Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Αν καμιά φορά αυτοί οι εξωγήινοι πατήσουν πραγματικά το πόδι τους στη γη, τι θα γίνει άραγε;  Μήπως να ρωτήσουμε τον Ρίντλεϊ Σκοτ, τον Τζέιμς Κάμερον , τον Σπίλμπεργκ, δεν μπορεί κάτι θα ξέρουν παραπάνω.
Μπα, εγώ προτιμώ τους εξειδικευμένους εξωγηινοεξολοθρευτές Γουέσλι Σνάιπς, Σβάρτσενέγκερ . Σε χρόνο ντετε θα τους κάνουν με τα κρεμμυδάκια.
« Παιδιά παιδιά, μη φτάσουμε στα άκρα, υπάρχει και άλλος τρόπος, αναίμακτος», παρεμβαίνει στη συζήτηση μας , ένας μουσάτος-κοντοκουρεμένος γκριζομάλλης …και μας δίνει διέξοδο στο αδιέξοδο.
Ποιος είναι αυτός ο τρόπος;
Πιάστε τους στο κουβεντολόι.  »How do you do. Do you speak english;».
Και εμείς μένουμε κάγκελο και τον ρωτάμε. Και αν δεν ξέρουν αγγλικά;
Να τους μάθετε. Ξεκινήστε από τα απλά. «I am a human», « my name is Louise»,  « my name is Ian».
Κερδίστε την εμπιστοσύνη τους, γίνεται με τους εξωγήινους φιλαράκια, και θα την κάνουν μετά… με ελαφρά πηδηματάκια.
Δεν είμαστε ούτε πολεμοχαρείς Κινέζοι, ούτε Ρώσοι. Εδώ στην Αμερική έχουμε ελευθερία, ισότητα, δημοκρατία. Παιδιά, διάλογος με τους εξωγήινους, διάλογος.

Πετάει και ένα «ειρήνη υμίν» και φεύγει… ο Ντενί Βιλνέβ. Ναι, αυτή είναι η ταινία που πάει να σαρώσει στα όσκαρ.

Ένα μεγαλεπήβολο έπος επιστημονικής φαντασίας, προσπάθησε να δημιουργήσει ο καναδός Ντενί Βιλνέβ πιστεύοντας, πως μετά από σχεδόν 20 χρόνια κινηματογραφικής διαδρομής, ήρθε η οσκαρική του ώρα. Ακολούθησε την πεπατημένη, των τριών προαναφερθέντων σκηνοθετών και άλλων πολλών ( πχ Ρόμπερτ Γουάιζ, Χάουαρντ Χοκς), οι οποίοι εμπνεύστηκαν διάφορες ιστορίες από την άγνωστη, ακαθόριστη συμπεριφορά και τη μυστηριώδη μορφή των «ιπτάμενων αντικειμένων». Οι εξωγήινοι θα γίνονταν φίλοι του ανθρώπου ή εχθροί του; Το αιώνιο αναπάντητο ερώτημα απασχολεί και τον Βιλνέβ, σε μια ταινία που θα επιθυμούσε να περάσει και έναν κόσμιο σαρκασμό για τον τρόπο που αντιμετωπίζεται κινηματογραφικά αυτό το θέμα( Arrival λεγόταν και μια ταινία με παρόμοια θεματική του 1996), αλλά διακαώς αυτό που θα επιθυμούσε, είναι ουσιαστικά, η ταινία να λειτουργήσει μεταφορικά, σαν παραβολή πάνω στις διαπροσωπικές σχέσεις και στην πολιτική, για το πως θα μπορούσαν να λύνονται οι διαφορές, να υπάρχει αρμονία και ισορροπία.

Ίσως πάμε κόντρα στο ρεύμα, μα πιστεύουμε πως απέτυχε.

Η ταινία ακολουθεί μια έμπειρη γλωσσολόγο, τη Λουίζ, χωρισμένη με παιδί. Της δίνεται μια σημαντική εργασία από τον στρατό: να επικοινωνήσει με ένα εξωγήινο σκάφος( το οποίο βρίσκεται σε αμερικανικό έδαφος), για να διαλευκάνει το λόγο άφιξής τους στη Γη. Ο κόσμος βρίσκεται σε πανικό. Ρωσία και Κίνα ετοιμάζονται να του επιτεθούν αλλά η κυβέρνηση των Η.Π.Α εμπιστεύεται τον συνταγματάρχη Γουέμπερ και τον συνεργάτη του, τον εργένη Ιάν. Η Λουίζ μαζί με τον Ιάν αναλαμβάνουν να επικοινωνήσουν με τις δύο εξωγήινες μορφές, ονομάζοντάς τες Άμποτ και Κοστέλο. Πριν τους κάνουν την κρίσιμη ερώτηση « Ποιος είναι ο λόγος άφιξης σας στη γη», προσπαθούν να τους μάθουν Αγγλικά και οι εξωγήινοι απαντούν με έναν ιδιόμορφο τρόπο επικοινωνίας, σε μορφή σαν το στεφάνι. Η Λουίζ αρχίζει ταυτόχρονα να ανακαλεί μνήμες από το παρελθόν της.

Η « Άφιξη» ξεκινάει, όπως περίπου το « Δέντρο της Ζωής» του Τέρενς Μάλικ» και τελειώνει με ένα παρόμοιο τρόπο, εξίσου αδόκιμο. Γρήγορη εναλλαγή των εικόνων, μία γυναίκα, ένα παιδί, η φιγούρα ενός άντρα και η θάλασσα. Η αρχική εντύπωση ότι θα δούμε μια ταινία, όπου στο παρασκήνιο θα αναδύονται υπαρξιακές ανησυχίες, χάνεται. Ουσιαστικά κάτι τέτοιο επιθυμεί ο Βιλνέβ, δεν λειτουργεί αποτελεσματικά, μένει στο πρώτο επίπεδο ανάγνωσης, μιας ιστορίας εξωγήινων, με πολλές ευκολίες, από τους τετριμμένους διαλόγους, μέχρι ακόμα τη μη φυσική θλίψη των ηρώων της. Μια ταινία που δεν οδηγεί πουθενά.

Οφείλουμε να ομολογήσουμε, πως την ατμόσφαιρα μέσα στο σκάφος, τη χειρίζεται επιτυχημένα. Το κάθε καρέ του είναι προσεγμένο μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια.  Ο θεατής αδημονεί να δει, εάν η κατάσταση ισορροπίας « υπόγειου τρόμου» ανάμεσα στους μεσολαβητές και στους εξωγήινους, θα ξεφύγει και θα πάρει κάποια άλλη τροπή. Σε αυτά είναι καλός, όμως ό,τι έχει να κάνει με σκιαγράφηση χαρακτήρων και τις παράλληλες προσωπικές διαδρομές, είναι νευρικός, και φαίνεται με τον τρόπο που το backround story της ηρωίδας του, το εξουδετερώνει πλήρως. Αυτό γίνεται ξεκάθαρο στο τέλος, παίζοντας το γνωστό παιχνίδι αλήθειας, ονείρου και φαντασίας. Τον Φόρεστ Γουίτακερ τον έχουμε βαρεθεί να τον βλέπουμε στους ίδιους ρόλους και με την ίδια συμπεριφορά. Ο Τζέρεμι Ρενέρ , περνάει απαρατήρητος, αλλά βεβαίως η Έιμι Άνταμς είναι ηθοποιός κλάσης, ευρείας κινηματογραφικής και θεατρικής παιδείας, το αποδεικνύει και τώρα.

“Η Άφιξη” από 8 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos

The post Η Άφιξη appeared first on screeneye.gr.

1. Οδύσσεια

The post Οι Ταινίες της Εβδομάδας από την Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου στους Κινηματογράφους appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

Στο « Μέλλον» η Μία Χάνσεν Λοβ σκηνοθετεί την Ιζαμπέλ Ιπέρ. Η Ιπέρ υποδύεται μια αφοσιωμένη καθηγήτρια λυκείου που διδάσκει φιλοσοφία. Ζει με την οικογένειά της, περιτριγυρισμένη από βιβλία και «εγκεφαλικές» συζητήσεις με πρώην και νυν συμμαθητές της αλλά και με τον ίδιο της τον άντρα, που είναι επίσης καθηγητής. Στο μεταξύ βρίσκεται σε κατάσταση «εφημερίας» με την ιδιόμορφη μητέρα της, η οποία παθαίνει συχνά κρίσεις πανικού. Η καθημερινότητά της όμως σταδιακά καταρρέει. Μπορεί να συνεχίζει να φροντίζει την μητέρα της; Συν τοις άλλοις ο άντρας της κρύβει ένα μυστικό που θα της αλλάξει την οικογενειακή της θαλπωρή. Τι γίνεται τότε με αυτά που έρχονται μπροστά μας και πως τα αντιμετωπίζουμε; Η Μία Χάνσεν Λοβ μπλέκει μια μπουρζουά ζωή με ερωτήματα φιλοσοφικού τύπου.

«Τα πράγματα που έρχονται» στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι «πράγματα». Είναι διάφορες καταστάσεις μέσα στον χρόνο που διαμορφώνουν νέες συνθήκες.

Αν η αλήθεια, όπως ισχυρίζεται η Ναταλί (Ιπέρ) πραγματώνεται και αξιολογείται μέσα στη ροή του χρόνου, όπως στην τέχνη, τι συμβαίνει με τις ιστορίες των ανθρώπων πέρα από τα ιστορικά δεδομένα ως μια απλή χρονολογική αποτύπωση; Είναι προτιμότερη η νόηση και ο λογοκεντρισμός από τις αισθητηριακές λειτουργίες; Είναι μήπως η αλήθεια της ίδιας της ύπαρξης πολλές αλήθειες αναλογικές με την εμπειρία; Μήπως η αλήθεια του καθένα δεν είναι παρά απλά μια προσέγγιση;

Η Ναταλί κάποια στιγμή ισχυρίζεται πως έχει ξεπεράσει τον ριζοσπαστισμό, θέτοντας το ερώτημα το κατά πόσο η επανάσταση σχετίζεται με ένα νεανικό ένστικτο. Μια έκδοση βιβλίου επιβεβαιώνει την διαφορά αισθητικής, που για άλλους το περιεχόμενο είναι πιο σημαντικό από το περιτύλιγμα ως εργασιακό πόνημα, ενώ για κάποιον άλλον, ένα προϊόν με όρους εμπορικούς.

Η αλήθεια του συγγραφέα δεν συμπίπτει με την αγοραστική αλήθεια. Όσο για τα πράγματα που έρχονται δίνουν στην πρωταγωνίστρια ελευθερία. Ελευθερία χρόνου, ελευθερία να ακούσει διαφορετική μουσική, αλλά αυτό δεν σημαίνει και απαραίτητα ότι ο άνθρωπος αλλάζει ριζικά. Όσο δύσκολη είναι η κοινωνική επανάσταση άλλο τόσο είναι και η προσωπική. Η ηρωίδα εκπέμπει μια ήρεμη δύναμη μέσα από τις λεπτές κινησιολογικές εκφράσεις της Ιπέρ. Δεν ουρλιάζει, δεν υπερδραματίζει ούτε η Ιπέρ αλλά ούτε και η Μία Χανσεν Λοβ. Ο θάνατος έρχεται ως τηλεφώνημα και ο χωρισμός ως χαλαρός πόνος. Κι η όποια ερωτική υπόνοια μένει απλά ως αίσθηση χωρίς ποτέ να εκδηλώνεται ούτε σαρκικά αλλά ούτε καν λεκτικά. Απλά «αιωρείται». Αυτό που σίγουρα έρχεται είναι ο θάνατος. Ένα βιβλίο του Λέβινας που χάθηκε ξαναβρίσκεται. Όχι όμως η απώλεια των ατόμων. Όση φιλοσοφία κι αν διδάξεις, ένα παιδί στην αγκαλιά σου θα είναι πάντα πιο ανεκτίμητο.

Η Μία Χάνσεν Λοβ δημιουργεί μια ταινία πλημμυρισμένη από γρήγορο ακαδημαϊκό λόγο που πολλές φορές αδυνατείς να απορροφήσεις. Θα μας αποχαιρετήσει όμως με ένα νανούρισμα κι όχι με μια ξύλινη ακαδημαϊκή γλώσσα. Αφήνοντας τη Ναταλί σε μια τόσο ανθρώπινη, πανανθρώπινη στιγμή, ναι αυτό είναι μια μικρή προσωπική επανάσταση. Για κάθε θάνατο που έρχεται υπάρχει και μια γέννηση. Στο ενδιάμεσο πάντα θα προκύπτουν προβληματισμοί για να τους φιλοσοφούμε.

“Το Μέλλον” από 17 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos

The post Το Μέλλον appeared first on screeneye.gr.

The post Η Αποφοίτηση appeared first on screeneye.gr.

Μουσική κωμωδία,  106′,  Η.Π.Α 2016

The post Sing Street appeared first on screeneye.gr.

Δράμα,117′, Η.Π.Α 2013

Του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκρίν

Με τους Νίκολας Κέιτζ Τάι Σέρινταν,Γκάρι Πόουλτερ, Σοθ Ροκ, Χίδερ Κάφκα

Η ατομική εξαθλίωση και η εγχώρια αμερικάνικη εγκληματικότητα ανιχνεύονται περίτεχνα και εξονυχιστικά. Αντιπαραβάλλονται τα σκληρά οικογενειακά βιώματα ενός ώριμου άνδρα και ενός εφήβου αγοριού. Οι παράλληλες διαδρομές τέμνονται και οι δύο ζωές θα γίνουν ένα. Αυτή η έξυπνη τακτική είναι και το πιο ελκυστικό κομμάτι του έργου. Καθ’ όλη τη διάρκεια υποβόσκει η βία, που κάποια στιγμή θα εμφανιστεί σε όλες τις μορφές της. Ο παλιός καλός Γκόρντον Γκρίν επέστρεψε για τα καλά!

Ένα μέρος των κριτικών κινηματογράφου και της κοινής γνώμης ζητούσε επίμονα από τον 39χρονο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκρίν να επιστρέψει σε αυτό που το ονόμαζαν « Ο παλιός καλός Γκόρντον Γκρίν» , αναφερόμενοι στις πιο σινεφίλ ταινίες του ,όπως για παράδειγμα   το »Tζορτζ Oυασινγκτον» »  ή  το  « Όλα τα Αληθινά Κορίτσια». Τους έκανε τη χάρη  πριν από μερικούς μήνες,  με τον «Γελαστό Πρίγκιπα » που προβλήθηκε και στις ελληνικές αίθουσες τον περασμένο Δεκέμβριο.

Με το «Joe» ο ταλαντούχος αμερικανός σκηνοθέτης συνεχίζει περίπου στο ίδιο μοτίβο και κρατιέται οριακά -θα λέγαμε και επιτυχημένα- πάνω στη λεπτή διαχωριστική γραμμή, που χωρίζει το mainstream σινεμά από το ανεξάρτητο. Τοποθετεί ξανά το σκηνικό του σε μια φτωχογειτονιά του  Ώστιν,  μέσα σε ένα τοπίο  ζοφερό και διαβολικό, σε μια εύστοχη περιγραφή του κοινωνικού στάτους των ηρώων και αντί-ηρώων του. Θα μας θυμίσει με αυτό τον τρόπο την« Νεμπράσκα» του Αλεξάντερ Πέιν, μόνο όμως ως προς τη συγκεκριμένη  πλευρά.

Στο « Joe»  καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου  υποβόσκει  η ένταση και η βία, που κάποια στιγμή θα εμφανιστεί σε όλες τις μορφές της.

Ο Γκριν “ζωγραφίζει” στην οθόνη  τους δύο ανδρικούς  χαρακτήρες, που τους χωρίζουν περίπου 30 χρόνια. Ο Τζο είναι κοντά στα 45, ο Γκάρι μόλις 15. Για τον Τζο (Νίκολας Κέιτζ) δεν γνωρίζουμε πολλά. Υπάρχει μια ιστορία από το παρελθόν που αρχικά κρύβεται αλλά διαρκώς υπονοείται.  Ξέρουμε  μόνο ότι διευθύνει μια εταιρεία ξυλείας. Επισκέπτεται συχνά τους γονείς του οι οποίοι υποφέρουν από διάφορες «εξαρτήσεις»,  όμως το ίδιο συμβαίνει και με τον νεαρό Γκάρι (Τάι Σερινταν) με τον πατέρας του να  είναι αλκοολικός και χρόνια άνεργος . Ο μικρός  Γκάρι θα ζητήσει δουλειά από τον Τζο αυτός θα του την προσφέρει, όμως τα χρήματα θα πηγαίνουν στη τσέπη του πατέρα του, που με βία τα εισπράττει.

Η απεικόνιση των δύο προσώπων σκηνοθετείται  με σοφία από τον Γκόρντον Γκρίν, γιατί διαρκώς υπονοεί και  αντιπαραβάλλει  τα  σκληρά οικογενειακά βιώματα ενός άνδρα και  ενός εφήβου αγοριού. Οι παράλληλες διαδρομές τέμνονται και οι δύο ζωές θα γίνουν ένα. Αυτή η έξυπνη τακτική είναι και το πιο ελκυστικό κομμάτι του έργου.  Ηθελημένα ή μη υιοθετεί ένα μοντέλο των κοινωνικών θεωριών και της εξελικτικής ψυχολογίας που λέει ότι δεν είναι απαραίτητο η επιθετικότητα, η κακοποίηση,  και η βία που δέχεται ένα παιδί,  ότι θα οδηγήσει απαραίτητα και το ίδιο σε καταχρηστική και ανάλογη συμπεριφορά στο μέλλον.

Έτσι λοιπόν, ο Γκόρντον Γκριν παίζει με τη κάμερα και τις παράλληλες διαδρομές, ένα παιχνίδι όπου ο Τζο και ο Γκάρι θα βρουν από κοινού τις εσωτερικές τους άμυνες, θα αρχίσει να τους δένει μια ιδιότυπη φιλία, σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα  εμποδίων, ανηθικότητας  και αντιποίνων.

Ο σκηνοθέτης 11 χρόνια πριν, παρουσίασε την ταινία  « Κύμα Οργής» που διαδραματιζόταν πάλι στον αμερικάνικο νότο και εξερευνούσε την ατομική εξαθλίωση και την  εγχώρια εγκληματικότητα. Εκείνο το έργο αδυνατούσε να δει τους χαρακτήρες πίσω από το εξωτερικό περιτύλιγμα, αντίθετα εδώ περίτεχνα κι εξονυχιστικά τους ανιχνεύει.

Το « Joe» έχει και τα προβλήματα του,   ως απόρροια των διαχρονικών αδυναμιών του δημιουργού του. Ο Γκόρντον Γκριν σχεδόν πάντα αντιμετώπιζε τα φινάλε των ταινιών του σε μια λογική « άντε να τελειώνουμε». Έτσι κι εδώ δεν θα αποφύγει τα ατοπήματα, η διάρκεια του έργου είναι μεν μεγάλη αλλά η εξέλιξη την ιστορίας δεν θα φέρει την έκπληξη. Ένα τέλος προβλέψιμο ήδη από τα αρχικά στάδια της ιστορίας.

Ο Νίκολας Κέιτζ δεν έπαιξε έναν πολύ διαφορετικό ρόλο από αυτόν που μας έχει συνηθίσει. Κεντρίζει τα βλέμματα με τη γενειάδα και με το κρυφό-επιθετικό προφίλ  του, αλλά σίγουρα τον έχουμε δει και σε πιο δυνατές ερμηνείες.

Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του Φ. Βενετίας 2013

“Joe” από 7/8 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos-Seven

The post Joe appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 96′ Γαλλία 2013, Γλώσσα: Γαλλικά- Γερμανικά

του Ρόμαν Πολάνσκι

Με 2 συνεχόμενες κινηματογραφικές παρεκκλίσεις( Αόρατος Συγγραφέας, Ο Θεός της Σφαγής), ο Ρόμαν Πολάνσκι στα 80 του πια επανέρχεται στο γνώριμο  στερεότυπο του πεδίο, το οποίο εκτός από την  παράνοια και τη διαστροφή, περικλείει ως θεματική την ηδονοβλεψία και τον σαδισμό, μέσω της λεπτής γραμμής που χωρίζει τη πραγματικότητα από το φανταστικό. Ίσως να μην είναι η κατάλληλη στιγμή να δώσουμε τις διάφορες συνωμοσιολογικές ερμηνείες για αυτή του την εμμονή που χρονολογείται από τα τέλη της δεκαετίας του 50 όταν γύρισε την μικρού μήκου “Morderstwo”. Η «Αφροδίτη με Γούνα «είναι μια πανέξυπνη μαύρη κωμωδία, με την ικανότητα του κορυφαίου σκηνοθέτη να χρησιμοποιεί ελάχιστο χώρο , εν προκειμένω ένα θεατρικό σανίδι , και να προκαλεί μια άνευ προηγουμένου εσωτερική αναταραχή στους 2 μοναδικούς πρωταγωνιστές.

Το έργο βασίζεται πάνω σε μια νουβέλα του Sacher Masoch με τίτλο «μαζοχισμός»,  και στον κεντρικό ρόλο βλέπουμε τον  Τόμας (τον οποίο υποδύεται ο Mατιέ Αμαλρίκ), που ψάχνει εναγωνίως την ιδανική ηθοποιό για ένα θεατρικό  που θα ανεβάσει στο Παρίσι. Τα δοκιμαστικά της ημέρας είναι μια καταστροφή, μέχρι που εμφανίζεται η μυστηριώδης Βάντα( Εμανουέλ Σενιέ) που θα τον σαγηνέψει με τη σεξουαλική της έλξη.

Εκεί λοιπόν θα ξεκινήσει ένα δικό τους κρεσέντο με ατάκες  αποσπασμάτων από το έργο, και θα μας  παρασύρει σε ένα μαγευτικό 90 λέπτο παιχνίδι λόγου και εικόνας με πυρήνα τον έρωτα και τις σχέσεις εξουσίας των δύο φύλων.

Η σχέση αυτή είναι ενδιαφέρουσα, γιατί ο Πολάνσκι θα εισάγει το θέμα του βήμα με βήμα. Οι ατάκες διαδέχονται η μία την άλλη, και οι ρόλοι ανάμεσα στον Τόμας και στη Βάντα συνεχώς θα ανατρέπονται. Ποιος έχει το πάνω χέρι τελικά; Η σεξουαλικότητα θα πάρει μια διαφορετική διάσταση από τις σπουδαίες δικές του ταινίες  που διαπραγματεύονται το θέμα αυτό ( «Αποστροφή», «Το Μωρό της Ρόζμαρι»).

Τα διάφορα φαινόμενα του μαζοχισμού των φετίχ και των παραγώγων του σεξ,  για τον Πολάνσκι τελικά θα αμφισβητήσουν την ανδρική επικυριαρχία. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο  Mατιέ Αμαλρίκ στριμώχθηκε και παγιδεύτηκε από την Εμανουέλ Σενιέ, είτε με την απειλή ενός μαχαιριού, ενός πιστολιού , ενός μαστιγίου,  δεμένος σε μια καρέκλα αδύναμος να αντιδράσει, αποδεχόμενος μια αριστοτεχνική ήττα και παραζαλισμένος από την ακατανίκητη έλξη της γυναικείας παρουσίας.

Ο τρόπος που ο Πολάνσκι τοποθετεί τη κάμερα στον εσωτερικό χώρο και στα πρόσωπα, δείχνει την αξεπέραστη γνώση του να συνδυάζει τόσο περίτεχνα το θεατρικό κείμενο με την κινηματογραφική γλώσσα. Το χει κάνει και στο «Μάκβεθ» και βεβαίως στον πρόσφατο «Ο Θεό της Σφαγής».

Χωρίς να κάνει την ταινία της ζωής του, ο Πολωνός δημιουργός  θα αναδείξει τη δύναμη του γυναικείου φύλου και σαφώς θα παραπλανήσει με την προβοκατόρικη δήλωση του στο Φεστιβάλ των Καννών ότι « η ισότητα των δυο φύλων διώχνει τον ρομαντισμό από τις ζωές μας».

Η “Αφροδίτη με Γούνα” απο 14/11 στους κινηματογράφους, σε διανομή Spentzos.

The post Η Αφροδίτη με τη Γούνα( Venus in Fur) appeared first on screeneye.gr.