Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η ήρεμη καθημερινότητα, ενός ζευγαριού από το Μπορντο της Γαλλίας , ανατρέπεται εκ θεμελίων, όταν η 33χρόνη Χέλεν, ανακαλύπτει ότι πάσχει από μια σπάνια μορφή καρκίνου στους πνεύμονες.

Η Χέλεν είναι παντρεμένη με τον Μάθιου.
Τα όνειρα και οι φιλοδοξίες τους, γκρεμίζονται.
Την Χέλεν, την καταβάλλει η κόπωση, το επίμονο άγχος και η κατάθλιψη.
Οι σκέψεις της είναι απαισιόδοξες και τα σωματικά συμπτώματα εμφανή, σε κάθε στιγμή της ζωής. Στις στιγμές που βολτάρει, στις στιγμές της επιθυμίας για σεξ.

Τίποτα πια δεν είναι όπως πριν. Ανακοινώνει στον Μάθιου, ότι θα φύγει προσωρινά για τη Νορβηγία, για να συναντήσει έναν άρρωστο άνδρα, που συνομιλούσε μαζί του διαδικτυακά.

Ο Μάθιου, όταν αντιλαμβάνεται ότι η Χέλεν έχει πάρει την απόφαση,  να αποδεχτεί το πεπρωμένο της, θα πάει στη Νορβηγία για να την μεταπείσει.

Η ταινία της  Εμιλί Ατέφ δεν λειτουργεί σαν παραμύθι, όπου άξαφνα, μπορεί να εμφανιστεί μια αχτίδα φωτός.

Η Γερμαγογαλλίδα με ιρανικές ρίζες σκηνοθέτις, φιλμάρει βήμα προς βήμα, τα στάδια μιας προδιαγεγραμμένης πορείας, ως αποτέλεσμα της άρνησης της Χέλεν, να αναζητήσει το θαύμα. αλλά και της αταλάντευτης στήριξης του Μάθιου προς τη σύντροφό του.
Σε κάποια στιγμή, η Χέλεν λέει στο Μάθιου, ότι θα βρει κάποια άλλη γυναίκα. Ότι δε θα μείνει μόνος του. Η απόγνωση είναι παρούσα στην Χέλεν, ως αντανάκλαση του κενού που υφίσταται, αλλά και της καθημερινής σωματικής και ψυχολογικής της πτώσης.
Ηθελημένα ή μη, η σκηνοθέτις φέρνει στην επιφάνεια μία κοινωνική προέκταση του θέματος, εξαιρετικά σημαντική.
Την απουσία δομών και υποστηρικτικών ομάδων, που μετά τη διάγνωση, θα στηρίξουν τους ασθενείς, ούτως ώστε η δεδομένη και αναπόφευκτη ψυχολογική πτώση, να μην οδηγήσει τον ασθενή, σε μαύρες σκέψεις και σε κατάρρευση. Η Χέλεν, έχει ως συμπαραστάτη, τον σύντροφό της.

Είναι ο ένας πυλώνας στήριξης.

Ο δεύτερος κι εξίσου σημαντικός πυλώνας,   απουσιάζει από την ταινία, γιατί  απουσιάζει και από τα περισσότερα συστήματα υγείας κι εμμέσως πλην σαφώς, υπονοείται η απουσία των κοινωνικών δομών, σε διάφορα  καίρια σημεία του έργου.

Ως αποτέλεσμα του γεγονότος, ότι  οι ασθενείς μένουν μόνοι τους και οι σύντροφοί τους, μένουν κι αυτοί μόνοι να στηρίζουν, οι ασθενείς βιώνουν τη  μοναξιά και το φόβο.

Και το άγνωστο μέλλον,  επιτείνει την  καθημερινή φθορά και δημιουργεί την αίσθηση του αναπόφευκτου.
Η Βίκυ Κριπς, διεισδύει βαθιά- χωρίς εξάρσεις, χωρίς την τάση της αυτοπροβολής- με απόλυτο ρεαλισμό κι ερμηνεύει την σταδιακή ψυχολογική πτώση της Χέλεν,   στον πιο ολοκληρωμένο ρόλο της Βίκυ Κριπς, σε ολόκληρη τη σταδιοδρομία της.

 Τραγική η ειρωνεία και  μακάβρια « παιχνίδια» της ζωής, με τον Γάλλο ηθοποιό Γκασπάρ Ουλιέλο -στο ρόλο του Μάθιου- στην ταινία να είναι ο ζωντανός, αλλά λίγους μήνες μετά τα γυρίσματα να βρίσκει τραγικό τέλος στα βουνά της Σαβοία, κάνοντας σκι, εδώ, στον τελευταίο ρόλο της δικής του καριέρας.

“Πιο Πολύ από Ποτέ” από την Πέμπτη 8/12 στους κινηματογράφους

The post Πιο Πολύ από Ποτέ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ταξιδιωτικοί οδηγοί, τουριστικά πρακτορεία και οι ίδιοι περιηγητές  ,  περιγράφουν την Τρανσυλβανία, σαν απόκοσμη, τρομακτική, επικίνδυνη, όπως ο θρύλος του κόμη Δράκουλα επιτάσσει, συνάμα και πανέμορφη. Μια εμπειρία,  που οι ταξιδιώτες  θα ήθελαν να γευτούν,  ξανά και ξανά.

Ο γνωστότερος Ρουμάνος σκηνοθέτης, ο Κριστιάν Μουντζίου, συνεχίζει να διευρύνει τον προβληματισμό του,  στη σήψη, τη διαφθορά και την αλλοτρίωση των συμπατριωτών του, στη βάση της πολύγλωσσης- πολυεθνικής περιοχής,  που ανήκει πλέον στη Ρουμανία, την Τρανσυλβανία.

Ένας  άντρας Ρομά, , ο Ματίας, επιστρέφει από τη Γερμανία, όπου εργαζόταν.. Η σύζυγος του και το παιδί του, δεν τον υποδέχονται πανηγυρικά. Κάθε άλλο.

Η πρώην του σύντροφος, διατηρεί μια επιχείρηση άρτου στο χωριό, και για να κερδίσει τις επιδοτήσεις της Ε.Ε , προσλαμβάνει μετανάστες, κυρίως από τη Σρι Λάνκα.

Τα πάθη ξυπνούν στην κοινότητα, όταν οι ντόπιοι, συνασπίζονται για να μην επιτρέψουν στους ξένους να εγκατασταθούν και να διαμείνουν στην περιοχή.

Ο Μουντζίου , στην προηγούμενή του ταινία « Η Αποφοίτηση»,  παρουσίασε την μετα-κομμουνιστική κοινωνία της Ρουμανίας, ως τοξική, αποτέλεσμα του άκρατου  ατομικισμού. Προσθέτει στο νέο του έργο,  το στοιχείο του εθνικισμού, το οποίο αντανακλά και τις σύγχρονες πολιτικές εξελίξεις στη χώρα του. Ο τίτλος,  με τα αρχικά  R.M.N,  μας  παραπέμπει σε μια ακτινογραφία , που μπορεί να ανακαλύψει τι κρύβεται σε κάθε μη ορατό σημείο.

Ο Μουντζίου,  δημιουργεί μια διεισδυτική κοινωνικοπολιτική ταινία,  με τρομερό σασπένς, αλλά  και μια Αγγελοπουλική μακρόσυσρτη σεκάνς , με όλο το καστ –επαγγελματιών κι ερασιτεχνών ηθοποιών- να παρελαύνει , που θυμίζει ένα θίασο του παραλόγου.

Ο κεντρικός ήρωας της ταινίας, βρίσκεται αντιμέτωπος και με τα δικά του διλήμματα , που δεν είναι πάντα ηθικά βγαλμένα. Κάθε ένας από τους χαρακτήρες , μιλάει μια διαφορετική γλώσσα. Ταυτόχρονα,  ούτε όσοι επιδιώκουν την απομάκρυνση των ξένων εργατών,  μπορούν να συνεννοηθούν, σε ένα μέρος του κόσμου,  όπου τα θηρία πάντα υπήρχαν και τώρα αποκτούν την ανθρώπινη μορφή.

Προβληματιζόμαστε, εάν ο Μουντζίου, που θεωρείται ένας από τους πρωτεργάτες του «νέου ρουμάνικου κινηματογραφικού ρεύματος « και στις δύο πρώτες του μεγάλου μήκους ταινίες  « Δύση» και « 4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 μέρες», έβλεπε θετικά το καπιταλιστικό οικοδόμημα, εάν πλέον, πλήρως το αμφισβητεί .

“R.M.N.” από την Πέμπτη 8/12 στους κινηματογράφους

The post R.M.N. appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία, αποτελεί κακό οιωνό για όλα τα ανοιχτά διεθνή μέτωπα στην Ευρώπη και στον κόσμο.

Ένα από τα πολλά,  βρίσκεται στα Βαλκάνια και δη στο Κοσσυφοπέδιο.

Η σύγκρουση στα τέλη του ’90,  ανάμεσα στον αλβανικό παραστρατιωτικό σώμα,  δηλαδή τον Ουτσεκά από τη μια,  τους Σέρβους του Μιλόσεβιτς από την άλλη, αλλά κι ο ρόλος του ΝΑΤΟ, καθόρισαν τις εξελίξεις εκείνης της εποχής.

Δεν επέφεραν την αποδοχή της νέας κατάστασης, όπως επί παραδείγματι ήταν η μονομερής  ανακήρυξη κράτους, το 2008.

Η ηρεμία κρέμεται από μια κλωστή και η πρόσφατη μικρή ανάφλεξη, με το ζήτημα των πινακίδων των αυτοκινήτων, όπου η αλβανική πλειοψηφία, επιδιώκει να καθιερώσει μια ενιαία κρατική πολιτική, αφαιρώντας από τη σερβική μειονότητα, τα δικαιώματα του παρελθόντος, είναι η αφορμή, μιας νέας κρίσης , που βρίσκεται προ των πυλών.

Ο Σέρβος σκηνοθέτης  Ντούσαν Μίλιτς στην ταινία ” Στο Σκοτάδι”,  εξερευνά το πώς είναι  να είσαι Σέρβος και να ζεις στο κεντρικό και νότιο Κόσοβο, μετά το τέλος του πολέμου, το 1999 ή ακόμα και τώρα.

Η πλειοψηφία των Σέρβων ζει στο βόρειο Κόσοβο, δίπλα από τα σερβικά σύνορα, αλλά υπάρχουν διάσπαρτες κοινότητες Σέρβων παντού στην περιοχή.

Επιλέγει ένα βουκολικό ομιχλώδες τοπίο, τρομακτικό, όπου σε ένα σπίτι, ζει ένα 12 χρόνο κορίτσι με τη μητέρα της και τον παππού του, σερβικής εθνότητας.

Ο πατέρας είναι αγνοούμενος.

Και οι τρεις, είναι αποδέκτες ενός καθημερινού ψυχολογικού πολέμου.

Ποτέ   όμως δε βλέπουμε, το ποιοι τους ασκούν τη ψυχολογική βία. Πηγάζει μέσα από τη φύση.

Είναι ένας αόρατος εχθρός επί της οθόνης, επί της ουσίας, είναι γνωστός.

« Προστατεύονται» από μια μικρή δύναμη του ΝΑΤΟ, αλλά μόνο τη μέρα,  και το κορίτσι συνοδεύεται στο σέρβικο σχολείο, από τους στρατιώτες.

Οι μαθητές διαρκώς λιγοστεύουν. Μετακινούνται στη Σερβία, εξαιτίας του φόβου, για το τι μέλλει γενέσθαι.

Ο παππούς, παρά τις κακουχίες, τις απειλές, τον εκφοβισμό-βλέπουμε μέχρι και την αγελάδα του  να κείτεται νεκρή- θα παραμείνει στο σπίτι- καλύβα, ελπίζοντας στην επιστροφή του αγνοούμενου γιού του.

Όσα διαδραματίζονται στην ταινία και η οπτική του σκηνοθέτη, να παρακολουθήσει την ιστορία  μέσα από τα μάτια του κοριτσιού,  αποκτούν ιδιαίτερη σημασία και θυμίζουν –πέραν της ταινίας του Ταρκόφσκι « Τα Παιδικά Χρόνια του Ιβάν- ιστορίες εγκλωβισμένων, όπως επί παραδείγματι είναι οι εγκλωβισμένοι στην κατεχόμενη Κύπρο.

Με τη διαφορά, ότι στο Κοσσυφοπέδιο, οι  Σέρβοι εγκλωβισμένοι, δεν είναι εγκλωβισμένοι με κάποια επίσημη συμφωνία, είναι άτυπα,  και κάτι τέτοιο, είναι   επικίνδυνο είτε για τον αφανισμό τους είτε για μια νέα ανάφλεξη.

Εξαιρετική η φωτογραφία,  στην  αποτύπωση του κλειστοφοβικού σκηνικού, όπως επίσης και  η σκηνοθετική προσέγγιση, στο ρυθμό της, στην ατμόσφαιρα της , στη χρήση των ήχων της φύσης, στο πως παρουσιάζεται η ζωή κι ο κίνδυνος του  θανάτου.

Ίσως χρειαζόταν μια καλύτερη κατασκευή για το φινάλε της ταινίας, το οποίο παραμένει κάπως μετέωρο.

“ Στο Σκοτάδι” από την Πέμπτη 8/12 στους κινηματογράφους

The post Στο Σκοτάδι appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Παρίσι, αρχές της δεκαετίας  του ’80.Ένας χωρισμός που μόλις συνέβη και δυο παιδιά στην εφηβεία, μεγαλώνουν μαζί με τη μητέρα τους. Η μητέρα, η Ελιζαμπέτ, ψάχνει για δουλειά.

 Ακροάτρια της βραδινής ραδιοφωνικής εκπομπής του γαλλικού ραδιοφώνου France Inter,  καλείται από την εκφωνήτρια και παρουσιάστρια της εκπομπή , τη Βάντα, κι εκεί θα βρει την επαγγελματική πόρτα  που ψάχνει.

Θα γνωρίσει μια επίσης φανατική ακροάτρια της εκπομπής, μια άστεγη γυναίκα, την οποία θα φιλοξενήσει στο σπίτι.

Ενώ όλοι συμφιλιώνονται με τη νέα κατάσταση που δημιουργείται και η οικογένεια ανασυγκροτείται μέσα από διαφωνίες, νέους έρωτες, νέες εργασιακές εμπειρίες, ο σκηνοθέτης βλέπει στη δεκαετία του ’80-όχι όσο καθαρά θα θέλαμε-

τις απαρχές του σοσιαλισμού, ως την εποχή όπου τα δικαιώματα διευρύνονται και οι  μονογονεϊκές οικογένειες , ξεφεύγουν κάπως από τον στιγματισμό.

 Η ισότητα σταδιακά ακούγεται κι  ο ανθρωπισμός- ιδιαίτερα στη σχέση, της  Ελιζαμπέτ με την Ταλούλα,  αποκτά την αξία του.

Σκηνοθέτης της ταινίας , είναι ο  Μίκαελ Χέρς ( Αμάντα),  ο οποίος στη δεκαετία του ’80, βλέπει την  αγνότητα, αθωότητα και τον ρομαντισμό, μέσα από τις βραδινές  του λήψεις ,  μέσα από τα βινύλια, μέσα από την καλοπροαίρετη στάση των ηρώων του, να αντιμετωπίσουν, τα μεν παιδιά τη ζόρικη εφηβεία και η μητέρα, την προοπτική μιας καινούριας αρχής.

Στην ταινία,  αποφεύγονται οι   ανατροπές.

Ο λόγος ύπαρξης της ταινίας, μπορεί να αμφισβητείται, μπορεί να αναμέναμε από τον Χέρς,  μια πιο διεισδυτική ματιά, σε γεγονότα που θα απαντούσαν στο ερώτημα, γιατί όλα να θυμίζουν 80s. Η απάντηση δίνεται στις όμορφες λεπτομέρειες της, ακόμα και στο σάουντρακ της.

Όσο η εργασιακή ανασφάλεια  και οι ανατροπές σε οικογενειακό-προσωπικό πλαίσιο θα εξακολουθούν να υφίστανται, τόσο το μη συνταρακτικό, το συνηθισμένο, μπορεί να απαντηθεί μέσα από την κατανόηση και την αλληλεγγύη.

Ο σκηνοθέτης γαλουχήθηκε τη δεκαετία του ’80. Χωρίς να τη μυθοποιεί, αυτήν αναπολεί, μια εποχή που- κατά τον ίδιο-  μπορεί να δώσει απαντήσεις στο δυστοπικό παρόν.

Στην ταινία πρωταγωνιστούν,  οι Σαρλότ Γκενσμπούρ, Εμανουέλ Μπεάρ, Μέγκαν Νόρθαμ.

“ Νυχτερινοί Επισκέπτες” από την Πέμπτη 8/12 στους κινηματογράφους

The post Νυχτερινοί Επισκέπτες appeared first on screeneye.gr.