Έγκλημα, Βιογραφικό δράμα, 122′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Black Mass. Γλώσσα: Αγγλικά

του Σκοτ Κούπερ

Με τους Τζόνι Ντεπ,Κέβιν Μπέικον, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Τζόελ Έντγκερντον, , Σιένα Μίλερ, Πίτερ Σάρσγκααρντ, Ντακότα Τζόνσον

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Αξιόλογο γκανγκστερικό δράμα, στηριζόμενο σε αληθινά γεγονότα, γύρω από έναν ακόμα « Αλ Καπόνε», τον περιβόητο Τζίμι “Γουάιτι” Μπάλτζερ, Ιρλανδό δολοφόνο-απατεώνα, ο οποίος είχε γίνει ο φόβος κι ο τρόμος της Νότιας Βοστόνης, κατά τη δεκαετία του ’70. Ο πράκτορας του FBI, Τζον Κόνολι τον πείθει να συνεργαστεί με το FBI για να εξοντώσουν την ιταλική μαφία που δρα σε όμορη περιοχή, όμως ο Μπάλτζερ εκμεταλλεύεται την άτυπη ασυλία που του παρέχεται ,για να επεκτείνει την παράνομη του δράση. Ναρκωτικά, τζόγος, εκβιασμοί και φόνοι βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.

Ο σκηνοθέτης Σκοτ Κούπερ, συνθέτει εδώ, τα διακριτικά γνωρίσματα από τον «Νονό» του Κόπολα, από την « Υπόθεση Καρλίτο» του Ντε Πάλμα, και των τριών πιο βίαιων ταινιών του Σκορτσέζε(Τα Καλά Παιδιά, Κακόφημοι Δρόμοι, Ο Πληροφοριοδότης), ακολουθώντας κατά γράμμα, όλες τις γνώριμες συμβάσεις του είδους, όπως είναι: η ψευδαίσθηση του ψυχικά διαταραγμένου εγκληματία, ότι δεν υπάρχει κανένας περιορισμός για την απόκτηση της εξουσίας και του πλούτου, μέσα στο αναγνωρισμένο -κι από τον ίδιο- σάπιο αμερικάνικο περιβάλλον, η απραξία του αστυνομικού σώματος, ένεκα των υπόγειων ρευμάτων διαφθοράς του, η απουσία πατέρα (χαρακτηριστικό στοιχείο των γκανγκστερικών ταινιών), η περαιτέρω αποσύνθεση του οικογενειακού ιστού( εδώ έχουμε κι απώλεια παιδιού), που τον οδηγεί ακόμα πιο βαθιά στην ασυδοσία και σε μια άλλου είδους οικογένεια (συμμορία), μια έντονη μισογύνικη έπαρση ( την πληρώνει μια πόρνη κι εμμέσως και η όμορφη κινηματογραφική του σύντροφος η Ντακότα Τζόνσον) αλλά και μια επαναστατική-πατριωτική ηθική( στηρίζει τον αγώνα του ΙΡΑ).

Όλα αυτά τα στερεότυπα, που έχουμε δει και ξαναδεί, μας κάνουν διστακτικούς στο να επαινέσουμε το φιλμ, στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Υπάρχει από την άλλη, μια έλξη υπερφυσικού τύπου, από το ίδιο το σενάριο των Μαρκ Μαλούκ, Τζεζ Μπάτεργουορθ και τον τρόπο που ο Κούπερ, αποτυπώνει με ελάχιστο φως, τη νοσηρή ατμόσφαιρα των γειτονιών και των προσώπων, επίσης με τον τρόπο που ακολουθεί με τη κάμερα του, τον Τζίμι Μπάλτζερ, τα δευτερεύοντα πρόσωπα κι όπως παραβάλλει τα παράλληλα συμβάντα, δημιουργώντας μια κατάσταση, όπου ο θεατής παραμένει απερίσπαστος στην οθόνη, μέχρι το τέλος.
Πλειάδα θεωρητικών του κινηματογράφου, ισχυρίζονται πως δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο, να διακριθεί ένας ηθοποιούς σε τέτοιου είδους ταινίες. Ντε Νίρο, Μπράντο, Πέσι, κι άλλοι, έχτισαν καριέρες, εξαιτίας των γκανγκστερικών ταινιών. Θα λέγαμε, πως είναι  μερικώς ορθή αυτή η άποψη. Χρειάζονται και ικανότητες υψηλών στάνταρ, για να επιβιώσει κανείς σε τέτοιους ρόλους.
Ποια είναι άραγε, η συμβολή του Τζόνι Ντεπ στην αποτύπωση του κινηματογραφικού Τζίμι Μπάλτζερ;
Καίρια και καθοριστική. Δεν είναι μόνο η εμφανισιακή μεταμόρφωση του -σαν φόβητρο-, είναι το βλέμμα του, οι εκφράσεις του, οι νευρώσεις του, η κινητική διαταραχή της ομιλίας του, η μορφή που παίρνουν τα ζωώδη του ένστικτα, πυροβολώντας και μαχαιρώνοντας για πλάκα, υπάρχει και μια φωτεινή στιγμή καλοσύνης, που παραμένει μόνο μια στιγμή. Η παρουσία του είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή από τον «Φονικό Κουρέα της Οδού Φλιτ». Δίπλα του, σε εξαιρετική φόρμα οι πρωτοκλασάτοι Κέβιν Μπέικον, Τζόελ Έντγκερντον, , Σιένα Μίλερ, Πίτερ Σάρσγκααρντ, Ντακότα Τζόνσον.

Ο Κούπερ τοποθετεί στο περιθώριο του κάδρο του, τον πολιτευτή αδερφό του Τζίμι, ονόματι Μπίλι(Μπένεντικτ Κάμπερμπατς), παρουσιάζοντας τον ως καθαρό ιδεολόγο κι ένα πρόσωπο “μέρα με τη νύχτα”, σε σχέση με τον επικίνδυνο αδερφό του. Η σχέση των δυο τους είναι κινηματογραφικά κάπως ασύνδετη και θολή.

“Ανίερη Συμμαχία” από 15/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Tanweer

The post Ανίερη Συμμαχία appeared first on screeneye.gr.

Στον πρώτο εδώ και καιρό ρόλο του που φαίνεται να έχει κάποιο ενδιαφέρον, ο Τζόνι Ντεπ θα ενσαρκώσει έναν από τους πιο επικίνδυνους μαφιόζους της Αμερικής, τον ιρλανδικής καταγωγής Γουάιτι Μπάλτζερ. Την ταινία σκηνοθετεί ο Σκοτ Κούπερ και το πολύ εντυπωσιακό καστ απαρτίζουν οι Τζόελ Έντζερτον, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Κέβιν Μπέικον, Ντακότα Τζόνσον, Τζέσι Πλέμονς, Κόρεϊ Στολ, Ρόρι Κοχρέιν, Σιένα Μίλερ και Άνταμ Σκοτ.

Η ταινία διαδραματίζεται στη δεκαετία του 70, στη Νότια Βοστόνη, όπου ο πράκτορας του FBI Τζον Κόνολι (Εντζερτον) πείθει τον ιρλανδό μαφιόζο Τζέιμς «Γουάιτι» Μπάλτζερ (Ντεπ) να συνεργαστεί με το FBI προκειμένου να εξολοθρεύσουν τον κοινό τους αντίπαλο: την ιταλική μαφία. Η ταινία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και στην νοσηρή συμμαχία που ξέφυγε κάθε ελέγχου και επέτρεψε στον Γουάιτι να διαφύγει του νόμου, να ενισχύσει τη θέση του και να γίνει ένας από τους πιο αδίστακτους και παντοδύναμους γκάνγκστερ στην ιστορία της Βοστόνης.

Δείτε το τρέιλερ.

The post Αγνώριστος ο Τζόνι Ντεπ στο τρέιλερ του ‘Black Mass’ appeared first on screeneye.gr.

Ο Κέβιν Σμιθ ετοιμάζει νέα ταινία με τίτλο «Yoga Hosers» στην οποία θα συμπρωταγωνιστούν ο Τζόνι Ντεπ, η 15χρονη κόρη του και η κόρη του ίδιου του Κέβιν Σμιθ.
Στο «Yoga Hosers» , δυο  κοπέλες ξετρελαμένες με την γιόγκα, η Κολίν Κολέτ (Λίλι Ρόουζ Ντεπ) και η Κολίν Μακένζι (Χάρλεϊ Κουίν Σμιθ) αφού σχολάσουν από τα μαθήματα, πιάνουν δουλειά σε ένα παντοπωλείο που λέγεται Eh-2-Zed. Όταν ένα πανάρχαιο κακό εμφανίζεται από τα έγκατα του Καναδά και απειλεί να ακυρώσει την παρουσία τους σε ένα πάρτι, οι δύο Κολίν ενώνουν τις δυνάμεις τους με έναν θρυλικό ανθρωποκυνηγό από το Μοντρεαλ που ονομάζεται Γκι Λαπουάντ (Τζόνι Ντεπ) ώστε να σωθούν. Σύμφωνα με τους παραγωγούς τα όπλα των πρωταγωνιστών είναι «όλα τα 7 Τσάκρα με μία κίνηση πολεμιστή κάθε φορά.»

The post Ο Τζόνι Ντεπ, ο Κέβιν Σμιθ και οι κόρες τους μαζί σε ταινία! appeared first on screeneye.gr.

Δράμα Επιστημονικής Φαντασίας,119′ Η.Π.Α 2014

Του Γουόλι Φίστερ

Με τους Τζόνι Ντεπ, Ρεμπέκα Χολ,Κέιτ Μάρα, Μόργκαν Φρίμαν

Από τα χέρια του πιο περιζήτητου Διευθυντή Φωτογραφίας του Χόλιγουντ, του Γουόλι Φίστερ, το   «Transcendence» είναι μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που διεισδύει στο χώρο των τεχνολογικών εξελίξεων του απώτερου μέλλοντος και την επίδραση της νανοτεχνολογίας στο ανθρώπινο είδος και στο φυσικό περιβάλλον.

Μετά από παρότρυνση του συντρόφου της Γουίλι ( Τζόνι Ντεπ) η επίσης επιστήμονας Έβελίν ( Ρεμπέκα Χολ) θα τον καλωδιώσει με σκοπό πλέον να φορτώσει τον εγκέφαλο του άντρα της σε ένα κομπιούτερ. Η μεταφορά ολοκληρώνεται, ο εγκέφαλος σώζεται, αλλά το σώμα πεθαίνει. Ο Γουίλι υπάρχει μόνο ως φωνή, ως ένας επικίνδυνος καθοδηγητής, με μη ανθρώπινες ιδιότητες. Στην ιστορία εμφανίζονται παράλληλα κι άλλα πρόσωπα, εξτρεμιστές και πράκτορες. Στο επίκεντρο οι δυνατότητες αυτής της τεχνολογίας που ο καθένας θέλει να τη χρησιμοποιήσει για ίδιον όφελος.

Ο Φίστερ στην πρώτη σκηνοθετική του απόπειρα-όπως το περιμέναμε-  κρατάει ψηλά τον πήχη των ειδικών εφέ, του μοντάζ και της ηχοληψίας. Από την άλλη, το τόσο εύστοχο συμπέρασμα της ταινίας του, ότι δηλαδή η τεχνολογική εξέλιξη δεν μπορεί να αντικαταστήσει τα ανθρώπινα συναισθήματα και τη συλλογική νοημοσύνη, κι ως εκ τούτου  γίνεται ακραία επικίνδυνη -κατά τη διαδικασία λήψης αποφάσεων- όλο αυτό θυμίζει μια καρικατούρα, εξαιτίας της θολής κι ακραία χαοτικής προσέγγισης, που βγήκε και στο σενάριο, θυμίζοντας αρχάριο δημιουργό.

Είναι αυτός ο πολυτάλαντος δημιουργός που κρυβότανε πίσω από τις ταινίες του Κρίστοφερ Νόλαν(  κέρδισε Όσκαρ για το «Inception», συμμετείχε μεταξύ άλλων και στο «Memento»), εδώ  δεν βάζει τίποτα στη σειρά, επιφανειακές προσεγγίσεις για μικρά παιδιά, αναπόφευκτα αυτές οι αδυναμίες αποδυναμώνουν πλήρως τις αναγνωρισμένες αρετές του στο κομμάτι της κινηματογραφίας. Εύλογες απορίες που μένουν για τον θεατή αναπάντητες, πρόσωπα που λειτουργούν ως γρίφοι για το ποιοι θέλουν το καλό της ανθρωπότητας και ποιοι την πολεμούν. 

Η κινηματογραφική « νεκρανάσταση» του Τζόνι Ντεπ στο τελευταίο ημίωρο, αρχίζει έστω κι αργοπορημένα να κολλάει τα διάσπαρτα κομμάτια του παζλ, με τους εξτρεμιστές που θέλουν να καταστρέψουν τον κόσμο, με τους πράκτορες του FBI(ανάμεσα τους ο Μόργκαν Φρίμαν εμφανίζεται ως φιγούρα και μόνο), και με μια υποτιθέμενη ιστορία αγάπης, αλλά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μπορεί να μας κρατήσει το ενδιαφέρον, που είχε προ πολλού χαθεί.

“Κυριαρχία” από 20/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Κυριαρχία (Transcendence) appeared first on screeneye.gr.

Τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν τον Μάιο.

The post Τζόνι Ντεπ και Τομ Χάρντι σε ταινία για τον μαφιόζο Γουάιτι Μπάλτζερ appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ελίνα Τραϊφόρου

Ίσως να μην υπάρχει άλλος εν ζωή σκηνοθέτης που να ταυτίζεται τόσο πολύ με τον όρο «ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά». Η όλη πορεία του Τζιμ Τζάρμους αναδεικνύει την  αυτονομία και ιδιαιτερότητα του, από τα τέλη της δεκαετίας του 70 μέχρι σήμερα, με μια σταθερότητα στον τρόπο προσέγγισης των ταινιών του και με ένα προσωπικό ύφος διανθισμένο με χιούμορ αλλά και ανθρωπιά, που τον ανάγει σε ξεχωριστό δημιουργό, όχι μόνο στην Αμερική αλλά και σε ολόκληρη την υφήλιο.Δεν έχει προσεγγίσει ποτέ το Χόλιγουντ γιατί όπως λέει «αφορά μόνο το στάτους, τα λεφτά και τη δύναμη. Αυτή είναι η Αγία Τριάδα του. Και γι αυτό δεν θα είναι και δεν θα γίνει ποτέ η θρησκεία μου».

Η τελευταία του ταινία  «Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί» που θα ξεκινήσει να προβάλλεται στην Ελλάδα από 1η του μήνα βγάζει βόλτα αυτή τη φορά όχι κανονικούς ανθρώπους αλλά βρικόλακες. Κι ίσως μας κλείνει το μάτι σε ένα παιχνίδι όπου το περιθώριο, το ξένο, το διαφορετικό έχει μεταλλαχθεί σε κάτι πέρα απο το ανθρώπινο  όπως  ορίζεται μέσα σε στενά όρια.

Βήμα-Βήμα μέχρι την κορυφή

Γεννημένος το 1953 στο Οχάιο «σχεδίαζε μεγαλώνοντας πως να φύγει» και έτσι σπούδασε στη Νέα Υόρκη στο πανεπιστήμιο Κολούμπια αγγλική φιλολογία με καθηγητές τον Ντέιβιντ Σαπίρο και Κένεθ Κόχ, μεγάλες φυσιογνωμίες της σχολής άβαντ γκαρντ ποιητών της Νέας Υόρκης. Το 1975 λίγο πριν τελειώσει τη σχολή, ταξίδεψε στο Παρίσι και ήρθε σε επαφή με τις ταινίες του Ιμαμούρα, του Όζου, του Μιζογκούτσι αλλά και Ευρωπαίων σκηνοθετών όπως Μπρεσόν και Ντράγιερ ενώ παρακολούθησε και μια ρετροσπεκτίβα του Σάμιουελ Φούλερ.

Επόμενο βήμα ήταν ο Τζάρμους να εγγραφεί με την επιστροφή του, στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης για να σπουδάσει κινηματογράφο και δούλεψε σαν βοηθός σκηνοθέτη του Νίκολας Ρέι αλλά και σαν βοηθός παραγωγής του Βιμ Βέντερς.

Με τον Βιμ Βέντερς

Το 1979 ο Τζάρμους με την υποτροφία που προοριζόταν για τα δίδακτρα, γύρισε τις «Διακοπές Διαρκείας»(Permanent Vacation), μια ταινία για τις δυόμισι μέρες ενός περιπλανώμενου άντρα που δεν έχει ούτε σπίτι, ούτε δουλειά. Η ταινία βρήκε ένα περιορισμένο κοινό στην Ευρώπη ενώ στην Αμερική κανείς δεν ασχολήθηκε καν με αυτή.

Όταν ο διευθυντής στην εκτέλεση παραγωγής των ταινιών του Βιμ Βέντερς, Chris Sievernich, είδε τις «Διακοπές Διαρκείας», και πιστεύοντας στις δυνατότητες του Τζάρμους του έδωσε 40 λεπτά ασπρόμαυρου φιλμ. Ο Τζάρμους με αυτό το φιλμ γύρισε την τότε μικρού μήκους ταινία του «Πέρα από τον Παράδεισο» το 1982 μέσα σε ένα σαββατοκύριακο. Κατόρθωσε να δημιουργήσει μια ταινία 30 λεπτών μέσα από φιλμ που διαρκούσε 40 λεπτά, καδράροντας την κάθε σκηνή με μονοπλάνα, αποφεύγοντας την κλασσική μέθοδο κινηματογράφησης των σκηνών, σε συνδυασμό με το στυλιστικό μαύρο να χωρίζει την κάθε σκηνή, δομή που θα γίνει σήμα κατατεθέν για τον σκηνοθέτη και στην μετέπειτα φιλμογραφία του.  Στην συνέχεια η ταινία επεκτάθηκε σε μεγάλου μήκους και έφτασε να κερδίσει την Χρυσή Κάμερα στις Κάννες και πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ του Λοκάρνο.

Οι φωτεινοί ήρωες του περιθωρίου

Ακολούθησε το έργο «Στην παγίδα του νόμου» (1986), επίσης ασπρόμαυρο, συνεχίζοντας την θεματολογία του «Πέρα από τον Παράδεισο».

«Η αίσθηση της Αμερικής που λαμβάνουμε από όλους δεν είναι αυτή που περιμένουμε. Είναι ταινία για τους ανθρώπους του περιθωρίου» δηλώνει εμφαντικά ο Τζιμ Τζάρμους.  Ο συνεργάτης του και μουσικός Τομ Γουέιτς κάνει έναν ενδιαφέρον συσχετισμό του ίδιου του Τζάρμους με τους χαρακτήρες των ταινιών του.

«Όταν στα 15 του χρόνια άρχισαν να γκριζάρουν τα μαλλιά του, ο Τζάρμους φάνταζε σαν μετανάστης σε έναν έφηβο κόσμο. Πάντα ήταν ένας μετανάστης, ένας αγαθός, γοητευμένος ξένος από τότε. Και όλες του οι ταινίες αναφέρονται σε αυτό το θέμα».

Μπορούμε παρακολουθώντας όλη την φιλμογραφία του Τζάρμους να εντοπίσουμε επίσης έντονο το στοιχείο της πολυπολιτισμικότητας.  Στο «Πέρα από τον παράδεισο» ο Γουίλι συναντά την ξαδέρφη του από την Ουγγαρία ενώ στο «Στην παγίδα του νόμου» ο Ρομπέρτο μιλάει με σπασμένα Αγγλικά. Συνάντηση διαφορετικής κουλτούρας παρουσιάζεται και στον «Νεκρό» (1995) με τον Γουίλιαμ Μπλέικ να έρχεται σε επαφή με έναν ινδιάνο αλλά και στο «Ghost dog: Ο τρόπος των Σαμουράι» (1999). Καλύτερος φίλος του Ghost Dog (ενός πληρωμένου δολοφόνου που ακολουθεί τους κώδικες των Σαμουράι) είναι ένας Γάλλος που έχει ένα παγωτατζίδικο. Δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα αλλά καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον.

Η δράση σύρεται από τους χαρακτήρες

Οι ταινίες του Τζάρμους δεν έχουν τον χαρακτήρα μιας γραμμικής αφήγησης αλλά πλάθονται μέσα από σκηνές-επεισόδια. Το «Mystery Train» (1989), το «Μια νύχτα στον κόσμο» (1991), το «Καφές και τσιγάρα» (2003)  για παράδειγμα φέρνουν κοντά χαρακτήρες μέσα από κοινούς τόπους, άλλοτε ένα ξενοδοχείο, άλλοτε κούρσες ταξί ανα τον κόσμο, άλλοτε ένα τραπέζι με καφέδες και τσιγάρα. Στο «Τσακισμένα Λουλούδια» (2005) ένας άντρας λαμβάνει ένα γράμμα από μια παλιά ερωμένη οτι έχει κάνει μαζί του ένα γιο και συναντά παλιές ερωμένες και να διαλευκάνει το μυστήριο.  Διαφορετικά σπίτια, διαφορετικές αντιλήψεις πάνω στην οικογένεια και τον τρόπο ζωής γενικότερα θα ενωθούν και πάλι μέσα από αυτόν τον τρόπο σεναριακής δόμησης.

Ο ίδιος αναφέρει «Αντί να βρω την ιστορία και να προσθέσω τις λεπτομέρειες , συλλέγω τις λεπτομέρειες και προσπαθώ να δομήσω μια ιστορία σαν παζλ. Έχω ένα θέμα, μια ατμόσφαιρα και τους χαρακτήρες αλλά όχι μια συγκεκριμένη πλοκή που διατρέχει την ταινία».

 Γι αυτό οι ταινίες του είναι ελλειπτικές στην αφήγηση και πολλές φορές ο θεατής παρακολουθεί μικρές στιγμές ζωής που από άλλους σκηνοθέτες ίσως να είχαν κοπεί προς χάρη μιας πλοκής όπου η δράση οδηγεί τους χαρακτήρες. Στις ταινίες όμως του Τζάρμους, οι χαρακτήρες οδηγούν την δράση.

 Αναφορικά με το «Μια νύχτα στον κόσμο» ο σκηνοθέτης λέει πως «αν σκεφτείς το γεγονός ότι κάποιος παίρνει ένα ταξί, είναι κάτι ασήμαντο στην καθημερινότητά μας. Σε μια ταινία όταν κάποιος παίρνει ένα ταξί, τον βλέπεις να μπαίνει και στο επόμενο πλάνο να βγαίνει. Έτσι κατά κάποιο τρόπο το περιεχόμενο αυτής της ταινίας αποτελείται από πράγματα που συνήθως δεν περιλαμβάνονται σε μια ταινία».

Το Τζαρμικό μουσικό  road-trip

Το ταξίδι είναι ένας άλλος κρίκος στην αλυσίδα των ταινιών του Τζάρμους. To φιλμ «Στην Παγίδα του νόμου» επικεντρώνει σε 3 άντρες που από την φυλακή ξεφεύγουν μαζί για να κάνουν μια καινούρια αρχή. Στον «Νεκρό» η περιπλάνηση παίρνει μεταφυσικές διαστάσεις ενώ στο «Τσακισμένα Λουλούδια» λειτουργεί σε υπαρξιακό και συναισθηματικό επίπεδο. Το «Στα όρια του ελέγχου» (2009) η κάμερα ακολουθεί την πορεία ενός επαγγελματία δολοφόνου που θα φτάσει στην Ισπανία. Στο «Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί» δημιουργεί νυχτερινούς αιμοσταγείς περιπάτους ενώ στο «Μια νύχτα στον κόσμο» ο δρόμος απλώνεται μέσα από τις διαδρομές στα ταξί.

Σημαντικό ρόλο στις ταινίες του επίσης έχει ο ηθοποιός και η μουσική. Συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα, όπως ο Τζόνι Ντεπ, ο Φόρεστ Γουιτακερ, ο Μπιλ Μάρει κ.α. έχοντας πολλές φορές στο μυαλό του τους ίδιους τους ηθοποιούς όταν έγραφε το σενάριο.

Όσο για την μουσική στις αρχές τις δεκαετίας του 80 στη Νέα Υόρκη ο Τζάρμους έπαιζε πλήκτρα για μια No Wave μπάντα με όνομα «The Del-Byzanteens». «Η αισθητική της μουσικής σκηνής αυτής μου έδωσε το θάρρος να ασχοληθώ με τις ταινίες. Δεν βασιζόταν στην δεξιοτεχνία αλλά στην έκφραση.» Η μουσική γι αυτόν δεν είναι απλά μια ακουστική επικάλυψη.

Με τον Νιλ Γιανγκ

Στη συνεργασία του με τον Νιλ Γιάνγκ στον «Νεκρό» ο μουσικός είπε πως «η ταινία είναι ο ρυθμός και θα προσθέσω μουσική πάνω του», κάτι που δηλώνει οτι ο ρυθμός στην ιστορία και το ύφος της μουσικής έπρεπε να δένουν αρμονικά. Αλλά ο Τζάρμους πηγαίνει ακόμα παραπέρα, χρησιμοποιεί μουσικούς ως ηθοποιούς σε πολλές ταινίες του: ο Τζο Στράμερ, ο Τομ Γουέιτς, ο Τζον Λιούρι, ο Ίγκι Ποπ. Και όλοι αυτοί οι μουσικοί είχαν κάτι κοινό. Είχαν σταθεί ενάντια στην πίεση της εμπορικότητας από την ποπ κουλτούρα όπως ο ίδιος ο Τζάρμους στάθηκε ενάντια στην πίεση του εμπορικού της κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Ο Τζιμ Τζάρμους έχει τα αποκλειστικά δικαιώματα όλων των ταινιών του. Κάτι που δεν έχει καταφέρει σε τέτοιο βαθμό ούτε ο Τζον Σέιλς ούτε ο ο Τζον Κασσαβέτης.

Η τελευταία ταινία του Τζάρμους «Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί» (2013) βγάζει βόλτα αυτή τη φορά όχι κανονικούς ανθρώπους αλλά βρικόλακες. Κι ίσως μας κλείνει το μάτι σε ένα παιχνίδι όπου το περιθώριο, το ξένο, το διαφορετικό έχει μεταλλαχθεί στο πέραν του ανθρώπινου, με τα στενά όρια.

The post Τζιμ Τζάρμους appeared first on screeneye.gr.

( Μέρος Α)

  Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

«Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο, ετήσιο Φεστιβάλ της Αθήνας. Ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι.{…} Οι Νύχτες Πρεμιέρας απευθύνονται αποκλειστικά στο μεγάλο και ανήσυχο σινεφίλ κοινό της Αθήνας».

Αυτά έγραφε στο σημείωμά του ο αείμνηστος διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ Γιώργος Τζιώτζιος, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου φεστιβάλ (15-24/9/1995). Τα επόμενα χρόνια τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν. Οι Νύχτες Πρεμιέρας  έγιναν το κατεξοχήν κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, μαζεύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερο κόσμο.

Σε μια ιστορική αναδρομή 19 ετών θυμόμαστε τα highlights των προηγούμενων διοργανώσεων και τα χωρίζουμε σε δύο μέρη.

1995  

Η προβολή της ταινίας «Πριν το Ξημέρωμα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, με τους Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, που αποτέλεσε την πρώτη από τις τρεις ταινίες -η τρίτη, «Πριν τα Μεσάνυχτα», προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι με παρόντες τους συντελεστές.

Το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και ηθοποιό Εντ Γουντ (1924-1978): «Όλη του ζωή ήταν μια αργή αποσύνθεση, μια απελπισμένη προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων και δημιουργικών διεξόδων, που κράτησε δύο δεκαετίες» έγραφε το σημείωμα του προγράμματος του φεστιβάλ. Προβλήθηκε η ταινία του «Μια Νύφη για το Τέρας» και «EdWood» του Τιμ Μπάρτον με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ.

1996

H προβολή της ταινίας του 26χρονου ανερχόμενου τότε Πολ Τόμας Άντερσον «Hard Eight» με τους Φίλιπ Μπέικερ Χολ, Τζον Ράιλι, Γκουίνεθ Πάλτροου και Σάμιουελ Τζάκσον.

Το αφιέρωμα στις ταινίες μικρού μήκους της Τζέιν Κάμπιον (Μαθήματα Πιάνου), της πρώτης γυναίκας κινηματογραφίστριας που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Οι ταινίες της είχαν προβληθεί στο ντεμπούτο της στο φεστιβάλ Καννών το 1986. Πρόκειται για τις: «Peel, A Girl’s Own Story» και «Passionless Moments».

1997

Εκτός από ταινίες με πρωταγωνιστές μεγάλους χολιγουντιανούς αστέρες, όπως το «Πέμπτο Στοιχείο» με τον Μπρους Γουίλις του Λικ Μπεσόν, το «She’s So Lovely»  του Νικ Κασσαβέτης με τους Σον Πεν και Ρόμπιν Ράιτ και το «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», με τους Κιμ Μπέισιντζερ, Κέβιν Σπέισι, Ράσελ Κρόου και Γκάι Πιρς, το φεστιβάλ φιλοξένησε το αριστούργημα του Μίκαελ Χάνεκε Funny Games.

«Προσπαθώ να βρω τρόπους να αναπαραστήσω τη βία όπως πραγματικά είναι: ακατανόητη. Δείχνω τη βία όπως είναι στ’ αλήθεια: Πόνος και παραβίαση των άλλων» δήλωνε τότε ο σκηνοθέτης. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Τελικά ο Χάνεκε κέρδισε εις διπλούν στο μέλλον, για τη «Λευκή Κορδέλα» (2009) και το «Αγάπη» (2012).

Ακόμη προβλήθηκε η πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, «Tesis» με πρωταγωνίστρια την Αν Τόρεντ στο ρόλο της Άντζελας, της φοιτήτριας δημοσιογραφίας που βρέθηκε μπλεγμένη σε μια σκοτεινή υπόθεση μετά τη δολοφονία του καθηγητή της. Η ταινία απέσπασε 7 βραβεία Goya. Η πορεία του σκηνοθέτη αποδείχθηκε σημαντική («Οι Άλλοι», «Η Θάλασσα μέσα μου»).

Το αφιέρωμα στις ταινίες «Tromeo and Juliet»  και «The Toxic Avenger»  της εταιρείας Troma Entertainment των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερτς που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα 80’s και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για σκηνοθέτες όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Πίτερ Τζάκσον και ο Κέβιν Σμιθ.

1998

Στις ειδικές προβολές συμπεριλήφθηκε η καλύτερη ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι (και βραβευμένη με τρία Όσκαρ) «Η Ζωή είναι Ωραία», αλλά και το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» που ανέδειξε την Κάμερον Ντίαζ.

Στην ίδια κατηγορία προβλήθηκε το «Φόβος και Παράνοια» στο Λας Βέγκας του Τέρι Γκίλιαμ (12 Πίθηκοι) με τους Τζόνι Ντεπ, Μπενίσιο ντελ Τόρο και Έλεν Μπάρκιν.

Η προβολή της μυθικής ταινίας του Ζαν Εστάς που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων όταν κέρδισε το Ειδικό βραβείο στις Κάννες το 1973. Πρόκειται για το «Η Μαμά και η Πουτάνα» που στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε την αίγλη ενός καλτ αριστουργήματος.

1999

Στις ειδικές προβολές του φεστιβάλ φιλοξενήθηκε μία από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά, το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» του Ρότζερ Μίτσελ με τους Τζούλια Ρόμπερτς και Χιου Γκραντ.

Στο πανόραμα ταινιών προβλήθηκε η «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά», η σουρεάλ κωμωδία του Πάνου Κούτρα με τους Γιάννη Αγγελάκη, Θέμιδα Μπαζάκα, Χρήστο Μάντακα, κα.

Αφιέρωμα στον Όρσον Γουέλς («Πολίτης Κέιν») με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Δουλεύοντας με τον Όρσον Γουέλς» και των ταινιών του «Μάκβεθ», «Οθέλλος», «Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου», «Η Πηγή της Νιότης», «Ο Κύριος Αρκάντιν», «Οι Υπέροχοι Άμπερσονς».

Αφιέρωμα στον Ντάριο Αρτζέντο: «Το Πουλί με τα Κρυστάλλινα Φτερά»,» Τρόμος στην Όπερα», «Βαθύ Κόκκινο», «Το σύνδρομο του Σταντάλ», «Τενέμπρε, Φαινόμενα», «Το Φάντασμα της Όπερας».

2000

Η προβολή της ταινίας «Αυτόχειρες Παρθένοι» (με τους Τζέιμς Γουντ, Κίρστεν Ντανστ, Κάθλιν Τέρνερ, Τζος Χάρτνετ), της πρώτης ταινίας της Σοφίας Κόπολα, της ανερχόμενης τότε κόρης του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Το αφιέρωμα στους Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρεσμπέργκερ, που ίδρυσαν το δημιουργικό δίδυμο των Archers και χάραξαν θριαμβευτική σκηνοθετική πορεία από το 1940 μέχρι το 1950. Το έργο τους εκτιμήθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν σκηνοθέτες όπως ο Σκορσέζε, ο Κόπολα, ο Κιούμπρικ και ο Σπίλεμπεργκ βοήθησαν να πάρει τη θέση που του αξίζει. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Ζήτημα ζωής και θανάτου», «Ο Ηδονοβλεψίας», «Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Μαύρος Νάρκισσος», «Μια Ιστορία του Καντερμπούρι», «Η Ζωή και ο Θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ»  και «Ο Κλέφτης της Βαγδάτης».

2001

Η ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Σάντανς εκείνη τη χρονιά και έφερε στο προσκήνιο τον ώριμο πια Ράιαν Γκόσλινγκ. Ο «Πιστός» του Χένρι Μπιν αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού που έρχεται σε σύγκρουση με την εβραϊκή του παιδεία, αρνείται το παρελθόν του και προσχωρεί σε μια νεοφασιστική οργάνωση για να μετατραπεί σταδιακά σε ιδεολογικό της καθοδηγητή.

H «Σαρκική Εξάρτηση»: Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου της ίδιας χρονιάς, ταινία του Πατρίς Σιρόμ περιγράφει το βάθος του ανθρώπινου πάθους και το μεγαλείο της εσωστρέφειας.

«Η Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου»: Στο ξεκίνημα του, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) δημιούργησε μια ταινία που επιχειρεί να εξηγήσει την υπόσταση ενός φαντάσματος (δεν προκαλεί έκπληξη η συμμετοχή του στη συνέχεια ως παραγωγός σε ταινίες όπως το «Ορφανοτροφείο» και το «Μη Φοβάσαι το Σκοτάδι»). Τώρα επιστρέφει με το «Pacific Rim», εξερευνώντας αυτή τη φορά τον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας.

Αφιέρωμα στους Αδερφούς Μαρξ που επαναπροσδιόρισαν το είδος της κωμωδίας. Προβλήθηκαν ταινίες τους από το 1930-35: «Animal Crackers», «Monkey Business», «Horse Feathers», «Duck Soup», «A Night at the Opera».

2002

Προβλήθηκε η ταινία της Lynne Ramsay«Morvern Callar» με πρωταγωνίστρια τη Σαμάνθα Μόρτον. Η ταινία είχε αποσπάσει δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. Πέρασαν ωστόσο 9 χρόνια μέχρι η σκηνοθέτιδα να επιστρέψει πίσω από τις κάμερες, στο “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”.

Ακόμη προβλήθηκε η ταινία «Μη Αναστρέψιμος» του Γκασπάρ Νοέ (με τους Μόνικα Μπελούτσι και Βενσάν Κασέλ) που ήταν και προσκεκλημένος στο φεστιβάλ.

Αίσθηση προκάλεσε και το Αργεντίνικο δράμα «Εννέα Βασίλισσες»  που αποτέλεσε το ντεμπούτο του Φαμπιάν Μπιελίνσκι.

2003

To «Όλα τα αληθινά κορίτσια» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν με τους Πολ Σνάιντερ, Ζόι Ντεσανέλ και Πατρίσια Κλάρκσον αποτέλεσε τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα και μία υπόσχεση ότι πρόκειται να δούμε πολλά από αυτόν. Ο σκηνοθέτης συζητήθηκε θετικά και φέτος με τη συμμετοχή της ταινίας του «Joe» (με τον Νίκολας Κέιτζ) στο φεστιβάλ Βενετίας.

To «Fear X»: Η τρίτη ταινία του πολλά υποσχόμενου τότε Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν («Drive, «Only God Forgives ») έφερε και τον ίδιο στην Αθήνα, ως προσκεκλημένο στην προβολή της ταινίας του. Η ταινία ήταν «περισσότερο μια σπουδή πάνω στην απώλεια και λιγότερο ένα θρίλερ με εύκολα τρικ εντυπωσιασμού».

Αφιέρωμα στην Χρυσή Εποχή των αδερφών Σάο που έχτισαν ένα μεγαλειώδες στούντιο τη δεκαετία του 50, κατακτώντας την αγορά και επηρεάζοντας ανεξίτηλα το σινεμά δράσης. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Έλα να πιεις μαζί μου» (1966), «Το Χρυσό Χελιδόνι» (1968), «Κρυφές εξομολογήσεις μια κινέζας αυλικού» (1972), «Χρυσός Λωτός» (1974), Η «36^η αίθουσα των σαολίν» (1978).

Αφιέρωμα στον Ζαν Κοκτώ (1889-1963): «Το Αίμα του ποιητή», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Ο Δικέφαλος Αετός», «Οι Τρομεροί Γονείς», «Ορφέας», «Η Διαθήκη του Ορφέα». «Είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια» είχε δηλώσει.

The post Αναδρομή στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”1995-2004″ appeared first on screeneye.gr.