Ιάκωβος Γωγάκης

1. Το Θαύμα

Τα μονοπάτια του νέου ρουμάνικου κινηματογραφικού ρεύματος- το οποίο αναδύθηκε μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού- ακολουθεί ο σκηνοθέτης και καθηγητής πανεπιστημίου του  Κολούμπια , ο Μπογκντάν Τζορτζ Απέτρι.
Μια κινηματογραφική σχολή-το νέο  ρεύμα-  που εξελίσσεται και προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες της ρουμανικής κοινωνίας.
Η εξέγερση του ’89, η εκτέλεση του Τσαουσέσκου στις 25 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους και η προσδοκία για δημοκρατία, ισονομία και ελευθερία, έχουν πια απομυθοποιηθεί.
Η διαφθορά στη Ρουμανία διευρύνεται, η πίστη στους εκπροσώπους του κλήρου κλονίζεται, η βία και η ατιμωρησία εξαπλώνονται.
Δεν είναι δικιά μας βιωματική εμπειρία από τη ρουμανική κοινωνία αλλά από τις ρεαλιστικές ιστορίες που διηγούνται οι Ρουμάνοι σεναριογράφοι και σκηνοθέτες.
«Το Θαύμα»,  αποτελεί το δεύτερο κεφάλαιο μιας αυτόνομης τριλογίας ταινιών (Αγνώστων στοιχείων, Το Θαύμα, το τελευταίο δεν έχει ακόμη τίτλο ), χωρίς χρονικά κενά από τη μία στην άλλη, όπως ακριβώς έπραξε ο Κισλόφσκι, με την τριλογία των χρωμάτων.
Ο Μπογκντάν Τζορτζ Απέτρι στο « Θαύμα» χρησιμοποιεί οικείους συμβολισμούς και παρόμοιες ιστοριογραφικές αφηγήσεις από άλλες ρουμάνικες ταινίες. Για  παράδειγμα, από το έργο « Πίσω από τους Λόφους» και «4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 μέρες» του Κριστιάν Μουντζίου. Καταλήγει με ένα δίπολο, που συνδυάζει το αστυνομικό σασπένς και μια ιστορία βιασμού, της 19 χρόνης δόκιμης μοναχής, της Κριστίνα, στη Ρουμανία του σήμερα.
Η κάμερά του, με νωχελικό τέμπο,  ακολουθεί την Κριστίνα (Ιοάνα Μπουγκαρίν), η οποία  κρυφά φεύγει από το μοναστήρι για να μεταβεί στην πόλη, να εξεταστεί από γυναικολόγο. Την μεταφέρει ένας ταξιτζής, συγγενής  μιας άλλης καλόγριας. Η Κριστίνα, του ζητάει να κάνει μία στάση για να αλλάξει ρούχα. Στην πόλη το νεαρό κορίτσι, ψάχνει κι έναν άντρα, χτυπάει το κουδούνι ενός διαμερίσματος, αλλά ανοίγει την πόρτα μια γυναίκα.
Επιστρέφοντας στο μοναστήρι, θα μπει σε ένα άλλο ταξί. Η Κριστίνα,  ζητάει να κάνει μία στάση για να αλλάξει ρούχα. Η Κριστίνα θα πέσει θύμα ενός άγριου βιασμού.  Αργότερα, ένας αστυνομικός, προσπαθεί με πάθος κι ανεξήγητη εμμονή,  να ανακαλύψει την αλήθεια, μα  και το ποιος ήταν ο θύτης.
Ο Αμερικανο-σπουδαγμένος Μπογκντάν Τζορτζ Απέτρι προσεγγίζει την ιστορία , στηριζόμενος τεχνικά στις νόρμες του ανεξάρτητου σινεμά, όπου μια σεκάνς , μπορεί να είναι εξ’ ολοκλήρου γυρισμένη μέσα σε ένα αυτοκίνητο και μπορεί να διαρκεί επί μακρόν. Εύστοχος ο τρόπος που φιλμάρει την ηθοποιό Ιοάνα Μπουγκαρίν , γιατί βάζει το θεατή σε μια μόνιμη διαδικασία αναζήτησης των κινήτρων της. Από την άλλη, δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε ότι η νεαρή – γοητευτική γυναίκα είναι μόλις 19 χρονών κι αντιμετωπίζει το πιο σοβαρό δίλημμα  της ζωής της, με απειρία κι αθωότητα, για τον κόσμο, μέσα κι έξω από το μοναστήρι. Ο ρόλος των ανδρών είναι καθοριστικός.
Μια σκηνή με τον αστυνομικό και τον φερόμενο ως βιαστή, μας έφερε στο μυαλό, τα τελευταία λεπτά της επίσης αστυνομικής ταινίας του Κλιντ Ίστγουντ «Σκοτεινό Ποτάμι».

2. Top Gun: Maverick

Η ταινία του 1986 «Top Gun» , με τον νεοφερμένο –τότε- ηθοποιό, Τομ Κρουζ, είχε ιδιαίτερη επίδραση στο αμερικανικό και δυτικό κοινό- και με το τρομερό- διαχρονικό της σάουντρακ- και με τις υψηλότερες εισπράξεις απ’ όλες τις άλλες ταινίες, για εκείνη τη χρονιά.

Οι πολιτικές εξελίξεις της εποχής, επέδρασαν καταλυτικά στο να δημιουργηθεί η εντύπωση στους Αμερικανούς, ότι πλησίαζε η μέρα που θα αλλάξουν τον ρου της ιστορίας. Οι Σοβιετικοί έχαναν τον ένα ηγέτη πίσω από τον άλλο( από φυσικά αίτια), την ίδια στιγμή και τα ρήγματα στο εσωτερικό των Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, μέρα με τη μέρα βάθαιναν. Αντιθέτως, ο Ρήγκαν παρέμενε ισχυρός κι ακολουθούσε ενίοτε σκληρή στάση στις Αμερικανοσοβιετικές συνομιλίες, όπως συνέβη τον Μάρτιο του ’86 , όταν αρνήθηκε να αποδεχθεί το μορατόριουμ πυρηνικών δοκιμών, που του πρότεινε ο Γκορμπατσόφ.

Με την αίσθηση της γενικότερης υπεροχής έναντι του Σοβιετικού αντιπάλου , το έργο του Βρετανού Τόνι Σκοτ και της Paramount προσδιόριζε την έννοια της υπεροχής, όπως την αντιλαμβάνονταν οι Αμερικανοί.

Πρωτίστως ιδεολογική, δευτερευόντως στρατιωτική και μια τρίτη, όπου η ατομική ελευθερία θα μπορούσε οικειοθελώς να περιοριστεί, από τον αλτρουισμό και το πατριωτικό καθήκον.

Ένα μέλος της μικρής επίλεκτης ομάδας αεροπόρων της σχολής « Top Gun», ο Γκουζ, θυσίασε την ίδια του τη ζωή, σε μια αερομαχία.

Ο κεντρικός ήρωας των δύο ταινιών, ο Μάβερικ( Τομ Κρουζ), αποδεικνύεται 36 χρόνια αργότερα, ότι θυσίασε την προσωπική του ζωή για να υπηρετεί 365 μέρες το χρόνο την αεροπορία του πολεμικού ναυτικού , χωρίς να έχει κερδίσει παράσημα και προαγωγές. Ο γιος του εκλιπόντα αεροπόρου –ο Ρούστερ (Μάιλς Τέλερ)- ακολουθεί τα επαγγελματικά βήματα του πατέρα του, έχει πολλά αναπάντητα ερωτήματα και ζητάει από τον Μάβερικ απαντήσεις, 36 χρόνια μετά.

Και στις δύο ταινίες, ο εχθρός δεν έχει όνομα κι επίθετο, όμως στην πρώτη του ’86, αμυδρά φωτογραφίζονται και ξεκάθαρα υπονοούνται οι Σοβιετικοί.

Το σίκουελ του 2022 το σκηνοθετεί ο Τζόσεφ Κοσίνσκι, από τη στιγμή που ο Τόνι Σκοτ έδωσε το 2012 ένα μακάβριο τέλος στην επίγεια ζωή του.

Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ο Κοσίνσκι υιοθετεί την άποψη, πως η αμερικανική κυριαρχία είναι στις μέρες μας το ίδιο δεδομένη και το ίδιο ισχυρή, όπως την αποτύπωσε τη δεκαετία του ’80 ο Τόνι Σκοτ-σε μια συγκυρία –τότε- που ευνοούσε σαφώς τους Αμερικανούς- ούτε βεβαίως στην πρόσφατη εκδοχή, πάμε στο άλλο άκρο, δηλαδή των αντιπολεμικών μηνυμάτων.

Παραμένει μια εξίσου μιλιταριστική ταινία-ίσως και σε μεγαλύτερο βαθμό από την προηγούμενη ταινία- που εγκωμιάζει την πολεμική τεχνογνωσία, την αυτοθυσία και την ανιδιοτελή αφοσίωση, εν προκειμένω για την αξία των μαχητικών αεροσκαφών και των πιλότων που παίζουν καθημερινά στον αέρα, ένα παιχνίδι με τον θάνατο.

Ο σκηνοθέτης, ο Τζόσεφ Κοσίνσκι υπερασπίζεται την εμπειρία των μεγαλύτερων έναντι του νεανικού αυθορμητισμού και υπαινίσσεται, ότι «το να ρίχνονται στον Καιάδα», να παροπλίζονται , να υποβιβάζονται , όσοι έχουν προσφέρει υπηρεσίες-όπως ο Μάβερικ- κι εξακολουθούν να έχουν διάθεση συνεισφοράς, είναι λάθος. Στην ταινία, αρχικά οι νεαροί πιλότοι δείχνουν μια στάση υποτίμησης απέναντι στον Μάβ και οι ανώτεροί του, δεν τον έχουν πρώτη επιλογή, τον θέλουν να διδάξει αλλά να μην πετάξει.

Αμφισβητείται αμυδρά και η τάση της εποχής, να αντικατασταθεί το άτομο από τις μηχανές, με την τεχνολογία να κάνει όλη τη δουλειά.

Ο Μάβερικ χειρίζεται με μαεστρία τις απαιτήσεις και τους κανόνες των ανωτέρων του, θα κάνει αργότερα «και του κεφαλιού του»-όπως τον είδαμε να μην ακολουθεί τους κανόνες και στην πρώτη ταινία- όταν όμως ακούει στο πιάνο να παίζεται το «Great Balls Of Fire»,

αντιλαμβάνεται ότι το παρελθόν, δηλαδή ο Γκούζ, είναι ακόμη εκεί. Ένα παρελθόν που τον στοιχειώνει.

Ο σκηνοθέτης ακολουθεί κάποιες κλασικές συμβάσεις του αμερικανικού κινηματογράφου για να αποτυπώσει τη σχέση του Μαβερικ με τον νεαρό υιό του Γκουζ, τον Ρούστερ , όπως ήταν η στιγμή, που ο Μάβερικ ρισκάρει, κι επιλέγει τον Ρούστερ για μια επικίνδυνη αποστολή. Όλα όσα θα συμβούν στον αέρα, θα κλείσουν τις πληγές του παρελθόντος, χωρίς να ασχολείται ο Κοσίνσκι, εάν οι διαδραματιζόμενες περιπέτειες των δύο τους, μπορούν να πείσουν για τον ρεαλισμό τους.

Απουσιάζει από το κάδρο του Κοσίνσκι ο μεγάλος έρωτας του νεαρού Μάβερικ , δηλαδή η Σαρλότ Μπλάκγουντ, Είναι μια εμφανής αποτύπωση για την εξέλιξη των σχέσεων στα νεανικά χρόνια, όταν οι σχέσεις διαλύονται, πρόσωπα φεύγουν κι άλλα πρόσωπα εμφανίζονται.

Έχοντας το ρομαντικό σκέλος, σαφώς πιο περιορισμένο κινηματογραφικό χρόνο από την ταινία του Τόνι Σκοτ – γίνεται αντιληπτό κι από την μουσική επένδυση, η οποία βρίσκεται σε άλλο ύφος από την αρχική ταινία- για να τροφοδοτήσει λιγότερο ρομαντικά τη σχέση του κεντρικού ήρωα με τη γοητευτική Πένι ( Τζένιφερ Κόνελι), που παραμένει μια σχέση μετέωρη, πρόσκαιρη και ημιτελής, γιατί ο Μάβερικ είναι μονίμως φευγάτος. Έξυπνη η σκηνή όταν ο Μάβερικ αισθάνεται απειλή, από ένα παιδί,

από την πιτσιρίκα κόρη της Πένι , που με μάτια να γυαλίζουν, τον προειδοποιεί….

Το target group της ταινίας , μπορεί να είναι στοχευμένο για ανδρικό- πατριωτικό ακροατήριο, ο Κοσίνσκι όμως αποφεύγει να κινηθεί μονόπλευρα. Διανθίζει την ιστορία με διάφορες αξιακές ανησυχίες για το άτομο, την τεχνολογία και για την ίδια την Αμερική. Επενδύει και σε διάφορους γρίφους, γύρω από την επίλυση σκοτεινών πτυχών από το έργο του 1986 , αλλά και με την συμβατική χαλαρή ερωτική αφήγηση, ανάμεσα σε δύο πρόσωπα που έχουν έλξη, αλλά που γνωρίζουν πως είναι σχεδόν ανέφικτο, να πορευτούν για πάντα μαζί.

The post Επιλεγμένες Πρεμιέρες από την Πέμπτη 26 Μάϊου στους κινηματογράφους appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Έγκλημα, 108′, Η.Π.Α 2016

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Σε περίοπτη θέση στις προθήκες των ελληνικών βιβλιοπωλείων βρίσκονται τα μυθιστορήματα του Φίλιπ Ροθ, ενός από τους πιο πολυδιαβασμένους αμερικανούς συγγραφείς. Οι ιστορίες του, διακρίνονται από μια γραφή αυτοβιογραφική, ενδελεχή-περιγραφική, δημιουργώντας ένα πολύπλευρο πορτρέτο των ηρώων του. Όπως και στην « Αγανάκτηση», που είδαμε πρόσφατα και κινηματογραφικά, έτσι και εδώ στο « Αμερικανικό Ειδύλλιο», ο Ροθ αναφέρεται σε μια άλλη εποχή, όπου οι προσωπικές τραγωδίες αναμειγνύονται με το πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον. Καλοδουλεμένοι αντρικοί χαρακτήρες εν μέσω προσωπικών διλημμάτων και νεαρές γυναίκες που επαναστατούν στην σεμνότυφη οικογενειοκρατία, ενώ η υπερδύναμη ξεκινάει πολέμους στην Κορέα ή στο Βιετνάμ. Αυτή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και η αλληγορία του αμερικανικού ονείρου δεν αποτυπώνεται με ευκρίνεια, με αποτέλεσμα και οι σκηνοθέτες που αναλαμβάνουν το πολύ δύσκολο κινηματογραφικό εγχείρημα να τα βρουν σκούρα, όπως τώρα ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, ο ο οποίος επιλέγει στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ένα μικρό μέρος από τις 530 σελίδες του βιβλίου( εκδόσεις Πόλις), το οικειοποιείται και μένει στην επιφάνεια των πραγμάτων, σε μια ταινία που δεν έχει κάτι να δώσει, ούτε στο κοινό που δεν διάβασε Φίλιπ Ροθ.

Η έναρξη και η λήξη θυμίζουν κάπως τον« Τιτανικό», με δύο άντρες να βρίσκονται στο σήμερα και ο ένας να διηγείται στον άλλον το προσωπικό δράμα του αδερφού του. Flashback στο παρελθόν και στο τέλος ξανά πάλι στο παρόν.

Ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ κρατάει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, υποδυόμενος τον αποκαλούμενο « Σουηδό», έναν εβραίο παίκτη του μπάσκετ στα φοιτητικά του χρόνια, που ερωτεύεται τη Μις Νιου Τζέρσει( την ερμηνεύει η Τζένιφερ Κόνελι), ζουν μια άνετη ζωή σε ένα αγρόκτημα. Θα κάνουν και ένα μωρό τη Μέρι, ξανθιά και όμορφη, αλλά θα εμφανίσει από τα παιδικά της χρόνια ένα μόνιμο τραύλισμα. Η θεραπεύτρια της, αποδίδει το τραύλισμα σε ψυχολογικό παράγοντα, με τον πατέρα της, να αρνείται αυτή την εξήγηση.

Η Μέρι θαυμάζει τον πατέρα της, νιώθοντας και κάποιου είδους έλξη. Με τα χρόνια η Μέρι γίνεται αγρίμι, επαναστατεί και συμμετέχει σε ακτιβιστικές ομάδες κατά των φυλετικών διακρίσεων και του πολέμου στο Βιετνάμ. Κατηγορείται για το θάνατο ενός ταχυδρόμου και εξαφανίζεται για χρόνια. Η ζωή του ζεύγους συνθλίβεται από την απουσία της μοναχοκόρης τους. Ο «Σουηδός», γίνεται εριστικός και εμμονικός, μέχρι να τη βρει, δημιουργούνται και τα πρώτα προβλήματα στο γάμο του.

Δεν έχουμε καταλάβει τι ήθελε να τονίσει ο ΜακΓκρέγκορ με το έργο αυτό. Αν ήθελε να δείξει τις συντηρητικές επιλογές της οικογένειας, ωθώντας τη Μέρι μακριά, ο σκηνοθέτης το αναιρεί, γιατί ακριβώς αυτή η οικογένεια όπως παρουσιάζεται έχει προοδευτικά χαρακτηριστικά. Επίσης οι επιλογές της Μέρι, φανερώνουν μια κατάσταση παγίδευσης και μύησης από τρίτους, σε ένα τρόπο ζωής δήθεν οικολογικό, εν τέλει της έκαναν πλύση εγκεφάλου. Αυτό συνέβαινε με τα κινήματα τη δεκαετία του ’60;

Αν η Μέρι ήταν ερωτευμένη με τον πατέρα της, όπως υπονοείται σε μια σκηνή μερικών δευτερολέπτων, ε τότε αυτό το γαργαλιστικό στοιχείο, έμεινε ανεκμετάλλευτο, δείχνοντας ο ΜακΓκρέγκορ έλλειψη δεξιοτήτων. Θα μπορούσε να το δουλέψει περισσότερο. Από τις ερμηνείες η κόρη, την οποία ερμηνεύει η Ντακότα Φάνινγκ, ήταν το πρόσωπο που ξεχωρίσαμε μία ακόμη φορά.

” Αμερικανικό Ειδύλλιο” από 8 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Tanweer

The post Αμερικανικό Ειδύλλιο appeared first on screeneye.gr.

Βιβλική περιπέτεια, 139΄, ΗΠΑ 2014

του Ντάρεν Αρονόφσκι

Με τους Ράσελ Κρόου, Τζένιφερ Κόνελι, Άντονι Χόπκινς, Ρέι Ουίνστον, Έμα Γουάτσον, Λόγκαν Λέρμαν

Ο Νώε (Ράσελ Κρόου), ο πιο ευσεβής και ενάρετος άνθρωπος σε μια εποχή βίας και μίσους, επιλέγεται από τον Πλάστη – η λέξη θεός δεν ακούγεται ποτέ στην ταινία- για να δώσει ένα τέλος σε όλα αυτά, που ταυτόχρονα θα είναι η αρχή μιας νέας εποχής. Αποστολή του όμως δεν είναι απλώς η κατασκευή μιας γιγάντιας κιβωτού «για να σωθούν τα ζώα, οι μόνοι αθώοι στον κόσμο αυτό», από όπου θα προκύψει η νέα, αμόλυντη από ανθρώπους, Εδέμ. Όπως λέει στον Νώε ο παππούς του Μαθουσάλας (Άντονι Χόπκινς), επιλέχτηκε για συγκεκριμένους λόγους. Με τη βοήθεια των πέτρινων Γιγάντων (φωτεινά πλάσματα του Παραδείσου που τιμωρήθηκαν από τον Πλάστη επειδή βοήθησαν τον Αδάμ και την Εύα έπειτα από το προπατορικό αμάρτημα) και την οικογένεια του δίπλα του, ο Νώε ολοκληρώνει την κιβωτό μακριά από τα βλέμματα των αμαρτωλών ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να ερμηνεύσει σωστά τα θεόσταλτα οράματα που δοκιμάζουν την πίστη του.

Μια εντυπωσιακή ξύλινη κιβωτός τεράστιων διαστάσεων. Ένας Νώε βγαλμένος από το γυμναστήριο με τη μορφή του Ράσελ Κρόου. Η πάντα έγκυρη και αγαπητή Τζένιφερ Κόνελι στο ρόλο της συζύγου. Ο Άντονι Χόπκινς σε συνέχεια της κωμικής κατιούσας καριέρας του ως Μαθουσάλας αυτή τη φορά -ο παππούς του Νώε- να ονειρεύεται να φάει ένα απλό μούρο την ίδια ώρα που κάνει πράματα και θαύματα με ένα απλό άγγιγμα του.

Αυτά είναι μερικά μόνο αλλά ενδεικτικά κομμάτια του κινηματογραφικού «Νώε», από τις πιο αναμενόμενες ταινίες της χρονιάς. Τα κινηματογραφικά βιβλικά έπη συνήθως ακολουθούν την πεπατημένη οδό. Θρησκευτική κατάνυξη, σεβασμός στις πηγές, καμιά παρέκκλιση από το πρωτότυπο κείμενο. Ο Ντάρεν Αρονόφσκι θεώρησε σωστό να δοκιμάσει τα όρια αυτών στην πρώτη συνεργασία του με το Χόλιγουντ. Αφού έπεισε τους παραγωγούς της Paramount να του εμπιστευτούν πάνω από 125 εκατομμύρια δολάρια (κάποιοι μιλούν για 170 εκατομμύρια) δημιούργησε μια επική απεικόνιση του Κατακλυσμού με φιλοσοφικές προεκτάσεις. Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει ως προς τις εντυπώσεις (τέτοιο θέαμα αξίζει την τρισδιάστατη παρακολούθηση του) αλλά χάνει συντριπτικά σε ουσία. Ο «Νώε» του δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια έξυπνα πλασαρισμένη αλλά αφελής εντέλει θρησκευτική παραβολή για το Κακό και το Καλό, χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας. Από την πλέον δημοφιλή ιστορία της «Γένεσης», ο Αρονόφσκι τοποθετεί τους πυλώνες της (την αυτοθυσία, το κουράγιο και την πίστη του κεντρικού ήρωα) δίπλα σε ελαφρώς άσχετα ή αφελήπεριστατικά. Οι πέτρινοι γίγαντες είναι δανεισμένοι από κόμικ αισθητική, η μία και μόνη σκηνή ωμής βίας και σαδισμού παραπέμπει ευθέως σε πίνακα του Ιερώνυμου Μπος, ενώ τέλος, η artistic αντίληψη περί Δημιουργίας του νεοϋορκέζου Αρονόφσκι μοιάζει σαν να είναι βγαλμένη από  κομμένα πλάνα του «Δέντρου της ζωής» του Τέρενς Μάλικ .

Θεωρούμε πως ο σκηνοθέτης στην προσπάθεια του να διατηρήσει την εύθραυστη ισορροπία μεταξύ εμπορικού και καλλιτεχνικού (αναζητήστε τον αυθεντικό Αρονόφσκι στα «Ρέκβιεμ για ένα όνειρο», «Π» και «Μαύρο κύκνο») έχασε μεγάλη ευκαιρία να δώσει μια πραγματικά τολμηρή άποψη γύρω από την αμφιλεγόμενη αξία της ιστορίας του. Μήπως πίσω από την καταστροφή της ανθρωπότητας και της Γης (το πρώτο disaster story της ιστορίας;) κρύβεται το πρόσωπο ενός εκδικητικού θεού, αυτού της Παλαιάς Διαθήκης, που σκορπά το θάνατο στα δημιουργήματα του που έφτιαξε «καθ’ εικόνα και ομοίωση»; Μόνο ξώφαλτσα φέρνει αυτό το ερώτημα στα καρέ του ο Αρονόφσκι και το τοποθετεί στα χείλη του νιτσεϊκού υπερανθρώπου, που υποδύεται υποδειγματικά ο Ρις Ουίνστον. Όμως για να μην έχει τραβήγματα με παραγωγούς ή χριστιανικές ενώσεις ο Αρονόφσκι, πράττειτο καθήκον του βάζοντας στο στόμα του θανάσιμου εχθρού του Νώε, ατάκες απύθμενης βλακείας και καλοδεχούμενης μανιχαϊστικής λογικής, που κατευνάζει το όποιο θρησκευτικό αίσθημα και δίνει το πράσινο φως για την ολοκλήρωση της ταινίας του.

“Νώε” από 27/3 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Νώε(Νoah) appeared first on screeneye.gr.