80s ο Ρίντλεϊ Σκοτ, μεγάλο βάθος πεδίου, χιονιά, βροχή,σκιές, γυναίκες με διπλό ρόλο, δηλητηριώδη (Τζόσι) και λυτρωτικό(Τζόι), φρεσκάροντας την ατμόσφαιρα, με μια μορφή οικεία στην νέα γενιά θεατών, που αγάπησαν το “Ex Machina “του Άλεξ Γκάρλαντ και το  “Drive” του Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν. Ιδίως το στιλ του Ρεφν, είναι εμφανές στο έργο αυτό, όχι μόνο από το “Drive” αλλά και από τις πρόσφατες του ταινίες “  Μόνο Ο Θεό Συγχωρεί” και “ The Neon Demon”. Μινιμάλ σκηνικό, μετρημένοι διάλογοι.

Μπορεί η σίκουελ εκδοχή να μην προσφέρει κάτι καινούριο και εν τέλει να ήταν αχρείαστη, θα επιτύχει ο Βιλνέβ,  να αναγάγει και να αναδείξει φιλοσοφικά ζητήματα, όπως είναι η ελευθερία, οι επιθυμίες, η μνήμη και τα συναισθήματα, ως η  πεμπτουσία αυτού του πολύπλοκου εγχειρήματος και αυτό αποτυπώνεται μοναδικά στο τελευταίο πλάνο.

“Blade Runner 2049″ από την Πέμπτη 5/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Blade Runner 2049 appeared first on screeneye.gr.

Κατασκοπικό θρίλερ, 122΄, ΗΠΑ / Ηνωμένο Βασίλειο / Γερμανία 2014, Γλώσσα: Αγγλικά

Πρωτότυπος τίτλος: A Most Wanted Man

Του Άντονι Κόρμπιν

Με τους Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν, Ρέιτσελ Μακ Άνταμς, Γουίλεμ Νταφό, Ρόμπιν Ράιτ

Η Ευρώπη του Άντονι Κόρμπιν θυμίζει έντονα εκείνη την ήπειρο που κατέγραψε στα «υγρά» καρέ του ο Λαρς φον Τρίερ πριν καταφύγει στην ευκολία της προβοκάτσιας της εικόνας. Η Ευρώπη του Κόρμπιν είναι ένας θλιβερός, άξενος και αφιλόξενος τόπος, ο δυστοπικός άγνωστος όρος στην περίπλοκη εξίσωση της παγκόσμιας γεωπολιτικής μετά την 11η του Σεπτέμβρη. Η Ευρώπη επιστρέφει στις διαδρομές που ακολούθησε τόσο στην περίοδο του μεσοπολέμου όσο και την εποχή του ψυχρού πολέμου: είναι το σταυροδρόμι όπου συναντιούνται κρατικοί υπάλληλοι –ανώτεροι, μεσαίοι και κατώτεροι, όλα αθύρματα ενός απρόσωπου μηχανισμού–, ιδεαλιστές, ακτιβιστές, εκτελεστικά όργανα, επιχειρηματίες και διανοούμενοι με σκοπό να εκπληρώσουν την αποστολή τους στο τέλος όμως, όλοι μοιάζουν να είναι –και αποδεικνύεται ότι είναι– ασήμαντες μαριονέτες που τα νήματά τους κινούν μεγαλόσχημες μαριονέτες. Όλοι ζητούν έναν καλύτερο κόσμο ή έστω ένα πρόσχημα για έναν καλύτερο κόσμο.

Και αυτό γιατί οι κενές ζωές δεν πληρώνονται μόνο από τις προθέσεις, αλλά και από το πρόσχημα των προθέσεων. Ο Τζον λε Καρέ («Επίμονος Κηπουρός», «Ο Κατάσκοπος που Γύρισε Από το Κρύο») παρέχει την πρώτη ύλη με τη νουβέλα του και ο Άντονι Κόρμπιν («Control») κινηματογραφεί τον Γκίντερ Μπάχμαν (Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν), επικεφαλής μιας άτυπης γερμανικής μυστικής υπηρεσίας, στην προσπάθειά του να παγιδεύσει έναν Τσετσένο εμιγκρέ, τον Ίσα (Γκριγκόρι Ντομπρίγκιν), που έχει πάει στο Αμβούργο, για να κάνει ανάληψη ενός μεγάλου ποσού που είχε καταθέσει ο πατέρας του σε γερμανική τράπεζα φίλου του. Ο Μπάχμαν κυνηγάει τον Ίσα για να παγιδεύσει τελικά το δόκτορα Αμπντουλάχ (Χομαγιούν Ερσαντί), ένα διανοούμενο που βοηθάει στη χρηματοδότηση της Αλ Κάιντα, η CIA και το ντόπιο «σκυλί» της, η Μάρθα Σάλιβαν (Ρόμπιν Ράιτ), κυνηγούν όποιον μιλά αραβικά ή προσεύχεται στον Αλλάχ, οι ανταγωνιστικές στην ομάδα του Μπάχμαν υπηρεσίες κυνηγούν τον Μπάχμαν.

Ένα λούνα παρκ ίντριγκας, συνωμοσίας και κυνισμού, ένα λούνα παρκ όπου οι κινούμενοι στόχοι είναι άνθρωποι απονεκρωμένοι από συναισθήματα ή άνθρωποι που αναζητούν τα συναισθήματά τους μέσα από τους πυκνούς καπνούς των τσιγάρων και τη βαριά οσμή της αλκοόλης. Την πρόθεση του Λε Καρέ, να εισχωρήσει στο μυαλό ενός κατατονικού κατασκόπου και να διερευνήσει τα κίνητρα που τον παρακινούν στη δράση, υπηρετούν λειτουργικά τόσο ο Άντονι Κόρμπιν όσο και ο Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν, σε ένα από τα κύκνεια άσματά του.

Με επιρροές από τη σκανδιναβική νουάρ ατμόσφαιρα και την εξπρεσιονιστική παράδοση του κεντροευρωπαϊκού κινηματογράφου, ο Κόρμπιν, με τη συνδρομή του φωτογράφου Μπενουά Ντελόμ, συνθέτει ένα παγωμένο αστικό σκηνικό, νοτισμένο από την ομίχλη του Βορρά, πραγματικό πρωταγωνιστή των σεκάνς του. Ο Χόφμαν, από την πλευρά του, χαμογελά χαιρέκακα στην clean cut φιγούρα του Χάρι Πάλμερ και σαρκάζει την τερατώδη φύση των μυστικών υπηρεσιών, έτσι όπως εκπροσωπείται από την τρομακτικά αρχετυπική μορφή της Ρόμπιν Ράιτ, αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό. Τελικά, όμως, ο πικρόχολος σαρκασμός και κανιβαλικός αυτοσαρκασμός του θα συντριβούν από τη σκληρή διαπίστωση πως στη διατύπωση «αρκεί ένα ψαράκι για να πιάσει ένα μπαρακούντα και ένα μπαρακούντα για να πιάσει έναν καρχαρία» ο ίδιος και η ομάδα του είναι το πρώτο υποκείμενο της πρότασης, το ψαράκι.

Η Ευρώπη πια μοιάζει με δυστοπικό καφκικό όραμα και ο Χόφμαν είναι ο ξεπεσμένος πρίγκιπας μιας άλλης, πιο φωτεινής περιόδου, που πλέον μπορείς να τη βρεις μόνο στις παλιοκαιρισμένες σελίδες των παλιών βιβλίων.

«Ο Νο1 Καταζητούμενος» από 4/9 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos Film και Seven

The post Ο Νο1 Καταζητούμενος appeared first on screeneye.gr.

( Μέρος Α)

  Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

«Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο, ετήσιο Φεστιβάλ της Αθήνας. Ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι.{…} Οι Νύχτες Πρεμιέρας απευθύνονται αποκλειστικά στο μεγάλο και ανήσυχο σινεφίλ κοινό της Αθήνας».

Αυτά έγραφε στο σημείωμά του ο αείμνηστος διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ Γιώργος Τζιώτζιος, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου φεστιβάλ (15-24/9/1995). Τα επόμενα χρόνια τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν. Οι Νύχτες Πρεμιέρας  έγιναν το κατεξοχήν κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, μαζεύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερο κόσμο.

Σε μια ιστορική αναδρομή 19 ετών θυμόμαστε τα highlights των προηγούμενων διοργανώσεων και τα χωρίζουμε σε δύο μέρη.

1995  

Η προβολή της ταινίας «Πριν το Ξημέρωμα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, με τους Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, που αποτέλεσε την πρώτη από τις τρεις ταινίες -η τρίτη, «Πριν τα Μεσάνυχτα», προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι με παρόντες τους συντελεστές.

Το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και ηθοποιό Εντ Γουντ (1924-1978): «Όλη του ζωή ήταν μια αργή αποσύνθεση, μια απελπισμένη προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων και δημιουργικών διεξόδων, που κράτησε δύο δεκαετίες» έγραφε το σημείωμα του προγράμματος του φεστιβάλ. Προβλήθηκε η ταινία του «Μια Νύφη για το Τέρας» και «EdWood» του Τιμ Μπάρτον με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ.

1996

H προβολή της ταινίας του 26χρονου ανερχόμενου τότε Πολ Τόμας Άντερσον «Hard Eight» με τους Φίλιπ Μπέικερ Χολ, Τζον Ράιλι, Γκουίνεθ Πάλτροου και Σάμιουελ Τζάκσον.

Το αφιέρωμα στις ταινίες μικρού μήκους της Τζέιν Κάμπιον (Μαθήματα Πιάνου), της πρώτης γυναίκας κινηματογραφίστριας που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Οι ταινίες της είχαν προβληθεί στο ντεμπούτο της στο φεστιβάλ Καννών το 1986. Πρόκειται για τις: «Peel, A Girl’s Own Story» και «Passionless Moments».

1997

Εκτός από ταινίες με πρωταγωνιστές μεγάλους χολιγουντιανούς αστέρες, όπως το «Πέμπτο Στοιχείο» με τον Μπρους Γουίλις του Λικ Μπεσόν, το «She’s So Lovely»  του Νικ Κασσαβέτης με τους Σον Πεν και Ρόμπιν Ράιτ και το «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», με τους Κιμ Μπέισιντζερ, Κέβιν Σπέισι, Ράσελ Κρόου και Γκάι Πιρς, το φεστιβάλ φιλοξένησε το αριστούργημα του Μίκαελ Χάνεκε Funny Games.

«Προσπαθώ να βρω τρόπους να αναπαραστήσω τη βία όπως πραγματικά είναι: ακατανόητη. Δείχνω τη βία όπως είναι στ’ αλήθεια: Πόνος και παραβίαση των άλλων» δήλωνε τότε ο σκηνοθέτης. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Τελικά ο Χάνεκε κέρδισε εις διπλούν στο μέλλον, για τη «Λευκή Κορδέλα» (2009) και το «Αγάπη» (2012).

Ακόμη προβλήθηκε η πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, «Tesis» με πρωταγωνίστρια την Αν Τόρεντ στο ρόλο της Άντζελας, της φοιτήτριας δημοσιογραφίας που βρέθηκε μπλεγμένη σε μια σκοτεινή υπόθεση μετά τη δολοφονία του καθηγητή της. Η ταινία απέσπασε 7 βραβεία Goya. Η πορεία του σκηνοθέτη αποδείχθηκε σημαντική («Οι Άλλοι», «Η Θάλασσα μέσα μου»).

Το αφιέρωμα στις ταινίες «Tromeo and Juliet»  και «The Toxic Avenger»  της εταιρείας Troma Entertainment των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερτς που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα 80’s και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για σκηνοθέτες όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Πίτερ Τζάκσον και ο Κέβιν Σμιθ.

1998

Στις ειδικές προβολές συμπεριλήφθηκε η καλύτερη ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι (και βραβευμένη με τρία Όσκαρ) «Η Ζωή είναι Ωραία», αλλά και το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» που ανέδειξε την Κάμερον Ντίαζ.

Στην ίδια κατηγορία προβλήθηκε το «Φόβος και Παράνοια» στο Λας Βέγκας του Τέρι Γκίλιαμ (12 Πίθηκοι) με τους Τζόνι Ντεπ, Μπενίσιο ντελ Τόρο και Έλεν Μπάρκιν.

Η προβολή της μυθικής ταινίας του Ζαν Εστάς που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων όταν κέρδισε το Ειδικό βραβείο στις Κάννες το 1973. Πρόκειται για το «Η Μαμά και η Πουτάνα» που στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε την αίγλη ενός καλτ αριστουργήματος.

1999

Στις ειδικές προβολές του φεστιβάλ φιλοξενήθηκε μία από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά, το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» του Ρότζερ Μίτσελ με τους Τζούλια Ρόμπερτς και Χιου Γκραντ.

Στο πανόραμα ταινιών προβλήθηκε η «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά», η σουρεάλ κωμωδία του Πάνου Κούτρα με τους Γιάννη Αγγελάκη, Θέμιδα Μπαζάκα, Χρήστο Μάντακα, κα.

Αφιέρωμα στον Όρσον Γουέλς («Πολίτης Κέιν») με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Δουλεύοντας με τον Όρσον Γουέλς» και των ταινιών του «Μάκβεθ», «Οθέλλος», «Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου», «Η Πηγή της Νιότης», «Ο Κύριος Αρκάντιν», «Οι Υπέροχοι Άμπερσονς».

Αφιέρωμα στον Ντάριο Αρτζέντο: «Το Πουλί με τα Κρυστάλλινα Φτερά»,» Τρόμος στην Όπερα», «Βαθύ Κόκκινο», «Το σύνδρομο του Σταντάλ», «Τενέμπρε, Φαινόμενα», «Το Φάντασμα της Όπερας».

2000

Η προβολή της ταινίας «Αυτόχειρες Παρθένοι» (με τους Τζέιμς Γουντ, Κίρστεν Ντανστ, Κάθλιν Τέρνερ, Τζος Χάρτνετ), της πρώτης ταινίας της Σοφίας Κόπολα, της ανερχόμενης τότε κόρης του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Το αφιέρωμα στους Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρεσμπέργκερ, που ίδρυσαν το δημιουργικό δίδυμο των Archers και χάραξαν θριαμβευτική σκηνοθετική πορεία από το 1940 μέχρι το 1950. Το έργο τους εκτιμήθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν σκηνοθέτες όπως ο Σκορσέζε, ο Κόπολα, ο Κιούμπρικ και ο Σπίλεμπεργκ βοήθησαν να πάρει τη θέση που του αξίζει. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Ζήτημα ζωής και θανάτου», «Ο Ηδονοβλεψίας», «Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Μαύρος Νάρκισσος», «Μια Ιστορία του Καντερμπούρι», «Η Ζωή και ο Θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ»  και «Ο Κλέφτης της Βαγδάτης».

2001

Η ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Σάντανς εκείνη τη χρονιά και έφερε στο προσκήνιο τον ώριμο πια Ράιαν Γκόσλινγκ. Ο «Πιστός» του Χένρι Μπιν αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού που έρχεται σε σύγκρουση με την εβραϊκή του παιδεία, αρνείται το παρελθόν του και προσχωρεί σε μια νεοφασιστική οργάνωση για να μετατραπεί σταδιακά σε ιδεολογικό της καθοδηγητή.

H «Σαρκική Εξάρτηση»: Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου της ίδιας χρονιάς, ταινία του Πατρίς Σιρόμ περιγράφει το βάθος του ανθρώπινου πάθους και το μεγαλείο της εσωστρέφειας.

«Η Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου»: Στο ξεκίνημα του, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) δημιούργησε μια ταινία που επιχειρεί να εξηγήσει την υπόσταση ενός φαντάσματος (δεν προκαλεί έκπληξη η συμμετοχή του στη συνέχεια ως παραγωγός σε ταινίες όπως το «Ορφανοτροφείο» και το «Μη Φοβάσαι το Σκοτάδι»). Τώρα επιστρέφει με το «Pacific Rim», εξερευνώντας αυτή τη φορά τον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας.

Αφιέρωμα στους Αδερφούς Μαρξ που επαναπροσδιόρισαν το είδος της κωμωδίας. Προβλήθηκαν ταινίες τους από το 1930-35: «Animal Crackers», «Monkey Business», «Horse Feathers», «Duck Soup», «A Night at the Opera».

2002

Προβλήθηκε η ταινία της Lynne Ramsay«Morvern Callar» με πρωταγωνίστρια τη Σαμάνθα Μόρτον. Η ταινία είχε αποσπάσει δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. Πέρασαν ωστόσο 9 χρόνια μέχρι η σκηνοθέτιδα να επιστρέψει πίσω από τις κάμερες, στο “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”.

Ακόμη προβλήθηκε η ταινία «Μη Αναστρέψιμος» του Γκασπάρ Νοέ (με τους Μόνικα Μπελούτσι και Βενσάν Κασέλ) που ήταν και προσκεκλημένος στο φεστιβάλ.

Αίσθηση προκάλεσε και το Αργεντίνικο δράμα «Εννέα Βασίλισσες»  που αποτέλεσε το ντεμπούτο του Φαμπιάν Μπιελίνσκι.

2003

To «Όλα τα αληθινά κορίτσια» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν με τους Πολ Σνάιντερ, Ζόι Ντεσανέλ και Πατρίσια Κλάρκσον αποτέλεσε τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα και μία υπόσχεση ότι πρόκειται να δούμε πολλά από αυτόν. Ο σκηνοθέτης συζητήθηκε θετικά και φέτος με τη συμμετοχή της ταινίας του «Joe» (με τον Νίκολας Κέιτζ) στο φεστιβάλ Βενετίας.

To «Fear X»: Η τρίτη ταινία του πολλά υποσχόμενου τότε Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν («Drive, «Only God Forgives ») έφερε και τον ίδιο στην Αθήνα, ως προσκεκλημένο στην προβολή της ταινίας του. Η ταινία ήταν «περισσότερο μια σπουδή πάνω στην απώλεια και λιγότερο ένα θρίλερ με εύκολα τρικ εντυπωσιασμού».

Αφιέρωμα στην Χρυσή Εποχή των αδερφών Σάο που έχτισαν ένα μεγαλειώδες στούντιο τη δεκαετία του 50, κατακτώντας την αγορά και επηρεάζοντας ανεξίτηλα το σινεμά δράσης. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Έλα να πιεις μαζί μου» (1966), «Το Χρυσό Χελιδόνι» (1968), «Κρυφές εξομολογήσεις μια κινέζας αυλικού» (1972), «Χρυσός Λωτός» (1974), Η «36^η αίθουσα των σαολίν» (1978).

Αφιέρωμα στον Ζαν Κοκτώ (1889-1963): «Το Αίμα του ποιητή», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Ο Δικέφαλος Αετός», «Οι Τρομεροί Γονείς», «Ορφέας», «Η Διαθήκη του Ορφέα». «Είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια» είχε δηλώσει.

The post Αναδρομή στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”1995-2004″ appeared first on screeneye.gr.