Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Τζιμ Τζάρμους στο μέσον της δεκαετίας του ’90    αφήνει στην άκρη τα ασπρόμαυρα δράματα  και μετατρέπει μια γκανγκστερική ιστορία σε ταινία ψυχαγωγίας, υποβόσκουσας μελαγχολίας, γεμάτη ειρωνεία, μεταφορές, συμβολισμούς, εμπνευσμένη από την ιαπωνική κουλτούρα .

Η ταινία αφηγείται τις περιπέτειες του Ghost- Dog,  ενός μοναχικού δολοφόνου που ζει στην Αμερική. Ο πρωταγωνιστής   είναι αφοσιωμένος σε έναν  ιταλοαμερικάνο αρχίμαφιόζο , ο οποίος τον προσλαμβάνει για να κάνει  τη βρώμικη δουλειά. Όταν  μια από αυτές τις αποστολές πάει στραβά, ο Ghost – Dog γίνεται στόχος της ίδιας εγκληματικής οργάνωσης,  που κάποτε υπηρετούσε.

O Ghost – Dog  είναι ένας ασυνήθιστος γκάνγκστερ. Ζει  μόνος  σε ένα δωμάτιο κι έχει για συντροφιά τα περιστέρια. Είναι επίσης  καλλιεργημένος κι έχει βρει το νόημα της ζωής στον κώδικα τιμής των σαμουράι, μέσα από το διάσημο βιβλίο του 18^ου αιώνα «Χαγκακούρε» , αλλά και  μέσα από τις ιστορίες του  «Ρασομόν».

Η φιλοσοφική διάσταση της ταινίας,  προσφέρει στο αστυνομικό δράμα του Τζάρμους απίστευτη δύναμη και μας θυμίζει τον πρόσφατο ήρωα του Βέντερς από τις «Υπέροχές Μέρες» , που ενώ ήταν επιφορτισμένος να καθαρίζει τους δημόσιους χώρους υγιεινής, ανέπτυξε μια κοσμοθεωρία ζωής, μέσα από τη μουσική, την ποίηση και τη λογοτεχνία. Ο επί πληρωμή δολοφόνος του Τζάρμους, προδίδεται, κινδυνεύει και δίνει νόημα στην ύπαρξή του, μέσα από μια κουλτούρα μακρινή και ιδιαίτερα δύσκολη, όπου συνυπάρχει το καλό και το κακό,  η ζωή και ο θάνατος.

Υπέροχη ερμηνεία του Φόρεστ Γουίτακερ, ο οποίος απέδειξε τη μεγάλη γκάμα των δυνατοτήτων του, πέραν των περιορισμένων δεύτερων ρόλων που για χρόνια του είχαν δοθεί.

Ghost dog ο τρόπος  των Σαμουράι από την Πέμπτη 6 Ιουνίου

The post Ghost dog ο τρόπος των Σαμουράι appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Το έργο έλαβε από το Φεστιβάλ Καννών διθυραμβικές κριτικές, εμείς δεν πηγαίνουμε κόντρα στο ρεύμα, είναι αξιόλογη ταινία, έχει γοητεία, αλλά δεν δικαιολογείται και ο τόσος ντόρος. Αναγνωρίζουμε πως είναι προσεγμένη τεχνικά μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και με τη φινέτσα του υποτονικού και διαρκώς σκεπτόμενου Άνταμ Ντράιβερ να είναι η κινητήριος δύναμη της ιστορίας, χωρίς να παραγνωρίζουμε τους πέριξ αυτού ρόλους. Ο Τζιμ Τζάρμους κατασκευάζει την πλοκή, με τρόπο που θυμίζει το δικό το « Μια Νύχτα στον Κόσμο» του 1991, μόνο που τώρα, δεν μιλάμε για πέντε διαφορετικά αυτοκίνητα, ιστορίες μιας νύχτας, αλλά μιας ολόκληρης εβδομάδας.

Πάτερσον είναι περιοχή του Νιού Τζερσεϊ, όπως και το όνομα που δίνει ο σκηνοθέτης στον ήρωα του.

Ποιος είναι άραγε αυτός ο Πάτερσον; Ένας νεαρός και σε όλα του τυπικός. Ξυπνάει πολύ πρωί, φιλάει την αγαπημένη του σύντροφο, που ακόμα κοιμάται και ξεκινάει για τη δουλειά. Είναι οδηγός αστικού λεωφορείου. Καθώς διανύει καθημερινώς δεκάδες χιλιόμετρα, παρατηρεί τους επιβάτες, ταυτόχρονα επεξεργάζεται λέξεις , που αργότερα γίνονται ποιήματα, τα οποία γράφει σε ένα τετράδιο. Από τη μάρκα των σπίρτων, μέχρι αυτά που μαθαίναμε στο δημοτικό για το ύψος, το πλάτος και το βάθος. Βγάζει βόλτα το σκύλο του και τα βράδια πίνει ένα ποτήρι μπίρα, σε συνοικιακό μπαρ, μαθαίνοντας από τον ιδιοκτήτη του, τη μουσική ιστορία της πόλης. Αυτή η συνήθεια επαναλαμβάνεται.

Ο Τζάρμους ήδη από το αριστουργηματικό « Broken Flowers»( δηλαδή εδώ και μια δεκαετία περίπου), άφησε τις μη παραδοσιακές τεχνικές αφήγησης του παρελθόντος, με εξαίρεση το «Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί».

Εδώ η πλοκή ρέει σαν νεράκι, ακόμα και όταν η ταινία παίζεται rewind, στα διαρκώς επαναλαμβανόμενα επεισόδια, από τη Δευτέρα μέχρι και το Σάββατο, εμφανιζόμενα ως γκεστ, κάποια νέα πρόσωπα, που διαταράσσουν τη ρουτίνα του Πάτερσον.

Αξίζει να τονιστεί η τελική άποψη του Τζάρμους και το βασικό συμπέρασμα του Πάτερσον ” η τέχνη, είναι μια εσωτερική διαδικασία αλλά και ανάγκη, δεν χρειάζεται να λάβει δημοσιότητα, να γίνει επάγγελμα”. Η ταινία είναι από τον Τζάρμους αφιερωμένη στους κρυφούς(μυστικούς) καλλιτέχνες κάθε λογής.

Τι ήθελε από την άλλη, να εξυψώσει στον υπέρτατο βαθμό το κεντρικό του πρόσωπο και με έμμεσο αλλά ξεκάθαρο τρόπο να υποβαθμίσει το έτερον του ήμισυ; Ήταν ενοχλητική η διάκριση φύλου, παρουσιάζοντας την προσωπικότητα του Πάτερσον, τέλεια, αλάνθαστη, πλήρης και της συντρόφου του ατελής, ικανή μόνο να πλάθει κέικ. Ο Τζάρμους έχασε το μέτρο και θα έχουν χίλια δίκια οι φεμινίστριες και όχι μόνο, αν ξεσηκωθούν.

” Πάτερσον” από τις 5 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους σε διανομή AMA

The post Πάτερσον appeared first on screeneye.gr.

 Ανανέωση 3/5/2016

Η Άμα Φιλμς θα διανέμει στην Ελλάδα το ελπιδοφόρο ” Paterson” του Τζιμ Τζάρμους, το οποίο θα κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών. Δειτε clip σχεδόν 2 λεπτών που μόλις κυκλοφόρησε.

‘Paterson’ — Clip 1 from The Playlist on Vimeo.

Ανανέωση 3/2/2016

ΠΛΟΚΗ: Στο έργο “Paterson ” ένας οδηγός λεωφορείου που κινείται  στην πόλη του Νιού Τζέρσεϊ βρίσκεται για χρόνια βυθισμένος στην ίδια ρουτίνα. Ακολουθεί πάντα την ίδια διαδρομή, παρατηρώντας από το παρμπρίζ, πρόσωπα και καταστάσεις της καθημερινότητας. Γράφει ποίηση σε ένα λάπτοπ, βγάζει για βόλτα το σκυλί του και κάνει στάση σε ένα μπαρ, για μια και μόνο μπίρα. Στο σπίτι τον περιμένει η σύζυγό τους η Λόρα. Ο  κόσμος της είναι διαφορετικός και διαρκώς μεταβαλλόμενος. Ονειρεύεται καθημερινά καινούρια πράγματα και κάνει   μεγαλόπνοα σχεδία. Άραγε μπορούν να συνεχίσουν να βαδίζουν μαζί ή οι δύο διαφορετικοί κόσμοι θα οδηγήσουν στην αγεφύρωτη σύγκρουση;

2/12/2015

Ο Τζιμ Τζάρμους 3 χρόνια μετά το έργο “Μόνοι οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί” επέλεξε τον 23 χρόνο ταλαντούχο ηθοποιό Άνταμ Ντράιβερ( τον γνωρίσαμε στην Ελλάδα -μεταξύ άλλων-, μέσα από τις ταινίες Frances Ha του Μπάουμπαχ και Inside Llewyn Davis των Κοέν) για την επόμενη του ταινία, που θα φέρει τον τίτλο ” Πάτερσον”( Paterson), με τα γυρίσματα να γίνονται στο αγαπημένο του Νιου Τζέρσι .

Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για το έργο, παρά μόνο ότι θα αφορά, έναν οδηγό λεωφορείου, που ταυτόχρονα είναι και ποιητής. Αναμένουμε με ενδιαφέρον περισσότερες πληροφορίες για το έργο και αξίζει να σημειώσουμε, την επιθυμία του κορυφαίου σκηνοθέτη του αμερικάνικου ανεξάρτητου σινεμά, να συνεργαστεί ξανά με τον Έλληνα παραγωγό Χρήστο Κωνσταντακόπουλο.

The post Πρώτες πληροφορίες για το επόμενο έργο του Τζιμ Τζάρμους, 3 χρόνια μετά από το “Μόνοι οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί” appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντικό,Δράμα, Επιστημονικής Φαντασίας, 123′ Η.Π.Α 2013

του Τζιμ Τζάρμους

Με τους Τίλντα Σουίντον, Τομ Χίντλεστον, Μία Βασίκοφσκα, Τζον Χαρτ 

Η ταινία που προβλήθηκε για πρώτη φορά τον Μάιο στο Φεστιβάλ των Καννών, ξεκινά με μια εικόνα  μοναδικής αισθητικής,  εναρκτήριο πλάνο κομμάτι της ούτω καλούμενης « Τζαρμικής φόρμας», με το αγαπημένο ροκ μουσικό χαλί του δημιουργού, και με την κάμερα να βρίσκεται στην οροφή ενός αρτιστίκ υπνοδωματίου,  να κινείται πανοραμικά σε ένα χώρο γεμάτο βιβλία, πίνακες, ηλεκτρικές κιθάρες, και δίπλα ένας άντρας ο Αδαμ και μια γυναίκα η Εύα, αγκαλιασμένοι να κοιμούνται.

Αυτός είναι ένας ρομαντικός-μελαγχολικός μουσικός που ζει στο Ντιτρόιτ, στο χώρο  που μόλις περιγράψαμε, κι αυτή ένα επίσης βαμπίρ 500 ετών! που αφήνει την Ταγγέρη για να συναντήσει τον πρώην εραστή της. Ενώ στα μάτια του θεατή η επανένωση τους φαντάζει αναπόφευκτη, η άφιξη της νεότερης αδερφής της Εύα, θα σπείρει τη καταστροφή.

Το φιλμ καταπιάνεται με θέματα που ενοχλούν, όπως η  κατάθλιψη, ο θάνατος, η κοινωνική απομόνωση, ο Τζάρμους θα τα αποφορτίσει με το δράμα να υπακούει στο γέλιο, με την ιστορία ενός ζευγαριού βαμπίρ, σε μια αλλιώτική μορφή απ’ αυτήν που  έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη.  Δεν επιθυμούν να πιουν το αίμα κανενός με τον τρόπο που πάει το μυαλό μας,  είναι φιλήσυχοι και ανθρώπινοι, προσπαθούν να αυτοπροσδιοριστούν και να επανασυνδεθούν μετά από μια μεγάλη περίοδο σε διάσταση.

Είναι ένα έργο που συνδυάζει στοιχεία γνώριμα του σκηνοθέτη κι άλλα που καταφεύγει σε αυτά για πρώτη φορά. Οι οικείοι  κωδικοποιημένοι διάλογοι  όπως τους είδαμε στο «Μια νύχτα στον κόσμο»,  οι  χαρακτήρες εδώ του Αδάμ και της Εύα που φλερτάρουν με την αντισυμβατικότητα( λόγου χάριν του Ντον και της Σέρι από τα « Ραγισμένα Λουλούδια») , συναντούν μια εντελώς καινούρια φιλοσοφική και αισθητική πρωτοτυπία που δεν την έχουμε ξαναδεί από τον Τζιμ Τζάρμους. Έργο φαντασίας που ξεφεύγει εκατό τοις εκατό από τον ρεαλισμό, χρησιμοποιώντας λαϊκούς μύθους( για βρικόλακες), λογοτεχνικές αναφορές( από το love’s labour’s lost του Σαίξπηρ) και κλασσικούς θεατρικούς παραλληλισμούς( Η Σονάτα των Φαντασμάτων του  Στριντμπεργκ, και Πρωτομάστορας Σόλνες του Ίψεν).

Οι χαρακτήρες,  μπορεί να ζουν για πάντα, αυτό όμως δεν τους καθιστά άτρωτους,  ότι δεν θα υποφέρουν και δεν θα  στοιχειώνονται από τις επιλογές τους, ιδίως όταν ο έρωτας βρίσκεται σε μια βάναυση δοκιμασία διαρκείας. Ο Τζάρμους στο φαντασιακό κινηματογραφικό του παιχνίδι, παρουσιάζει την περιπλοκότητα της ύπαρξης, όπως ακριβώς είναι, σαν ένας λαβύρινθος.

Το εγχείρημα του ήταν φοβερά δύσκολο για να στεφθεί απόλυτα με επιτυχία. Το αφηγηματικό μέσον που επιλέγει είναι χαοτικό και  δημιουργεί αναπόφευκτα σύγχυση για τις πραγματικές του προθέσεις. Υπήρξαν στιγμές αμηχανίας που τον ανάγκασαν απ’ το μισό και μετά να επαναλάβει εαυτόν. Ο ρόλος του Τζον Χαρτ ίσως και να μην χρειαζόταν αλλά η Τίλντα Σουίντον,  ο Τομ Χίντλεστον και η έκπληξη Μία Βασίκοφσκα,  αδιαμφισβήτητα κλέβουν τηνπαράσταση.

“Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί” από 1/1 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί(Only Lovers Left Alive) appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ελίνα Τραϊφόρου

Ίσως να μην υπάρχει άλλος εν ζωή σκηνοθέτης που να ταυτίζεται τόσο πολύ με τον όρο «ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά». Η όλη πορεία του Τζιμ Τζάρμους αναδεικνύει την  αυτονομία και ιδιαιτερότητα του, από τα τέλη της δεκαετίας του 70 μέχρι σήμερα, με μια σταθερότητα στον τρόπο προσέγγισης των ταινιών του και με ένα προσωπικό ύφος διανθισμένο με χιούμορ αλλά και ανθρωπιά, που τον ανάγει σε ξεχωριστό δημιουργό, όχι μόνο στην Αμερική αλλά και σε ολόκληρη την υφήλιο.Δεν έχει προσεγγίσει ποτέ το Χόλιγουντ γιατί όπως λέει «αφορά μόνο το στάτους, τα λεφτά και τη δύναμη. Αυτή είναι η Αγία Τριάδα του. Και γι αυτό δεν θα είναι και δεν θα γίνει ποτέ η θρησκεία μου».

Η τελευταία του ταινία  «Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί» που θα ξεκινήσει να προβάλλεται στην Ελλάδα από 1η του μήνα βγάζει βόλτα αυτή τη φορά όχι κανονικούς ανθρώπους αλλά βρικόλακες. Κι ίσως μας κλείνει το μάτι σε ένα παιχνίδι όπου το περιθώριο, το ξένο, το διαφορετικό έχει μεταλλαχθεί σε κάτι πέρα απο το ανθρώπινο  όπως  ορίζεται μέσα σε στενά όρια.

Βήμα-Βήμα μέχρι την κορυφή

Γεννημένος το 1953 στο Οχάιο «σχεδίαζε μεγαλώνοντας πως να φύγει» και έτσι σπούδασε στη Νέα Υόρκη στο πανεπιστήμιο Κολούμπια αγγλική φιλολογία με καθηγητές τον Ντέιβιντ Σαπίρο και Κένεθ Κόχ, μεγάλες φυσιογνωμίες της σχολής άβαντ γκαρντ ποιητών της Νέας Υόρκης. Το 1975 λίγο πριν τελειώσει τη σχολή, ταξίδεψε στο Παρίσι και ήρθε σε επαφή με τις ταινίες του Ιμαμούρα, του Όζου, του Μιζογκούτσι αλλά και Ευρωπαίων σκηνοθετών όπως Μπρεσόν και Ντράγιερ ενώ παρακολούθησε και μια ρετροσπεκτίβα του Σάμιουελ Φούλερ.

Επόμενο βήμα ήταν ο Τζάρμους να εγγραφεί με την επιστροφή του, στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης για να σπουδάσει κινηματογράφο και δούλεψε σαν βοηθός σκηνοθέτη του Νίκολας Ρέι αλλά και σαν βοηθός παραγωγής του Βιμ Βέντερς.

Με τον Βιμ Βέντερς

Το 1979 ο Τζάρμους με την υποτροφία που προοριζόταν για τα δίδακτρα, γύρισε τις «Διακοπές Διαρκείας»(Permanent Vacation), μια ταινία για τις δυόμισι μέρες ενός περιπλανώμενου άντρα που δεν έχει ούτε σπίτι, ούτε δουλειά. Η ταινία βρήκε ένα περιορισμένο κοινό στην Ευρώπη ενώ στην Αμερική κανείς δεν ασχολήθηκε καν με αυτή.

Όταν ο διευθυντής στην εκτέλεση παραγωγής των ταινιών του Βιμ Βέντερς, Chris Sievernich, είδε τις «Διακοπές Διαρκείας», και πιστεύοντας στις δυνατότητες του Τζάρμους του έδωσε 40 λεπτά ασπρόμαυρου φιλμ. Ο Τζάρμους με αυτό το φιλμ γύρισε την τότε μικρού μήκους ταινία του «Πέρα από τον Παράδεισο» το 1982 μέσα σε ένα σαββατοκύριακο. Κατόρθωσε να δημιουργήσει μια ταινία 30 λεπτών μέσα από φιλμ που διαρκούσε 40 λεπτά, καδράροντας την κάθε σκηνή με μονοπλάνα, αποφεύγοντας την κλασσική μέθοδο κινηματογράφησης των σκηνών, σε συνδυασμό με το στυλιστικό μαύρο να χωρίζει την κάθε σκηνή, δομή που θα γίνει σήμα κατατεθέν για τον σκηνοθέτη και στην μετέπειτα φιλμογραφία του.  Στην συνέχεια η ταινία επεκτάθηκε σε μεγάλου μήκους και έφτασε να κερδίσει την Χρυσή Κάμερα στις Κάννες και πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ του Λοκάρνο.

Οι φωτεινοί ήρωες του περιθωρίου

Ακολούθησε το έργο «Στην παγίδα του νόμου» (1986), επίσης ασπρόμαυρο, συνεχίζοντας την θεματολογία του «Πέρα από τον Παράδεισο».

«Η αίσθηση της Αμερικής που λαμβάνουμε από όλους δεν είναι αυτή που περιμένουμε. Είναι ταινία για τους ανθρώπους του περιθωρίου» δηλώνει εμφαντικά ο Τζιμ Τζάρμους.  Ο συνεργάτης του και μουσικός Τομ Γουέιτς κάνει έναν ενδιαφέρον συσχετισμό του ίδιου του Τζάρμους με τους χαρακτήρες των ταινιών του.

«Όταν στα 15 του χρόνια άρχισαν να γκριζάρουν τα μαλλιά του, ο Τζάρμους φάνταζε σαν μετανάστης σε έναν έφηβο κόσμο. Πάντα ήταν ένας μετανάστης, ένας αγαθός, γοητευμένος ξένος από τότε. Και όλες του οι ταινίες αναφέρονται σε αυτό το θέμα».

Μπορούμε παρακολουθώντας όλη την φιλμογραφία του Τζάρμους να εντοπίσουμε επίσης έντονο το στοιχείο της πολυπολιτισμικότητας.  Στο «Πέρα από τον παράδεισο» ο Γουίλι συναντά την ξαδέρφη του από την Ουγγαρία ενώ στο «Στην παγίδα του νόμου» ο Ρομπέρτο μιλάει με σπασμένα Αγγλικά. Συνάντηση διαφορετικής κουλτούρας παρουσιάζεται και στον «Νεκρό» (1995) με τον Γουίλιαμ Μπλέικ να έρχεται σε επαφή με έναν ινδιάνο αλλά και στο «Ghost dog: Ο τρόπος των Σαμουράι» (1999). Καλύτερος φίλος του Ghost Dog (ενός πληρωμένου δολοφόνου που ακολουθεί τους κώδικες των Σαμουράι) είναι ένας Γάλλος που έχει ένα παγωτατζίδικο. Δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα αλλά καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον.

Η δράση σύρεται από τους χαρακτήρες

Οι ταινίες του Τζάρμους δεν έχουν τον χαρακτήρα μιας γραμμικής αφήγησης αλλά πλάθονται μέσα από σκηνές-επεισόδια. Το «Mystery Train» (1989), το «Μια νύχτα στον κόσμο» (1991), το «Καφές και τσιγάρα» (2003)  για παράδειγμα φέρνουν κοντά χαρακτήρες μέσα από κοινούς τόπους, άλλοτε ένα ξενοδοχείο, άλλοτε κούρσες ταξί ανα τον κόσμο, άλλοτε ένα τραπέζι με καφέδες και τσιγάρα. Στο «Τσακισμένα Λουλούδια» (2005) ένας άντρας λαμβάνει ένα γράμμα από μια παλιά ερωμένη οτι έχει κάνει μαζί του ένα γιο και συναντά παλιές ερωμένες και να διαλευκάνει το μυστήριο.  Διαφορετικά σπίτια, διαφορετικές αντιλήψεις πάνω στην οικογένεια και τον τρόπο ζωής γενικότερα θα ενωθούν και πάλι μέσα από αυτόν τον τρόπο σεναριακής δόμησης.

Ο ίδιος αναφέρει «Αντί να βρω την ιστορία και να προσθέσω τις λεπτομέρειες , συλλέγω τις λεπτομέρειες και προσπαθώ να δομήσω μια ιστορία σαν παζλ. Έχω ένα θέμα, μια ατμόσφαιρα και τους χαρακτήρες αλλά όχι μια συγκεκριμένη πλοκή που διατρέχει την ταινία».

 Γι αυτό οι ταινίες του είναι ελλειπτικές στην αφήγηση και πολλές φορές ο θεατής παρακολουθεί μικρές στιγμές ζωής που από άλλους σκηνοθέτες ίσως να είχαν κοπεί προς χάρη μιας πλοκής όπου η δράση οδηγεί τους χαρακτήρες. Στις ταινίες όμως του Τζάρμους, οι χαρακτήρες οδηγούν την δράση.

 Αναφορικά με το «Μια νύχτα στον κόσμο» ο σκηνοθέτης λέει πως «αν σκεφτείς το γεγονός ότι κάποιος παίρνει ένα ταξί, είναι κάτι ασήμαντο στην καθημερινότητά μας. Σε μια ταινία όταν κάποιος παίρνει ένα ταξί, τον βλέπεις να μπαίνει και στο επόμενο πλάνο να βγαίνει. Έτσι κατά κάποιο τρόπο το περιεχόμενο αυτής της ταινίας αποτελείται από πράγματα που συνήθως δεν περιλαμβάνονται σε μια ταινία».

Το Τζαρμικό μουσικό  road-trip

Το ταξίδι είναι ένας άλλος κρίκος στην αλυσίδα των ταινιών του Τζάρμους. To φιλμ «Στην Παγίδα του νόμου» επικεντρώνει σε 3 άντρες που από την φυλακή ξεφεύγουν μαζί για να κάνουν μια καινούρια αρχή. Στον «Νεκρό» η περιπλάνηση παίρνει μεταφυσικές διαστάσεις ενώ στο «Τσακισμένα Λουλούδια» λειτουργεί σε υπαρξιακό και συναισθηματικό επίπεδο. Το «Στα όρια του ελέγχου» (2009) η κάμερα ακολουθεί την πορεία ενός επαγγελματία δολοφόνου που θα φτάσει στην Ισπανία. Στο «Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί» δημιουργεί νυχτερινούς αιμοσταγείς περιπάτους ενώ στο «Μια νύχτα στον κόσμο» ο δρόμος απλώνεται μέσα από τις διαδρομές στα ταξί.

Σημαντικό ρόλο στις ταινίες του επίσης έχει ο ηθοποιός και η μουσική. Συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα, όπως ο Τζόνι Ντεπ, ο Φόρεστ Γουιτακερ, ο Μπιλ Μάρει κ.α. έχοντας πολλές φορές στο μυαλό του τους ίδιους τους ηθοποιούς όταν έγραφε το σενάριο.

Όσο για την μουσική στις αρχές τις δεκαετίας του 80 στη Νέα Υόρκη ο Τζάρμους έπαιζε πλήκτρα για μια No Wave μπάντα με όνομα «The Del-Byzanteens». «Η αισθητική της μουσικής σκηνής αυτής μου έδωσε το θάρρος να ασχοληθώ με τις ταινίες. Δεν βασιζόταν στην δεξιοτεχνία αλλά στην έκφραση.» Η μουσική γι αυτόν δεν είναι απλά μια ακουστική επικάλυψη.

Με τον Νιλ Γιανγκ

Στη συνεργασία του με τον Νιλ Γιάνγκ στον «Νεκρό» ο μουσικός είπε πως «η ταινία είναι ο ρυθμός και θα προσθέσω μουσική πάνω του», κάτι που δηλώνει οτι ο ρυθμός στην ιστορία και το ύφος της μουσικής έπρεπε να δένουν αρμονικά. Αλλά ο Τζάρμους πηγαίνει ακόμα παραπέρα, χρησιμοποιεί μουσικούς ως ηθοποιούς σε πολλές ταινίες του: ο Τζο Στράμερ, ο Τομ Γουέιτς, ο Τζον Λιούρι, ο Ίγκι Ποπ. Και όλοι αυτοί οι μουσικοί είχαν κάτι κοινό. Είχαν σταθεί ενάντια στην πίεση της εμπορικότητας από την ποπ κουλτούρα όπως ο ίδιος ο Τζάρμους στάθηκε ενάντια στην πίεση του εμπορικού της κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Ο Τζιμ Τζάρμους έχει τα αποκλειστικά δικαιώματα όλων των ταινιών του. Κάτι που δεν έχει καταφέρει σε τέτοιο βαθμό ούτε ο Τζον Σέιλς ούτε ο ο Τζον Κασσαβέτης.

Η τελευταία ταινία του Τζάρμους «Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί» (2013) βγάζει βόλτα αυτή τη φορά όχι κανονικούς ανθρώπους αλλά βρικόλακες. Κι ίσως μας κλείνει το μάτι σε ένα παιχνίδι όπου το περιθώριο, το ξένο, το διαφορετικό έχει μεταλλαχθεί στο πέραν του ανθρώπινου, με τα στενά όρια.

The post Τζιμ Τζάρμους appeared first on screeneye.gr.