Γράφει η Κέλλυ Φαναριώτη

Με έναν ιδιαίτερο τρόπο και άκρως κινηματογραφικό, συνδέονται οι ζωές δύο μέχρι πρότινος άγνωστων ανθρώπων: του Αμερικανού Bob Gardner και της  νεαρής Στέλλας Κυριακοπούλου.

Συναντήθηκαν πριν δύο περίπου χρόνια,  όταν η Στέλλα αποφάσισε να σκηνοθετήσει μια μαύρη κωμωδία για έναν τυφλό άνδρα που θα επισκεπτόταν τον Παρθενώνα.  Κάνοντας μια πρόχειρη διαδικτυακή έρευνα για την πρόσβαση ατόμων με αναπηρία σε αρχαιολογικούς χώρους, έπεσε πάνω σε ένα άρθρο του 70χρόνου φιλέλληνα Bob όπου περιέγραφε την εμπειρία του από την επίσκεψή του στην Ακρόπολη.  Αυτό ήταν. Έκτοτε οι δυο τους γνωρίστηκαν και η Στέλλα κατέγραψε και μετέφερε την ιστορία του Bob στη μεγάλη οθόνη. Η ταινία με τίτλο “Bob goes to Parthenon” βραβεύτηκε στο Λος Άντζελες και προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ Αθηνών ” Νύχτες Πρεμιέρας”.

Η ιστορία

Η αγάπη του Bob για την Ελλάδα ξεκίνησε πριν αρκετά χρόνια σε ένα χωριό του Ιλινόις όπου δούλευε ως μηχανικός. Ο ελληνικής καταγωγής συνάδελφός του, του κέντρισε το ενδιαφέρον για την χώρα μας και κάπως έτσι ξεκίνησε να διαβάζει ελληνική ιστορία. Το μνημείο του Παρθενώνα ήταν εκείνο που τον εντυπωσίαζε πιο πολύ απ’όλα και είχε θέσει ως στόχο ζωής να τον επισκεφθεί κάποια στιγμή. Όταν συνταξιοδοτήθηκε και ήρθε με τη σύζυγό του την Ελλάδα, είχε χάσει την όρασή του και η πρόσβαση στην Ακρόπολη δεν ήταν εύκολη υπόθεση.

Ενώ ανέβαινε γεμάτος ενθουσιασμό τον ιερό  βράχο, άκουσε κάποια στιγμή τη σύζυγό του να του λέει πως είχαν φθάσει στο τέλος της διαδρομής και τα όρια του αρχαιολογικού χώρου δεν του επέτρεπαν να προχωρήσει.  Γυρνώντας στην Αμερική αποφάσισε να στείλει e- mails σε διάφορες ελληνικές υπηρεσίες εξηγώντας τους πως είναι τυφλός και πως θα ήθελε να του επιτραπεί η είσοδος στο μνημείο ώστε να μπορέσει να αγγίξει τα μάρμαρα.

Η επιθυμία του εισακούστηκε και τέσσερα χρόνια αργότερα επέστρεψε στην Ελλάδα όπου το όνειρό του τελικά πραγματοποιήθηκε . «Την πρώτη φορά απογοητεύτηκα, δεν κατάλαβα τίποτα, ήταν σα να βρισκόμουν στην αυλή του σπιτιού μου. Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους προκειμένου να καταφέρω να μπω στον Παρθενώνα», δηλώνει στο screeneye.net ο κ. Gardner και συνεχίζει: «πριν χάσω την όρασή μου, είχα δει πολλές φωτογραφίες από το μνημείο αυτό και τις κρατούσα μέσα μου ζωντανές. Όταν λοιπόν διέσχιζα τον Παρθενώνα με την ξεναγό μου, ένιωθα ιδιαίτερα περήφανος παρόλο που είμαι Αμερικανός και όχι Έλληνας».

Το δέος και συγκίνηση της συγκεκριμένης μέρας έχουν μείνει χαραγμένα στο μυαλό του και όπως λέει, πρόκειται για μια εμπειρία που δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ. «Περπατούσα σε ένα από τα πιο σπουδαία μνημεία του κόσμου για το οποίο διάβαζα από παλιά. Σκεφτόμουν όλους αυτούς τους ανθρώπους που βρισκόταν εδώ πριν 2.500 χρόνια. Έφερα στο νου μου τον Περικλή και όσους πέρασαν από εκεί.

Ταινία

«Σε καμία περίπτωση δεν περίμενα αυτή την ανταπόκριση. Αρχικά δεν ήθελα να κάνω την ταινία. Αποτελούσε μέρος της εργασίας μου και ήταν περισσότερο υποχρέωση παρά ευχαρίστηση για εμένα» δηλώνει η Στέλλα Κυριακόπουλος τονίζοντας πως όλα άλλαξαν όταν γνώρισε από κοντά τον Bob. «Γίναμε αμέσως φίλοι και τα γυρίσματα ήταν πολύ ενδιαφέροντα. Συνέβησαν πολλά όμορφα πράγματα κατά τύχη μέσα από τα οποία γνώρισα έναν υπέροχο άνθρωπο», μας λέει.

Το «Bob goes to Parthenon» αναδεικνύει μεταξύ άλλων το θρυλούμενο χαρακτηριστικό των Ελλήνων, το φιλότιμο. Η ανιδιοτελής βοήθεια της ξεναγού, του επικεφαλής αναστήλωσης του Παρθενώνα και μιας υπαλλήλου της αμερικάνικης πρεσβείας  στην Αθήνα, αποδείχθηκε ιδιαίτερα σημαντική όχι μόνο επειδή του επέτρεψε την είσοδο στο μνημείο, αλλά κυρίως επειδή του έδωσε αυτοπεποίθηση. « Ο Bob δεν γεννήθηκε τυφλός και δεν είχε εξοικειωθεί με το λευκό του μπαστούνι. Ένιωθε άσχημα κάθε φορά που χρειαζόταν να κυκλοφορήσει έξω ενώ φοβόταν να πάρει μόνος του το λεωφορείο. Ωστόσο, το γεγονός ότι κατάφερε να υλοποιήσει κάτι τόσο σπουδαίο, τον έκανε να νιώθει ανεξάρτητος και μόλις επέστρεψε στην Αμερική παρακολούθησε κάποια σεμινάρια για τυφλούς που τον βοήθησαν αν ζει με περισσότερη άνεση και ελευθερία», καταλήγει.

The post Στέλλα Κυριακοπούλου & Μπομπ Γκάρτνερ appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Κέλλυ Φαναριώτη,

Δράση, αγωνία, μάχη για την επιβίωση και γενικότερα όλα τα μικρά και μεγάλα συναισθήματα που χωρούν μέσα σε ένα animation, περιέχει η νέα ταινία της Έφης Παππά που απέσπασε το βραβείο McLaren για το καλύτερο βρετανικό animation στο Εδιμβούργο. Το «My Stuffed Granny» «καβαλάει το κύμα» του animation που έχει πλημμυρίσει τον παγκόσμιο κινηματογράφο δείχνοντας ότι η τέχνη των κινουμένων  σχεδίων μπορεί να πάει ένα βήμα παραπέρα.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στην Ελλάδα της κρίσης όπου μια μικρή κοπέλα ζει μαζί με τον άνεργο πατέρα της και τη γκρινιάρα γιαγιά της. Οι καταστάσεις θα γίνουν ακραίες και το μικρό κορίτσι θα χρειαστεί να ξεπεράσει τα όριά του. Κομβικό σημείο της ιστορίας είναι ο αιφνίδιος θάνατος της γιαγιάς, η σύνταξη της οποίας είναι  και ο μοναδικός πόρος επιβίωσης  της οικογένειας. Πρόκειται για μια ταινία βασισμένη στο διήγημα της Νίνας Κουλετάκη με τίτλο “Έκθεση: H γιαγιά μου”.

Βραβείο

Όπως εξηγεί στο screeneye.net,  δεν περίμενε τη διάκριση στο Εδιμβούργο.  «Όλες οι ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος ήταν πολύ υψηλού επιπέδου» μας λέει χαρακτηριστικά. Ωστόσο, δεν κρύβει τον ενθουσιασμό της για το τελικό αποτέλεσμα. «Αισθάνομαι φυσικά πολύ χαρούμενη που οι κόποι όλων όσοι εργάστηκαν σκληρά για να βγει αυτή η low budget  ταινία με κάποιο τρόπο δικαιώθηκαν»,λέει η Έφη Παππά.

Από την Ελλάδα στο Λονδίνο

Όταν το 2009 έγινε δεκτή για μεταπτυχιακό στο National Film & TV School της Αγγλίας – μια από τις πιο φημισμένες  σχολές Κινηματογράφου – ένιωσε χαρμολύπη. Κι αυτό γιατί ενώ αρχικά χάρηκε για την ευκαιρία που θα της δινόταν στο εξωτερικό, κάπου μέσα της γέμισε με  θλίψη γιατί είχε υποσχεθεί στους φίλους της ότι θα μείνει στην Ελλάδα και θα δουλέψει εδώ.

Ωστόσο, οι επαγγελματικές ευκαιρίες που της δόθηκαν στη βρετανική πρωτεύουσα, δεν την έκαναν στιγμή να μετανιώσει για την απόφασή της. « Η αγάπη μου για το σινεμά και η επιθυμία μου διαρκώς να εξελίσσομαι με κρατούν εδώ. Δεν μετανιώνω, διότι στην Ελλάδα με τις συνθήκες που επικρατούν δεν θα μπορούσα να παράγω το ίδιο έργο », διευκρινίζει.

Όπως μας λέει, τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα στο Λονδίνο για όποιον θέλει να ασχοληθεί με το animation καθώς εδώ και πολλά χρόνια υπάρχει μια εδραιωμένη κινηματογραφική βιομηχανία η οποία αποφέρει κέρδη. «Υπάρχουν αρκετές πηγές χρηματοδοτήσεων,  ταυτόχρονα όσοι θέλουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με το σινεμά συναντώνται και σε αυτή τη πόλη, εξαιτίας των πολυάριθμων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της αλλά και της συνύπαρξης στο Λονδίνο πολλών λαών της υφηλίου. Ο ανταγωνισμός φυσικά είναι πολύ μεγαλύτερος από αλλού, υπάρχει βέβαια και μεγαλύτερη ζήτηση», υπογραμμίζει.

Μπορεί προς το παρόν να μη σκέφτεται να επιστρέψει στη χώρα της καθώς στην Αγγλία της δόθηκε μια καλή εργασιακή ευκαιρία, ωστόσο θα ήθελε κάποια στιγμή η Ελλάδα να στηρίξει το έργο της. «Στόχος μου είναι να κάνω εμπνευσμένες και δυνατές ταινίες που θα αγγίξουν το κοινό. Πιστεύω αυτό είναι  το όνειρο του κάθε σκηνοθέτη. Μακάρι οι συγκυρίες να είναι τέτοιες και η Ελλάδα να μπορέσει να με στηρίξει σε αυτό. Είναι κάτι που το εύχομαι και θα το ήθελα αληθινά. Σε αυτή την περίοδο το περιβάλλον το πολύ-πολιτισμικό του Λονδίνου μου προσφέρει πολλά και αισθάνομαι οτι με βελτιώνει σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο», αναφέρει.

Όσο για το ενδεχόμενο να ασχοληθεί με άλλου είδους ταινίες πέραν των κινουμένων σχεδίων, απαντά: «Θα το ήθελα, κι αυτός είναι ο στόχους μου. Δεν ξέρω βέβαια πόσο εύκολο θα μου είναι να σκηνοθετώ ηθοποιούς. Μέχρι στιγμής οι κούκλες, μου κάνουν ο,τι τις κάνω. Και με ένα τρόπο, o ίδιος ο animator είναι ταυτόχρονα και ηθοποιός. Ελπίζω να τα καταφέρω και ήδη προσπαθώ να συγκεντρώσω κάποιες ιδέες για ένα μελλοντικό πρότζεκτ», καταλήγει. .

Επόμενος σταθμός για το «My Stuffed Granny» είναι το φεστιβάλ της Βραζιλίας  που θεωρείται- στο είδος του- ένα από τα καλύτερα του κόσμο, ενώ τον Αύγουστο θα πραγματοποιηθεί και η αμερικάνικη πρεμιέρα στο Rhode Island International Film Festival.

My Stuffed Granny from Effie Pappa on Vimeo.

The post Έφη Παππά appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη

Μπορεί η οικονομική κρίση στη χώρα μας να έχει σπρώξει αρκετούς νέους στην ξενιτιά ή να έχει «αναβάλλει» τα όνειρά τους για το  μέλλον, ωστόσο υπάρχουν και κάποιοι που κόντρα στο ρεύμα της εποχής κάνουν τα όνειρά τους πράξη. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν οι δημιουργοί του  ελληνικού animation για ενήλικες με τίτλο «Το Περίπτερο». Πρόκειται για μια νέα ιντερνετική σειρά κινουμένων σχεδίων που έκανε την εμφάνισή της πριν ένα περίπου μήνα και σκιαγραφεί με έναν ιδιαίτερο τρόπο τη νεοελληνική πραγματικότητα.

Ένας κουτοπόνηρος περιπτεράς, ένας διεφθαρμένος αστυνομικός, ένας ναρκομανής και πολλοί άλλοι, συνθέτουν το σκηνικό του πρώτου επεισοδίου που λαμβάνει χώρα στο «Εκάλεω», μια φανταστική συνοικία της Αθήνας.

Η ιδέα για το animation προέκυψε από τα χρόνια που οι χαμηλού προφίλ δημιουργοί του, σπούδαζαν ακόμη στην Αγγλία. Η μεγάλη τους αγάπη για τα κινούμενα σχέδια αλλά και η ανάγκη τους να προβάλλουν με κάποιο τρόπο την ελληνική πραγματικότητα, τους οδήγησε στη δημιουργία του πρώτου ελληνικού animation για ενήλικες.  «Θέλαμε να προβάλουμε στοιχεία της Ελληνικής πραγματικότητας και σκεφτήκαμε ότι το “Περίπτερο” είναι ένας αρκετά  ελληνικός τόπος συνάντησης και πάνω σε αυτό χτίσαμε τους χαρακτήρες και στη συνέχεια ολόκληρο το “Εκάλεω”, αναφέρουν.Τις περισσότερες ιδέες τις αντλούν από καταστάσεις και γεγονότα τα οποία ενοχλούν πάνω απ’όλα τους ίδιους και που κατά την άποψή τους πάνε πίσω τη χώρα. Στόχος τους, όπως μας λένε, δεν είναι να προσβάλουν πρόσωπα και καταστάσεις  αλλά να ξαναφέρουν στο τραπέζι θέματα τα οποία αξίζουν συζήτηση μέσα από ιστορίες των χαρακτήρων του «Περιπτέρου». «Η κριτική μας δεν θα είναι μονόπλευρη, δηλαδή μόνο για την ελληνική κοινωνία. Για παράδειγμα στο επόμενο επεισόδιο ασκούμε κριτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στις πολιτικές της. Πάντα όμως η χώρα μας και το “Εκάλεω” θα είναι στο επίκεντρο», συμπληρώνουν.

Ναρκωτικά

Ένα από τα θέματα που θίγουν στο πρώτο επεισόδιο με τίτλο «Λευκός Γάμος» είναι αυτό των ναρκωτικών. Ο σκληρός και σκοτεινός κόσμος των εξαρτήσεων δεν αποτελεί τυχαία επιλογή για τους δημιουργούς. Η μαρτυρία ενός τοξικομανή σε ένα ρεπορτάζ όπου εξηγούσε πως για να μπει σε πρόγραμμα απεξάρτησης σύντομα πρέπει να παντρευτεί τη φίλη του που κάνει κι εκείνη χρήση ουσιών, τους έβαλε σε σκέψεις. «Το παιδί αυτό εξηγούσε μεταξύ άλλων ότι το ελληνικό κράτος τον ξεφτιλίζει οδηγώντας τον στην κατάσταση που είναι, να μπαίνει σε τέτοιες διαδικασίες. Αυτές οι κουβέντες μας έκαναν να καταλάβουμε πόσο πάτο έχουμε πιάσει σε μερικά θέματα σε αυτή τη χώρα. Δεν γίνεται ένα έθνος με τέτοια ιστορία να φέρεται έτσι σε άρρωστους ανθρώπους. Μια σωστή κοινωνία αγκαλιάζει αυτά τα παιδιά και τα βοηθάει να ξεπεράσουν τα προβλήματα που έχουν», επισημαίνουν τονίζοντας πως αρχικά είχαν κάποιους ενδοιασμούς διότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα.

«Φοβηθήκαμε το ενδεχόμενο παρεξηγήσεων από άτομα που έχουν περάσει αυτές τις δυσκολίες ή συγγενείς τους αλλά γρήγορα καταλάβαμε ότι γι’ αυτούς τους ανθρώπους κάνουμε το επεισόδιο και αν το κάνουμε προσεκτικά δεν θα προσβάλουμε κανέναν».

Τα κινούμενα σχέδια στην Ελλάδα

Παρά το γεγονός πως το animation δεν έχει αναπτυχθεί ιδιαίτερα στη χώρα μας, οι δημιουργοί του «Περιπτέρου» είναι αισιόδοξοι χάρη στη δύναμη του διαδικτύου. Όπως επισημαίνουν, επέλεξαν να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο αντικείμενο επειδή πάνω απ’όλα το αγαπούν και απολαμβάνουν την διαδικασία δημιουργία τους. «Παρά τις πολλές αντικειμενικές δυσκολίες, πιστεύουμε ότι έχει προοπτικές να πάει καλά μια τέτοια δουλειά στην Ελλάδα. Σίγουρα είναι πολύ δύσκολο να βρεις χρηματοδότηση, ειδικά αν έχεις θεματολογία που μπορεί να ενοχλήσει, αλλά το διαδίκτυο  μπορεί να βοηθήσει αρκετά την εξέλιξη μιας τέτοιας δουλειάς», λένε και προσθέτουν: «o κόσμος του animation έχει αρχίσει να ενδιαφέρει όλο και περισσότερο το Ελληνικό κοινό και έχει πια αλλάξει η άποψη ότι τα κινούμενα σχέδια είναι μόνο για παιδιά. Όχι ότι παλιότερα δεν υπήρχε κοινό αλλά πλέον με τη βοήθεια του διαδικτύου είναι πολύ πιο εύκολο να φτάσουν αυτές οι δουλειές στο ευρύ κοινό αφού δεν υπάρχουν ακόμα  εγχώριες παραγωγές».

Σχέδια για το μέλλον

Στόχος τους είναι να καταφέρουν να κάνουν αυτή την ασχολία βιώσιμη και να μπορέσουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με το κινούμενο σχέδιο στην Ελλάδα. «Έχουμε ήδη αρκετές ιδέες για τα επόμενα επεισόδια και αυτή τη στιγμή είμαστε στη διαδικασία  παραγωγής του 2ου επεισοδίου “Οι Γερμανοί Ξανάρχονται”. Ελπίζουμε ότι το όνειρο μας θα πραγματοποιηθεί και θα δημιουργήσουμε πολλούς κύκλους επεισοδίων. Το μόνο σίγουρο είναι ό,τι θα κάνουμε ότι μπορούμε για να συμβεί αυτό», καταλήγουν.

The post Πρώτοποριακό Ελληνικό Animation για Ενήλικες. ” Το Περίπτερο”. appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Κέλλυ Φαναριώτη

Την ελληνική της πρεμιέρα κάνει την Πέμπτη 1/5 η ταινία «Να κάθεσαι και να κοιτάς», κλείνοντας μια επιτυχημένη διαδρομή σε Φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Το Screeneye.net μίλησε  με τον σκηνοθέτη της Γιώργο Σερβετά ο οποίος αναφέρθηκε και στη νέα γενιά σκηνοθετών που φαίνεται ότι ήρθαν για να μείνουν…

Με σκηνικό μια λεηλατημένη από τους ανθρώπους ελληνική κωμόπολη, η 30χρονη Αντιγόνη (Μαρίνα Συμεού) θα προσπαθήσει να κάνει μια καινούρια αρχή μακριά από το χάος των αστικών κέντρων. Ωστόσο, εκεί θα έρθει αντιμέτωπη με την υποβόσκουσα  βία, τις προκαταλήψεις και έναν ανομολόγητο όρκο σιωπής.Ο τίτλος της ταινίας κάθε άλλο παρά τυχαίος είναι καθώς σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, αποτυπώνει τη στάση ζωής της ηρωίδας. Όπως λέει, για την Αντιγόνη δείχνει πιο εύκολο να αλλάξει τον κόσμο της παρά να προσαρμοστεί σε αυτόν. Η ταινία μάλιστα, συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ του Τορόντο αλλά και στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, από τα οποία απέσπασε εξαιρετικές κριτικές.

Γιατί επιλέξατε την επαρχία και όχι ένα αστικό κέντρο όπου οι συνθήκες ζωής είναι κατεξοχήν πιο βίαιες και απρόσωπες; Υπάρχει κάποιο σημαινόμενο γύρω από αυτό;

Δεν νομίζω ότι οι συνθήκες ζωής στις μεγάλες πόλεις είναι πιο βίαιες. Κατά κάποιον τρόπο αυτό που συμβαίνει στην επαρχία δεν είναι παρά η αντανάκλαση πολιτικών αποφάσεων και παραγωγικών σχέσεων που αναπτύσσονται αντίστοιχα και στο κέντρο. Δεν είναι άλλοι κόσμοι, είναι συμπληρωματικοί. Πολύ περισσότερο, νομίζω ότι σήμερα η επαρχία είναι ένα νέο πεδίο κερδοφορίας.Η κρίση πυροδότησε έναν νέο γύρο λεηλασίας της φύσης, κάτι που είναι ιδιαίτερα ορατό στην διαμόρφωση και στην σημειολογία του τοπίου της επαρχίας. Η ίδια η σημειολογία του τοπίου απηχεί απροκάλυπτα αυτό που η πολιτική κυριαρχία του καπιταλισμού αποκρύπτει: ότι τα λεφτά φτιάχνονται σε μια βρώμικη πίσω αυλή, λεηλατώντας φύση και ανθρώπινη σάρκα. Κάτι που είχα πει και αλλού είναι το εξής:

Στον “μεγάλο ύπνο” του Τσάντλερ περιγράφεται η βίλα ενός πετρελαιοπαραγωγού, πάνω σε έναν  λόφο που βλέπει τις πετρελαιοπηγές. Με έναν αντίστοιχο τρόπο, στην επαρχία λείπει η αισθητική σεμνοτυφία της Αθήνας, υπάρχει σε κοινή θέα τόσο ο πλούτος, όσο και το βρώμικο υπόβαθρό του.Επίσης, υπάρχουν και λόγοι τεχνικοί για την επιλογή της επαρχίας: μπορεί κανείς να χτίσει κινηματογραφικά ένα κοινωνικό περιβάλλον από λίγους ανθρώπους, και το σημαντικότερο, από ανθρώπους που δεν θα έρχονταν σε επαφή στο περιβάλλον της μεγάλης πόλης.

 Ο τίτλος “Να κάθεσαι και να κοιτάς” σηματοδοτεί την παθητικότητα με την οποία αντιμετωπίζουν οι νέοι σήμερα την κοινωνικοοικονομική κρίση;

Ο τίτλος της ταινίας είναι από μια ατάκα σε ένα παλιό γουέστερν, το “3:10 to Yuma “. Έχει να κάνει με την στάση της ηρωίδας της ταινίας, με την άρνηση του τίτλου από αυτήν: για την Αντιγόνη δείχνει πιο εύκολο να αλλάξει τον κόσμο της παρά να προσαρμοστεί σε αυτόν.

 Τι διαφοροποιεί τη νέα γενιά των Ελλήνων σκηνοθετών από τις προηγούμενες και εμφανίζονται αυτά τα χρόνια μεγαλύτερες επιτυχίες σε σχέση με το παρελθόν; Είναι θέμα συγκυριών ή οι νέοι δημιουργοί αντιλαμβάνονται διαφορετικά το σινεμά;

Δεν έχω γνωρίσει την προηγούμενη γενιά σκηνοθετών πέρα από τις ταινίες τους, και ούτε γνωρίζω περισσότερο την νέα.  Νομίζω ότι καθοριστικό ρόλο στην ελληνική κοινωνική μυθολογία ήταν ο εμφύλιος και η ανάγκη κατανόησης και αφομοίωσης. Η ταινία που θεωρώ ότι μετατόπισε το κέντρο ενδιαφέροντος του σύγχρονου ελληνικού σινεμά είναι “το σπιρτόκουτο” του Γιάννη Οικονομίδη. Κατά κάποιον τρόπο έβγαλε στο προσκήνιο μια πιο τρέχουσα ελληνική ενοχή: την πρόσφατη συγκρότηση της ελληνικής αστικής τάξης, τον υφέρποντα φασισμό που ανατράφηκε στην μικροαστική θαλπωρή μιας ευημερούσας τάξης.

Κατά τα άλλα δεν μπορώ να αντιληφθώ ως μια ενότητα το νέο ελληνικό σινεμά. Στην Ελλάδα υπάρχει η εμπειρία της φτώχειας που ακολούθησε την ευημερία, κάτι που δεν έχει γίνει ακόμα ορατό αλλού στην Ευρώπη, αλλά που δεν επιδέχεται μιας μονοσήμαντης προσέγγισης. Βρίσκω ότι σε ένα κομμάτι του νεότερου ελληνικού σινεμά εκφράζεται το πένθος ενός κομματιού της κοινωνίας για το πάρτι της ευημερίας που τελείωσε, μια καλλιτεχνικά εκλεπτυσμένη εκδοχή του “μαζί τα φάγαμε”. Από την δική μου πλευρά, βρίσκω ότι η φτώχεια των τελευταίων χρόνων είναι απότοκο αυτής της ευημερίας και της κοινωνικής συνείδησης που έθρεψε. Όπως μίσησα την ευημερία της ολυμπιακής -Σημιτικής Ελλάδας, το ίδιο μισώ την φτώχεια που την ακολούθησε.

Αυτό εν τέλει που φέρουν οι νέες ελληνικές ταινίες είναι η θεώρηση των δημιουργών τους. Φτιάχνονται μέσα σε μια πολύ ενδιαφέρουσα κοινωνική κατάσταση που δεν μπορεί να αφήνει αδιάφορο κανέναν, αλλά που δεν επιδέχεται και μιας μοναδικής οπτικής.

Το  «Να κάθεσαι και να κοιτάς» από 1/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Γιώργος Σερβετάς appeared first on screeneye.gr.

Η δημιουργός του ντοκιμαντέρ “Playing with the Fire” μιλά στο Screeneye.net

Γράφει η Κέλλυ Φαναριώτη

Μπορεί άραγε μια γυναίκα να ασχοληθεί με την υποκριτική στο Αφγανιστάν, μια χώρα όπου η θηλυκότητα από μόνη της είναι καθολικά ένοχη;

Την απάντηση δίνει η ηθοποιός και σκηνοθέτις Αννέτα Παπαθανασίου, η οποία αποφάσισε πριν ένα περίπου χρόνο να διδάξει την Αντιγόνη του Σοφοκλή στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ.

Οι ιθύνοντες του πανεπιστημίου δέχθηκαν με μεγάλη χαρά την πρότασή της και τα σεμινάρια ξεκίνησαν αμέσως. Ωστόσο, φθάνοντας στο Αφγανιστάν, ανακάλυψε κάτι που μέχρι πρότινος  δεν ήξερε, ότι δηλαδή η υποκριτική τέχνη θεωρείται εκεί ανήθικη και  οι γυναίκες ηθοποιοί αντιμετωπίζονται σαν πόρνες.

Μάλιστα, όπως εξηγεί στο Screeneye.net, την ημέρα που έφτασε στην Καμπούλ, κάποιοι είχαν σκοτώσει μια ηθοποιό επειδή ο ρόλος που έπαιζε στην τηλεόραση θεωρήθηκε αντίθετος προς το Ισλάμ.

«Αποφάσισα να καταγράψω τις ιστορίες των γυναικών αυτών και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο “Παίζοντας με τη Φωτιά”. Δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα να είσαι γυναίκα στο Αφγανιστάν. Πολλές κοπέλες δέχονται καθημερινά απειλές για τη ζωή τους από την ίδια τους την οικογένεια επειδή θέλησαν να ασχοληθούν με την τέχνη», δηλώνει χαρακτηριστικά.

Στα σεμινάρια για την αρχαία ελληνική τραγωδία που πραγματοποίησε στο πανεπιστήμιο της Καμπούλ, απευθυνόταν κατά κύριο λόγο σε άντρες καθώς οι γυναίκες που δήλωσαν συμμετοχή ήταν μόλις 8. Κάποιες από αυτές μάλιστα, δεν παραδέχτηκαν δημόσια το λόγο που πήραν μέρος στα σεμινάρια, που δεν ήταν άλλος από την επιθυμία τους να ασχοληθούν με την υποκριτική.

«Μερικές κοπέλες, επειδή φοβόντουσαν για τη ζωή τους, δήλωναν πως ήθελαν να ασχοληθούν με τη συγγραφή ή τη σκηνοθεσία και όχι με την υποκριτική. Η έκθεση στην τηλεόραση και στη σκηνή είναι πολύ επικίνδυνη για τα κορίτσια εκεί και για το λόγο αυτό οι περισσότερες κοπέλες που γνώρισα, θέλουν να φύγουν», προσθέτει.

Γυναίκες ηθοποιοί «παίζουν με τη φωτιά» στο Αφγανιστάν

Στόχος της κυρίας Παπαθανασίου και των υπόλοιπων συντελεστών του ‘PlayingwiththeFire” είναι η ανάδειξη των σοβαρών δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες ηθοποιοί στη χώρα αυτή και η ευαισθητοποίηση της παγκόσμιας κοινότητας. «Δεν είναι δυνατόν εν έτη 2013 κάποιος να βάλλεται σε τέτοιο βαθμό απλά και μόνο επειδή θέλει να γίνει ηθοποιός», τονίζει η δημιουργός του ντοκιμαντέρ επισημαίνοντας παράλληλα την όρεξη των Αφγανών για μάθηση και δημιουργικότητα. «Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί που θέλουν να μορφωθούν, να ασχοληθούν με την τέχνη και γενικότερα να έχουν περισσότερες ελευθερίες. Φανταστείτε πως θαυμάζουν όλους εμάς στη Δύση για το δικαίωμά μας να ασχολούμαστε με ό,τι πραγματικά μας ενδιαφέρει».

Το “Playnig with the Fire” θα προβληθεί τον ερχόμενο Μάρτιο στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ενώ όπως μας λέει η κα. Παπαθανασίου, δεν σκοπεύει να την προβάλει στο Αφγανιστάν προκειμένου να μη θέσει σε κίνδυνο τη ζωή των κοριτσιών.

Χρηματοδότηση

Με αρκετή δουλειά, μεράκι και προσωπικές θυσίες, οι συντελεστές κατάφεραν να ολοκληρώσουν τα γυρίσματα του  ντοκιμαντέρ στο Αφγανιστάν. Ωστόσο, μετά το αιφνίδιο κλείσιμο της ΕΡΤ, η ομάδα αναγκάστηκε να απευθυνθεί  στο κοινό για να ολοκληρώσει την χρηματοδότηση της ταινίας που αφορά ένα μικρό γύρισμα στο Βερολίνο, τη μετάφραση, το μοντάζ και τον υποτιτλισμό.

Μπορείτε λοιπόν μέχρι τις 15 Νοεμβρίου να στηρίξετε έμπρακτα την προσπάθεια αυτή μέσω του indiegogo

http://www.indiegogo.com/projects/playing-with-fire–2

Αξίζει να σημειωθεί πως πριν την ολοκλήρωσή της, η ταινία κατέχει ήδη μία σημαντική διάκριση αφού έλαβε το βραβείο του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ντοκιμαντέρ για το καλύτερο υπό ανάπτυξη πρότζεκτ στη Θεσσαλονίκη τον Μάρτιο του 2013 (EDN – Doc OnAir Prize).

Το Trailer

The post Αννέτα Παπαθανασίου appeared first on screeneye.gr.

 Η 23χρονη σκηνοθέτις που βραβεύτηκε στο φεστιβάλ «PLURAL+ 2013» του ΟΗΕ 

Συνέντευξη στην Κέλλυ Φαναριώτη

Αν τελικά υπάρχει στη χώρα μας ένα πραγματικό «success story», είναι μάλλον αυτό που γράφει η νέα γενιά, καθώς ολοένα και περισσότεροι Έλληνες διαπρέπουν διεθνώς  για τη δουλειά τους. Ενδεικτική είναι η περίπτωση της 23χρονης Ειρήνης Γκάτση, η οποία αποπειράθηκε να πάρει  μέρος στο φεστιβάλ «PLURAL+ 2013» του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τη Συμμαχία των Πολιτισμών (UNAOC) και του Διεθνούς Οργανισμού για τη Μετανάστευση (IOM), με την ταινία «drop it», που σημαίνει μην το συνεχίζεις. Η μικρού μήκους ταινία που πραγματεύεται τη διαφορετικότητα μέσα σε μια κοινωνία , διακρίθηκε ανάμεσα σε 254 προτάσεις από 71 χώρες και κατάφερε να αποσπάσει το βραβείο «Universal Forum of Cultures Foundation Award», η απονομή του οποίου θα γίνει το Δεκέμβριο στη Νέα Υόρκη.

«Στόχος μου ήταν να τονίσω τη διαφορετικότητα μεταξύ των ανθρώπων, η οποία αποτελεί πηγή πολλών προβλημάτων στην κοινωνία, ειδικότερα τον τελευταίο καιρό. Άτομα που διαφέρουν έστω και ελάχιστα από τη μάζα, περιθωριοποιούνται και καταλήγουν να είναι μια μειονεκτούσα ομάδα, η οποία πολλές φορές αντιμετωπίζεται ρατσιστικά», δηλώνει χαρακτηριστικά στο Screeneye.net.

Στο πεντάλεπτο ταινιάκι , οι πρωταγωνιστές που αντιπροσωπεύουν διαφορετικές ηλικιακές και κοινωνικές ομάδες, προβάλλονται σε διπλό πλάνο. Όπως εξηγεί η Ειρήνη Γκάτση, στόχος της ήταν η ανάδειξη της πολλαπλότητας και της αρμονικής συνύπαρξης ανθρώπων με διαφορετικά χαρακτηριστικά.

« Επέλεξα να προβάλω διαφορετικές μεταξύ τους περιπτώσεις και στο τέλος να περάσω στον θεατή το μήνυμα πως όλοι, ανεξαιρέτως, είμαστε άνθρωποι, όλοι έχουμε ανάγκες και συναισθήματα. Την οποιαδήποτε διαφορά πρέπει να την αντιμετωπίζουμε θετικά, να ‘αγκαλιάζουμε’ το διπλανό μας και να μάθουμε από αυτόν. Κανείς δεν επέλεξε να γίνει πρόσφυγας απλά και μόνο για να δυσκολέψει τη ζωή ενός άλλου λαού», τονίζει η νεαρή δημιουργός.

Τα σχέδια της Ειρήνης για το μέλλον συνοψίζονται στην προβολή και τη διάδοση της ισότητας των ανθρώπων στα πλαίσια μιας κοινωνίας. Η ίδια είναι φοιτήτρια στο τμήμα «Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών» του Παντείου Πανεπιστημίου, δραστηριοποιείται έντονα στον τομέα των αλληλέγγυων δομών, είναι υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κάνει την πρακτική της στο ελληνικό τμήμα της Unesco. Όσο για το αν σκέφτεται να παραμείνει ή όχι στην Ελλάδα μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, απαντά:

«Θα ήθελα να μείνω στη χώρα μου, να προσφέρω και να δημιουργήσω, γιατί πάντα υπάρχουν άτομα που χρειάζονται βοήθεια αλλά από την άλλη το εξωτερικό είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για να διευρύνεις τους ορίζοντές σου, να πειραματιστείς με καινούρια πράγματα και να γνωρίσεις πολύ κόσμο Θα δείξει».

Aξίζει να σημειωθεί πως οι συντελεστές και οι ηθοποιοί που πήραν μέρος στο “Drop it”, δούλεψαν αφιλοκερδώς. «Θέλω να ευχαριστήσω θερμά όλους όσους συμμετείχαν σε αυτή την προσπάθεια. Χωρίς αυτούς τους ανθρώπους το ‘Drop it” θα είχε παραμείνει απλά μια ιδέα», καταλήγει.

The post Ειρήνη Γκάτση appeared first on screeneye.gr.

 Η Βίαιη Ενηλικίωση των Προσφυγόπουλων στην Ελλάδα της Κρίσης

   Ο Αντώνης Τολάκης, δημιουργός του βραβευμένου ντοκιμαντέρ  «Ηλιόσποροι»  στο Screeneye.net   Γράφει η Kέλλυ Φαναριώτη  

Το βραβείο« Ειδική Μνεία  Καλύτερου Μεσογειακού Ντοκιμαντέρ» στο Sole Luna International Mediterranean Doc Festival, στο Παλέρμο της Ιταλίας απέσπασε  το ντοκιμαντέρ «Ηλιόσποροι», σε σκηνοθεσία Αντώνη Τολάκη.

Η ταινία πραγματεύεται τη ζωή ανήλικων προσφύγων από το Αφγανιστάν που ζουν στο δρόμο πουλώντας ηλιόσπορους στα πάρκα και τις πλατείες της Αθήνας προκειμένου να καταφέρουν να επιβιώσουν.

Όπως εξηγεί ο κ. Τολάκης στο Screeneye.net, αφορμή για τη δημιουργία του συγκεκριμένου ντοκιμαντέρ αποτέλεσε η πληροφορία πως σ’ ένα πάρκο στο κέντρο της Αθήνας ζούσαν, χωρίς στέγη και φροντίδα,  πάρα πολλοί πρόσφυγες , κυρίως παιδιά από το Αφγανιστάν.

«Πέρυσι τέτοια εποχή έμαθα, μέσα από κάποιες επαφές που είχα με το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, πως  πάρα πολλά παιδιά από το Αφγανιστάν, ζούσαν στο πάρκο πίσω από το πεδίον του Άρεως. Πήραμε λοιπόν την πρωτοβουλία με τους συνεργάτες μου και πήγαμε να τα γνωρίσουμε από κοντά. Συναντήσαμε μια παρέα μικρών παιδιών που πουλούσαν ηλιόσπορους στα πάρκα και στις πλατείες για να επιβιώσουν. Μικρά παιδιά, εγκλωβισμένα στη χώρα μας, που  δεν μπορούσαν να φύγουν από εδώ ούτε να  επιστρέψουν  στην κατασπαραγμένη από τον πόλεμο πατρίδα τους», δηλώνει χαρακτηριστικά.

Εκείνο που έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στον κ. Τολάκη και τους συνεργάτες του, ήταν πως παρά το γεγονός πως τα παιδιά αυτά ζούσαν στα όρια της απόλυτης φτώχειας , έβρισκαν πάντα χρόνο για να χαρούν της ανεμελιά που χαρακτηρίζει την παιδική  ηλικία . «Ήταν πολύ όμορφο αυτό γιατί την ίδια στιγμή που δούλευαν  μπορούσαν παράλληλα να απολαμβάνουν και την ελευθερία που τους  προσέφερε ο δρόμος.  Και την ώρα που επιβίωναν με ένα και δύο ευρώ την ημέρα ,  ονειρεύονταν  ένα καλύτερο μέλλον: να φύγουν στη βόρεια Ευρώπη, να πάνε σχολείο και να κάνουν μια αξιοπρεπή δουλειά όταν μεγαλώσουν. Και τελικά τα κατάφεραν», προσθέτει.

Στόχος του δημιουργού δεν ήταν η εύκολη συγκίνηση και ο οίκτος του θεατή αλλά η έγερση ερωτημάτων αναφορικά με την χαμένη παιδική αθωότητα.

«Σκοπός μου όταν κάνω ντοκιμαντέρ είναι να θέσω στον θεατή μια πραγματικότητα προς κωδικοποίηση. Νιώθω πως έχω να αναμετρηθώ με την πραγματικότητα για να  αναδείξω την αλήθεια που κρύβεται μέσα της.  Είναι πάρα πολύ δύσκολο να αφηγηθείς μια ταινία με παιδιά που ζουν σε αυτή την κατάσταση. Συζητούσαμε επί ένα μήνα  με τους άμεσους συνεργάτες μου, την Τζούλια Σπυροπούλου, τον Πιέτρο Ραντίν και την Εύη Στάμου, για την ηθική στάση που θα έπρεπε να τηρήσουμε απέναντι στα παιδιά αυτά. Ο Σαίντ και η παρέα τους μας είχαν δείξει μια απίστευτη ωριμότητα που δεν ταίριαζε στην ηλικία τους. Κι εμείς έπρεπε να σταθούμε ακριβώς στο ύψος τους. Να μην τα δούμε ούτε από ψηλά, ούτε από χαμηλά», υπογραμμίζει.

Μάλιστα, το ντοκιμαντέρ «Ηλιόσποροι» επιλέχθηκε να συμμετάσχει στο τμήμα ‘’ Ντοκιμαντέρ και Παιδιά’’ στο  Διεθνές Φεστιβάλ του Άμστερνταμ – το μεγαλύτερο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ στην Ευρώπη. «Μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι οι  ‘’ Ηλιόσποροι’’ , ένα ‘’ σκληρό’’ και ‘’ωμό’’ ντοκιμαντέρ κατά τη γνώμη μας , μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εκπαιδευτικό εργαλείο. Κι αυτό είναι  πολύ σημαντικό για εμάς, γιατί δείχνει πως το σινεμά , ως  καλλιτεχνικό γεγονός, ανακτά τη βαρύτητα  του κοινωνικού του ρόλου».

Επιπλέον, οι «Ηλιόσποροι» έχουν συμμετάσχει και σε άλλα φεστιβάλ όπως είναι το 27^th Parnu International Documentary Film Festival στην Εσθονία, όπου ήταν προτεινόμενο στην κατηγορία «Καλύτερο Ντοκιμαντέρ για Παιδιά», στο 2^ndIonian Digital International Film Festival και στην Ιταλία όπου και απέσπασε το βραβείο «Ειδική Μνεία Καλύτερου Μεσογειακού Ντοκιμαντέρ». «Τα φεστιβάλ μας δίνουν ένα βήμα ελεύθερης έκφρασης,  τη δυνατότητα να ακουστεί η φωνή μας. Από τη στιγμή που πιστεύουμε πως έχουμε κάτι να πούμε ή να συζητήσουμε για τη χώρα μας ή για τα θέματα που απασχολούν τον κόσμο, θα πρέπει αυτή μας η άποψη να ακούγεται», τονίζει προσθέτοντας παράλληλα την ανάγκη επαναλειτουργίας  δημόσιων και ιδιωτικών φορέων που προωθούσαν τα ντοκιμαντέρ.

«Θεωρώ πως θα πρέπει να ανασυγκροτηθούν οικονομικά οι φορείς που προωθούσαν και προέβαλαν τα ντοκιμαντέρ ώστε αυτά  να φτάνουν στο κοινό.Εκείνο όμως που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι ο κινηματογράφος και γενικότερα η τέχνη, συνδέεται πάντα με μια οικονομική διεργασία , η όποια αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα βρίσκεται σε ύφεση. Θα πρέπει λοιπόν εμείς, οι δημιουργοί, να σκεφτόμαστε πού αλλού στο εξωτερικό υπάρχει η δυνατότητα χρηματοδότησης, προβολής και διανομής των ντοκιμαντέρ και να στραφούμε στην αγορά εκείνη. Χρειάζεται δηλαδή να είμαστε λίγο πιο εξωστρεφείς και ευέλικτοι  στις δύσκολες αυτές οικονομικές συγκυρίες», διευκρινίζει.

Η περίοδος αυτή είναι ιδιαίτερα δημιουργική για τον κ. Τολάκη μιας και ετοιμάζει μια μεγάλου μήκους ταινία με τίτλο «Αύριο στη μάχη να με σκεφθείς», μια μικρού μήκους ταινία μυθοπλασίας, την ‘’Αίσα’’,   ενώ ήδη βρίσκεται σε πρόβες για  μια θεατρική παράσταση , «Το τυφλό Σημείο» του Γιάννη Μαυριτσάκη, που θα ανεβάσει το χειμώνα ο Πανελλήνιος Επιστημονικός Σύλλογος θεατρολόγων  (ΠΕΣΥΘ).

The post Αντώνης Τολάκης appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Κέλλυ Φαναριώτη

H πρόσφατη μικρού μήκους ταινία της διεθνώς αναγνωρισμένης δημιουργού του “Counting Happiness” Bενετίας Ευριπιώτου, είναι γεγονός.

Το «Alina HATson» με πρωταγωνιστές τη Γιούλικα Σκαφιδά και το Γιώργο Νικολαϊδη, πραγματεύεται τη ζωή μιας νέας γυναίκας που εμπνέει, αναζητά, κι επιθυμεί με πάθος. Ένα πρωινό γεμάτο χρώμα, μουσική, εκπλήξεις και, φυσικά, καπέλα –το σήμα κατατεθέν της ηρωίδας- φέρνει στη ζωή της μια συναισθηματική ανατροπή. Τίποτα όμως δεν είναι ικανό να την κάνει να λυγίσει, γιατί ξέρει ότι η ζωή φοράει το καπέλο που εσύ θα της βάλεις.

Η ταινία γυρίστηκε στο πλαίσιο πρωτοβουλίας του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου που προσκάλεσε τέσσερις βραβευμένους σκηνοθέτες να δημιουργήσουν για το 3ο Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας από μία ταινία με θέμα: «Καλοκαίρι στην Αθήνα: Φόβος και Ελπίδα».

Το Screeneye μίλησε με τη δημιουργό της ταινίας Bενετία  Ευριπιώτου λίγες ώρες πριν την πρεμιέρα του έργου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Στην ταινία η “Alina HATson” η ηρωίδα έχει πάθος με τα καπέλα. Ποιος είναι ο ιδιαίτερος συμβολισμός τους;

Η Alina HATSon – Γιούλικα Σκαφιδά-  χρησιμοποιεί τα καπελά ως μέσο έκφρασης των συναισθημάτων της. Κάθε καπέλο για εκείνη αντιστοιχεί σε μια ξεχωριστή διάθεση και την βοηθούν στην πορεία της ταινίας να ξεπεράσει πιο εύκολα τις ανατροπές της ζωής. Ουσιαστικά, κάθε καπέλο είναι μια δήλωση.

 Η ταινία ξεκινά με μια έκρηξη θετικών συναισθημάτων, χρωμάτων και εικόνων. Στη συνέχεια όμως έρχεται μια δραματική ανατροπή η οποία με τη σειρά της δίνει στη θέση της στην ελπίδα. Ποιος είναι ο τελικός (αν υπάρχει) σκοπός αυτών των μεταβολών;

Οι μεταβολές υπάρχουν στην καθημερινότητα κάθε ανθρώπου, το θέμα είναι πως τις αντιμετωπίζουμε και ποσό τις αφήνουμε να διοικούν την ζωή μας, τα όνειρα και τα σχέδια μας. Πολλές φορές η πορεία μοιάζει προδιαγεγραμμένη αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο βηματισμός μας πρέπει να είναι ίδιος, η ταχύτητα ή η στάση πολλές φορές αλλάζει την εικόνα και πιθανόν και το αποτέλεσμα-τελικό προορισμό.

Ποια σκηνή θεωρείς πως συμπυκνώνει με τον καλύτερο τρόπο την ουσία της ταινίας;

Η ταινία είναι ήδη «συμπυκνωμένη» σε 16 λεπτά, κάθε σκηνή είναι ένα τοπίο, διαλέγεις κάποιο που να σου ταιριάζει και μπαίνεις μέσα.

Θεωρείς πως ένας χωρισμός μπορεί τελικά να μας απελευθερώσει;

Η ελευθερία είναι ο μόνος στόχος, ό,τι δεν την σκλαβώνει την βοηθά να πάει ψηλότερα.

Ένας χωρισμός μπορεί να είναι λυτρωτικός μπορεί και καταστροφικός είναι θέμα χειρισμού της πραγματικότητας.

Η προηγούμενή σου ταινία “Counting Happiness” άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις σε διεθνές επίπεδο. Πόσο ψηλά έχεις ανεβάσει τον πήχη για τη νέα σου ταινία; 

Δεν υπάρχει πήχης, κοιτάμε πάντα τα σύννεφα αλλά ρίχνουμε και προς τα κάτω ματιές μη πέσουμε σε λακκούβα, όλα μια σβούρα είναι, το θέμα είναι να μην μένεις στάσιμος και περιμένεις ποτέ θα βρέξει. Καβάλα ένα σύννεφο και προχώρα.

 Ποια πρακτική θεωρείς πως πρέπει να ακολουθηθεί προκειμένου οι μικρού μήκους ταινίες να φθάνουν στο κοινό και να μην παραμένουν στα συρτάρια και τους σκληρούς δίσκους;

Νομίζω ότι το ενδιαφέρον του κοινού παγκοσμίως για μικρού μήκους ταινίες έχει αυξηθεί κατά πολύ, οι δημιουργοί εκφράζουν όλο και πιο δυνατά αυτό που έχουν να πουν και τα μέσα και το διαδίκτυο βοηθούν πολύ.

Ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον;

Να φτιάξω ένα καπέλο που θα καταγράφει όσα βλέπει και ακούει και θα μου τα μεταφέρει φιλτραρισμένα, για να μπορώ να συγκεντρώνομαι πιο εύκολα σε αυτό που θέλω.

Η πρεμιέρα της ταινίας “Alina HATson” θα πραγματοποιηθεί  το Σάββατο 28/9 , στο πλαίσιο των προβολών του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας» στις 17:30.

The post Bενετία Ευριπιώτου appeared first on screeneye.gr.