Ξεπήδησε εντελώς απρόσμενα στο πρωτοκλασάτο κινηματογραφικό στερέωμα. Μέχρι τα 37 του, έγραφε σενάρια κι ασχολείτο με το ντοκιμαντέρ,. Καταπιάστηκε αργότερα με ένα έργο πέντε ωρών, που δεν προβλήθηκε πουθενά στον κόσμο,  μέχρι το 2021. Tότε ολοκλήρωσε δύο ταινίες, η μία  H «Ιστορίες της Τύχης και της Φαντασίας», κέρδισε την Αργυρή Άρκτο στο φεστιβάλ Βερολίνου και η άλλη , το «Drive my Car», προτάθηκε σε τέσσερις οσκαρικές κατηγορίες , κερδίζοντας το χρυσό αγαλματίδιο ξενόγλωσσης ταινίας.
Ο λόγος για τον Ιάπωνα Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι.
Το « Drive my Car», συνδυάζει το κλασικό ιαπωνικό σινεμά των Όζου- Μιζογκούτσι , το σινεμά του Κιαροστάμι και φθάνει μέχρι την κινηματογραφική φόρμα του Αγγελόπουλου, έξω όμως από το ιστορικό-πολιτικό γίγνεσθαι του τελευταίου. Η θεατρική τέχνη διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο έργο,  εξαιτίας της ιδιότητας του κεντρικού ήρωα – θεατρικός σκηνοθέτης, ηθοποιός-   των άμεσων αναφορών στο έργο « Θείος Βάνιας» κι από τις έμμεσες,  που παραπέμπουν στο έργο « Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ», αλλά και σε έργα του Μπέκετ και Πιραντέλο.
Ο Χαμαγκούτσι προβάλλει την έννοια της ενοχής , της απιστίας, του πένθους ,της μοναξιάς, της φιλίας, της αποφυγής των εσωτερικών διεργασιών που δεν οδηγούν στην αυτογνωσία, και μια συγκάλυψη των προβλημάτων, που εμφανίζεται με την εργασιοθεραπεία. Ένα αυτοκίνητο της δεκαετίας του ΄80 και οι ατελείωτες διαδρομές του κεντρικού προσώπου και των συνεπιβατών του, δίνουν στον τίτλο, την εμβληματική αξία που του αρμόζει και μετατρέπεται  σε  όχημα,  που οδηγεί στην αυτογνωσία και την ανακάλυψης του εαυτού.
Ο Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι στηρίζεται σε ένα διήγημα του κορυφαίου εν ζωή Ιάπωνα συγγραφέα, του Μουρακάμι, ένα διήγημα μόλις 40 σελίδων.
Ο Χαμαγκούτσι, αφήνει ελεύθερη τη φαντασία και δημιουργεί μια ταινία με βάθος σε όλα τα επιμέρους θέματα , δύσκολη στη σύλληψη και δυσκολότερη στην εκτέλεση, αλλά άκρως ισορροπημένη.
Μια ταινία με μακρά διαστήματα σιωπών , αλλά  και με πυκνούς διαλόγους-όπως συμβαίνει και στην ίδια τη ζωή- μια ταινία τριών ωρών, με τους τίτλους έναρξης, να εμφανίζονται μετά το πρώτο 40λεπτο. Αυτά τα πρώτα 40 λεπτά, είναι εντυπωσιακά και συμπυκνώνουν πολλά-αλλά όχι όλα- από τα βασικά ζητήματα που τίθενται στην ταινία.

“Drive my Car” από την Πέμπτη 13/10 στους κινηματογράφους

The post Drive my Car appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο έμπειρος -στα ιστορικά δράματα -βρετανός  σκηνοθέτης, Στίβεν Φρίαρς( Η Βασίλισσα), αναλαμβάνει την καθοδήγηση ενός σεναρίου που συνέγραψαν δύο συνεργάτες του από τα παλιά( από την ταινία « Φιλομένα),  οι Στιβ Κούγκαν -Τζεφ Πόουπ, με φόντο τη  διαδρομή μιας παθιασμένης ερευνήτριας , η οποία πίστευε ότι τα λείψανα του βασιλιά Ριχάρδου του τρίτου, βρίσκονταν στο Λέστερ , αμφισβητώντας την εικασία ότι κρύβονταν στο βυθό    ενός ποταμού από το 1485, ούτε βεβαίως η ερευνήτρια αποδεχόταν την άποψη,  ότι ο  Ριχάρδος ήταν ένας αιμοσταγής τύραννος, όπως παρουσιάστηκε ακόμη κι από τον Σαίξπηρ.

Οι δύο σεναριογράφοι αναγάγουν την Φιλίπα Λάνγκλεϊ  ως το σημαίνον  πρόσωπο της ταινίας-  -η οπτική τους, ενόχλησε άλλους ερευνητές-σηκώνοντας στους ώμους της , τη διαδικασία, αφύπνισης των τοπικών αρχών του Λέστερ αλλά  και της πανεπιστημιακής κοινότητας της περιοχής. Το 2012 η Φιλίπα Λάνγκλεϊ  επιβεβαιώθηκε, όταν σε ένα υπαίθριο παρκινγκ της βρετανικής πόλης, κατά τη διάρκεια της ανασκαφής, αποκαλύφθηκαν ανθρώπινα λείψανα, τα οποία ανήκαν εν τέλει στον Ριχάρδο Γ, στο χαμένο  βασιλιά.

Ο  Στίβεν Φρίαρς ακολουθεί κατά πόδας την Φιλίπα Λάνγκλεϊ,  την οποία ερμηνεύει με περίσσιο πάθος η  Σάλι Χόκινς,   η οποία εμπλούτισε το ρόλο της και με τα χαρακτηριστικά μιας γυναίκας που διαχειρίζεται παράλληλα   ένα χωρισμό- τον πρώην σύντροφό της, ερμηνεύει ο Στιβ Κούγκαν- δύο ανήλικα παιδιά κι ένα ζήτημα υγείας.

 Χάνει όμως τον έλεγχο, όταν οι παραισθήσεις και η φιγούρα του Ριχάρδου, εμφανίζεται διαρκώς μπροστά της.

Ο Στίβεν Φρίαρς πέραν της συστηματικής ενασχόλησης με κινηματογραφικές προσωπογραφίες ιστορικών προσώπων, είχε κι ένα επιπρόσθετο κίνητρό για  να καθοδηγήσει την ταινία, το κίνητρο εντοπιότητας.

Στο Λέστερ που βρέθηκαν τα λείψανα, γεννήθηκε κι έζησε τα παιδικά του χρόνια.

Ο βρετανός σκηνοθέτης, ενώ στο παρελθόν μπορούσε να κρατήσει σε εγρήγορση το κοινό,  καθ ‘όλη τη διάρκεια των περισσοτέρων ταινιών του,  στη νέα του ταινία  η δεξιοτεχνική αφήγηση ενισχύεται  μόνο τα τελευταία 20 λεπτά, όπου κατά τον Χίτσκοκ κρίνεται και η επιτυχία ή μη ενός έργου.

Εκεί, ο Φρίαρς απογειώνει το μέχρι τότε νωχελικό του δράμα, παρουσιάζοντας από τη μια τον ανιδιοτελή αγώνα της Λάνγκλεϊ για την αλήθεια  αλλά κι από  την άλλη,  τα ιδιοτελή κίνητρα μιας μερίδας επιστημόνων  της πανεπιστημιακής κοινότητας, σε μια προσπάθεια, την ηρωίδα να την εκπαραθυρώσουν και να γευτούν αυτοί,  τη δόξα και τις δάφνες. από  την  απρόσμενη ανακάλυψη των λειψάνων.

” Ο Χαμένος Βασιλιάς” από την Πέμπτη 13/10 στους κινηματογράφους

The post Ο Χαμένος Βασιλιάς appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Ένα εγχείρημα σύνθετο και πολύπλοκο, ήταν, είναι και θα παραμείνει , η αποτύπωση της προσωπικότητας και της σταδιοδρομίας του Ντέιβιντ Μπόουι στη μεγάλη οθόνη, ακόμη κι εν είδει ντοκιμαντέρ, όπως ο Μπρετ Μόργκεν , αποφάσισε να υλοποιήσει.

Ο Μπρετ Μόργκεν, ανήκει στους λίγους κι εκλεκτούς, που κατέχουν σε πλήρη έκταση, το είδος του μουσικού ντοκιμαντέρ και το απέδειξε με τη βιογραφία του Κερτ Κομπέιν , το «Cobain: Montage of Heck».
Στα πέντε χρόνια ενασχόλησης με την προεργασία της ταινίας « Moonage Daydream », ο Μόργκεν, βρέθηκε μπροστά σε ένα τεράστιο υλικό, γνωστό υλικό αλλά και πρωτόλειο.
Συμπυκνώνει τη διαδρομή του βρετανού τραγουδοποιού , μέσα σε 135 λεπτά. Με δομή μη συμβατική, αφήνει στην άκρη τα τρίτα πρόσωπα κι επικεντρώνεται στη φωνή και στις διηγήσεις του ίδιου του πρωταγωνιστή. Σε ένα σημείο, ο Μπόουι, γίνεται ο ψυχαναλυτής του ίδιου του εαυτού του, απαντώντας ότι είναι ένας «συλλέκτης», μια στάση ατόφια και ειλικρινής. Οι αφηγήσεις είναι κατακερματισμένες , αναγνωρίζουμε μια ρευστότητα, όμοια με το τι ήταν πραγματικά ο Μπόουι.
Από τον Μπουνιουέλ, στον Πικάσο, στον Λου Ριντ , ένα ντοκιμαντέρ που περικλείει τη μουσική, τη ζωγραφική, το σινεμά, δηλαδή το σύμπαν του βρετανού καλλιτέχνη. Μια βιογραφία που μπορεί να μην ικανοποιήσει τους πολύ απαιτητικούς, αλλά φωτίζει έντονα και χωρίς υπερβολές, μια τόσο σπουδαία φυσιογνωμία της σύγχρονης εποχή, που δε χωράει σε δύο ώρες και κάτι.

“  Moonage Daydream” από την Πέμπτη 13/10 στους κινηματογράφους

The post Moonage Daydream appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ένα από τα διασημότερα έργα μυστηρίου της Άγκαθα Κρίστι, είναι η «Ποντικοπαγίδα».
Η « βασίλισσα του εγκλήματος» , δεν το κατατάσσει μέσα στα δέκα αγαπημένα της, αντιθέτως, είναι το πρώτο αγαπημένο του βρετανικού κοινού, έχοντας αδιάλειπτη παρουσία στις σκηνές του Ηνωμένου Βασιλείου, από το 1952 έως τις μέρες μας.
Οι παραγωγοί Ντάμιαν Τζόουνς- Τζίνα Κάρτερ κι ο σκηνοθέτης Τομ Τζορτζ, επιθυμούν να κλέψουν λίγη από τη δόξα της παράστασης μέσα από την ταινία « Κοίτα τους πως Τρέχουν « , η οποία δεν κομίζει γλαύκας εις Αθήνας, ούτε και είναι εκατό τα εκατό η ιστορία του θεατρικού έργου. Με το ένα πόδι βρίσκεται μέσα στην ιστορία του και με το άλλο έξω. Κάπου συγκλίνει κι ελαφρώς αποκλίνει.
Η ταινία διαδραματίζεται το 1953, στο west end του Λονδίνου, όταν ένας κινηματογραφικός σκηνοθέτης-τον οποίο ερμηνεύει ο Έιντριεν Μπρόντι – ετοιμάζεται να μεταφέρει την «Ποντικοπαγίδα» στη μεγάλη οθόνη.
Η εγωπάθεια του κι ο εριστικός του χαρακτήρας, τον οδηγούν σε σύγκρουση με μια σειρά από πρόσωπα, που έχουν άμεση σχέση με το έργο.
Θα δολοφονηθεί αγρίως στα παρασκήνια.
Την εξιχνίαση της υπόθεσης θα αναλάβει ο μοναχικός επιθεωρητής Στόπαρντ και η άπειρη αστυφύλακα, Στάλκερ , η οποία κρατάει σημειώσεις για τα πάντα.

Τα σκηνικά είναι πλούσια κι ενταγμένα ορθά στο πνεύμα της εποχής και του μυστηρίου.

Ερμηνευτικά χαρίσματα υψηλής κλάσης, από τους δύο πρωταγωνιστές Σαμ Ροκγουελ- Σίρσα Ρόναν , χωρίς όμως να ψυχογραφείται ενδελεχώς κανένας από τους βασικούς χαρακτήρες, αν και σε κάποιες στιγμές η ενδοσκόπηση για τα βαθύτερα κίνητρά τους, ελαφρώς επετεύχθη.

Σφιχτοδεμένες και φροντισμένες επαρκώς οι εναλλαγές σε κάθε σκηνή, κουβαλώντας την αύρα από τις ταινίες του Γουές Άντερσον, ταυτόχρονα δε και μια βαθιά απογοήτευση, από το πόσο κενού περιεχομένου ήταν το φινάλε και η διαλεύκανση του μυστηρίου. Μια ταινία που εκ του αποτελέσματος, αποδεικνύει ότι γυρίστηκε με το εμπορικό κίνητρο κατά νου και η έλλειψη σεναριακού υπόβαθρου, προδίδει εμφανώς το δημιούργημα του Τομ Τζορτζ.

“Κοίτα τους πως Τρέχουν” από την Πέμπτη 13/10 στους κινηματογράφους 

The post Κοίτα τους πως Τρέχουν appeared first on screeneye.gr.