Θρίλερ μυστηρίου, 145’, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Gone Girl

Του Ντέιβιντ Φίντσερ

Με τους: Μπεν Άφλεκ, Ρόζαμουντ Πάικ, Νιλ Πάτρικ Χάρις, Έμιλι Ραταϊκόφσκι, Τάιλερ Πέρι

Ο νεοϋορκέζος συγγραφέας Νικ Νταν (Μπεν Άφλεκ) και η πανέμορφη σύζυγός του Έιμι (Ρόζαμουντ Πάικ) είναι το τέλειο ζευγάρι που αγαπιέται παράφορα. Κάποια ατυχή συμβάντα όμως- η ασθένεια της μητέρας του Νταν καθώς η οικονομική κρίση που πλήττει τη δουλειά του τελευταίου- υποχρεώνουν το ζευγάρι να μετακομίσει στις μεσοδυτικές πολιτείες και να αλλάξει τρόπο ζωής. Όλα δείχνουν να κυλούν ομαλά στη νέα καθημερινότητα τους ώσπου την ημέρα της 5ης επετείου του γάμου τους, η Έιμι εξαφανίζεται. Ο Νικ αναφέρει το περιστατικό στην αστυνομία και όλα τα φλας της δημοσιότητας στρέφονται πάνω στην μυστηριώδη υπόθεση. Καθώς εξαπολύεται αληθινό ανθρωποκυνηγητό, με συστράτευση απλών πολιτών και αστυνομικών αρχών, τα ΜΜΕ που καλύπτουν την υπόθεση βγάζουν στη φόρα μια αθέατη πλευρά του «αγαπημένου ζευγαριού». Πολύ σύντομα ο μέχρι πρότινος απαρηγόρητος Νικ, από θύμα της ιστορίας μετατρέπεται σε θύτη και βασικό ύποπτο για την εξαφάνιση της γυναίκας του…

Το «Κορίτσι που εξαφανίστηκε» είναι ένα θρίλερ με αρκετό ενδιαφέρον αλλά χωρίς ουσιαστική καλλιτεχνική αξία. Είναι σαφέστατα η πιο αδύναμη στιγμή στη λαμπρή πορεία του Ντέιβιντ Φίντσερ. Με ένα ξεχωριστό ντεμπούτο («Alien 3»), μια ονειρική συνέχεια («Seven») και μια προσεχτική επιλογή υλικού από διαφορετικά κινηματογραφική είδη («Fight club», «Social network», «Zodiac», «Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον» κ.α.), ο σκηνοθέτης από το Ντένβερ, έφτιαξε όλα αυτά τα χρόνια ένα αψεγάδιαστο ως σήμερα κινηματογραφικό μύθο που κατάφερε να συγκρίνεται ακόμη και με εκείνον του Κιούμπρικ. Όπως όμως συνέβη και με το πρωταγωνιστικό ζευγάρι της νέας του ταινίας, οι πρώτες ρωγμές στον ιδανικό γάμο του Νικ και της Έιμι σαν από διαβολική σύμπτωση μεταφέρονται και στο… ιδανικό σύμπαν του Φίντσερ. Σημάδια κούρασης, επαναλήψεις άνευ λόγου, έλλειψη έμπνευσης και πρωτοτυπίας, καθιστούν το «Κορίτσι» ένα κινηματογραφικό σαρκασμό για το γάμο (το βασικό θέμα του σεναρίου που αποτελεί διασκευή ενός μπεστ σέλερ που οραματίστηκε η συγγραφέας- δημοσιογράφος Τζίλιαν Φλιν) που θα μπορούσε να είχε υπογράψει ο οποιοσδήποτε σκηνοθέτης. Δυστυχώς απουσιάζει από το φιλμ αυτό η δηκτική, ιδιαίτερη, όλο εκπλήξεις, ματιά του σκηνοθέτη που είχαμε συναντήσει στα προηγούμενα έργα του.

Το μεγάλο ατού είναι το σασπένς που κρατάει γερά στα 2/3 της ταινίας. Όμως οι πολλές ανατροπές στο τέλος το παρακάνουν (τίποτε από ότι συμβαίνει στο τελευταίο ημίωρο δεν δικαιολογείται με ακρίβεια δίχως να χρειαστεί να παραβλέψουμε τις τρύπες που υπάρχουν στο σενάριο), μεταβάλλοντας την αρχική ξύπνια ιδέα σε απλό εξυπνασκίστικο πυροτέχνημα. Είναι προφανές ότι ο Φίντσερ θέλει να σαρκάσει το οικοδόμημα που λέγεται γάμος.

Με όπλο του τα δυνατά αφηγηματικά εργαλεία που μας έχει καλομάθει (ο άψογος χειρισμός του χρόνου, το πυκνό μυστήριο, οι διφορούμενοι χαρακτήρες) ο στυλίστας σκηνοθέτης βάζει στο στόχαστρο όλα τα κλισέ του γάμου – εξωσυζυγικές σχέσεις, καταπιεστικές σύζυγοι, άβουλοι άντρες, προγαμιαία συμβόλαια, κουτσομπολιά της γειτονιάς, τηλεοπτικές σαπουνόπερες- και τα… πυροβολεί!

Προφανώς όμως βρίσκεται έξω από τα νερά του (τι σχέση έχει το σκοτεινό μυαλό που βρίσκεται πίσω από τα «Seven» και «Fight club» με την ροζ ιλουστρασιόν αισθητική ενός μικροαστικού γάμου;) και για το λόγο αυτό αστοχεί στους περισσότερους στόχους του. Το πιο εύστοχο σημάδι του αφορά στην σκιαγράφηση του μηχανισμού των ΜΜΕ και της κουτσομπολίστικης τηλεοπτικής αισθητικής. Πρόκειται για μια κατάσταση που βγαίνει εκτός ελέγχου και θηριεύει πάνω σε οποιαδήποτε έννοια ιδιωτικότητας, κάνοντας μας μάρτυρες μιας ανθρωποφαγίας που δεν έχει όρια. Ουσιαστικά όμως αυτό είναι ένα κομμάτι από άλλη ταινία που λίγη σχέση έχει με το αστυνομικό παζλ του θρίλερ που βλέπουμε στο σαφώς ανώτερο πρώτο μέρος.Δυστυχώς όσο η δράση προχωράει και το μυστήριο ξεδιαλύνεται, το ενδιαφέρον μειώνεται πλησιάζοντας στο κοινότυπο φινάλε. Έτσι απλά διαπιστώνουμε ότι ο Φίντσερ ξεμένει από όπλα, καύσιμα και δυνάμεις. Όπως και το «κορίτσι» των τίτλων έτσι κι αυτός… εξαφανίζεται σιγά-σιγά, αφήνοντας μας με την πικρή γεύση ότι τελικά ακόμη κι οι μεγαλύτεροι δημιουργοί έχουν κι αυτοί τις μέτριες στιγμές τους.

The post Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε appeared first on screeneye.gr.

1. Αμνησία

Θρίλερ μυστηρίου,92′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Before I Go to Sleep

Του Ρόουαν Τζόφε

Με τους Νικόλ Κίντμαν, Κόλιν Φερθ,Μαρκ Στρογκ

ΠΛΟΚΗ

Η Κριστίν Λούκας μετά από ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα, χάνει τη μνήμη της.  Χρόνια αργότερα η ζωή της είναι ριζικά διαφορετική, αναζητώντας πληροφορίες για τον προγενέστερο της βίο. Κρυφά από τον άντρα της Μπεν, θα ζητήσει τη βοήθεια ενός νευρολόγου, του Νας. Σταδιακά θα βγουν  στο φως συγκλονιστικές λεπτομέρειες από το παρελθόν, που αποκαλύπτουν τη σκοτεινή προσωπικότητα του συζύγου της.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Σε διάστημα ενός έτους, Κόλιν Φερθ και Νικόλ Κίντμαν επανεμφανίζονται μαζί στην μεγάλη οθόνη, σε έργο με ένα και μόνο κοινό σημείο με το προηγούμενο(Railway Man). Στο προσκήνιο η απώλεια μνήμης και οι βασανιστικές θολές αναμνήσεις, ενός τραυματικού παρελθόντος.

Το έργο είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Σι Τζέι Γουότσον, με τον σκηνοθέτη Ρόουαν Τζόφε να χρησιμοποιεί πάμπολλες γνώριμες μεθόδους των κλασικών ταινιών θρίλερ ..από το « Vertigo» του  Χίτσκοκ μέχρι την «Αποστροφή» του Πολάνσκι. Είναι τόσο χιλιοπαιγμένο το στόρι αλλά και ο τρόπος που ξεδιπλώνεται το υποτιθέμενο μυστήριο, με το παιχνίδι του  flashback , των κοντινών λήψεων στο πρόσωπο της αλλοπρόσαλλης ηρωίδας -που μια θυμάται και την άλλη ξεχνά- του συντρόφου της, που μπορεί κανείς να ανιχνεύσει τις προθέσεις του από τα αρχικά στάδια του έργου, με αυτά και με εκείνα το μυστήριο γρήγορα εξασθενεί και εν τέλει ελάχιστα ενδιαφέρει τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Ο Κόλιν Φερθ θυμίζει όλους τους πρόσφατους του «κλισέ» ρόλους( Ο Κύκλος των Αναμνήσεων,Τα Δεσμά του Διαβόλου), αντίθετα η Νικόλ Κίντμαν έχει αποδείξει και στο παρελθόν ότι της πάει γάντι ο ρόλος γυναίκα-θύμα(Dogville, Έτοιμη για Όλα), μα εδώ οι σεναριακές και σκηνοθετικές περιστάσεις δεν την ευνοούν, για να μας δώσει μια ανάλογη και μεγάλη ερμηνεία.

2. Ο Λαβύρινθος

Δράση Μυστηρίου/Επιστημονικής Φαντασίας, 113’, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος τίτλος: The Maze Runner

Του Ουές Μπολ

Με τους  Ντίλαν Ο’Μπράιαν,Ουίλ Πούλτερ,Κάγια Σκοντελάριο,Πατρίσια Κλάρκσον

ΠΛΟΚΗ

Ο Τόμας ξυπνά μέσα σε ένα σκοτεινό ασανσέρ το οποίο κινείται αργά και βασανιστικά με κατεύθυνση προς τα επάνω. Κάποια στιγμή, καθώς ο μυστηριώδης θάλαμος ακινητοποιείται ξαφνικά, ανοίγει μια πόρτα και ο Τομάς έρχεται αντιμέτωπος με μια “αγέλη” αγοριών που τον καλωσορίζουν στην Κοιλάδα. Αυτό θα είναι πλέον το καινούριο του σπίτι, χωρίς ωστόσο ο ίδιος να θυμάται και ποιο ήταν το προηγούμενό του. Η μνήμη του είναι παντελώς κενή. Δεν έχει την παραμικρή ιδέα σχετικά με το ποιος είναι, από πού προέρχεται, και ποιοι είναι οι γονείς του. Το παρελθόν του δεν υπάρχει, ούτε ως μακρινή ανάμνηση…

Ο Τόμας και τα υπόλοιπα αγόρια δεν γνωρίζουν υπό ποιες συνθήκες βρέθηκαν σε τούτο το απόκοσμο μέρος. Η γνώση τους σχετικά με τη νέα τους κατοικία περιορίζεται στο αινιγματικό και πελώριο άνοιγμα που σχηματίζεται κάθε πρωί στον θεόρατο τσιμεντένιο φράχτη που τους περιβάλει – μια πόρτα που οδηγεί σε έναν αχανή και τρομακτικό λαβύρινθο. Κάθε που βραδιάζει, ο λαβύρινθος ξανακλείνει και ανά τριάντα ημέρες ένα καινούριο αγόρι καταφτάνει, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και ο Τόμας, στην περίφημη Κοιλάδα…

ΚΡΙΤΙΚΗ

Λαβύρινθος πολλών ερωτημάτων και ερωτηματικών  για να περνάει η ώρα. Πως βρέθηκε ο Τόμας,  τα υπόλοιπα νεαρά αγόρια και το μοναδικό κορίτσι στη συγκεκριμένη περιοχή; Γιατί δημιουργήθηκε αυτό το πράγμα; Υπάρχει τρόπος να ξεφύγουν από τον κυκεώνα του θανάτου; Τι κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά;  Η απάντηση απλή. Το Χόλιγουντ και οι επιφανειακές πολιτικόφιλοσοφικές του ανησυχίες, τίποτα δεν μας εκπλήσσει σε μια προσαρμογή ενός ακόμη εμπορικά επιτυχημένου βιβλίου.  Ήδη από τα μισά του έργου μπορεί κανείς να καταλάβει ότι έπεται και συνέχεια, που ίσως ολοκληρωθεί σε τρία μέρη, στο πρότυπο των « Αγώνων Πείνας».

3.Η Barbie στο μυστικό βασίλειο

Κινουμένων Σχεδίων 81′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Barbie and The Secret Door

ΠΛΟΚΗ

Η Barbie είναι η Αλέξα, μια συνεσταλμένη και ρομαντική πριγκίπισσα που ανακαλύπτει μια μυστική πόρτα. Από εκεί θα οδηγηθεί σ’ ένα μυστικό βασίλειο  γεμάτο θαύματα, μαγικά πλάσματα και εκπλήξεις. Θα συναντήσει τη γοργόνα Ρόμι και τη  νεράιδα Νόρι και θα μάθει την ιστορία της κακομαθημένης βασίλισσας Μαλούσια που θέλει να στερήσει τη μαγεία από τη χώρα. Όμως, εντελώς αναπάντεχα η Αλέξα ανακαλύπτει ότι διαθέτει μαγικές δυνάμεις σε αυτόν τον κόσμο και οι φίλες της είναι σίγουρες ότι μπορεί να σώσει τη μαγεία που απειλείται από τα σχέδια της Μαλούσια. Μη χάσετε αυτό που θα συμβεί όταν η Αλέξα βρει το θάρρος να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και ανακαλύψει ότι η δύναμη της φιλίας είναι πιο πολύτιμη και από τη μαγεία.

The post Πρεμιέρες… από 18- 24 Σεπτεμβρίου appeared first on screeneye.gr.

Θρίλερ μυστηρίου, 96΄, ΗΠΑ- Μ. Βρετανία- Γαλλία 2014

Του Χοσέιν Αμίνι

Με τους Βίγκο Μόρτενσεν, Κίρστεν Ντανστ, Όσκαρ Άιζακ, Όμηρο Πουλάκη

Κλασάτο ζευγάρι αμερικανών τουριστών ανακαλύπτει τις αρχαιολογικές και άλλες ομορφιές της Ελλάδας του 1962. Η γνωριμία του μπλαζέ Τσέστερ ΜακΦάρλαντ (Βίγκο Μόρτενσεν) που το έχει σκάσει από τις ΗΠΑ καθώς διώκεται για οικονομικές απάτες και της γοητευτικής νεαρής συζύγου του Κολέτ (Κίρστεν Ντανστ), με τον Ράιντελ Κίνερ, έναν αινιγματικό αμερικανό ξεναγό που μιλάει ελληνικά (ο υποψήφιος για όσκαρ…Όσκαρ Άιζακ του «Inside Llewyn Davis») θα σηματοδοτήσει την απαρχή μιας σειράς απρόβλεπτων εξελίξεων όπου κυρίαρχη θέση έχουν το σεξ και το χρήμα. Η τυχαία δολοφονία ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ από τον απελπισμένο Τσέστερ, θα μπλέξει και τον Ράιντελ σε μια παγίδα θανάτου, όπου ο απεγκλωβισμός των θηραμάτων από αυτήν μοιάζει σχεδόν αδύνατη θυμίζοντας τον λαβύρινθο του Μινώταυρου… 

Ξεκάθαρα πράγματα: ο Χοσέιν Αμίνι μπορεί να είναι ικανότατος γραφιάς όμως δεν γνωρίζει πως να διαχειριστεί σκηνοθετικά, ένα τόσο απαιτητικό υλικό όπως αυτό των «Δύο προσώπων του Ιανουαρίου». Ο βρετανοϊρανός σεναριογράφος – μεταξύ άλλων του «Drive» και του εξαίσιου «Τα φτερά της αγάπης» (η διασκευή του μυθιστορήματος του Χένρι Τζέιμς σε σκηνοθεσία Ίαν Σόφτλι)-  είχε τη χρυσή ευκαιρία να μεγαλουργήσει στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του. Οι συνθήκες έμοιαζαν ιδανικές: ένα περίφημο βιβλίο γραμμένο από την Χάισμιθ το 1964, μπάτζετ που άγγιξε τα 20 εκατομμύρια δολάρια, γυρίσματα σε αυθεντικούς χώρους της Αθήνας, της Κνωσσού και της Κωνσταντινούπολης – έστω και με την κοπιαστική διαδικασία της μεταμόρφωσης τους σε κομμάτια μιας αλλοτινής εποχής-, ένα καστ που θα ζήλευαν οι μεγαλύτεροι σκηνοθέτες του Χόλιγουντ. Κι όμως ο Αμίνι άφησε αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη. Η αδυναμία του να αρθρώσει μια στρωτή έστω, αν όχι υποτυπώδη, αφήγηση ώστε να «ανοίξει» τον κατάλληλο δρόμο στους δυνατούς χαρακτήρες της Χάισμιθ είναι το μεγαλύτερο μείον του φιλμ.

Η κινητήρια δύναμη στα έργα της Πατρίσια Χάισμιθ είναι η μεταμόρφωση συνηθισμένων ανθρώπων κάτω από ειδικές συνθήκες σε τραγικές φιγούρες ικανές για όλα. Όπως ο Τομ Ρίπλεϊ, το δειλό, άχρωμο ανθρωπάκι που γνωρίζει τον πλούσιο και αλαζόνα Ρίκι στον «Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ» και από τότε αλλάζει η ζωή του, ανακαλύπτοντας τον «αμαρτωλό» αληθινό εαυτό του, έτσι και ο Ράινταλ Κίνερ είναι ένας μυστηριώδης τύπος που τα αληθινά του κίνητρα βρίσκονται καλά κρυμμένα στο σκοτάδι ακόμη και μετά τους τίτλους του τέλους. Ο άτολμος ξεναγός αρχικά «γοητεύεται» από τους λαμπερούς ταξιδιώτες. Είναι ο αέρας ανωτερότητας, η βαθιά γνώση και η φιλοσοφημένη ζωή τους ή μήπως ο αφτιασίδωτος αισθησιασμός της Κολέτ, που «τραβάει» από τη μύτη τον σαγηνευμένο Ράινταλ στον κύκλο του ζευγαριού; Όταν μάλιστα ύστερα από λίγο καιρό μπει στο κάδρο και η βαλίτσα με τα λεφτά, τότε το αίνιγμα Ράινταλ θα γίνει σταυρόλεξο μόνο για δυνατούς λύτες. Αλλά κι αυτοί δεν θα βρουν το κουράγιο να ασχοληθούν περαιτέρω με την αδύνατη δραματουργία του Αμίνι.

Η ταινία ως το βαθμό της συσχέτισης του άγριου ελληνικού τοπίου (προεξάρχουσες φυσικά οιαρχαιολογικές ομορφιές της Ακρόπολης και της Κνωσσού)με τις αδιευκρίνιστες διαθέσεις των χαρακτήρων της, βρίσκεται μέσα στους στόχους της και διατηρεί ένα σχετικό ενδιαφέρον. Από τη στιγμή όμως που το φολκλορικό στοιχείο, αυτή η κατάρα των made in Greece φιλμ, αρχίζει να επισκιάζει σχεδόν τα πάντα (μεθύσι με ούζο, δείπνο κάτω από το αττικό ολόγιομο φεγγάρι, νησιά και θάλασσα, καφές και απογευματινή εφημερίδα, χορός μέχρι πρωίας, απατεώνες ταρίφες που μαδάνε τους ξένους, μέχρι και χτύπημα χταποδιού με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου…), η ταινία παίρνει τον κατήφορο.

Μπορεί το χάδι στον αμφιβληστροειδή να διατηρεί το θέλγητρο της χαλαρωτικής, καρτποσταλικής εικόνας μιας Ελλάδας που σβήνει σιγά- σιγά αλλά αντέχει στο μύθο τηςακόμη, όμως όλη η προβληματική της Χάισμιθ διαλύεται στις επιβλητικές, σκονισμένες γωνίες της αρχαίας Κρήτης και τις αστοχίες του Αμίνι. Εκεί που ο μισανθρωπισμός, το ακατέργαστο ερωτικό πάθος και η απληστία για εξουσία κι χρήμα (μόνιμες πηγές ενασχόλησης για την αμερικανίδα Χάισμιθ) έπρεπε να βάλουν φωτιά στην οθόνη, ο σκηνοθέτης επέλεξε να προβεί σε μια απλή, ανούσια και ρουτινιάρικη καταγραφή των πεπραγμένων. Δύσκολα θα επιβίωναν ακόμη και υποκριτικοί κολοσσοί, σε μια τόσο άβολη κατάσταση. Οι Μόρτενσεν – Άιζακ το παλεύουν όσο μπορούν, η Ντανστ χάνεται κάποια στιγμή στα μέσα της διαδρομής και μετά δεν ξαναβρίσκει το δρόμο της, οι έλληνες δευτεραγωνιστές (Ο. Πουλάκης, Π. Αλειφερόπουλος, Ν. Γιωργάκης, Ευγ. Δημητροπούλου, Σ. Αλαφούζος κ.α.) θα έχουν να λένε στα εγγόνια τους για τα μυθικά βράδια που έζησαν με τον Βίγκο Μόρτενσεν στα ταβερνάκια της Πλάκας!

“Τα Δυο Πρόσωπα του Ιανουαρίου” από 19/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven/Spentzos

The post Τα Δυο Πρόσωπα του Ιανουαρίου(The Two Faces of January) appeared first on screeneye.gr.