Της Μερόπης Κυριάκου-Κακοπιέρου

Δεν βλέπει κανείς εύκολα μια καλή ελληνική ταινία σε διεθνές αμερικάνικο κινηματογραφικό φεστιβάλ. Φέτος το Tribeca φιλοξένησε το «Τετάρτη 4:45» του Αλέξη Αλεξίου, ένα καλοδουλεμένο γκανγκστερικό νουάρ, το οποίο εστιάζει σε μια Αθήνα διαφορετική απ’ ότι την έχουμε συνηθίσει κινηματογραφικά. Ο ίδιος όπως και ο παραγωγός Θανάσης Καραθάνος παρευρέθηκαν για τις ανάγκες παρουσίασης του φιλμ στη Νέα Υόρκη.

Το Tribeca είναι ένα διεθνές φεστιβάλ με μεγάλη βαρύτητα στα κινηματογραφικά δρώμενα, όσων αφορά τις ανεξάρτητες παραγωγές. Πως αισθάνεσαι που βρίσκεσαι εδώ;
Νιώθω πολύ όμορφα. Οι ελληνικές ταινίες δεν έχουν καταφέρει να προβληθούν σε αμερικάνικα φεστιβάλ και το γεγονός από μόνο του, με ιντριγκάρει. Το «Τετάρτη 4:45» είναι η πρώτη ταινία από το 2004,που συμμετέχει στο Tribeca , όπου τότε φιλοξενήθηκε η «Πολίτικη Κουζίνα», όχι όμως στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ. Πάνε δηλαδή 11 χρόνια. Επίσης η ταινία η ίδια θα έλεγα πως φλερτάρει με το Αμερικάνικο σινεμά. Η Νέα Υόρκη έχει ταυτιστεί με το νουάρ και εν προκειμένω με το γκανγκστερικό φιλμ.

Πόσο σημαντικό θεωρείς να παίζονται οι ελληνικές ταινίες σε διεθνή φεστιβάλ;
Είναι σημαντικό οι ταινίες να μπορούν να βρουν κοινό και έξω απ’ τη χώρα τους. Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι κάπως περιορισμένα. Εάν δεν μιλάμε για το κλασικό εμπορικό σινεμά που αφορά κυρίως  κωμωδίες, το κοινό δεν είναι αρκετά μεγάλο. Έχεις ανάγκη να δεις αν αυτό που κάνεις μπορεί να επικοινωνήσει με τον κόσμο εκτός. Δεν κάνεις κινηματογράφο για τους φίλους και τους Έλληνες. Ταυτόχρονα θα έλεγα πως για κάθε χώρα έτσι και για την Ελλάδα το να εξάγει σινεμά, να εξάγει εικόνες, πολιτισμό, είναι πολύ σημαντικό. Οι εικόνες στο σινεμά είναι πολύ δυνατές και οι Έλληνες θα έλεγα δεν έχουν κατανοήσει τη δύναμη τους, σε αντίθεση με τους Αμερικάνους που οι εικόνες τους μας κατακλύζουν.

Ποια η αίσθηση που αποκόμισες μέχρι στιγμής από τη προβολή της ταινίας εδώ στη Νέα Υόρκη;
Νομίζω τους αρέσει. Το κοινό μένει στο Q&A και ρωτάει ωραία πράγματα, μας βρίσκει μετά, καθόμαστε στη πόρτα, δεν μας αφήνει να φύγουμε… Έχει ωραίες ερωτήσεις και για την Ελλάδα, προσπαθεί να κατανοήσει κάποια πράγματα, κάνουν ακόμα και τεχνικές ερωτήσεις.

Αφήνοντας για λίγο το φεστιβάλ θα σε πάω στην ίδια τη ταινία, όπου η Αθήνα θα λέγαμε χαμηλώνει τα φώτα και παρακολουθούμε ένα αυθεντικό γκανγκστερικό νουάρ. Πώς θα σχολίαζες το ότι η δουλειά σου διαφέρει φορμαλιστικά αλλά και αισθητικά απ’ ότι ελληνικό, παρακολουθήσαμε τα τελευταία χρόνια;
Νομίζω χρειάζεται η ποικιλομορφία γιατί μια κινηματογραφία αν θέλει να συνεχίζει να παράγει και να υπάρχει στο προσκήνιο πρέπει να κάνει διαφορετικά πράγματα. Θεωρώ επίσης πως είναι υγιές να υπάρχει σινεμά είδους. Δεν μπορούμε να βλέπουμε μόνο δράματα ή κωμωδίες από το ελληνικό σινεμά. Υπάρχουν και οι art-house ταινίες που είναι πιο μινιμάλ ως προς το περιεχόμενο, την ιστορία και τη φόρμα αλλά θα έλεγα πως χρειάζεται και κάτι διαφορετικό.

Πρόκειται για είδος στο οποίο θα ήθελες να εμμείνεις ή σκοπεύεις να δοκιμάσεις διαφορετικά πράγματα;
Δεν το έχω σκεφτεί αλλά σίγουρα μου αρέσει το σινεμά είδους, αυτές οι φόρμες γενικότερα. Επίσης οι θεατές είναι πολύ εξοικειωμένοι με αυτούς τους κώδικες έτσι είναι πολύ πιο εύκολο να προσεγγίσεις το κοινό και να περάσεις και το όποιο μήνυμα.

Στην ταινία υπάρχουν αρκετοί συμβολισμοί. Θα έλεγα ο μεγαλύτερος ο ίδιος ο ήρωας, ο Στέλιος που θυμίζει λίγο την Ελλάδα, την Αθήνα, που ευημερούσε με δανικά και τώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με το χρέος και μάλιστα την ανάγκη άμεσης εξόφλησης.
Σήμερα τα πράγματα στην Ελλάδα είναι σαφώς πιο δύσκολα και περίεργα. Είμαστε ακόμα σε μια διαδικασία πτώσης. Μη φυσιολογική που μας επηρεάζει όλους. Γι’ αυτό και δεν θα μπορούσε να μην υπάρχει αυτό το στοιχείο στη ταινία. Ακόμα και να μην θέλεις να κάνεις μια ταινία που να μιλάει για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα, μοιραία σε επηρεάζει από μόνο του. Το απορροφά ασυνείδητα. Αυτό που συμβαίνει όμως στην Ελλάδα δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, πρόκειται για ένα ευρύτερο πρόβλημα και αν θες και η ταινία γι’ αυτό μιλάει. Μιλάει ναι μεν για την Ελλάδα αλλά ακριβώς αυτή η ιστορία θα μπορούσε να συμβαίνει και κάπου αλλού. Αυτό που ζει ο ήρωας, αυτή η ξαφνική συνειδητοποίηση πως όλα όσα ζει, τα σημαντικά και κεκτημένα όλα ξαφνικά χάνονται είναι καταστάσεις που τις βιώνουν άνθρωποι παντού στον κόσμο. Είναι ένα ευρύτερο πολιτικοοικονομικοκοινωνικό ζήτημα. Η ταινία επίσης μιλάει και γι’ αυτό που τελικά τελειώνει. Εγώ έτσι το βλέπω. Πως τελικά αυτό το σύστημα, αυτός ο τρόπος ζωής, τελειώνει. Όχι μόνο ο ελληνικός. Το τι θα ακολουθήσει κανείς δεν ξέρει. Εύχομαι κάτι καλύτερο.

Πόσο εύκολο ήταν να καλύψεις το μπάτζετ της ταινίας;
Καθόλου. Μας πήρε 4-5 χρόνια. Όχι μόνο να εξασφαλίσουμε αυτά που βρέθηκαν αλλά και να ξαναβρούμε τα χαμένα.

Είχες βοήθεια από το κέντρο κινηματογράφου ή βασιζόσουν αποκλειστικά σε ιδιωτικές πηγές;
Τα πρώτα χρήματα τα πήραμε από τη Γερμανία από το τηλεοπτικό δίκτυο ZDF, υπήρξαν οι ιδιωτικές πηγές, ευρωπαϊκά προγράμματα και το κέντρο κινηματογράφου.

Το φιλμ πήρε 4-5 χρόνια μέχρι και την ολοκλήρωση του θα μπορούσαμε να πούμε πως προηγήθηκες των γεγονότων.
Ναι, το πρώτο ντραφτ του σεναρίου ήταν έτοιμο το 2010. Είχαν ήδη αρχίσει να συμβαίνουν πολλά. Ίσως αν έγραφα σήμερα αυτό το σενάριο να ήτανε κάτι πολύ διαφορετικό. Ίσως και σε άλλο είδος…«Πως αποκαλύπτεται η Ελλάδα μετά τη καταστροφή»….

Το νέο ελληνικό σινεμά έχει αναδείξει αρκετά ταλέντα τα τελευταία χρόνια. Πως το σχολιάζεις αυτό το γεγονός;
Υπάρχει ταλέντο στην Ελλάδα. Υπάρχει μια νέα γενιά που θέλει να κάνει τα πράγματα με το δικό της τρόπο. Την ενδιαφέρει κάτι παραπάνω από τη μαζική κατανάλωση. Θέλουν να βγουν παραέξω. Υστερούμε όμως ακόμη σε πράγματα. Το σύστημα παραγωγής χωλαίνει. Πάντα εκεί ήταν η αδυναμία μας. Ποτέ δεν λειτουργούσε φυσιολογικά, πόσο μάλλον τώρα που στην ουσία έχει ψιλοκαταρρεύσει. Λείπει η ποικιλομορφία, αυτό που συζητούσαμε πριν. Κυρίως στη φόρμα των ταινιών και στη θεματολογία. Ας είμαστε αισιόδοξοι.

Υπάρχει συνεργασία μεταξύ των Ελλήνων σκηνοθετών;
Δεν είμαστε και πάρα πολλοί. Αρκετοί ανήκουμε ηλικιακά στην ίδια κατηγορία. Γνωριζόμαστε από τις σχολές ή κοινές παρέες. Μιλάμε συχνά, συζητάμε αλλά ο καθένας δουλεύει κυρίως με τα δικά του πρότζεκτ.

The post Αλέξης Αλεξίου appeared first on screeneye.gr.

The Wolfpack

Της Μερόπης Κυριάκου-Κακοπιέρου

Παρά το γεγονός ότι μεγάλωναν στο Lower East Side του Μανχάταν, τα αδέρφια Angulo μικρή εμπειρία είχαν από τον έξω κόσμο. Έξι αγόρια και ένα κορίτσι κρατούνταν έγκλειστα στο διαμέρισμα της οικογένειας, από τους υπερπροστατευτικούς γονείς τους, μακριά από ότι οι ίδιοι θεωρούσαν επικίνδυνη επιρροή, τη ζωή στη Νέα Υόρκη.

Σε μια προσπάθεια να αντεπεξέλθουν της απομόνωσης γεμίζουν τις ώρες τους με ταινίες είτε παρακολουθώντας, είτε αναπαράγοντας τες. Πλήρη σενάρια περίτεχνα σκηνικά και κοστούμια, αποτελούν τη καθημερινότητα τους αφού ο κινηματογράφος είναι η μοναδική πηγή πληροφόρησης και επαφής με τον κόσμο τον οποίο ατενίζουν αποκλειστικά από τα παράθυρα τους. Όταν κάποια στιγμή ένας από τους αδελφούς διαφεύγει, η οικογένεια αναγκάζεται να αναπροσαρμόσει τα μέτρα περιορισμού. Αυτός ο πρώτος εξερευνητής συνελήφθη στη βόλτα του, όχι γιατί διέπραξε κάτι κακό αλλά στην ανάγκη του να περάσει απαρατήρητος φόρεσε μια χειροποίητη μάσκα του Michael Mayer και περιφερόταν στους δρόμους σιωπηλά, παρακολουθώντας με ενδιαφέρον όλα όσα του έκαναν εντύπωση. Άνθρωποι τρομαγμένοι κάλεσαν τις αρχές οι οποίες για πρώτη φορά έρχονται σε επαφή με την υπόθεση της οικογένειας.

Η σκηνοθέτις Crystal Moselle έτυχε να συναντήσει τα έξι αγόρια κατά τη διάρκεια της πρώτης βδομάδας των κοινών τους εξόδων, χωρίς γονική επιτήρηση. Εξασφαλίζοντας πλήρη πρόσβαση στο διαμέρισμα, όπου όντας η πρώτη επισκέπτρια, με διάσπαρτα πλάνα αναπλάθει το κόσμο τους. Χωρίς να γίνεται ιδιαίτερα επεξηγηματική στα όσα παρακολουθούμε, με την πλοκή κάποιες φορές προβληματική, πράγμα το οποίο δεν είναι το μοναδικό ψεγάδι στο φιλμ, σκιαγραφεί το προφίλ της οικογένειας. Κρατώντας τον εαυτό της εντελώς αμέτοχο καταφέρνει μια ενδιαφέρουσα ουδετερότητα στη περιγραφή του θέματος, παρότι αφήνει επίσης απέξω την οπτική των κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων οι οποίοι πλέον αποτελούν μέρος του κόσμου των Angulo.

Τα προς το ζην καλύπτονται από το μισθό της μητέρας ο οποίος της καταβάλλεται από τη πολιτεία, αφού ως κάτοχος άδειας διδασκαλίας φέρει την αποκλειστική ευθύνη της εκπαίδευσης των παιδιών. Η μικρότερη ηλικιακά κόρη, ένα παιδί με νοητική υστέρηση το οποίο υπεραγαπούν τα αδέρφια. Τα αγόρια αναμφισβήτητα ευγενικά και έξυπνα, έχοντας ιδιαίτερη αδυναμία στη μητέρα τους, τη πηγή ισορροπίας στο σπίτι, παρουσιάζονται αρκετά αισιόδοξα και ζωντανά με μοναδική αναφορά ακραίας συμπεριφοράς ή θυμού όταν το φιλμ επικεντρώνεται στο πρόσωπο του πατέρα.
Δυναμικός και με έντονες πολιτικοκοινωνικές πεποιθήσεις, αλκοολικός με καταγωγή από το Περού, γνωρίζει και ερωτεύεται τη γυναίκα του, καταγόμενη από τις Μεσοδυτικές πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών. Αποφασίζει πως θέλει να μεταφέρει την οικογένεια του στην Ευρώπη της οποίας τα πολιτικά συστήματα δένουν περισσότερο με την ιδεολογία του. Για οικονομικούς λόγους αδυνατεί να εκπληρώσει την επιθυμία και αποφασίζει να κρατήσει την οικογένεια του μακριά από ένα ανθυγιεινό περιβάλλον. Παρότι η Moselle δεν κατακρίνει τις όποιες ενέργειες καθίσταται σαφές πως ένοχος για την τροπή της ζωής της οικογένειας είναι ο Oscar Angulo. Αναπάντητο μένει το ερώτημα γιατί όταν καταφέρνει τον πατέρα σε έναν αποκλειστικό on-camera διάλογο δεν εξερευνά εις βάθος τις σκέψεις, τα συναισθήματα όπως και την άποψη του για την αλλαγή στα δεδομένα και την έξοδο των αγοριών από το σπίτι.

Παρόλα τα κενά η Moselle καταφέρνει ένα άκρος ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ το οποίο καθιστώντας μας παρατηρητές ενός ακραίου συμβάντος, γεννά προβληματισμό και μας κάνει να αισθανόμαστε άβολα. Μας αφήνει με ένα τελευταίο ερωτηματικό: αν αυτή τη σπουδαία ‘συμμορία’ τη συναντήσαμε εν αγνοία μας, κάποια στιγμή στους δρόμους της πόλης. Το Wolfpack, το οποίο εξασφάλισε το Μεγάλου Βραβείου Ντοκιμαντέρ της Κριτικής Επιτροπής στο Sundance 2015, παρακολουθήσαμε στα πλαίσια του 14ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Tribeca της Νέας Υόρκης.

Το Trailer Εδώ

The Overnight

Με την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, το θρίλερ «Creep», κέρδισε το βραβείο κοινού στο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Σικάγο το 2014 και ο Patrick Brice επιστρέφει, ένα χρόνο μετά,  με… κωμωδία.

Το «The Overnight» αφού έκανε το πέρασμα του από το Sundance μόλις τον προηγούμενο Ιανουάριο, άνοιξε χτες 21 Απριλίου 2015, στη Νέα Υόρκη, στα πλαίσια του διεθνούς κινηματογραφικού φεστιβάλ Tribeca. Η ταινία που κατάφερε ήδη να εξασφαλίσει διανομή και θα προβάλλεται τον ερχόμενο Ιούνιο στους κινηματογράφους της πόλης, περιγράφει μια πρώτη συνάντηση τεσσάρων χαρακτήρων, μια θερινή νύχτα στο Λος Άντζελες.

Ο Alex(Adam Scott) και η Emily(Taylor Schilling), ένα νεαρό ζευγάρι από το Σιάτλ, μετακομίζει στο Λος Άντζελες, μαζί με το μικρό τους γιο. Σε μια προσπάθεια να ξανακτίσουν τη ζωή τους στο νέο χώρο διαμονής αρχίζουν ταυτόχρονα μια αναζήτηση για καινούριες φιλίες. Μια τυχαία συνάντηση στο πάρκο με τον Kurt(Jason Swartzman), ο οποίος επίσης συνοδεύει το γιο του, τους οδηγεί στο σπίτι του τελευταίου, προσκεκλημένους σε οικογενειακό δείπνο. Στην προσπάθεια τους να ικανοποιήσουν την ανάγκη τους για κοινωνικοποίηση, δράττονται της ευκαιρίας και αποδέχονται τη πρόσκληση. Στη πολυτελή έπαυλη, τους υποδέχεται η σύζυγος του Kurt, Charlotte(Judith Godreche). Καθώς η νύχτα προχωρά καθίσταται ασαφές εάν το ραντεβού για παιχνίδι αφορούσε τα δυο μικρά αγόρια ή τους τέσσερις ενήλικες γονείς.

Εύπεπτη, χαριτωμένη και πικάντικη η ιστορία του Brice, η οποία καταφέρνει να σταθεί αξιοπρεπώς κυρίως στις ερμηνείες των τεσσάρων συντελεστών και που δεν δίνει ουσιαστικό λόγο οποιασδήποτε μνείας μισή ώρα αφότου έχουν πέσει οι τίτλοι του τέλους.

Grandma

Έμπειρος στο είδος της οικογενειακής κωμωδίας, ο Paul Weitz(American Pie, About a boy) επιστρέφει με το «Grandma»το οποίο όπως ο ίδιος δήλωσε στη πρεμιέρα της ταινίας στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Tribeca, είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της πρωταγωνίστριας του Lily Tomlin. Πράγματι η 76χρονη πλέον Tomlin φέρει με επιτυχία εις πέρας την αποστολή ως γιαγιά Elle, τη κεντρική ηρωίδα της ιστορίας. Παρότι το «Grandma» έχει εμφανώς διάθεση one woman show αναφέρεται σε τρεις γενεές γυναικών: κόρης, μητέρας και γιαγιάς, οι οποίες με αφορμή ένα συμβάν αναγκάζονται να εξερευνήσουν το εσωτερικό και τα όρια των δεσμών μεταξύ τους.

Η Elle Reid, μια ηλικιωμένη, ποιήτρια, γκέι, σούπερ γιαγιά η οποία θρηνεί το θάνατο της μακροχρόνιας συντρόφου της, που έχασε ενάμιση χρόνο πριν. Το φιλμ ανοίγει στο σπίτι της Elle εν το μέσω ενός καυγά και εν τέλη χωρισμού με τη πρόσφατη ολιγόμηνη σχέση της. Με τα πρώτα κιόλας πλάνα ο Weitz καταφέρνει να δώσει όλα τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας της: εκκεντρική, φεμινίστρια, αντικομφορμίστρια, μισάνθρωπος, αλλά όταν το θέμα έρχεται στην οικογένεια προκύπτει ως καλός συμπαραστάτης. Η νεαρή εγγονή της Sage (Julia Garner) εμφανίζεται απρόσμενα στο κατώφλι της με μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Έχοντας ανάγκη από 600 δολάρια αλλά φοβούμενη να τα ζητήσει από τη μητέρα της απευθύνεται στη γιαγιά της.

Ανίκανη να εκπληρώσει άμεσα την επιθυμία της εγγονής της η Elle, αποφασίζει να απευθυνθεί σε φίλους για να τη βοηθήσουν. Ξεκινά μια οδική οδύσσεια για τις δυο γυναίκες σε μια προσπάθεια να μαζέψουν τα απαιτούμενα χρήματα, για την άμβλωση. Παρότι η διακοπή της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης είναι το στοιχείο που εξελίσσει την πλοκή και παρόλο τον κωμικό χαρακτήρα του φιλμ, αντιμετωπίζεται με αρκετή σοβαρότητα και η μητρότητα είναι κάτι το οποίο ενδιαφέρει τον Weitz στην ιστορία του. Με ένα παλιό Dodge επισκέπτονται πρόσωπα από το παρελθόν της Elle. Οι σκελετοί τους οποίους κρατά καλά κριμένους στη ντουλάπα της αρχίζουν το κροτάλισμα και ανασύρουν καλά κρυμμένα μυστικά.

Καθώς η περιδιάβαση τους στη πόλη βρίσκετε σε εξέλιξη οι δυο γυναίκες καταλαβαίνουν πως η ανάμιξη της μητέρας της Sage, Judy (Marcia Gay Harden) είναι αναπόφευκτη και έτσι καταφεύγουν κοντά της για τη χρηματική βοήθεια. Το οδικό ταξίδι παίρνει τέλος και η νεαρή κόρη προχωρεί για την άμβλωση. Παρότι δεν είναι η μόνη συναισθηματική στιγμή σε ολόκληρο το φιλμ ο Paul Weitz ξέρει καλά πως να κάνει επίλογο. Οι τρεις γυναίκες συναντιούνται σε ένα στενάχωρο θάλαμο ιατρείου σε συνθήκες προσωρινής μεν, αμοιβαίας δε, κατανόησης.

Οι διάλογοι είναι αυτοί που κρατούν το χιούμορ ενεργό στο ‘Grandma’ και παρότι δεν πρόκειται για κινηματογραφικό διαμάντι το αποτέλεσμα είναι αρκετά καλό με την Tomlin να δίνει ρεσιτάλ.

The post Πρώτη ματιά στο βραβευμένο ντοκιμαντέρ “The Wolfpack” και στις κωμωδίες “The Overnight” & “Grandma” appeared first on screeneye.gr.

Της Μερόπης Κυριάκου-Κακοπιέρου

 Wondrous Boccaccio Maraviglioso Boccaccio

Στην Ιταλία και πιο συγκεκριμένα στη Φλωρεντία του 1348 μας μεταφέρουν οι βετεράνοι του Ιταλικού κινηματογράφου, τα αδέλφια Paolo και Vittorio Taviani. Τρία χρόνια μετά το «Caesar Must Die» που πήρε τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 2012, επανέρχονται με το «Wondrous Boccaccio», εμπνευσμένο από το αριστουργηματικό λογοτεχνικό έργο του Giovanni Boccaccio “The Decameron”, από όπου δανείζονται 5 από τις 100 ιστορίες του, επιδεικνύοντας για άλλη μια φορά το μεγάλο τους ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία.

Καθώς η πανούκλα θερίζει την Ευρώπη, η Φλωρεντία μετατρέπεται σιγά σιγά σε πόλη φάντασμα. Η ταινία ανοίγει με τη μορφή ενός νεαρού άνδρα, το σώμα του οποίου εμφανώς ταλαιπωρημένο και καλυμμένο από τις πληγές της νόσου, να ρίχνει τον εαυτό του στο κενό. Η φρίκη του θανάτου είναι καθόλα παρούσα και στα υπόλοιπα πρώτα λεπτά του φιλμ. Εργάτες με κάρα φορτώνουν παρατημένα πτώματα και τα πετάνε σε ομαδικούς τάφους, εν ζωή άνθρωποι θάβονται με τους αγαπημένους τους, κόσμος τρέχει στους δρόμους κρατώντας λουλούδια στο πρόσωπο έτσι ώστε να μην έρχεται σε επαφή με τη δυσοσμία των πτωμάτων που βρίσκονται σε αποσύνθεση, πληγέντες από την ασθένεια παγιδεύουν στο δρόμο περαστικούς για να τους μεταδώσουν το μικρόβιο απεγνωσμένοι από την οργή και το φόβο του επερχόμενου θανάτου τους.

Μια ομάδα νεαρών, εφτά κορίτσια παρέα με τα αγόρια τριών από αυτά (μια λεπτομέρεια αρκετά πρωτοποριακή, έχοντας υπόψιν πως η ιστορία διαδραματίζεται το 14ο αιώνα), παίρνουν την απόφαση να κάνουν ένα μικρό διάλειμμα από τη πραγματικότητα και βρίσκουν καταφύγιο σε ένα απομακρυσμένο κτήμα στα προάστια της Φλωρεντίας. Δημιουργώντας την εφήμερη κοινότητα τους στην έπαυλη λειτουργούν με τρόπο ώστε να αντεπεξέλθουν στις καθημερινές ανάγκες της συμβίωσης αποφασίζοντας ταυτόχρονα πως κάθε μέρα ένας εκ του συνόλου θα παίρνει το λόγο και θα διηγείται μια ιστορία στους υπόλοιπους σε μια προσπάθεια να πάρουν το λογισμό τους από την επισφαλή πραγματικότητα. Έτσι με τη σειρά αφηγούνται πέντε ιστορίες, για την αγάπη και τον έρωτα.

Κάνοντας αρχή από την Catalina(Vittoria Puccini) η οποία άρρωστη και ετοιμοθάνατη βιώνει την αντιπάθεια της κακιάς πεθεράς που δεν αφήνει το γιο της να έρθει σε κοντινή επαφή μήπως και μολυνθεί. Η γυναίκα πεθαίνει και αφήνουν το άψυχο σώμα της σε μια κρύπτη. Ο Carisendi(Riccardo Scamarcio) παντοτινά κρυφά ερωτευμένος μαζί της τους ακολουθεί. Απαρηγόρητος την αγκαλιάζει, αφού ακουμπά στο στήθος της ανακαλύπτει πως η καρδιά της κτυπά ακόμα και την παίρνει μαζί του. Η δεύτερη αφήγηση αφορά στην ιστορία του αφελή Calandrino(Kim Rossi Stuart) που γίνεται κάθε φορά ο περίγελος όλων. Πέφτοντας στη παγίδα των Bruno και Buffalmacco οι οποίοι τον πείθουν για τις μαγικές ιδιότητες ενός μαύρου λίθου, κυκλοφορεί στη πόλη νομιζόμενος πως είναι αόρατος. Στην τρίτη ιστορία ο Δούκας Tancredi(Lello Arena) ανακαλύπτει ότι η χήρα κόρη του, Ghismunda (Kasia Smutniak), εμπλέκεται ερωτικά με τον αγαπημένο του γλύπτη Guiscardo (Michele Riondino). Στην τέταρτη η Isabetta(Carolina Crescentini), μια όμορφη καλόγρια συλλαμβάνεται επ’ αυτοφώρω από άλλες καλογριές σε στιγμές ερωτικής περίπτυξης με ένα νεαρό άνδρα στο μοναστήρι. Η ‘αγνή’ Ηγουμένη Usimbalda (Paola Cortellesi), αναλαμβάνει την τιμωρία της. Η ιστορία έρχεται σαν σχόλιο και ειρωνεία προς την Καθολική εκκλησία. Χιλιοειπωμένο μεν αλλά με διασκεδαστική διάθεση από τους Taviani δε. Το τέλος των αφηγήσεων έρχεται με τον Federico(Josafat Vagni) ο οποίος τρέφει μεγάλη αγάπη για τη χήρα Giovanna(Jasmine Trinca) και στη προσπάθεια του να βρεθεί κοντά της επιστρατεύει το σύντροφο του, το γεράκι.

Η εικόνα, στο σύνολο της, σαν ζωγραφικός πίνακας που βρίσκεται σε εξέλιξη, με πλάνα σε μεσαιωνικές υποδομές και την Ιταλική καταπράσινη φύση, τις λίμνες και τα βουνά. Η λυρική αφήγηση των αδελφών Taviani χαρακτηριστική, με το σύνολο των νεαρών να φαίνεται και να φέρεται ως χορός σε αρχαίο δράμα διευρύνοντας την απόσταση θεάματος και θεατή. Μέσα από τη ζωντάνια των νεαρών αφηγητών, δανειζόμενοι τις ιστορίες οι Taviani καταφέρνουν ένα καινούριο παραμύθι που ξεκινά από το θάνατο και μιλά για ζωή.

A Nazi Legacy: What our Fathers did

Ο σκηνοθέτης David Evans ακολουθεί τον επιφανή δικηγόρο ειδικό σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συγγραφέα Philippe Sands και τους Niklas Frank και Horst von Wächter γιους υψηλόβαθμων αξιωματούχων των Ναζί σε ένα οδοιπορικό σε μέρη γεμάτα γεγονότα, συναίσθημα και αντιπαραθέσεις.

Για τον Philippe Sands, ο οποίος έχει την ευθύνη του κειμένου και των συνεντεύξεων, η διαδικασία περιλαμβάνει επισκέψεις στα μέρη όπου ένα μεγάλο μέρος της δικής του εβραϊκής οικογένειας σκοτώθηκε υπό τις διαταγές των πατέρων των δύο ανδρών. Οι δυο άντρες βιώνουν τη διαδικασία με εκ διαμέτρου αντίθετη διάθεση μεταξύ τους. Η υποκειμενική αντίληψη της εικόνας των γεγονότων αλλά και η συναισθηματική πτυχή που έγκειται στη προσωπική σχέση το καθενός με τον πατέρα του παραποιεί την αλήθεια των γεγονότων.

Σε ένα ταξίδι από την Αυστρία στη Γερμανία, σε ένα κάστρο στην Κρακοβία αλλά φτάνοντας μέχρι και την Ουκρανία, καθώς και με τη βοήθεια αρχειακού υλικού και τα προσωπικά οικογενειακά αρχεία των ανδρών το φιλμ μας οδηγεί στην καρδιά του ναζιστικού καθεστώτος υπό μια διαφορετική προοπτική. Τη προοπτική της οικογένειας. Οι τρεις άντρες ο καθένας από τη δική του σκοπιά καλείτε σε μια συναισθηματική και ψυχολογική εξερεύνηση μέσα από παρελθοντικές καταστάσεις και τις αντικρουόμενες εκδοχές της αλήθειας σήμερα.

Cartel Land

Το πορτρέτο των πολέμιων σε δυο μέτωπα μιας ένοπλης προσπάθειας κατά των ναρκωτικών περιγράφει ο Matthew Heineman στο ντοκιμαντέρ “Cartel Land”, το οποίο του εξασφάλισε το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στο Sundance μόλις τον προηγούμενο Ιανουάριο.

Σε ένα ζωντανό σκηνικό που βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη, να θυμίζει κάτι από κλασικό αμερικάνικο γουέστερν, στο οποίο όμως οι καουμπόηδες και οι ληστές είναι μια στρατιά και με μια άνευ προηγουμένου πρόσβαση στα βάθη των καρτέλ, ο Heineman μας περιγράφει τη παράνομη δράση στη συνοριογραμμή που χωρίζει τη Κεντρική από τη Λατινική Αμερική.

Εστιάζοντας στους ηγέτες των δυο ομάδων καταγράφει τις δράσεις των ιδίων και όσων τους ακολουθούν. Από τη μια πλευρά ο αρχηγός της παραστρατιωτικής οργάνωσης κατά των καρτέλ, γνωστής ως Autodefensas. Ο Δρ Jose Manuel Mireles, καταφέρνει να κερδίσει την αποδοχή των κατοίκων της περιοχής με σκοπό να βάλει τέλος στη βία που διαιωνίζεται στην μεξικανική πολιτεία Michoacan. Σαν τηλεοπτικός αστέρας, άνετος με το φακό και τον κόσμο, φορώντας ένα μαύρο καουμπόικο καπέλο και μοιράζοντας μπλουζάκια της οργάνωσης, με ευφράδεια λόγου καταφέρνει να ξεσηκώσει τα πλήθη και να διευρύνει τη δράση του στην οποία εστιάζει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο Heineman ο οποίος για να ολοκληρώσει την εικόνα του Mireles διεισδύει στο περιβάλλον του, το ιατρείο και την οικογένεια του.

Πέρα απ’ τα σύνορα οι Arizona Border Recon, η εξτρεμιστική ομάδα υπό το Southern Poverty Law Center που δρώντας αυτοβούλως χωρίς να αντικαθιστά  τους Border Patrols, με αρχικό στόχο την αποτροπή της παράνομης μετανάστευσης από το Μεξικό φαίνεται να ενεργεί ενάντια στα καρτέλ. Ο Foley είναι το πρόσωπο το οποίο παρουσιάζεται περισσότερο στη κάμερα διαμέσου του οποίου εκφράζεται το σκεπτικό και η δράση της ομάδας, χωρίς να λείπουν ακόμα και ρατσιστικά στοιχεία στα όσα διατυπώνονται.

Ο Heineman καταφέρνει ένα κολάζ ενεργειών αλλά και μια άρτια απόδοση του πάθους για επίτευξη του σκοπού των παρατάξεων ενάντια στα καρτέλ. Ενώ αρχικά οι Autodefensas έχουν μια πιο ηρωική προσέγγιση στη συνέχεια αυτό αμφισβητείται, επίσης υπάρχει έντονα η αίσθηση πως ο κύκλος της βίας δεν μπορεί να πάρει τέλος αφού ακόμη και οι υπερασπιστές του δικαίου και της ηθικής είναι πολλές φορές επιρρεπείς στη διαφθορά. Παρότι το φιλμ δεν κοιτάζει εις βάθος τις κοινωνικοπολιτικές πτυχές του θέματος, δημιουργεί ερωτήματα για τη δικαιοσύνη, τη βία, τη διαφθορά.

Angry Sky

Πριν ακόμη σκεφτεί ο Felix Baumgartner να επιχειρήσει το επικό skydive από το διάστημα το 2012, υπήρξε ο Nick Piantanida, νέος, οικογενειάρχης, αρκετά εκκεντρικός και χαρισματικός, οδηγός φορτηγού στο επάγγελμα και προηγουμένως ιδιοκτήτης καταστήματος ‘εξωτικών’ κατοικίδιων ζώων, από το New Jersey, των Ηνωμένων Πολιτειών. Απορρίπτοντας τη προσφορά από τους New York Knicks να ακολουθήσει το όνειρό του και να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ για το υψηλότερο άλμα με αλεξίπτωτο, λόγω ελλιπούς κατάρτισης  κατάφερε, στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου, να πείσει τον αμερικανικό στρατό, επιστήμονες και επενδυτές πως είναι ο κατάλληλος να κάνει το ταξίδι και να επιχειρήσει τη πτώση σπάζοντας το φράγμα του ήχου και το προηγούμενο ρεκόρ των Σοβιετικών. Έτσι το 1966 πραγματοποίησε τη πρώτη υπό ιδιωτική πρωτοβουλία μετάβαση στο διάστημα, φτάνοντας σε υψόμετρο 123,500 ποδών.

Κάνοντας έξυπνη χρήση και ταξινόμηση του πλούσιου αρχειακού υλικού, ο σκηνοθέτης Jeff Tremaine (Jackass MTV, Jackass the movie) σε συνδυασμό με τις συνεντεύξεις τις οποίες πραγματοποιεί καταφέρνει με το «Angry Sky» το ολοκληρωμένο προφίλ ενός ανθρώπου που παρότι δεν κατάφερε να φτάσει στο ποθούμενο εν τούτοις παραμένει κομμάτι της ιστορίας. Με προσιτό αφηγηματικό λόγο κρατά ενεργό το ενδιαφέρον από τη πρώτη γνωριμία με το θέμα έως και τις τρεις προσπάθειες του στη στρατόσφαιρα.

The post Τέσσερις κριτικές καλών ταινιών από το Tribeca, με ναυαρχίδα το νέο φιλμ των Ταβιάνι appeared first on screeneye.gr.

Το Virgin Mountain( Παρθένο Βουνό) σάρωσε τα βραβεία Tribeca της Νέας Υόρκης παίρνοντας συνολικά τρία βραβεία, καλύτερης ταινίας μυθοπλασίας, σεναρίου και αντρικής ερμηνείας. Η κριτική επιτροπή επισήμανε πως «με το μείγμα χιούμορ και πάθους η ταινία κατέκτησε τις καρδιές μας. Πέρα από μια μικρή φαινομενικά ιστορία αγάπης, η ταινία πραγματεύεται θέματα όπως η μισαλλοδοξία, η μοναξιά, το bullying, τις ψυχικές διαταραχές και τελικά μιλάει για το ανθρώπινο πνεύμα και το νόημα της αγάπης.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΉ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ

ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ TRIBECA 2015

ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΗΚΟΥΣ

Καλύτερη ταινία μεγάλου μήκους:

Virgin Mountain του Dagur Kári (Ισλανδία, Δανία)

Καλύτερη αντρική ερμηνεία:

Gunnar Jónsson για το Virgin Mountain (Ισλανδία, Δανία)

Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία:

Hannah Murray για το Bridgend (Δανία)

Καλύτερη Διεύθυνση Φωτογραφίας:

Magnus Jønck για το Bridgend (Δανία)

Καλύτερο σενάριο:

Dagur Kári για το Virgin Mountain(Ισλανδία,Δανία)

Καλύτερο μοντάζ:

Oliver Bugge Coutté για το Bridgend (Δανία)

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΗΚΟΥΣ

Καλύτερη ταινία:

Democrats της Camilla Nielsson (Δανία)

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΣΕ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ

Zachary Treitz για το of Men Go To Battle (ΗΠΑ)

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΓΙΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

Ewan McNicol και Anna Sandilands για το Uncertain (ΗΠΑ)

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ -ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ

Listen των Hamy Ramezan και Rungano Nyoni (Φιλανδια, Δανία)

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ -ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

Body Team 12 του David Darg (Λιβερία)

The post Σάρωσε το “Virgin Mountain” του Νταγκουρ Κάρι τα βραβεία του Φεστιβάλ Tribeca appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Μερόπη Κυριάκου-Κακοπιέρου

Το “Being 14” (A 14 Ans) το κινηματογραφικό ντεμπούτο της 25χρόνης Γαλλίδας Helene Zimmer αφορά σε ένα πορτρέτο τριών έφηβων κοριτσιών που εστιάζει στις δυσκολίες που βιώνουν στην προσπάθεια τους να συλλάβουν όλα τα μυστικά, τις δοκιμασίες και την αγωνία που τους επιφυλάσσει η εφηβεία. Το γεγονός ότι το φιλμ της Zimmer παρουσιάζει αρκετά κοινά με άλλες ταινίες παρόμοιας θεματολογίας, με εξέχουσα το Kids(1995) του Larry Clark η σύγκριση είναι αναπόφευκτη.

Η Sarah(Athalia Routier) η οποία βρίσκεται σε συνεχή ρήξη με τη μητέρα και το πατριό της, αποτελεί το κέντρο της προσοχής στο σχολείο με την επαναστατική και ακραία της συμπεριφορά. Τα αγόρια την κυνηγούν γιατί τη θεωρούν αρκετά τολμηρή και τα κορίτσια αρέσκονται στο να βρίσκονται υπό τη προστασία της. Κανείς όμως δεν θέλει να βρεθεί απέναντι της. Η Louise (Najaa Bensaid) η οποία αντιμετωπίζει παρόμοια ζητήματα(μικρότερης έντασης) με τη Σάρα, στο σπίτι, αποφασίζει να φύγει και να ζήσει με τη γιαγιά της. Και τέλος η Jade (Galatea Bellugi) η οποία κατά το χειμερινό εξάμηνο μένει εκτός παρέας αφού γίνεται αντικείμενο χλευασμού από την ίδια της τη κολλητή φίλη Sarah επιστρέφει στο σύνολο πριν κλείσει ο χρόνος. Παρ’ όλες τις εμβόλιμες καταστάσεις η σχέση τους παραμένει αλώβητη και υπό τον μανδύα της η κάθε μια ακολουθεί τη δική της πορεία με τα συμβαλλόμενα μέρη: αγόρια και οικογένεια, πάντα παρόντα.

Το γεγονός ότι τα κορίτσια βρίσκονται στην εφηβεία έρχεται να μεγαλώσει την ένταση του δράματος που περιβάλλει το κάθετι που ζουν στο σπίτι, τις φιλίες και τα αποτυχημένα ειδύλλια. Παρότι υποφέρουν από διάφορες μορφές ταπείνωσης και απομόνωσης η ηλικία τους δεν επιτρέπει οποιαδήποτε συναισθηματική εξωτερίκευση και έτσι εμμένουν στην προσποίηση. Καταγγέλλοντας έναν κόσμο όπου τα κορίτσια υποβάλλονται με ή χωρίς τη συγκατάθεση τους στις ορέξεις των αγοριών η Zimmer επιχειρεί να αναδείξει τις ουσιαστικές τους ανάγκες που δεν είναι άλλες από τη διασκέδαση και την έκφραση είτε αυτό γίνεται διαμέσου της ίδιας της εκφοράς του λόγου ή της άφθονης κατανάλωση καπνού και οινοπνεύματος.

Κρατά τους χαρακτήρες της ντυμένους αλλά η γλώσσα που χρησιμοποιούν καθ’όλη την έκταση του φιλμ εντελώς γυμνή. Οι διάλογοι της ποτισμένοι με ένα πλούσιο υβρεολόγιο και το ενδιαφέρον των χαρακτήρων της να περιορίζεται στο σχεδόν μοναδικό θέμα το οποίο τριβελίζει το μυαλό των εφήβων. Με την πλοκή κάπως προβληματική και αργή, αλλά την υπερβολή να της δίνει ένα ρεαλιστικό αποτέλεσμα η Zimmer μπορεί να μην έχει να προτείνει κάτι καινούριο και σημαντικό στη διεθνή κινηματογραφία καταφέρνει όμως ένα μικρό άθλο στη σκηνοθετική της προσπάθεια αφού οι συντελεστές, με εξαίρεση το συνεργείο, είναι όλοι τους ερασιτέχνες, πρόσωπα που συνάντησε σε δρόμους και σχολεία, κυρίως στα γαλλικά προάστια.

The post Being 14 ( Από Tribeca Film Festival) appeared first on screeneye.gr.

Μερόπη Κυριάκου-Κακοπιέρου

In Transit

Εκ των πρωτοπόρων σκηνοθετών του Direct Cinema ο Albert Maysles (μαζί με τον αδερφό του David) προσέγγισαν τον πεζό λόγο με ένα διαφορετικό τρόπο. Χωρίς σενάριο, χωρίς τυποποιημένες κατευθύνσεις το δράμα της ζωής ξετυλίγεται μέσα από την αφήγηση και τις συνεντεύξεις. Καταμετρώντας περισσότερες από 40 ταινίες στο ενεργητικό του, διακεκριμένα ντοκιμαντέρ μεταξύ των οποίων τα «Salesman», «Gimme Shelter» και «Grey Gardens», βραβευμένος από διεθνή διοργανώσεις και με μια υποψηφιότητα για Όσκαρ το 2001, ευρισκόμενος στη λίστα με τους 100 καλύτερους κινηματογραφιστές, έφυγε από τη ζωή τον προηγούμενο μόλις μήνα, πιστώνοντας τους συνεργάτες του για την ολοκλήρωση αυτής της παραγωγής.
Με βαριετέ διάθεση το «In Transit» καταγράφει τη ζωή στο Amtrak, το πλέον πολυσύχναστο και μεγαλύτερο σε διαδρομή τρένο της Αμερικής. Η εστίαση γίνεται στα όσα διαδραματίζονται στα βαγόνια, στο χώρο μεταξύ των σταθμών, όπου η «πραγματική ζωή» αναστέλλεται για όσο κρατάει η διαδρομή. Μια εφήμερη κοινότητα δημιουργείται που αγνοεί για λίγο τις διαφορές της και μοιράζεται τους στοχασμούς της. Για κάποιους από τους επιβαίνοντες της αμαξοστοιχίας ο χώρος μετατρέπεται σε μια σχεδία σωτηρίας, για άλλους ευκαιρία αναμέτρησης με την απώλεια, προσωπικού προβληματισμού και ανασυγκρότησης. Μια ευκαιρία σύνδεσης ή αποσύνδεσης.
Η διαδρομή θα αποτελέσει ένα ταξίδι στο ψυχισμό των καθημερινών επιβατών μέσα από τη λήψη εικόνων, συνεντεύξεων, δραστηριοτήτων και συζητήσεων όπως και τη ταυτόχρονη καταγραφή του φυσικού τοπίου της Αμερικανικής ενδοχώρας καταφέρνοντας έτσι ένα φιλμ που περιγράφει την ανθρώπινη και φυσική ομορφιά, τη κουλτούρα και τις νοοτροπίες ενός συγκεκριμένου κόσμου, περιοριζόμενη σε μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα.

Democrats

Στον απόηχο της αμφισβητούμενης νίκης του Ρόμπερτ Μουγκάμπε στο προεδρικό αξίωμα το 2008, στη Ζιμπάμπουε, μια δικομματική επιτροπή συνταγματολόγων συγκαλείται σε μια προσπάθεια να περάσει η χώρα από τα απολυταρχικά καθεστώτα που την κυβέρνησαν και την κυβερνούν, στη Δημοκρατία.
Ο Paul Mangwana και Douglas Mwonzora, επικεφαλής των δυο αντίπαλων κομμάτων αναλαμβάνουν να οργώσουν τη χώρα δίνοντας στους συμπολίτες τους το δικαίωμα του λόγου για τα όσα θα περιλαμβάνονται στο Σύνταγμα. Σε ανοικτούς, υπαίθριους χώρους αλλά και κλειστές αίθουσες, σε ειρηνικές συγκεντρώσεις ή ακόμα και σε συγκρουσιακά περιβάλλοντα ο απλός λαός εκφράζει τα όσα θέλει να τον αφορούν. Τα πάντα καταγράφονται. Οι δυο συνταγματολόγοι, κεκλεισμένων των θυρών και πλαισιωμένοι από τις ομάδες τους επιθεωρούν το υλικό και συντάσσουν το χάρτη για μια Δημοκρατική πραγματικότητα.
Επί τρία χρόνια η Camilla Neilsson (Good morning Afghanistan, Durga, The Children of Darfur) παρατηρούσε και κατέγραφε τα όσα εκτυλίσσονταν στη Ζιμπάμπουε για να καταλήξει στο ντοκιμαντέρ «Democrats» το οποίο κατά την εξέλιξη του παρουσιάζει χαρακτηριστικά πολιτικού θρίλερ λόγω των γεγονότων που έπονται της διαφωνίας των δυο συνταγματολόγων σε άρθρα του κειμένου. Η προσπάθεια καταλήγει στο πολυπόθητο Σύνταγμα το οποίο όμως μέχρι και σήμερα δεν έχει εφαρμοστεί, αφού ο ήδη έχοντας την εξουσία Μουγκάμπε, εκμεταλλευόμενος τα όποια παραθυράκια του αφήνει ο νόμος αλλά και ενισχύοντας τη παράνομη και καταχρηστική του διακυβέρνηση εξακολουθεί να ασκεί την προϋπάρχουσα πολιτική.

Transfatty Lives

Ο Patrick Sean O’Brien γνωστός στη Νέα Υόρκη ως Τransfatty, σκηνοθέτης και DJ, μια ιδιάζουσα προσωπικότητα στο κόσμο του διαδίκτυο, με αρκετά εκκεντρικές ιδέες γύρο από την τέχνη, περνούσε τις μέρες του με άφθονη δημιουργία, φίλους, ζάχαρη και αλκοόλ. Στα 30 του χρόνια διαγνώστηκε με ALS, γνωστή και ως νόσος του Lou Gehrig (η καμπάνια για πληροφόρηση και ευαισθητοποίηση γύρω από τη νόσο έγινε γνωστή ανά το παγκόσμιο λίγους μήνες πριν μέσα από τα ευρέως διαδεδομένα παγωμένα μπουγελώματα). Το περιθώριο ζωής ενός ασθενή, εφόσον διαγνωστεί είναι 2 με 5 χρόνια. Έτσι ο Patrick αποφασίζει να γίνει σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής στο ίδιο του το ντοκιμαντέρ, μιας προσπάθειας να καταγράψει τα όσα επιφυλάσσει η ασθένεια, στον ίδιο και την οικογένεια του.
Χωρίς συναισθηματισμούς, χωρίς ίχνος αυτολύπησης, με το χιούμορ και την αισθητική που χαρακτηρίζει την όποια του δουλειά αλλά κυρίως τις αντιλήψεις του για τη ζωή ο Patrick ξεκινά το ταξίδι του από την πρώτη στιγμή της διάγνωσης του μέχρι και την καθολική σωματική του παράλυση. Στο μεταξύ υπάρχει ζωή. Αυτός είναι άλλωστε και ο σκοπός του, να μας το αποδείξει. Ζει, απολαμβάνει τους φίλους και την οικογένεια του, ερωτεύεται, γίνεται πατέρας ενός αγοριού, καταπολεμά την παράνοια της ίδιας της ασθένειας υπερισχύοντας του ιδίου του σώματος του μέσα από τη δύναμη του νου.
Ένα ρολερκόστερ γεγονότων, καταστάσεων και συναισθημάτων το «Transfatty Lives» μας οδηγεί από τις στιγμές της ανέμελης ζωής, της άγριας διασκέδασης, τις ανθηρές μέρες του Patrick, στα πρώτα σημάδια της απώλειας ικανοτήτων που ξεκίνησαν από τη παράλυση των άκρων την ανικανότητα κατάποσης και τέλος της αναπνοής. Με μηχανική υποστήριξη αλλά κυρίως καθοδηγούμενος από την ανάγκη του να γνωρίσει, να ζήσει περισσότερο το ίδιο του το παιδί φτάνει τα 40 του χρόνια και καταφέρνει την ολοκλήρωση αυτής της ταινίας πληκτρολογώντας οδηγίες προς τους συνεργάτες του υποβοηθούμενος από τις κόρες των ματιών του. Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ που ενώ μας περιγράφει τη φθίνουσα πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης ως ύλης, καταγράφει τη δύναμη του πνεύματος. Μια πορεία προς τα ενδότερα.

The post Τρεις πρώτες κριτικές από το Φεστιβάλ Tribeca appeared first on screeneye.gr.