Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ταινία κοινωνικού ρεαλισμού για τους εξαπατημένους συζύγους, για τις διπλές ζωές, για τις οδυνηρές αποκαλύψεις, για τις ταπεινωτικές πράξεις, όταν ο «μικρός ντετέκτιβ», το απατημένο πρόσωπο δηλαδή, από σπόντα ξυπνάει από τον λήθαργο, αναζητώντας απαντήσεις.
Το αυτοβιογραφικό δράμα του σκηνοθέτη Αλίμ Καν ( βρετανός με πακιστανική καταγωγή), διαθέτει ένα σενάριο περιορισμένης στάθμης, το οποίο μεταμορφώνει σε μια ταινία με δυνατό κοινωνικό αντίκτυπο.
Στο επίκεντρο τίθεται ο θάνατος του Πακιστανού ναυτικού Αχμέντ, ο οποίος ζει στο Ντόβερ της Αγγλίας, με την επίσης μουσουλμανικής καταγωγής γυναίκα του ( την Μαίρη).
Ο Αλίμ Καν, φροντίζει σχολαστικά την κάθε σκηνή, χωρίς φλυαρία και περιττή πλανοθεσία. Δίνει βαρύτητα στις εσωτερικές διεργασίες της κεντρικής του ηρωίδας, μακριά από υστερικές πράξεις και οργίλες αντιδράσεις, που της προκαλεί η ανακάλυψη μιας παράλληλης ζωής, του επί χρόνια συζύγου της, με μια γυναίκα,  κάτοικο Γαλλίας( την οποία ερμηνεύει η Νάταλι Ρίτσαρντ).
Ο σκηνοθέτης, αγνοεί τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, τους κομπάρσους και τη ζωή στις δύο πόλεις, όπου ξετυλίγεται το δράμα. Φιλμάρει σε κλειστούς χώρους, σε άδειους δρόμους, στην παραλία του Ντόβερ αλλά και απέναντι στη γαλλική πόλη Καλαί( εκεί που βρίσκεται η ερωμένη του αποθανόντα Αχμέντ).
Η Μαίρη είναι το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας και η ηθοποιός που την ενσαρκώνει ( η Τζοάνα Σκάνλαν) παρουσιάζεται κατηφής αλλά ψύχραιμη. Η Σκάνλαν, χρησιμοποιεί συγκεκριμένα εκφραστικά μέσα, τα οποία αποδεικνύονται ισχυρά, όχι μονάχα στις στιγμές του αρχικού σοκ, αλλά και κατά την οδυνηρή διαδικασία της εξερεύνησης και του δικού της εαυτού, όταν τρυπώνει στο σπίτι της ερωμένης, και απ εκεί προκύπτει ακόμη μία έκπληξη.
Κοιτάει το σώμα της, το συγκρίνει με το σώμα της ερωμένης του συζύγου της, τι πήγε λάθος και από τη δική της πλευρά. Οφείλει να έχει ενοχές; Η απάντηση που δίνεται ορθά στο έργο, είναι « όχι». Ο σκηνοθέτης, αφαιρεί από το κάδρο οποιαδήποτε σκέψη, οι πράξεις να καθοδηγούνται από θρησκευτικές πεποιθήσεις. Το γεγονός όμως, ότι ο θύτης είναι ανδρικού φύλου, δεν περνάει απαρατήρητο, όπως και το γεγονός πως και ο Αχμέντ ήταν εγκλωβισμένος από τις επιλογές του. Ο εμπνευστής της ταινίας, δεν δικαιολογεί κανέναν, ούτε όμως κρίνει τις ενέργειές τους. Όλοι εμπλέκονται σε ένα ψέμα, μικρό ή μεγάλο, αλλά σίγουρα, η κεντρική ηρωίδα- στην οπτική του σκηνοθέτη-  κουβαλάει τον μεγαλύτερο πόνο αλλά και τεράστια δύναμη, για να αντιμετωπίσει την απώλεια του συζύγου της, το ψέμα του αλλά και την μοναξιά της , η οποία έπεται. Είναι όλοι μόνοι και δυστυχείς, στο ανθρώπινο -αυτοβιογραφικό δράμα του Αλίμ Καν.

Η ταινία κέρδισε πληθώρα βραβείων στα BIFA ( Βρετανικά Ανεξάρτητα Κινηματογραφικά Βραβεία).

The post Μετά την Αγάπη appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης
Οι εύθραυστες ισορροπίες ενός ζευγαριού από τη Νορβηγία, κλυδωνίζονται την περίοδο των Χριστουγέννων , όταν η προϋπάρχουσα καρκινική νόσος της χορογράφου Άνια, επανεμφανίζεται επιθετικά. Η Άνια συζεί με τον θεατρικό σκηνοθέτη, τον Τόμας, ενώ και οι δύο, κουβαλάνε μαζί τους παιδιά από διαφορετικούς συντρόφους.
Εγκλωβισμένοι σε μια παγίδα θανάτου της ίδιας της σχέσης, όπου οι ανάγκες του, και οι επιθυμίες τους δεν συναντώνται, η Άνια στον ελάχιστο χρόνο ζωής που της απομένει, εκρήγνυται και ο Τόμας αμήχανος, επανατοποθετεί τις προτεραιότητες του.
Η σκηνοθέτις και σεναριογράφος Μαρία Σοντάλ, αποκαλύπτει στην έναρξη της ταινίας, τον τρόπο με τον οποίο ταυτίζεται με την κεντρική ηρωίδα, σε μια ιστορία όπου κυριαρχούν τα δικά της τραυματικά βιώματα.
Η Σοντάλ, σχηματίζει το περίγραμμα της σκανδιναβικής κουλτούρας, όπως για παράδειγμα είναι οι τελετουργίες γύρω από το οικογενειακό τραπέζι, και ότι τα προβλήματα, αποσιωπώνται, κρύβονται κάτω από το χαλί. Οι καριέρες εξανεμίζονται, είναι πλέον ασήμαντες, μπροστά στα ραντεβού με ογκολόγους, σε μη αναστρέψιμα πορίσματα, μπροστά στην κλεψύδρα, όταν η άμμος της λιγοστεύει . Η επιθυμία της Άνια να διεκδικήσει την αληθινή αγάπη από τον σύντροφο της, ψυχογραφείται με τρομακτική ακρίβεια από την Νορβηγίδα δημιουργό.
Ενώ στο σπίτι, η Ανια και ο Τόμας συμβιώνουν και με τα παιδιά τους, η σκηνοθετική ματιά απομονώνει τα δύο πρόσωπα, σε μια κραυγή της ίδιας της δημιουργού για την ανεκτίμητη αξία του δούναι και λαβείν στη σχέση μεταξύ συντρόφων, ακόμη κι αν γνωρίζει κανείς, ότι το τέλος της επίγειας ζωής είναι δεδομένο και πλησιάζει. Ο τελευταίος χορός…είναι συγκλονιστικός. Περαιτέρω ώθηση στο περιορισμένου εύρους σενάριο της Μαρία Σοντάλ , έδωσαν δύο ηθοποιοί με μεγάλη υποκριτική γκάμα και ποιότητα δεξιοτήτων, η Άντρεα Μπριν Χόβιγκ και ο Στέλαν Σκάρσγκαρντ.

Η ταινία, είναι η επιλογή της Νορβηγίας στην κούρσα για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

The post Ελπίδα appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Προικισμένοι με δεξιότητες και με καλλιτεχνικές ανησυχίες, οι Ισλανδοί μπορούν να αισθάνονται περήφανοι για την παγκόσμια αναγνώριση, και της κινηματογραφικής τους παραγωγής. Τα πνευματικά τέκνα του Φρίντρικσον , καταπιάνονται με θέματα και ιστορίες αλλιώτικες, από ότι ήταν εξοικειωμένοι να παρακολουθούν οι λιγοστοί κάτοικοι της νησιωτικής χώρας. Την αρχή έκανε ο Ντακούρ Κάρι, για να ακολουθήσει μια μεγάλη ομάδα σκηνοθετών .
Ο Βλαντιμάρ Γιοχάνσον, πριν ακόμη σκηνοθετήσει το υπερφυσικό έργο «Αμνός «εργάστηκε ως τεχνικός σε πέντε επεισόδια του Game of Thrones:.
Στον «Αμνό», αποκαλύπτεται αρχικά η ισλανδική ύπαιθρος.
Το μάτι αιχμαλωτίζεται από το ομιχλώδες τοπίο, από τα πελώρια βουνά και από τις ατελείωτες κοιλάδες.
Εμφανίζεται κάποια στιγμή στο πλάνο , μια γυναίκα( η Μαρία) και ο άντρας της ( ο Ίνγκβαρ ), να κουρεύουν και να εκτρέφουν πρόβατα. Την μεταξύ τους σχέση, ορίζει η αποξένωση και η απόλυτη σιωπή.
Η αναστάτωση, προέρχεται από δύο γεγονότα. Πρώτον, από την ανακάλυψη ενός ασυνήθιστου αμνού, όπου το σώμα του είναι ανθρώπινο και δεύτερον, από την έλευση στο αγρόκτημα του Πετούρ ( είναι ο αδελφός του Ίνγκβαρ ).
Η Μαρία, αντιμετωπίζει το υπερφυσικό πλάσμα, σαν να είναι το δικό της παιδί και τον Πετούρ, με αδιόρατη ανησυχία, για καταστάσεις που είχαν συμβεί στο παρελθόν.
Τα δύο γεγονότα, δοκιμάζουν –κάπως- την οικογενειακή ηρεμία.
Την ταινία, μπορεί να τη διαβάσει κανείς ως παραβολή για την εξάρτηση του ανθρώπου με τη φύση. Είναι η γενική, πρώτη ανάγνωση.
Η υποκρύπτουσα ανάγνωση , αφορά το ζήτημα της μητρότητας και εν γένει του παιδιού, τα οποία θεωρούνται-λανθασμένα ίσως-  προϋπόθεση για την μακροημέρευση ενός γάμου.
Χωρίς να αποσαφηνίζεται πλήρως το σκεπτικό του σεναρίου, γίνεται αμυδρά αντιληπτό -στο φινάλε- ότι η ανατροπή της ρουτίνας από την παρουσία ενός νέου μέλους, έστω κι αν είναι με τη μορφή ανθρώπου και ζώου μαζί, δεν είναι τίποτα άλλο από ψευδαίσθηση. Όπως ξαφνικά ήρθε, ξαφνικά μπορεί να φύγει και η καθημερινότητα του ζευγαριού , θα επανέλθει στο προηγούμενο σημείο, χωρίς νόημα και ενδιαφέρον, αλλά και η αίσθηση της μοναξιά, θα είναι τρομακτική.
Σαφέστατα, παρά την πρωτοτυπία του και την απρόσμενη τροπή του, το έργο « Αμνός», αφήνει πολλά κομμάτια του στον αέρα. Αντιθέτως, το πρόσφατο μιούζικαλ «Ανέτ», του Λέος Καράξ, αποτυπώνει με μεγαλύτερη ευκρίνεια, ένα παρόμοιο διακύβευμα.
Απουσιάζουν από το έργο του Ισλανδού Γιόχανσον, τα κίνητρα αλλά και ο μύθος δεν έχει μια ξεκάθαρη υπόσταση. Χρησιμοποιείται υπερβολικά μεγάλος χρόνος στα γενικά πλάνα της ισλανδικής υπαίθρου. Η παρουσία της γνωστής ηθοποιού Νούμι Ραπάς, προσδίδει ειδικό βάρος και μια αυτοσχεδιαστική διάθεση.

Βραβείο στο Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών

The post Αμνός appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Πηνελόπη Σουμελίδου

Ο άνθρωπος – αράχνη επέστρεψε, αυτή τη φορά με μεγάλη παρέα.

Όλοι πλέον γνωρίζουν το όνομα Peter Parker ύστερα από την ανακάλυψη του Mysterio, ο οποίος κατάφερε να προκαλέσει μεγάλη ζημιά στον Peter και στους ανθρώπους που τον βοήθησαν. Ο κόσμος έχει διχαστεί, άλλοι τον θεωρούν ήρωα κι άλλοι εγκληματία. Προσπαθώντας να βρει μια λύση και να αποκαταστήσει το όνομά του και  των φίλων του, θα ζητήσει τη βοήθεια του, αρχικά διστακτικού, Doctor Strange. Η ιδέα που προτείνει; Να ξεχάσουν όλοι ποια είναι η αληθινή του ταυτότητα. Με ένα ξόρκι του Strange, θα γυρίσουν το χρόνο πίσω και θα σβήσουν τις μνήμες όλων. Το ξόρκι όμως, προφανώς, πάει στραβά και διαταράσσεται η ισορροπία του σύμπαντος, προκαλώντας ρήξη ανάμεσα σε αυτό και στα άλλα, άπειρα παράλληλα σύμπαντα…

Κάθε χαρακτήρας της Marvel έχει τη δική του ιδιότητα, χωρίς απαραίτητα να εννοούμε τη μάσκα ή τις σούπερ δυνάμεις. Για την ακρίβεια, ο κάθε ήρωας αντιπροσωπεύει μία διαφορετική ταυτότητα. Ο Spiderman,όπως έδειξε η ταινία, αναδεικνύει τον έφηβο που κρύβεται μέσα μας, τον αμήχανο, ανώριμο, χαμένο κοινωνικά και συναισθηματικά νέο που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην παιδικότητα και την ενηλικίωση. Τον καλεί να βγει στο φως και να απολαύσει τα 150 λεπτά δράσης, αγωνίας, χιούμορ και νοσταλγίας. Και σε αυτό το κομμάτι τα καταφέρνει περίφημα.

Οι Marvel fans, όπως και οι μάζες των εφήβων που αναπόφευκτα θα σπεύσουν να δουν τον άνθρωπο-αράχνη, θα ουρλιάξουν από λαχτάρα και ικανοποίηση, Έτσι κι αλλιώς, είναι πασιφανές πως η ταινία τους αφορά, σχεδόν αποκλειστικά, μιας κι είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους. Οι ήρωες κι αντιήρωες εμφανίζονται αναπάντεχα, ανά ορδές, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης κι επιφωνήματα έκπληξης από τους εκστασιασμένους θεατές, στιγμές που φέρνουν στο μυαλό εκείνες του Endgame. Κι αυτή είναι η μυστική συνταγή που έκανε το σύμπαν της Marvel τόσο επιτυχημένο : να ενώνει το κοινό του σα γροθιά, να απλώνει ένα κύμα ενότητας μέσα στην σκοτεινή αίθουσα και να μεταμορφώνει τον κόσμο σε αγαθούς «χούλιγκανς» που περίμεναν με τόση προσμονή να γίνουν ένα με τον Spidey.

Οι σκηνές δράσης, επίσης, δε θα αφήσουν κανένα παραπονεμένο, ο σκηνοθέτης Jon Watts  χρησιμοποιεί έντεχνα κι έξυπνα τα φαντασμαγορικά κόλπα του «πρωτομάστορα» Sam Raimi, χαρίζοντας κλασικό κόμιξ στιλ και ιλουστρασιόν αισθητική. Το soundtrack του Michael Giacchino έχει κι αυτό πρωταγωνιστικό ρόλο, βάζοντας στο κλίμα τον θεατή κι αγκαλιάζοντας την κάθε σκηνή. Δε λείπουν φυσικά και οι κλασικές χιουμοριστικές ατάκες των υπερηρώων, μερικές εκ των οποίων αναμένεται να γίνουν διαχρονικές.

Κι εδώ ξεκινάνε τα θέματα.

Θα ξεκινήσω με το πιο βασικό: το σενάριο. Δε θα υπήρχε παράπονο για την πλοκή της ταινίας, αν δεν υπήρχε το μέτρο σύγκρισης με προηγούμενες δουλειές της Marvel, όπως το Black Panther ή το Civil War. Είναι κατανοητό πως οι συντελεστές δεν έριξαν βάρος στο να αναπτύξουν ένα πιο περίπλοκο storyline, αφού ήξεραν πως θα απευθυνθούν κυρίως σε ανήλικο κοινό. Έτσι κι αλλιώς, δεν είναι πάντα απαραίτητο να παρουσιάζεις μία δυσνόητη πλοκή για να δείξεις την υπεροχή της γραφής σου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, θα έπρεπε να σεβαστούν τους χαρακτήρες και να αφοσιωθούν στην ουσία της κάθε προσωπικότητας, κι όχι να τους παρουσιάζουν σαν σε πασαρέλα. Οι συγγραφείς χρησιμοποιούν για ακόμη μια φορά την εύκολη λύση, το επονομαζόμενο what-if, το οποίο λειτουργεί άψογα σαν την κότα με τα χρυσά αυγά για να δημιουργήσει παρακλάδια και αμέτρητες υποπλοκές. Τα what-ifs έχουν λειτουργήσει αρμονικά στο παρελθόν, με ένα πρόσφατο παράδειγμα τη σειρά Loki. Εκεί ωστόσο μπόρεσε να απλωθεί σωστά, όντας σε φάσμα σειράς μερικών επεισοδίων. Τα πράγματα είναι διαφορετικά όταν αναφερόμαστε σε ταινία, στην οποία οφείλεις να δώσεις το κάτι παραπάνω, έχοντας μάλιστα τόσους άσους στο μανίκι. Αν το δούμε και πιο συνολικά, παρατηρείται στο Hollywood πολύ έντονα αυτή η αγάπη για τις υποπλοκές,  οποία μπορεί μακροπρόθεσμα να αποβεί καταστροφική για τις μελλοντικές υπερηρωικές και μη ταινίες δράσης. Η αυθεντικότητα έχει υποστεί πολλά πλήγματα σε σημείο που κάθε φορά που παρουσιάζεται ένα γνήσιο, αρχετυπικό σενάριο να εκθειάζεται αυτόματα ως αριστούργημα, μιας και ο κόσμος το έχει στερηθεί τόσο πολύ.

Άλλο ένα μείον της ταινίας είναι το δέσιμο των ηθοποιών. Όσο κι αν το γουστάρει και το παλεύει ο Tom Holland, όσο κι αν (δεν) προσπαθεί η Zendaya, η σύγκριση με τους ‘παλιούς’ είναι αναπόφευκτη. Οι κακοί ειδικά κόβουν και ράβουν, η εμπειρία και το καλλιτεχνικό τους υπόβαθρο είναι διακριτά, με αποτέλεσμα οι νέοι να φαίνονται ‘λίγοι’. Επιπλέον, γίνεται αισθητό, αν και όχι τόσο φανερά, πως κάποιοι από τις ‘παλιές καραβάνες’ ερμηνεύουν με το ζόρι, σαν να μην ήθελαν να συμμετέχουν εξαρχής, ενώ άλλοι παραγκωνίζονται άδικα. Τελευταίο, αν και αρκετά ενοχλητικό, το γεγονός ότι κάποιοι διάλογοι φαίνεται λες και έχουν γραφτεί από ‘boomers’, σα να παλεύουν οι σεναριογράφοι να φανούν μέσα στα πράγματα και να κάνουν τους νέους να ταυτιστούν με το έτσι θέλω, ιδιαίτερα όταν δείχνουν τις αντιδράσεις του κολλητού του Spiderman, Ned.

Το συμπέρασμα; Οι φανατικοί Μαρβελάκηδες να σπεύσουν. Οι λάτρεις των ταινιών δράσης που αναμένουν να απολαύσουν παλιούς και νέους χαρακτήρες,  θα περάσουν υπέροχα. Συστήνω έντονα να πάνε μεγάλες παρέες, μιας και θα το απολαύσουν ακόμα περισσότερο, η ταινία προωθεί τον χαβαλέ και την παρεϊστικη διάθεση. Παρόλα αυτά, θα απολαύσουν ένα εύπεπτο υπερθέαμα, που λειτουργεί σαν fast food. Θα βγουν από την αίθουσα χορτασμένοι, με ένα αίσθημα όμως ανολοκλήρωτης εμπειρίας, μιας και η ταινία θα τους προσφέρει κορεσμό, καμία όμως διατροφική αξία.

The post Spiderman: No way home appeared first on screeneye.gr.