Κριτική Ιακωβος Γωγάκης,

Ο Πάολο Σορεντίνο, ο Ιταλός σκηνοθέτης της «Τέλειας Ομορφιάς», καταπιάνεται ξανά με πολιτικό πρόσωπο, αλλά αυτή τη φορά όχι με υπαρκτό, όπως στο «Il Divo» για τον Αντρεότι ή στο «Loro» για τον Μπερλουσκόνι.

Στο «Μεγαλείο» (La grazia) φτιάχνει έναν φανταστικό Ιταλό Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Μαριάνο Ντε Σάντις (Τόνι Σερβίλο), στις τελευταίες του στιγμές στον προεδρικό θώκο. Ο ήρωας είναι βυθισμένος στις μνήμες, στο πένθος για τη γυναίκα που έχασε πριν από σαράντα χρόνια και στο εμμονικό ερώτημα, με ποιο πρόσωπο τον απάτησε.

Η ταινία ξεκινά σχεδόν σαν μάθημα ΑΣΕΠ για τις αρμοδιότητες του Προέδρου, αρκετά κοντά και στον ελληνικό θεσμό. Τον φέρνει μπροστά σε δύο αιτήματα χάριτος. Έναν άνδρα που σκότωσε τη σύντροφό του για να τερματίσει την ψυχική της οδύνη και μια γυναίκα που σκότωσε τον κακοποιητικό σύζυγό της μετά από χρόνια παρενόχλησης και βασανισμών.

Την ίδια στιγμή, πιέζεται από τη σύμβουλο και κόρη του να υπογράψει τον νόμο για την ευθανασία, ενώ ο ίδιος φέρει σοβαρές ενστάσεις.

Υπάρχουν ενδιαφέροντες συμβολισμοί (το τραυματισμένο άλογο, το ρομποτικό σκυλί, ο δακρυσμένος αστροναύτης, η βροχή που διαλύει το πρωτόκολλο), όμως ο Σορεντίνο τους φορτώνει υπερβολικά. Κωμικές ανάσες υπάρχουν, όπως η στιγμή όπου ο ήρωας τραγουδάει ραπ ή  ο μαύρος πάπας με σκούτερ. Η οπτική του γίνεται μπερδεμένη, κουραστική και τελικά αρκετά βαρετή.

Η υπαρξιακή κρίση του ήρωα, μέσα από τον παιδικό φίλο, την παλιά βοηθό Κόκο και τις σχέσεις με κόρη και γιο, μένει συχνά στην υπόνοια. Πολλές σκηνές είναι στιλιζαρισμένες χωρίς ουσία, οι διάλογοι πομπώδεις, το φινάλε ανολοκλήρωτο.

Το Μεγαλείο από την Πέμπτη 26/2 στους κινηματογράφους

The post Το Μεγαλείο appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Στις 22 Ιουνίου 1986, ο ποδοσφαιρικός κανόνας άλλαξε μόνο για μια φορά.
Ο νέος –προσωρινός- κανόνας λέει «Η μπάλα μπορεί να βρεθεί στα δίχτυα ακόμη και με το χέρι, αρκεί να είναι με το αριστερό και να είναι από το χέρι του Θεού».

Ο Πάολο Σορεντίνο, είναι ο Ιταλός σκηνοθέτης της εξαιρετικής ταινίας « Νιότη», της συναρπαστικής « Τέλειας Ομορφιάς», του καυστικού « il Divo».
Τι να σκέφτηκε άραγε;  Νοστάλγησε τον ένα χρόνο απουσίας του Ντιέγκο από τον μάταιο τούτο κόσμο; Mήπως επιθυμεί να του αποτίσει το ίστατο χαίρε;

Ο σεναριογράφος και δημιουργός της ταινίας, είναι γέννημα(1970)-θρέμμα της Νάπολι. Εκεί, το ποδόσφαιρο είναι τρόπος ζωής.
Ο Μαραντόνα, μετακόμισε στο μεγάλο λιμάνι της Ιταλίας , το 1984.

Ο τίτλος της ταινίας εμπλέκει τον «μάγο της μπάλας» σε ένα πονεμένο στόρι του ναπολιτάνου δημιουργού.
Στο έργο, ο Σορεντίνο αποκαλύπτει την οικογενειακή του τραγωδία, που μετασχημάτισε την ίδια τη ζωή του και τον οδήγησε με γοργά βήματα,  στην αναζήτηση της αυτογνωσίας, ακολουθώντας το δρόμο της 7ης τέχνης. Ο Ντιέγκο, χωρίς να το γνωρίζει, έσωσε τον Σορεντίνο… από του χάρου τα δόντια.

Δεκαετία του ’80. Στους πρόποδες ενός λόφου με φόντο το λιμάνι, ο έφηβος Φαμπιέτο( Φιλίπο Σκότι), μαζί με τον αδελφό, την αδελφή  και τους γονείς του μένουν τις γιορτές, αλλά  και τα τριήμερα, στο εξοχικό τους, παρέα με συγγενείς. Δηλαδή, με την όμορφη αλλά κακοποιημένη θεία του , επίσης με την αδελφή της μητέρας του και ένα ολόκληρο σόι, στενά δεμένο.

Όλοι μαδούν τη μαργαρίτα.

Θα έρθει-δεν θα έρθει ο Ντιέγκο στην ομάδα.

Κάτω από το χαλί, κρύβονται οι αποξενωμένες σχέσεις των μελών της κάθε οικογένειας. Η απιστία, οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες , οι κρυφοί  έρωτες.

Και όταν ο Μαραντόνα καταφθάνει,   προφανώς  τα προβλήματα δεν λύνονται ως δια μαγείας.

Στον μοναχικό, ρομαντικό και ευαίσθητο Φαμπιέτο, αντικατοπτρίζεται ο ίδιος ο σκηνοθέτης.

Η γοητεία της μπουρζουαζίας, δεν βρίσκεται στην επιθυμία του Φαμπιέτο ( του Σορεντίνο δηλαδή) και των συγγενών του, να αλλάξουν κοινωνική τάξη και από λαϊκοί να γίνουν αριστοκράτες. Όλοι του οι συγγενείς αναζητούν ανώδυνες διεξόδους διαφυγής από τα τετριμμένα της καθημερινότητας. Επιπρόσθετα, τα νεαρά μέλη, αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες και τα αδιέξοδα της εφηβείας , του προσδιορισμού και του επαναπροσδιορισμού των επιθυμιών τους.
Ο αδελφός του, καλείται σε μια οντισιόν του Φελίνι, ο πατέρας τους( Τόνι Σερβίλο) διατηρεί εξωσυζυγική σχέση αλλά και παιδί εκτός γάμου. Η  μητέρα του Φαμπιέτο,  θα διώξει τον άντρα της από το σπίτι , αλλά μετά θα του πει να γυρίσει.
Κανείς δεν επιθυμεί να δημιουργήσει μόνιμες ρωγμές, ούτε και ο Φαμπιέτο είναι έτοιμος να επιβάλει τις δικές του επιθυμίες. Άλλωστε, μέχρι τότε, οι επιθυμίες τους, ήταν ακατέργαστες. Το σινεμά, βρίσκεται αμυδρά στη σκέψη του, μέσα από την αγαπημένη του ταινία, το « Κάποτε στην Αμερική».

Ο Σορεντίνο, επιλέγει τα κατάλληλα πρόσωπα στις κατάλληλες θέσεις. Αποτυπώνει με σαφήνεια τα μικροαστικά χαρακτηριστικά των οικείων του και βεβαίως τα δικά του και οδηγεί την ταινία σε διάφορες κορυφώσεις. Όλες τους, έχουν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, τα βήματα του νεαρού, μέχρι την ενηλικίωση( και σεξουαλική ενηλικίωση, ξεμπλοκάρισμα ερωτικό, σε μια ανατρεπτική σκηνή που προκαλεί συζητήσεις), αλλά και μια αναπαράσταση της ναπολιτάνικης κοινωνίας, η οποία ακόμη και με το «όπιο του Θεού»( Μαραντόνα), είναι αδύνατον να αποφύγει τα δύσκολα, σε όλα τα επίπεδα.

Η συναισθηματική φόρτιση του Πάολο Σορεντίνο αλλά και η επιθυμία του να καταγράψει όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες αλλά και πρόσωπα που διαδραμάτισαν κομβικό ρόλο στις αποφάσεις του, τον οδήγησαν σε χρονικό εκτροχιασμό. Κάποιες σκηνές θα μπορούσαν να αποφευχθούν.
«Το Χέρι του Θεού» είναι -τεχνικά και υποκριτικά- ταινία υψηλών προδιαγραφών. Είναι μια απόλυτα προσωπική δημιουργία του Πάολο Σορεντίνο, ο οποίος αποφασίζει στα 51 του χρόνια, να αποκαλύψει με καμουφλαρισμένο τρόπο, λεπτομέρειες του πολύ σκληρού βίου του, αλλά και του μοναχικού συναισθηματικού του κόσμου, με τρόπο ευρύ, ευαίσθητο, με τρόπο πανανθρώπινο.

Πρωταγωνιστούν: Φιλίπο Σκότι, Τόνι Σερβίλο, Μάρλον Ζουμπέρ, Τερέσα Σαπονάντζελο

Ασημένιο Λιοντάρι Φεστιβάλ Βενετίας. 

The post Το Χέρι του Θεού appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία, Σάτιρα 94’ Ιταλία 2013, Γλώσσα Ιταλικά

του Ρομπέρτο Αντό

Με τους Τόνι Σερβίλο, Βαλέρια Μπρούνι-Τεντέσκι, Βαλέριο Μαστραντρέα

Ο εξαιρετικός ηθοποιός Τόνι Σερβίλο( Η Τέλεια Ομορφία) εδώ  σε έναν διπλό ρόλο. Ερμηνεύει τον  Ενρίκο Ολιβέρι αρχηγό ενός ιταλικού κόμματος της κεντροαριστεράς που το βράδυ των εκλογών θα δει το ποσοστό του στο 17%, μακριά από την επιθυμητή εξουσία. Η μελαγχολία τον κυριεύει και αποφασίζει να κάνει ένα διάλειμμα από την πολιτική του σταδιοδρομία, αλλά και από την προσωπική του ζωή.

Με τη βοήθεια του συνεργάτη του, ο  Ενρίκο θα φύγει για το Παρίσι για να βρει μια παλιά του αγάπη, την Ντανιέλ. Η ιστορία του έργου θα λάβει σουρεαλιστικά χαρακτηριστικά  όταν θα ζητηθεί η βοήθεια του τυφλού φιλόσοφου δίδυμου του αδερφού, του Τζιοβάνι, που είναι μια  πνευματική ιδιοφυία, αλλά με κατάθλιψη και ψυχική ανισορροπία. Του ζητείται να τον αντικαταστήσει όσο καιρό θα απουσιάζει ο Ενρίκο από τη Ρώμη.

Ο Τζιοβάνι παίζει με ζήλο το ρόλο του, παρεκκλίνοντας από την τακτική του αδερφού του. Προσφέρει στην πολιτική ζωή της χώρας την ανθρωπιά που της έλειπε και ξαφνικά οι δημοσκοπήσεις φέρνουν χαμόγελα. Οι κάμερες τον αγαπούν και συναντά πρωτοφανείς εκδηλώσεις θαυμασμού σε κάθε του δημόσια και ιδιωτική παρουσία από τους ψηφοφόρους.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Ιταλός θεατρικός σκηνοθέτης Ρομπέρτο Αντό όσες φορές έχει επιχειρήσει να μεταπηδήσει από το θέατρο στο κινηματογραφικό πλατό, το έπραξε επιτυχημένα, ίσως αυτός να είναι ο λόγος που κάποια από τα ιερά τέρατα της 7ής τέχνης όπως ο Κόπολα και ο Φελίνι, τον επέλεξαν για συνεργάτη τους.

Τώρα το θέμα του μυθιστορήματος του « Ο Άδειος Θρόνος» ( που μετέφερε στη μεγάλη οθόνη με τίτλο “Ζήτω η Ελευθερία”)είναι πιο καυτό από ποτέ. Η άσκηση της πολιτικής στο προσκήνιο, η έννοια του ηγέτη, η διακωμώδηση του δόλου για την κατάκτηση της εξουσίας,  οι κανόνες ηθικής και ανηθικότητας, δημιουργούν έναν εξόχως επιτυχημένο παραλληλισμό, με τον τρόπο που ασκείται η πολιτική στην Ιταλία, στην Ελλάδα και γενικότερα στον σύγχρονο κόσμο.

Διεισδύει με διορατικότητα στις συνέπειες που υφίσταται ένα πρόσωπο που διαθέτει  καλοσύνη και αθωότητα, έρμαιο της κομματικής αρένας και της κοινής γνώμης, που βρίσκονται όλοι έτοιμοι πραγματικά να τον κατασπαράξουν.

Από την άλλη, είδαμε μια ντεμοντέ ιδεαλιστική προσέγγιση στον τρόπο με τον οποίο έφτιαξε τα χαρακτηριστικά του δίδυμου αδερφού, που παρέπεμπαν σε ένα πρόσωπο που αναμιγνύεται με τα κοινά, ερχόμενο από κάποια περίοδο του παρελθόντος. Δείχνει τον κόσμο να παρασύρεται με ευκολία από την αστική κουλτούρα ενός εκκεντρικού λαοπλάνου, κλείνοντάς μας με σαρκασμό το μάτι για το ξεπερασμένο επικοινωνιακό παιχνίδι των πολιτικών αλλά και τις σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, που συμφωνεί με την απάνθρωπη -για μερικούς- οικονομία της αγοράς.

Πέρα για πέρα εύστοχος ο συνειρμός της λανθάνουσας ταυτότητας με τις λανθασμένες τακτικές των ανθρώπων που κατέχουν την εξουσία.

Η σάτιρα που θυμίζει παλιό ιταλικό σινεμά και οι αποχρώσεις καυστικού χιούμορ συνδέονται κάποιες φορές επιτυχημένα και κάποιες όχι με τη λογοτεχνία του Θερβάντες, όπως αυτή η ατάκα που αναφέρεται στον Δον Κιχώτη«Σε έναν κόσμο παράλογο..τι είναι τρέλα»;, μπρεχτικές αναφορές για την τέχνη και την πολιτική, και βεβαία πανταχού παρών ο Σικελιανός συμπολίτης του σκηνοθέτη, ο Λουίτζι Πιραντέλλο, με αναφορές για τα παιχνίδια ρόλων και την εξαπάτηση του εαυτού μας.

Στα πλην του έργου, ο  αφηγηματικός ρυθμός, ο οποίος είναι  σε αρκετά σημεία προβλέψιμος και μονότονος, ο οποίος ευθύνεται για το γεγονός ότι δεν υπάρχουν κάποιες «μεγάλες» σκηνές, εκτός ίσως από έναν χορό με την Άνγκελα Μέρκελ.

” Ζήτω η Ελευθερία” από 3/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Δαναός

The post Ζήτω η Ελευθερία(Viva la Libertà) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 142′, Ιταλία 2013, Γλώσσα: Ιταλικά

του Πάολο Σορεντίνο

Ύμνος  για την « Αιώνια Πόλη » και κατ’ επέκταση για την πολιτιστική αξία της  Ιταλίας, μέσα σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα συμβολισμών για την απώλεια αυτής της ομορφιάς, εξαιτίας της  ανθρώπινης στασιμότητας και της πνευματικής αδράνειας.

Ο Ιταλός σκηνοθέτης Πάολο Σορεντίνο ( Il Divo, Εκεί που Χτυπά η Καρδιά μου ) στο πιο φιλόδοξο έργο της 20 χρόνης καριέρας του, δημιουργεί ένα καλαίσθητο σουρεαλιστικό φιλμ, με πολιτικές και αυτοβιογραφικές προεκτάσεις, όπου ο κινηματογραφικός του φακός  μαγεύει, και  λειτουργεί ως καθρέφτης της ίδιας της κοινωνίας. Από την άλλη, η δομή του έργου είναι κάπως κατακερματισμένη και χαοτική. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στο δεύτερο μισό της ταινίας,  εκεί που ο σκηνοθέτης πέφτει σε παγίδα, όταν προσπάθησε  να χωρέσει τα αναρίθμητα νοήματα του σεναρίου, παίζοντας με τη λογοτεχνική γλώσσα, με το όνειρο και την πραγματικότητα.

Πανταχού παρούσα η « Γλυκιά Ζωή» του  Φεντερικό Φελίνι.

Η αρχική σκηνή από ένα ρωμαϊκό πάρτι είναι πέρα για πέρα εντυπωσιακή. Η  κάμερα του Σορεντίνο αποτυπώνει πανοραμικά με θέα το Κολοσσιαίο το ξέφρενο γλέντι της ιταλικής νομενκλατούρας. Στο κέντρο της ιστορίας του θα βρεθεί   ο  δημοσιογράφος και κριτικός τέχνης, Τζεπ Καμπαρτέλα, που προσπαθεί να επιβιώσει από τη μονοτονία της καθημερινότητας. Έχει το «γνώθι σ’ αυτόν», και φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά τις συνέπειες της επιφανειακής καλοζωίας. Το οξύμωρο της ιστορίας βρίσκεται στο γεγονός ότι κι αυτός όπως κι όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες του έργου έλκονται από το εφήμερο,  τις ατέρμονες και χωρίς νόημα συζητήσεις. Θα τον αφυπνίσει η είδηση ότι ο πρώτος του έρωτας, η γυναίκα που τον παράτησε για κάποιον άλλον, δεν υπάρχει πια στη ζωή.

 Η « Τέλεια Ομορφιά» ακόμα και με τις ενστάσεις που αναφέραμε, παραμένει  φιλμ υψηλής καλλιτεχνικής αισθητικής, ορατό σε κάθε του καρέ.

 Ο  Τζεπ Καμπαρτέλα( τον οποίο ερμηνεύει ο ιταλός Μίμης Φωτόπουλος ονόματι Τόνι Σερβίλο ) δεν αποτελεί πιστό αντίγραφο του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι από τη « Γλυκια Ζωή», όπως γράφτηκε στον ξένο τύπο. Υπάρχουν υπόγειες αυτοβιογραφικές αναφορές  του χαρακτήρα και του τρόπου ζωής του σκηνοθέτη Πάολο Σορεντίνο ο οποίος έμεινε ορφανός κι από τους δύο του γονείς σε μικρή ηλικία. Ο Ιταλός δημιουργός στη συνέντευξη που μας παραχώρησε στο Φεστιβάλ των Καννών, αναγνώρισε ότι δεν είναι συμπτωματικό πως όλοι οι ανδρικοί χαρακτήρες των ταινιών του διαθέτουν μεγάλες αρετές  αλλά παραμένουν μόνοι και δυστυχισμένοι.

Ο ήρωας του δεν εξυψώνεται σε κανένα σημείο του έργου. Είναι ένας επιτυχημένος επαγγελματίας, διαθέτει πνευματική διαύγεια η οποία θα τον οδηγήσει να αντιληφθεί με τρόμο ( εκεί που κλείνει ο κύκλος της ζωής του), ότι έχει αποτύχει να συλλάβει το νόημα της πραγματικής ευτυχίας.

Η ” Τέλεια Ομορφιά” απο 28/11 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood Entertainment

The post Η Τέλεια Ομορφιά(The Great Beauty) appeared first on screeneye.gr.