Το κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου επιβεβαιώνει για άλλη μία φορά τη φήμη του, ως το κατεξοχήν πολιτικό φεστιβάλ ταινιών μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, μολονότι τη φετινή χρονιά –πιο έντονα από κάθε άλλη φορά- η διοργάνωση ταυτίστηκε με την κατεύθυνση της πολιτικής ηγεσίας της χώρας. Δηλαδή, εναντίωση στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, στο καθεστώς του Ιράν και άρνηση να καταδικάσει τις δολοφονίες Παλαιστινίων αμάχων στη Γάζα.

Καλεσμένος της 74ης Μπερλινάλε ήταν ο σκηνοθέτης από το Ισραήλ, ο Άμος Γκιτάι, ένας πρώην αξιωματικός του στρατού στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, ο οποίος αποχώρησε από το στράτευμα και ακολούθησε κινηματογραφική καριέρα, με θεματολογική έμφαση των ταινιών του, στην ειρηνική συνύπαρξη των Ισραηλινών και των Αράβων.
Ο Άμος Γκιτάι εμφανίστηκε στην αίθουσα Festpiele και αναφέρθηκε στην ανάγκη να βρεθεί το modus vivendi, να σταματήσει ο πόλεμος στη Γάζα, να υπάρξει ειρήνη, να αντιληφθούν οι δύο πλευρές ότι μοιράζονται την ίδια γη και ότι οφείλουν να συνυπάρξουν.
Σχετικό βίντεο με περισσότερες δηλώσεις του Γκιτάι, ακολουθεί.

Πάνω σε πειραματική φόρμα, η ταινία του με τίτλο «Shikun» διαπραγματεύεται με έντονη αλληγορική ματιά το ζήτημα « εξουσιάζων και εξουσιαζόμενος» στηριζόμενος στο αντιναζιστικό θεατρικό έργο του Ιονέσκου « Ρινόκερος». Ο Γκιτάι επιλέγει 20 πρόσωπα διαφορετικών εθνοτήτων, όπου σε μια πολυκατοικία οφείλουν να συνυπάρξουν. Κάποιοι μετατρέπονται σε ρινόκεροι. και με ολοκληρωτική συμπεριφορά επιβάλλονται στους υπόλοιπους.

Η Άντρεα Παίρνει διαζύγιο 

Θαμώνας του Φεστιβάλ Βερολίνου, είτε ως σκηνοθέτης είτε ως ηθοποιός ακόμη κι ως θεατής , ο Αυστριακός Γιόζεφ Χάντερ επιστρέφει στην Μπερλινάλε επτά χρόνια μετά το « Wild Mouse» . Η νέα του ταινία με τίτλο « Η Άντρεα παίρνει διαζύγιο» με κωμικοτραγικό προσανατολισμό διαπραγματεύεται ένα τροχαίο ατύχημα σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Αυστρίας. Η Άντρεα είναι αστυνομικός και βρίσκεται σε διάσταση από τον Άντι. Επέστρεψε στο πατρικό και ζει με τον πατέρα της. Το διαζύγιο δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Ο Άντι είναι αξιαγάπητος στην μικρή τους κοινότητα. Ένα βράδυ το ζευγάρι διαπληκτίζεται και ο μεθυσμένος Άντι τη διώχνει από το αυτοκίνητο. Λίγη ώρα αργότερα η Άντρεα θα εμπλακεί σε δυστύχημα.
Στο έδαφος κείτεται νεκρός ένας άντρας. Είναι ο σύζυγός της. Καθώς η Άντρεα προσπαθεί να αποκρύψει την αλήθεια και καλύπτει τα ίχνη της για να μη χάσει τη δουλειά της, ο Φραντς, ένας μοναχικός και αλκοολικός δάσκαλος , ισχυρίζεται ότι είναι ο ίδιος ο ένοχος του ατυχήματος.
Ο Γίοζεφ Χάντερ εκτός από τη σκηνοθεσία κρατά και το ρόλο του αλκοολικού Φραντς. Η ταινία βυθίζει το θεατή μέσα στον μικρόκοσμο των τοπικών κοινοτήτων, όπου κανείς δεν μπορεί εύκολα να ξεφύγει, γιατί όλοι γνωρίζουν όλους… από την καλή και την ανάποδή τους.

Ο Χάντερ χτυπώντας μια στο καρφί ( κωμωδία) μια στο πέταλο ( δράμα), χαρτογραφεί την κουλτούρα των αστών στις μικρές πόλεις, όπου οι ρήξεις και τα « θέλω» τις περισσότερες φορές παραμένουν στη σφαίρα της φαντασίας. Η ταινία μεταφέρει τα μηνύματά της με αφοπλιστικό χιούμορ αλλά και με την αύρα της μελαγχολίας των ηρώων της. Ο Γίοζεφ Χάντερ πιθανότατα εμπνεύστηκε την ιστορία από το “Φάργκο” των Κοέν. Αφοπλιστική ερμηνεία,  από την επί σκοπού απαθή, Μριτζίτ Μινιχμάιρ στο ρόλο της Άντρεα.

The post O ισραηλινός σκηνοθέτης Άμος Γκιτάι ζητάει modus vivendi στη Μέση Ανατολή. «Η Άντρεα Παίρνει Διαζύγιο» ξεχωρίζει στο Πανόραμα appeared first on screeneye.gr.

Ένα γεγονός με πολιτική σημασία διαδραματίστηκε το απόγευμα του Σάββατου 17/2  στην αίθουσα Arsenal 1, κατά την προβολή του πειραματικού ντοκιμαντέρ ” Hold on to her “, όταν ο Βέλγος ντοκιμαντερίστας Ρόμπιν Βανμπεσιέν διάβασε στο κοινό δήλωση των συντελεστών του ντοκιμαντέρ,  κατά των δολοφονιών Παλαιστινίων στη Γάζα. Η διοίκηση του Φεστιβάλ, κατηγορείται για την άρνησή της να πράξει το ίδιο και οι αυτόνομες κινήσεις των δημιουργών εντός του Φεστιβάλ όπως και των εργαζομένων του, πιέζουν έντονα τη διοίκηση για να τοποθετηθεί. Το ντοκιμαντέρ αφορά την αστυνομική βία στο Βέλγιο κατά των μεταναστών και συγκεκριμένα αναφέρεται στη δολοφονία της 2χρόνης ιρακινής-κουρδικής καταγωγής- Mawda Shawri, το 2018. Ακολουθεί σχετικό βίντεο.

From Hilde, with Love

Από τις πιο ισχυρές παρουσίες του Νέου Γερμανικού Ρεύματος στον κινηματογράφο, είναι  ο σκηνοθέτης Αντρέα Ντρέζεν. Ανέκαθεν η ματιά του ήταν πολιτική και με τη νέα του αντιναζιστική  ταινία  …. που διαγωνίζεται για τη Χρυσή Αρκούδα, θέτει τις βάσεις για το μεγάλο βραβείο.

Μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη την ιστορία της  Χίλντε, μιας νεαρής βερολινέζας, που ερωτεύτηκε τον Χάνς Κόπι, δραστήριο μέλος της  φιλοσοβιετικής αντιστασιακής  ομάδας « κόκκινη μπάντα». Η Χίλντε συμμετείχε ενεργά στην ομάδα,  και  το 1942  συλλαμβάνεται από την Γκεστάπο, φυλακίζεται, γεννάει μέσα στη φυλακή και μερικούς μήνες μετά, εκτελείται.

Ο Ντρέζεν ξεδιπλώνει τα γεγονότα  με τη χρήση  flashback. Θα  ήταν προτιμότερη άλλου είδους προσέγγιση. Υπήρχαν στιγμές όπου οι  συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν,  αποπροσανατόλιζαν. Ο Ντρέζεν κρατάει την εθνική γραμμή που χάραξε το γερμανικό κράτος μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και στην ταινία του, δεν καταδικάζει συλλήβδην τους έχοντες κάποια κρατική θέση την εποχή του Χίτλερ. Αντιθέτως, δίνει κινηματογραφικό χρόνο σε ένα πρόσωπο που κρυφά στάθηκε πλάι στην Χίλντε. Απέφυγε επίσης να τοποθετήσει ναζιστικά σύμβολα, ούτε εμφανίζονται Ες Ες με τις γνωστές  στολές.

Η ταινία κουβαλάει έντονο συγκινησιακό φορτίο  και την Λιβ Λιζα Φρις να θυμίζει την πραγματική Χίλντε Κόπι.

Arcadia 

Στο τμήμα  « Encounters» του Φεστιβάλ Βερολίνου προβλήθηκε  η ταινία « Arcadia» του Γιώργου Ζώη( Casus Belli, Ιnterruption). Το σενάριο της ταινίας ανήκει στον ίδιο και στην  Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη.

Ο Γιώργος Ζώης  στο  αινιγματικό και μεταφυσικό ψυχολογικό του  δράμα, κρατάει την προσοχή του θεατή με τη χρήση μη  γραμμικής αφήγησης  όπως επίσης  και με την  ανακατασκευή του παρόντος με το παρελθόν, για να μας φέρει όσο το δυνατόν πιο κοντά στα συναισθήματα ενός συζύγου που κυνηγάει τα δικά του φαντάσματα( Βαγγέλης Μουρίκης) . Ο κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας,  θα μάθει πως η γυναίκα του ( Αγγελική Παπούλια)  ήταν με τον εραστή της στην Αρκαδία και από ατύχημα με το αμάξι, έφυγε από τη ζωή.

 Την ίδια στιγμή, εμπλουτίζεται το κινηματογραφικό  πάζλ με ατμοσφαιρικές εικόνες,  όπως είναι ένα παραισθησιακό ταξίδι με τη μορφή της βασικής ηρωίδας,  προς τον κόσμο των σεξουαλικών φαντασιώσεων.  Η σκηνοθεσία του Γιώργου Ζώη κρατάει το κοινό σε εγρήγορση, το έργο όμως είναι  σε μερικά   του σημεία άνισο.

Suspended Time

Οι μήνες του εγκλεισμού της πρώτης καραντίνας- από τον Απρίλιο του 2020 κι εντεύθεν- τροφοδοτούν το αυτοβιογραφικό σενάριο  του Ολιβιέ Ασαγιάς, ο οποίος αποφασίζει να του  δώσει κινηματογραφική υπόσταση.

Το  «Suspended Time» (Αναστολή Χρόνου) παρακολουθεί τη συμβίωση δύο αδελφών, του Ετιέν που είναι σκηνοθέτης και του Πωλ που είναι μουσικό-κριτικός, στο εξοχικό των αποθανόντων γονέων τους, μακριά από το Παρίσι. Μαζί τους βρίσκονται και οι φίλες τους Μόργκαν και Κάρολ.

Ο Γάλλος σκηνοθέτης, έχει την επιθυμία να βγάλει φόρα παρτίδα…τα του οίκου του, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ως εκ τούτου ο Ετιέν (Vincent Macaigne) είναι το άλτερ έγκο του σκηνοθέτη  και για να διηγηθεί τα ενδόψυχά του, ο Ασαγιάς  χρησιμοποιεί τη φόρμα της νουβέλ βάγκ. Μπορεί ο Γκοντάρ να είπε ότι η ταινία του « Με Κομμένη την Ανάσα»  δεν είχε θέμα, είχε όμως έγκλημα και έρωτα. Η ταινία του Ασαγιάς, δεν έχει θέμα , δεν έχει ανατροπή, δεν έχει πολιτική, έχει ασταμάτητη λόγοδιάρροια, έχει αστική τάξη, ενίοτε χιούμορ, προσεγμένο σάουντρακ και μια παιχνιδιάρικη ερμηνεία από τον Macaigne.

The post 74 Μπερλινάλε: Στο προσκήνιο η τραγική ιστορία της Χίλντε Κόπι, η μεταφυσική Arcadia και η Παλαιστίνη appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φεστιβάλ Βερολίνου  Ιάκωβος Γωγάκης

Έξοχη αναπαράσταση των  ανθρώπινων αναγκών  αλλά  και της επιθυμίας η αόρατη επιδημία της μοναξιάς…να ηττηθεί πανηγυρικά.

Το  ιρανικό σινεμά εξακολουθεί να συγκλονίζει.

Το ζευγάρι στη ζωή και στην τέχνη, η Μαριάμ Μογκαντάμ και ο Μπεχτάς Σαναέχα μέσω ενός παραπλανητικού τίτλου (« Το Αγαπημένο μου Κέικ») ξεδιπλώνει μία απόλυτα  καλοκουρδισμένη ιλαροτραγωδία  για την αξία  της συντροφικής σχέσης ,

 ανεξαρτήτως ηλικίας.

Η ηρωίδα του έργου  η Μαχίν ( Λίλι Φαρχανπούρ) μια γυναίκα της μεσαίας τάξης,  που έχει κλείσει τα εβδομήντα, χήρα και με την κόρη της να ζει μακριά της, εκτός Ιράν, πήρε την απόφαση να σπάσει τη μοναξιά της  και να αναζητήσει σύντροφο. Στο εστιατόριο που συχνάζει βλέπει έναν ηλικιωμένο άντρα, τον Φαραμάρτζ ( Ισμαήλ Μεχραμπί)  να γευματίζει μόνος του. Είναι πρόθυμη να κάνει το πρώτο βήμα. Το πρώτο θα φέρει κι ένα δεύτερο και η ιστορία παίρνει μια απρόβλεπτη εξέλιξη.

Το σκηνοθετικό δίδυμο στην τρίτη τους -από κοινού- ταινία μεγάλου μήκους ( προηγήθηκε η « Μπαλάντα της Λευκής Αγελάδας» η οποία προβλήθηκε και στην Ελλάδα) αφήνει – εν μέρει- στην άκρη τον μικρόκοσμο του Ιράν –και καταπιάνεται με ένα ουμανιστικό ζήτημα.

Η Περσία της εποχής μας, παρουσιάζεται ως μια χώρα με αρκετά από  τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των δυτικών κοινωνιών και με τους ηλικιωμένους, να μην μπορούν εύκολα να ακολουθήσουν τον νέο τρόπο ζωής. Και η κοινωνική απομόνωση, βασικό θέμα της ταινίας,  το αποδεικνύει.

Υπάρχει μια συγκλονιστική σεκάνς σκηνοθετημένη και ερμηνευμένη με ακρίβεια μετρονόμου  μέσα στο σπίτι της Μαχίν , ένας ατελείωτος χορός  που θα γράψει ιστορία.

Η Λίλι Φαρχανπούρ και ο  Ισμαήλ Μεχραμπί με φοβερή άνεση κινούνταν στο χώρο, έπλασαν δύο αξέχαστες φιγούρες, η Λίλι Φαρχανπούρ ως το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, είχε και  εξαιρετικές εναλλαγές συναισθημάτων.

Οι δημιουργοί της ταινίας Μαριάμ Μογκαντάμ- Μπεχτάς Σαναέχα, δεν παρέστησαν στο Φεστιβάλ, εξαιτίας της αφαίρεσης των διαβατηρίων τους από τις ιρανικές αρχές, τη στιγμή που ετοιμάζονταν να μεταβούν στο Παρίσι για το τελικό μοντάζ.

Η προηγούμενή τους ταινία, προκάλεσε την αντίδραση του ιρανικού καθεστώτος και από τότε βρίσκονταν στο στόχαστρο.

Στην Μπερλινάλε είναι οι δύο βασικοί ηθοποιοί και διάβασαν στους δημοσιογράφους ένα κείμενο διαμαρτυρίας των σκηνοθετών,  κατά της απόφασης των αρχών του  Ιράν, να τους απαγορεύσει την έξοδο από τη χώρα.

Η ταινία είναι υποψήφια για τη Χρυσή Άρκτο.

The post « Το Αγαπημένο μου Κέικ». Το ιρανικό σινεμά εξακολουθεί και στην Μπερλινάλε να συγκλονίζει appeared first on screeneye.gr.

Η ιαπωνική ταινία « All the Long Nights» η οποία προβάλλεται στο Παράλληλο Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Βερολίνου, ξεκινάει με μονόλογο γυναίκας  και ολοκληρώνεται με μονόλογο άντρα.  Τι είναι άραγε τα δύο πρόσωπα.  Δύο άγνωστοι, δύο εραστές, δύο πρώην σύντροφοι;

H Φουτζισάο και ο Γιαμαζόι συναντήθηκαν στο χώρο δουλειάς και βρήκαν ένα κοινό σημείο. Ότι πάσχουν από ήπιες αναπτυξιακές διαταραχές οι οποίες όμως επηρεάζουν την καθημερινότητά τους.

Η νεαρή γυναίκα βυθίζεται σε μια ευερεθιστότητα, σε εξάρσεις θυμού και απώλειας ελέγχου εξαιτίας του προεμμηνορροϊκού  συνδρόμου ενώ ο νεαρός άνδρας πάσχει από  κρίσεις πανικού, μεταφέροντας  του,  διαφόρων ειδών φοβίες . Πάνω  σε μια σχέση φροντίδας που δεν εξελίσσεται σε κάτι παραπάνω, θα ανταλλάξουν επισκέψεις, θα συζητήσουν…μέχρι και κουβέρτα θα δανείσουν.

Ενώ στο ευρωπαϊκό και αμερικάνικο σινεμά,  το θέμα θα προκαλούσε την επιθυμία στους δημιουργούς να αποτυπώσουν δραματικά και  υπέρ-ρεαλιστικά  το τι εστί απώλεια ελέγχου και κρίσεις πανικού -δίνοντας στους ηθοποιούς και τις ανάλογες κατευθύνσεις – ο σκηνοθέτης Μιγιάκε Σο ακολουθεί μια διαφορετική  προσέγγιση. Τα  δύο πρόσωπα  χωρίς ιδιαίτερες εντάσεις βρίσκονται   « ο ένας για τον άλλον». Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο, είναι ότι  περιστοιχίζονται και από τον εργοδότη τους και από τους  συναδέλφους τους, που τους κατανοούν και τους στηρίζουν. Το πολυπληθές καστ με τις μικρές του ιστορίες,  ενίοτε έξω από τον κεντρικό πυρήνα της  κεντρικής υπόθεσης  δεν συμβάλλει πάντα θετικά στη διατήρηση μιας συγκεκριμένης κατεύθυνσης στο έργο.

Βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο  του σπουδαίου συγγραφέα Άρνολντ Γουέσκερ,  η ταινία «Η Κουζίνα»  του Μεξικανού σκηνοθέτη Αλόνσο Ρουιζπαλασίος- η οποία διαγωνίζεται για τη Χρυσή Άρκτο-  διαθέτει  φρενήρη ρυθμό, φαντεζί σκηνοθεσία, γνώριμα αλλά επίκαιρα  μηνύματα, μα και έντονο το στοιχείο της υπερβολής. Υπερβολή στο σενάριο, στη σκηνοθεσία ακόμη και στις ερμηνείες,  πλην της καταξιωμένης και οσκαρικής ηθοποιού Ρούνι Μάρα. Η  μοναδική παρουσία που έδωσε εσωτερική υπόσταση,  στο ρόλο που της ανατέθηκε.

Το έργο διαδραματίζεται σχεδόν εξολοκλήρου στο υπόγειο ενός εστιατορίου της Νέας Υόρκης.  Οι εργαζόμενοι  ως επί το πλείστον είναι  Μεξικανοί,  που  προσλαμβάνονται χωρίς άδεια παραμονής. Οι  άντρες μαγειρεύουν και οι  γυναίκες σερβίρουν.  Ο Πέδρο ανήκει στην ομάδα των Μεξικανών που δεν έχουν τα απαραίτητα χαρτιά διαμονής και η Τζούλια είναι Αμερικανίδα, νεαρή σεφ. Ο Πέδρο την έχει βάλει στο μάτι και την  κοιτάει επίμονα για καιρό. Η Τζούλια θα ενδώσει στο φλερτ και γρήγορα από τον Πέδρο μένει  έγκυος.  Την απασχολεί, το εάν θα  κρατήσει το παιδί ή θα προχωρήσει σε έκτρωση.

 Την ίδια περίοδο,  ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης ισχυρίζεται ότι έχουν κάνει φτερά αρκετά χρήματα και ζητάει να γίνει έρευνα.

Το έργο του Αλόνσο Ρουιζπαλασίος θέτει σειρά ζητημάτων,  από το φθηνό και παράνομο εργατικό  προσωπικό, μέχρι θέματα ρατσισμού και  κοινωνικών τάξεων. Ο Ρουιζπαλασίος επικαλύπτει όλα τα σημαντικά θέματα που θέτει, από τη μέθοδο που ακολουθεί. Δεν  παρακολουθεί ούτε καταγράφει την ιστορία, αλλά δίνει την αίσθηση στο θεατή, ότι  συμμετέχει και ο ίδιος, είτε με τα  μακρόσυρτα μονοπλάνα είτε με την τοποθέτηση ακραίων καταστάσεων-που παραπέμπουν στο γκροτέσκο-  σαν μια απόδειξη ότι είναι ικανός να  χειριστεί οποιαδήποτε ανατροπή, μπορεί η φαντασία να αναζητήσει.

The post 74ο Φεστιβάλ Βερολίνου: « All the Long Nights» & «Η Κουζίνα» appeared first on screeneye.gr.

Το 74^ο  Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου άνοιξε με το δεξί την ανεπίσημή του αυλαία στις 14 Φεβρουαρίου,  μία μέρα πριν την επίσημη έναρξη.

Η ταινία «Small Things Like These» κέρδισε τις εντυπώσεις, αφενός μεν,  με την αποπνικτική και  απογυμνωμένη υπαρξιακή ματιά του   Βέλγου σκηνοθέτη Τιμ Μιλάντς ( Peaky Blinders)- πάνω σε μια μαύρη κηλίδα της ρωμαιοκαθολικής ιρλανδικής εκκλησίας- αφετέρου δε,  από την αρχικά καταπραϋντική, εν συνεχεία φοβισμένη κι εντέλει ανατρεπτική παρουσία του Κίλιαν Μέρφι ( στο ρόλο του Μπιλ Φούρλογκ). Ισάξιά του στάθηκαν τουλάχιστον  δύο  γυναικείες παρουσίες που τιμούν επάξια  την τέχνη της υποκριτικής, η  Αϊλίν Γουόλς ( η σύζυγος του Μπιλ Φούρλογκ) και  Έμιλι Γουότσον( η Ηγουμένη).

Το  έργο στηρίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Κλερ Κίγκαν για τον κατάπτυστο θεσμό των « πλυντηρίων της Μαγδαληνής» που είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις στην κεντρική και νότια Ιρλανδία, από τα μέσα του 19^ου αιώνα μέχρι το 1996.  Εργάτριες του σεξ, ανύπαντρες μητέρες, γυναίκες που είχαν υποστεί βιασμό , οδηγούνταν σε θρησκευτικό άσυλο καταναγκαστικών έργων, για ολόκληρή τους τη ζωή.

Ο Τιμ Μιλάντς μεταφέρει την ατμόσφαιρα των μικρών κοινοτήτων της Ιρλανδίας που της σκέπαζε ο καθολικισμός και η ρουτίνα, αλλά κάτω από την ήρεμη επιφάνεια επικρατούσε ο σκοταδισμός και η εκμετάλλευση των γυναικών, από τους υπηρέτες της πίστης. Η ταινία διαδραματίζεται την εποχή των Χριστουγέννων, ως εκ τούτου προβάλλεται πιο έντονα και σαρκαστικά η υποκρισία του κλήρου.

Η σκηνοθετική προσέγγιση οδηγεί το θεατή  βήμα  βήμα στην  αίσθηση ασφυξίας. Ο κεντρικός ήρωας, ανακαλύπτει την αλήθεια και αμφιταλαντεύεται για το σωστό. Αλλά ποια είναι  η αλήθεια, πόσο βαθιά στην ιστορία βρίσκεται ο Μπιλ, ποια είναι η τελική ανατροπή;

Κατά τα λοιπά, εξακολουθεί να προκαλεί κραδασμούς στην κινηματογραφική κοινότητα,  η απόφαση των διοργανωτών της Μπερλινάλε  να καλέσουν –επίσημα- υψηλόβαθμα μέλη του ακροδεξιού κόμματος AFD στην τελετή έναρξης και στις προβολές του Φεστιβάλ, παρότι τελευταία στιγμή  έκαναν πίσω και  ανακάλεσαν τις προσκλήσεις.

Ταυτόχρονα, δεκάδες εργαζόμενοι του Φεστιβάλ Βερολίνου, σε ανακοίνωσή τους εκφράζουν την συμπαράστασή τους στον Παλαιστινιακό λαό, αναφέρονται σε άμεση κατάπαυση του πυρός στη Γάζα και ζητούν από τη διοίκηση του Φεστιβάλ να πάρει πιο δυναμική θέση,  υπερασπιζόμενη την ανθρώπινη ζωή των Παλαιστινίων.

Πρόσφατα, ομάδα εικαστικών και κινηματογραφιστών,  που είχαν προσκληθεί στο « Forum»  του Φεστιβάλ, αρνήθηκαν να παραστούν, ζήτησαν να αφαιρεθούν τα έργα τους από το επίσημο πρόγραμμα,  εξαιτίας των τελευταίων ενεργειών της διοίκησης,  σε όλα τα επίπεδα.

Θα διαγωνιστούν 20 ταινίες για τη Χρυσή Άρκτο, ανάμεσα σε αυτές και το « Small Things Like These». Δεν υπάρχει ελληνική συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα, ούτε και φέτος. Υπάρχει στο παράλληλο πρόγραμμα ( Encounters) , η ταινία του Γιώργου Ζώη με τίτλο « Arcadia».

The post Προέναρξη 74ης Μπερλινάλε…με το δεξί! appeared first on screeneye.gr.