Γράφει η Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Πώς γίνεται μία γκανγκστερική κωμωδία δράσης να είναι η πιο ουσιαστική αντιρατσιστική ταινία της χρονιάς; Την κινηματογραφική απάντηση δίνει ο Ούγγρος σκηνοθέτης Ατίλα Τιλ με την τελευταία του ταινία “Δολοφονικά Αμαξίδια”, η οποία απέσπασε επάξια το μεγάλο βραβείο του 57ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και το πιο ζεστό χειροκρότημα του κοινού.

Ο Ρουπάζοφ, πρώην πυροσβέστης, καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο μετά απο μία γενναία επιχείρηση, είναι πολύ σκληρός για να μείνει άπραγος σε ένα καροτσάκι. Αποφασισμένος να ξανα-περπατήσει, εκμεταλλεύεται την αδυναμία του με τον πιο απίθανο τρόπο και γίνεται επαγγελματίας δολοφόνος στην υπηρεσία ενός Σέρβου μαφιόζου. Αδίστακτος και αποτελεσματικός, φαντάζει σαν υπερήρωας στα μάτια των Ζόλικα και Μπάρμπα, δύο επίσης κινητικά ανάπηρων φίλων, οι οποίοι σχεδιάζουν συγχρόνως το κόμικ τους και προσπαθούν να το εκδώσουν. Ο Ρουπάζοφ θα τους δείξει τον τρόπο να ζουν σαν κανονικοί, αρτιμελείς άνθρωποι, θα τους πάει να διασκεδάσουν σε κλαμπ, θα τους ενθαρρύνει να οδηγήσουν αμάξι και θα τους παρασύρει στην περιπέτεια της ζωής τους, κάνοντάς τους συνεργούς στα πιο σκληρά εγκλήματα.

Θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη φαντασία, ο σκηνοθέτης χτίζει μία διασκεδαστική, έξυπνη ταινία για τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τη διάκριση και το περιθώριο, βασίζοντας το πρωτότυπο σενάριο σε μία γλυκόπικρη αλήθεια: από τη στιγμή που οι ανάπηροι δεν μπορούν να ζήσουν μία φυσιολογική ζωή όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι, τότε δεν είναι ικανοί για να διαπράξουν φόνο. Δράση, γρήγορος ρυθμός, χιούμορ, συνθέτουν τα υλικά μίας ταινίας-έκπληξη, η οποία βάζει τα παραμορφωμένα σώματα σε πρώτο πλάνο, χωρίς να ζητά τη συμπόνοια ή τον οίκτο του θεατή, επαναπροσδιορίζοντας τα ανθρώπινα όρια.

Οι δύο φίλοι, μη επαγγελματίες ηθοποιοί, κινητικά ανάπηροι στην πραγματικότητα, κλέβουν την παράσταση με τις ρεαλιστικές ερμηνείες τους, δίπλα στο πλευρό του εξαιρετικού Ζάμπολτς Θουρόζι του “White God”. Αφοπλιστική στην αλήθειά της, ελαφριά στο είδος της, το “Δολοφονικά Αμαξίδια” είναι μία βαθιά ανθρώπινη ταινία, που θέτει τα πιο σύγχρονα ζητήματα με τον πιο ευφάνταστο τρόπο.

The post Γκανγκστερική κωμωδία δράσης… και η πιο αντιρατσιστική ταινία της χρονιάς. Είδαμε τα “Δολοφονικά Αμαξίδια”. Χρυσός Αλέξανδρος Φ. Θεσσαλονίκης appeared first on screeneye.gr.

Ταινία για τη θολή σεξουαλική ταυτότητα την περίοδο της εφηβείας, αθώοι έρωτες ετερόφυλων και ομοφυλόφιλων παιδιών, με φόντο μια περιοχή ξεχασμένη από τους ανθρώπους της Ισλανδίας.

Ο βραβευμένος μικρομηκάς με το όνομα και επίθετο σιδηρόδρομο,  Γκούδμουντουρ Άρναρ Γκούδμουντσον δίνει τον ορθό τίτλο, που αρμόζει στο έργο, «Καρδιά από Πέτρα», προσεγγίζοντας με ακρίβεια ψυχολογικές και σεξουαλικές διεργασίες των νέων παιδιών, που δεν ξέρουν τι ακριβώς επιθυμούν. Όταν έρθει εκείνη η στιγμή, που ο ένα, ξεκαθαρίζει τα « θέλω» του, τότε πονάει βασανίζεται από την απόρριψη και τις ενοχές.

Το έργο, για μας τους φανατικούς φεστιβαλιστές, δεν θεωρείται ιδιαίτερο, αποτελεί κλασική θεματική, που την βλέπουμε συχνά στα φεστιβάλ. Όταν σύντομα θα προβληθεί στα σινεμά της χώρας μας, το Being 17 του Αντρέ Τεσινέ και βάλουμε δίπλα του και αυτό εδώ, είναι σαν να βλέπουμε τελικά, την ίδια ταινία. Όμως ο Ισλανδός σκηνοθέτης, πιστώνεται για τις αγνές του προθέσεις, να αναδείξει το σκληρό παιχνίδι της σεξουαλικής αφύπνισης,πιο βίαιης στα αγόρια,αντί στα κορίτσια και αυτό το δείχνει καθαρά. Το Ισλανδικό σινεμά βρίσκεται στα πάνω του και ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης έχει ταλέντο και δυνατότητες.

The post Σχόλιο για την “Καρδιά από Πέτρα” βραβευμένη με τον Αργυρό Αλέξανδρο appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ελένη Ανδρεάδου

Ένα δυνατό συγκινησιακά οικογενειακό δράμα, όπου το τυχαίο συναντά την αναγκαιότητα σε μια σύναξη ”ετερόκλητων” ρυθμικών συμβάντων που βρίσκουν την καλλιτεχνική τους έκφραση σε μια άβυσσο στοχασμών.

Μια ταινία που επιτίθεται στις συμβατικές σχέσεις, αμφιβάλλοντας για την ευημερία της οικογενειακής γαλήνης και τελειότητας, που σύρει στην επιφάνεια τις μύχιες σκέψεις, τις επιθυμίες και τα πάθη των ηρώων της, επενδύοντας στη φύση της ανθρώπινης υπόστασης, στην οποία επιτρέπει να ατενίσει το μέλλον με μια αισιοδοξία υπολογισμένη και γενναία, γιατί απλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος πέρα από τη ίδια μας τη βούληση για αισιοδοξία.

Ο Yosuke Takeuchi αντικρίζει τα ανθρώπινα σφάλματα ως ηθικά ζητήματα, τα οποία εξαρτώμενα από τον τρόπο προσέγγισης,  μπορεί να αποδειχθούν ωφέλιμα στοιχεία που παρακινούν προς την πρόοδο.

Ονειροπολεί με έναν ορθολογικό τρόπο πάνω στη δυνατότητα ελιγμών του ανθρώπου να χτίσει τη ζωή του σε νέες βάσεις. Εξετάζει τις πράξεις με αποστασιοποιημένη οπτική καταδεικνύοντας τις προθέσεις και τις συνέπειές τους, για να συμπληρώσει την αδυναμία περάτωσης της ίδιας της ζωής που παραμένει εν αναμονή στο διηνεκές.

Η κινηματογράφηση του Σπορέα υπηρετεί ξεκάθαρες και απλές μορφές, ενώ εκπληρώνει την ιδιάζουσα αισθητική φύση του ”χρόνου” του με αρμονική συνύπαρξη και εναλλαγή ρυθμικών μοτίβων που άλλοτε ξενίζουν ως προς τη διάρκειά τους, και άλλοτε έλλογα προσαρμόζονται στα γεγονότα.

Συνέντευξη με τον σκηνοθέτη της Γιόσουκε Τακέουτσι

The post Είδαμε την ταινία “Σπορέας” που κέρδισε τον Χάλκινο Αλέξανδρο του Φ. Θεσσαλονίκης appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Δύσκολα θα έβρισκε ο Iggy Pop κάποιον άλλο σκηνοθέτη να εμπιστευτεί την κινηματογραφική αφήγηση των Stooges, ακόμη πιο δύσκολα άλλος σκηνοθέτης θα μπορούσε να ανακατέψει τόσο διακριτικά και εύστοχα τους κανόνες της μουσικής βιογραφίας. Το “Gimme danger” είναι σαφές από τα πρώτα καρέ: οι Stooges είναι η μεγαλύτερη rock’n'roll μπάντα. Ο μεγάλος φαν των Stooges, που έχει δηλώσει πόσο βαθιά τον επηρέασαν προσωπικά και καλλιτεχνικά, ο Τζιμ Τζάρμους, δεν παραδίδει ένα ντοκιμαντέρ για ένα ακόμη ροκ συγκροτήμα, αλλά εξιστορεί τη μυθιστορηματική πορεία μία μπάντας-φαινόμενο, από τις σημαντικότερες και επιδραστικότερες της ροκ ιστορίας.

Ο Τζάρμους στήνει τον κινηματογραφικό φακό απέναντι από τον Iggy Pop, ο οποίος πιάνει το νήμα της αφήγησης από τα παιδικά του χρόνια και την πρώτη του επαφή με τη μουσική, τη γνωριμία του με τους μετέπειτα Stooges, την ανάγκη να κάνει κάτι διαφορετικό στη μουσική, την άνοδο της μπάντας, τις μυθικές πλέον συναυλίες, τις χαμηλές πωλήσεις δίσκων, τα ναρκωτικά, την πτώση και την επαναφορά με το εμβληματικό Raw Power. Αναλυτικός, κυνικός και ώριμος ο σαρωτικός στη σκηνή frontman περιγράφει με λεπτομέρειες τη μουσική πορεία του συγκροτήματος, εξηγεί τη θεατρικότητα των Stooges στη σκηνή, δεν ασχολείται καθόλου με προσωπικές λεπτομέρειες των μελών, δεν μεμψιμοιρεί για την πτώση και την παρακμή του εθισμού στα ναρκωτικά, δεν αναφέρεται καν στην προσωπική του μετέπειτα καριέρα.

Η ταινία συνδέει πετυχημένα την εποχή και τον τόπο με το συγκρότημα-φαινόμενο. Ποπ αναφορές από τηλεοπτικές εκπομπές, αποσπάσματα από ταινίες, stop-motion animation μοντάρονται επιδέξια. Τέλη των 60′s, το τέλμα της ροκ, ο πολιτιστικός αναβρασμός στο Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν, όπου ξεκίνησαν οι Stooges, -μία παρέα φτωχών παιδιών στο περιθώριο και χωρίς ιδιαίτερες προοπτικές-, πειραματισμός και αβάν-γκαρντ, η ανάγκη της έκφρασης με ένα διαφορετικό, ακατέργαστο τρόπο, όλα οδήγησαν στην ηχογράφηση των  κομματιών, που έχτισαν τη γέφυρα για την πανκ των 70′s. Τα αποσπάσματα από τις συναυλίες που σώζονται είναι χαρακτηριστικά της τέχνης των Stooges. Κάθε εμφάνιση διαφορετική με το σκεπτικό της εκτόνωσης και της μοναδικότητας της στιγμής με ένα διονυσιακό, σχεδόν πρωτόγονο Iggy να πέφτει στο κοινό, και να καθιερώνει το stagediving.

Δεν λείπουν και οι συνεντεύξεις των υπολοίπων (ζωντανών) μελών του συγκροτήματος, μέχρι και του Ρον Σκοτ, που πέθανε το 2014, καθώς και ελαχίστων προσώπων του στενού κύκλου, που προσθέτουν κυρίως ιστορικές λεπτομερείς, χωρίς αναφορές σε προσωπικά δράματα. Ίσως να είναι και αυτό που λειπεί από την αφήγηση, το συναίσθημα, η συγκίνηση, για ένα τόσο εκρηκτικό συγκρότημα, που βυθίστηκε στην παρακμή, ίσως βέβαια τα κλισέ να μην προσφέρουν κάτι στη μυθολογία των Stooges.

Ποπ κουλτούρα, ιστορίες rock’n'roll, το στίγμα της εποχής, όλα ενορχηστρωμένα με αγάπη και σεβασμό, το “Gimme danger” ξεχωρίζει για την ουσία και την ευαισθησία και προσθέτει επιχειρήματα, κλείνοντας διακριτικά το μάτι στο προβοκατόρικο ερώτημα για το ποιο είναι επιτέλους το μεγαλύτερο rock’n'roll συγκρότημα.

The post Ο μεγάλος φαν των Stooges Τζιμ Τζάρμους ενορχηστρώνει με σεβασμό το ντοκιμαντέρ για την μπάντα-φαινόμενο appeared first on screeneye.gr.

Ο Μιτσούο μόλις βγήκε από μια ψυχιατρική κλινική μετά από τρία χρόνια και συναντά όλο χαρά τον αδελφό του, Γιούτα, και την ανιψιά του, Τσίε. Μόνο που την επόμενη μέρα ένα τραγικό γεγονός θα διαλύσει την επιφανειακή γαλήνη και θα βυθίσει ολόκληρη την οικογένεια στην οδύνη, τις τύψεις και την αμφιβολία. Ψηλαφίζοντας έννοιες όπως η ενοχή, η συγχώρεση, η μοίρα, κι εγείροντας σημαντικά ηθικά ερωτήματα, το φιλμ σε οδηγεί δίχως ανάσα, σε μια διαδρομή συναισθηματικής έντασης και ψυχολογικής αγωνίας.

Μία συγκλονιστική ταινία και ένα από τα φαβορί για βραβείο στο 57ο Φ. Θεσσαλονίκης. Ο σκηνοθέτης της Γιόσουκε Τακέουτσι μιλάει στο Screeneye

Συνέντευξη από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στην Ελένη Ανδρεάδου

Στα ελληνικά σπορέας είναι αυτός που σπέρνει/ διασκορπίζει/διαμοιράζει ακόμα και προξενεί. Ο ”Σπορέας” στην ταινία σας υπηρετεί κάποια από αυτές τις ιδιότητες;

Φυσικά, όλες αυτές οι ιδιότητες εκπροσωπούνται μεταφορικά από τον Mitsuo. Ακόμα και η ύπαρξη των ηλιοτρόπιων(Himawary) στην ταινία αυτές τις ιδιότητες υπηρετεί. Της νέας ζωής, του σπόρου που διασκορπίζεται στο έδαφος και προκαλεί τη συνέχεια, σύμβολο ανάκαμψης και ελπίδας. Άλλωστε, η ίδια η ύπαρξη της ταινίας οφείλεται στα ηλιοτρόπια, καθώς η ιδέα για τη δημιουργία της γεννήθηκε ύστερα από μια τυχαία επίσκεψή μας σε μια περιοχή που, ενώ είχε υποστεί μεγάλη καταστροφή από το τσουνάμι, είχαν φυτρώσει σε διάφορα σημεία ηλιοτρόπια. Αυτό μας έκανε να σκεφτούμε πως μπορεί μεν το τσουνάμι να είχε παρασύρει στο θάνατο πολλές ζωές, είχε όμως την ίδια στιγμή παρασύρει και σπόρους ηλιοτρόπιων που είχαν φυτρώσει σε έδαφος κάτω από το οποίο πιθανόν να είχαν θαφτεί άνθρωποι.

Σ’ όλη την ταινία είχα μια αίσθηση έντονης θρησκευτικότητας. Η ασκητική φιγούρα του ”Σπορέα” με παρέπεμψε στον Χριστό που θυσιάστηκε παίρνοντας την ευθύνη για τα αμαρτήματα των άλλων από αγάπη. Ακόμα και ο ρόλος της αστυνομίας με παρέπεμψε στον Πόντιο Πιλάτο, που χωρίς να παίρνει σαφή θέση στο ποιος είναι ο ένοχος, αφήνει την ίδια την οικογένεια να αποφασίσει ποιος διέπραξε το έγκλημα. Υπήρχε αυτό το σχήμα στο μυαλό σας στη διαδικασία δημιουργίας της ταινίας;

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ μέχρι τώρα τη δημιουργία μου αναφορικά με οποιαδήποτε θρησκευτικά σύμβολα. Η έμπνευση του χαρακτήρα του Mitsuo προέκυψε από τη ζωή και το έργο του δανού ζωγράφου Vincent van Gogh. Kαι εκείνος συχνά δεχόταν βόηθεια από τον αδερφό του για να μπορεί να ζήσει και να ζωγραφίζει, όπως ο ήρωας της ταινίας δέχεται τη φροντίδα του αδερφού του. Μία ακόμα ομοιότητα είναι πως όταν ο αδερφός του van Gogh παντρεύτηκε, τα δύο αδέρφια απομακρύνθηκαν μεταξύ τους, όπως οι Mitsuo και Yuta στην ταινία. Ωστόσο, σκεφτόμενος πάνω στην αναφορά σας για τον Χριστό θεωρώ πως θα μπορούσε κάποιος, που φέρει στην κουλτούρα του αυτή την πληροφορία, να κάνει μια τέτοια σύγκριση. Μάλιστα, το όνομα Yuta μπορεί να μας παραπέμψει στο όνομα Iούδας(Juda) και όσα αυτό συνεπάγεται για την εξέλιξη της υπόθεσης στην ταινία.
Όσο για το ρόλο της αστυνομίας, όντως αφήνουν στη διακριτική ευχέρεια της οικογένεας την απόφαση για το ποιος θα επωμιστεί το ”έγκλημα”. Η αστυνομία γνωρίζει από την αρχή ποιος έχει σκοτώσει την Ituski. Με την ”αμέτοχη” στάση τους δίνουν την ευκαιρία στην Chie να απαλευθερωθεί από μία πράξη που θα την καταδικάσει για πάντα, ενώ ο Mitsuo είναι ευκολότερο να αναλάβει την ευθύνη λόγω και του βεβαρυμένου του παρελθόντος.

Μέσα από τη θυσία δύο ουσιαστικά ατόμων και μάλιστα των πιο ευάλωτων και αθώων της ιστορίας, εξασφαλίζεται η προοπτική μιας νέας και πιο αισιόδοξης αρχής για την οικογένεια. Θεωρείτε αυτή την απόφαση της οικογένειας σκληρή ή γενναία;

Δεν με απασχόλησε ποτέ αυτό. Από τη στιγμή που είχαν ένα μικρό κορίτσι να προστατέψουν όφειλαν να κάνουν τα πάντα για να το πετύχουν. Άλλωστε, ο χρόνος που περνάει λύνει σιγά σιγά τα προβλήματα, όποια απόφαση κι αν έχει πάρει κάποιος. Σε περιπτώσεις που φαίνεται να μην υπάρχει κάτι άλλο να κάνεις, που η λύση σου είναι μονόδρομος η ιαπωνική κοινωνία μοιάζει να κρύβει κάτω από το χαλί την άσχημη κατάσταση και απλά συνεχίζει να ζει σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Όπως στο πρωπατορικό αμάρτημα, ο άνθρωπος έσφαλε και πλήρωσε για το σφάλμα του, έτσι κι εδώ. Ή οικογένεια έχει κάνει λάθη, πληγώνεται, πληρώνει το τίμημα αλλά οφείλει να συνεχίσει. Μπορεί αυτό να φαίνεται άδικο όμως όλοι μας οδηγούμαστε σε τέτοιες αποφάσεις κάποια στιγμή στη ζωή μας, ακόμα και στην καθημερινότητά μας. Για παράδειγμα το κινητό ή το ποτήρι που χρησιμοποιούμε προέρχονται συχνά από αμφίβολες συνθήκες παραγωγής που ίσως είναι άδικες για όσους τις υπηρετούν. Συνεχίζουμε όμως να τα χρησιμοποιούμε γιατί τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;

H Chie αποδεικνύεται ίσως η πιο θαρραλέα προσωπικότητα. Θα πάρει την πρωτοβουλία, παρά το νεαρό της ηλικίας της, να οδηγήσει την οικογένειά της μακριά από ένα αδιέξοδο αλληλοτροφοδοτούμενων κατηγοριών και ενοχών που δεν έβρισκαν τρόπο εκτόνωσης. Θεωρείτε πως αυτός είναι ένας από τους ρόλους της νεότερης γενιάς απέναντι στο άμεσο περιβάλλον τους αλλά και στην κοινωνία γενικότερα;

Η Chie είναι ένα παιδί που έχει φορτωθεί από πολύ νωρίς τα οικογενειακά προβλήματα. Θα έλεγα πως της έχουν κλέψει βίαια την παιδικότητά της, Για μένα αυτό είναι απαγορευτικό. Ένα παιδί οφείλει να ζει με βάση την ηλικία του και να χαίρεται την παιδικότητά του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η Chie, που έχει αντιληφθεί την έντονη σύγκρουση που υποβόσκει στο περιβάλλον της μετά τη γέννηση της αδερφή της, οδηγείται σ’ αυτή την πράξη για να μπορέσει να ζήσει η ίδια. Τώρα αν αυτό την κάνει καλή ή κακή προσωπικότητα είναι άλλο θέμα.

Η επιλογή ενός κοριτσιού γι’αυτό το ρόλο και όχι ενός αγοριού έχει να κάνει με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της γυναικείας φύσης ή ήταν τυχαίο γεγονός;

Ένα κορίτσι σ’ αυτή την ηλικία είναι σίγουρα πιο περίπλοκος χαρακτήρας. Μπορεί να σκεφτεί πιο ώριμα και να εκφραστεί ευκολότερα, και αυτό βοηθάει στη σύναψη σχέσων με το περιβάλλον του, όπως αυτή της Chie με τον θείο και τον πατέρα της. Αντιθέτως, ένα αγόρι στην αντίστοιχη ηλικία λειτουργεί πιο απλά. Οπότε η επιλογή είχε να κάνει με αυτό το χαρακτηριστικό, αν και προέκυψε αυθόρμητα τουλάχιστον αρχικά.

Στο τέλος, όταν πατέρας και κόρη στρέφονται προς την κάμερα, φαίνεται να ζητούν από τους θεατές τη γνώμη τους για την πράξη τους. Είναι σαν να ρωτούν το θεατή τι θα έκανε εκείνος στη θέση τους. Από τις αντιδράσεις του κοινού στο τέλος της ταινίας τι μηνύματα εισπράττετε; Τι αίσθηση αποκομίζετε ως προς αυτό; Νιώθετε πως οι θεατές αποδέχονται το τέλος ή διαφωνούν;

Θα ήθελα να κάνω ακριβώς την ίδια ερώτηση για τις αντιδράσεις του κοινού. Δεν έχω ξεκάθαρη εικόνα. Κάποιοι βρήκαν το τέλος αισιόδοξο και κάποιοι όχι. Δεν ήθελα να επηρεάσω σε καμία περίπτωση τον κόσμο ως προς αυτό. Ο καθένας μπορεί να το σκέφτεται όπως θέλει. Από την αρχή που γράφτηκε το σενάριο το τέλος παρέμεινε σταθερό. Τα ηλιοτρόπια θα δέσποζαν στο τοπίο που θα έκλεινε η ταινία, και αυτό ήταν κάτι που το αποφάσισα από τη στιγμή που είδα τα Ηλιοτρόπια του Van Gogh στο Παρίσι. Ψάχναμε καιρό να βρούμε ένα τέτοιο μέρος και επειδή δεν τα καταφέραμε φυτέψαμε μόνοι μας σε εκείνο το σημείο τα ηλιοτρόπια που βλέπετε στην ταινία. Θέλαμε η τελευταία σκηνή να αποπνέει αισιοδοξία, γι’αυτό βάλαμε την Chie να γυρίζει πίσω και να αντικρύζει αυτά τα λουλούδια που πάντα στρέφονται προς τον ήλιο. Εκεί σκεφτόμουν πως υπάρχουν τόσοι άνθρωποι στην Ιαπωνία που διαπράττουν αυτοκτονία και ήθελα να δώσω μια αισιόδοξη οπτική.

H ταινία μοιάζει κάπως ”προκλητική” ως προς τη χρήση του ”χρόνου”. Υπάρχουν πλάνα που παρατείνονται σε διάρκεια χωρίς εμφανή λόγο. Είναι ο χρόνος ένα κινηματογραφικό σχήμα που κινητοποιεί τις εξελίξεις;

Ο χρόνος βιώνεται με διαφορετικό τρόπο από τους ανθρώπους. Όταν μάλιστα αυτοί αντιμετωπίζουν κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα, όπως κατάθλιψη, τότε αποκτά ακόμα μεγαλύτερη διαφοροποίηση στη σύλληψή του. Αυτό είναι μια παράμετρος που ήθελα να θίξω. Επιπλέον οι ιάπωνες είναι ένας λαός που δουλεύουν υπερβολικά πολλές ώρες. Ήθελα να δείξω πως ίσως πρέπει να ρίξουμε τους ρυθμούς μας και να δούμε τον χρόνο αλλιώς. Όπως και το γεγονός πως όλα μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή. Για παράδειγμα εμείς φυτέψαμε με το συνεργείο σε εκείνη την περιοχή τα ηλιοτρόπια κι αυτό πήρε χρόνο. Όπως χρειάζεται και χρόνος για να αποδώσει ο σπόρος καρπό. Κι όμως η ίδια περιοχή αγοράστηκε από μια κατασκευαστική εταιρία η οποία μετά το πέρας της ταινίας ξερίζωσε τα ηλιοτρόπιά μας για να επιδοθεί στις εργασίες της. Αυτό πήρε μία μόνο στιγμή για να συμβεί.

Τελειώνοντας θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως το τέλος της ιστορίας του ” Σπορεά” είναι η προσωπική σας οπτική για την Ιαπωνία; Μια χώρα που με τη χρήση της ραδιενέργειας υπέπεσε σε ένα μεγάλο σφάλμα και πλήρωσε τις συνέπειες με το πύρινο ατύχημα, αλλά είναι καιρός να ατενίσει με αισιοδοξία ένα μέλλον πιο φωτεινό;

Αρχικά ήταν κάτι που δεν είχε περάσει από το μυαλό μου. Ένας φίλος όμως αμερικανός βλέποντας τον ”Σπορέα” έθιξε το θέμα και με έβαλε στη διαδικασία να σκεφτώ πως το τέλος που δώσαμε στην ταινία θα μπορούσε να είναι ένας συμβολισμός ελπίδας. Φυσικά μπορούν να δοθούν πολλές ερμηνείες για το τέλος, όμως μια τέτοια ερμηνεία θα ήταν πολύ όμορφη.

The post Συνέντευξη:Γιόσουκε Τακέουτσι appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μπορεί την Πέμπτη 3/11 η ταινία έναρξης του 57ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το  « Πάτερσον» του Τζιμ Τζάρμους να άφησε –συγκρατημένα-θετικές εντυπώσεις, όμως  οι επόμενες δύο μέρες, κύλησαν, χωρίς ιδιαίτερες σινεφίλ συγκινήσεις, είδαμε ταινίες εντελώς αδιάφορες,  όμως όπως πάντα συμβαίνει, υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις, στις εκτός διαγωνιστικού ταινίες.

Προτού αναφερθούμε σε αυτές, δεν μπορούμε να μην σχολιάσουμε κάποια καταδικαστέα συμβάντα -που έγιναν μπροστά στα μάτια μας-όταν είδαμε τους υπεύθυνους των εισιτηρίων, κρυφά, να βάζουν στις τσέπες αδιάθετα  εισιτήρια της ιαπωνικής ταινίας του διαγωνιστικού “Σπορέας” και να μην τα διαθέτουν στον κόσμο, που περίμενε για μία και βάλε ώρα, μπροστά από τα εκδοτήρια, σε μία προβολή ασφυχτικά γεμάτη. Προφανώς δεν προορίζονταν για τους ίδιους, ούτε για τους φίλους τους, είχαν άνωθεν εντολές να δοθούν σε συγκεκριμένα άτομα. Η δικαιολογία, “δόθηκαν στους συντελεστές της ταινίας”, δεν πείθει κανέναν.

Αφήνοντας πίσω αυτό το συμβάν, μία από αυτές τις αξιόλογες ταινίες και πρώτη στη λίστα μας, είναι η συγκλονιστική κοινωνικοπολιτική ιστορία της  Layla M., με θέμα δελεαστικό που γεννά συζητήσεις, για τη μύηση νεαρών μουσουλμάνων στον τζιχαντισμό, έχοντας ως κεντρική ηρωίδα, μια 18χρόνη μαροκινή, που μένει με τους γονείς της και τον αδερφό της στο Άμστερνταμ. Θα ερωτευτεί έναν φανατικό νεαρό μουσουλμάνο, τον οποίο θα ακολουθήσει πρώτα στο Βέλγιο και μετά στο Αμμάν. -παρά τις απειλές του οικογενειακού της περιβάλλοντος. Πρόκειται για επίδοξο τζιχαντιστή, ενταγμένο στα κυκλώματα, που ετοιμάζουν επιθέσεις σε Ευρώπη και Ασία.

Η Layla θα απομυθοποιήσει  τον τζιχαντισμό, γνωρίζοντας μια συμπατριώτισσά της που βοηθάει τους πρόσφυγες και από υποστηρίκτρια των ιδεών του, θα γίνει φανατική πολέμια του. Αυτό το γεγονός θα διαταράξει το γάμο της, βλέποντας και ένα άλλο πρόσωπο πιο βίαιο και κτηνώδες, του ανθρώπου που εμπιστεύτηκε την ύπαρξή της.

Ο τρόπος της κινηματογραφικής αφήγησης που επιλέγει η σκηνοθέτις Mijke de Jong είναι και το μεγάλο ατού της, αφήνοντας κρυμμένα μυστικά, τα οποία ξεδιπλώνονται βήμα με βήμα, φορτίζει ολοένα την ατμόσφαιρα, μέχρι την τελική έκρηξη.

Είναι μία σπαρακτική ιστορία αγάπης, είναι ταυτόχρονα και η άγνωστη εικόνα, των μεθόδων προσηλυτισμού τυφλού μίσους και βίας κατά πάντων, των φανατικών μουσουλμάνων. Εν ολίγοις, αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να καταλάβεις και η layla το είδε και το έζησε.

Η δεύτερη άξια προσοχής ταινία, έρχεται από τη Ρουμανία, ενός δημιουργού, του Ράντου Γιούντε  που όλος τυχαίως η προηγούμενη του, το ιστορικό δράμα « Aferim», προβάλλεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους της χώρας μας.

Οι Σημαδεμένες Καρδιές ξεγελούν. Δεν πρόκειται για κομεντί και ρομάντζο. Η ιστορία  ( προσαρμοσμένη από το μυθιστόρημα του Μαξ Μπλεσερ), είναι σκληρή και θέλει γερό στομάχι, αλλά ο Γιουντέ αποφορτίζει με κάθε ευκαιρία –παιχνιδιάρικα, θεατρικά-, όλα όσα θα υποστεί ο 20άρης Εμανουέλ, στο σανατόριο που νοσηλεύεται με οστική φυματίωση, το 1937.

Θα δούμε ολόκληρη τη διαδικασία γυψοθεσίας του, τις ενέσεις στη σπονδυλική του στήλη, θα τον δούμε να αυτοϊκανοποιείται, να είναι απελπισμένος, μετά ερωτευμένος και γεμάτος όρεξη να ζήσει, αποδεχόμενος, πως από δω και πέρα θα διαβιεί σε ένα σανατόριο. Η ταινία είναι γεμάτη αναφορές καλλιτεχνικού και πολιτιστικού τύπου. Απαντάται με καφκικό τρόπο, το ερώτημα, εάν οι άρρωστοι και κατάκοιτοι, μπορεί να είναι ευτυχισμένοι και με ποιο τρόπο.

Σε αυτό το έργο τα χρωματικά μοτίβα είναι ανεπανάληπτα και το δύσκολο θέμα, σπάει ακόμα και με swing- jazz μελωδίες, μέχρι και με το παιχνίδι της μπουκάλας, ανάμεσα στους νοσηλευόμενους, τους γιατρούς και τους νοσηλευτές, φτιάχνοντας μια μοναδική ατμόσφαιρα του ’30, πραγματικά άξια επαίνων.

The post Το “Layla.M” και οι “Σημαδεμένες Καρδιές” κλέβουν τις εντυπώσεις στο 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η τελετή έναρξης του 57ού Κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης δεν ήταν όπως τις προηγούμενες έξι χρονιές, μα ούτε και πολύ διαφορετική.  Η νέα ομάδα, από τα χέρια της οποίας διευθύνεται  από φέτος το Φεστιβάλ, προσπάθησε αφενός να διατηρήσει το σεμνό προφίλ που καθιέρωσε ο Δημήτρης Εϊπίδης και αφετέρου, να δώσει ένα τόνο στο θεσμό πιο γκλάμουρ, επιστρατεύοντας για αυτό το ρόλο, τα άτομα που το λέει η ψυχή τους, που έχουν το όνομα, έχουν και το χάρισμα.

Με ένα  μικρού μήκους ταινιάκι-εν πτήσει-, του νεαρού και υποσχόμενου σκηνοθέτη Γιάννη Κορρέ, άνοιξε η αυλαία του φεστιβάλ, στο κατάμεστο Ολύμπιον. Σε πρώτο πλάνο οι Στέλιος-Μάινας-Θέμις Μπαζάκα και σε διακριτικό ρόλο, ο Διευθυντής της διοργάνωσης Ορέστης Ανδρεαδάκης,  κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά κατά την ολιγόλεπτη τοποθέτησή του, στο ρόλο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, σε ένα κινηματογραφικό τοπίο, διαρκώς μεταβαλλόμενο.  Οι Στέλιος Μάινας-Θέμις Μπαζάκα,  ήταν και οι παρουσιαστές της εκδήλωσης. Προτού ο Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας  Απόστολος Τζιζικώστας αναφερθεί στα χρήματα από το νέο ΈΣΠΑ(1.400.000 ευρώ), ενισχύοντας για δύο χρόνια το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και πριν ο  Υπουργός Πολιτισμού Αριστείδης Μπαλτάς κηρύξει την έναρξη της δεκαήμερης γιορτής, προβλήθηκαν τρία ευρηματικά σποτάκια, δημιουργήματα του σκηνοθέτη Αργύρη Παπαδημητρόπουλου(Suntan). Είναι εμπνευσμένα από τις ταινίες, Βασικό Ένστικτο, Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ και Pulp Fiction.

Θετική εντύπωση άφησε και παρατεταμένο χειροκρότημα απέσπασε, η νέα Γενική Διευθύντρια του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η γαλλίδα Ελίζ Ζαλαντό, εκφωνώντας τη δίλεπτη  ομιλία της,  στα ελληνικά, με ποιητική διάθεση, συμπλέοντας με την ταινία που άνοιξε την αυλαία, το « Πάτερσον», του Τζιμ Τζάρμους.

Ο αγαπημένος στο ελληνικό κοινό και προσφάτως φιλοξενούμενος του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ( το 2013 για το έργο « Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί»), εμφανίστηκε στην οθόνη,  σε  μαγνητοσκοπημένο χαιρετισμό.

Το έργο έλαβε από το Φεστιβάλ Καννών διθυραμβικές  κριτικές, εμείς δεν πηγαίνουμε κόντρα στο ρεύμα, είναι αξιόλογη ταινία, έχει γοητεία, αλλά κάπως είναι υπερεκτιμημένη. Αναγνωρίζουμε  πως είναι προσεγμένη τεχνικά μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και με τη φινέτσα του υποτονικού και διαρκώς σκεπτόμενου Άνταμ Ντράιβερ να είναι η κινητήριος  δύναμη της ιστορίας, χωρίς να παραγνωρίζουμε τους πέριξ αυτού ρόλους. Ο Τζιμ Τζάρμους κατασκευάζει την πλοκή, με τρόπο που θυμίζει το δικό το « Μια Νύχτα στον Κόσμο» του 1991, μόνο που τώρα, δεν μιλάμε για πέντε διαφορετικά αυτοκίνητα, ιστορίες μιας νύχτας, αλλά μιας ολόκληρης εβδομάδας.

Πάτερσον είναι περιοχή του Νιού Τζερσεϊ, όπως και το όνομα που δίνει ο σκηνοθέτης στον ήρωα του.

Ποιος είναι άραγε αυτός ο Πάτερσον; Ένας νεαρός και σε όλα του τυπικός. Ξυπνάει πολύ πρωί, φιλάει την αγαπημένη του σύντροφο, που ακόμα κοιμάται και ξεκινάει για τη δουλειά. Είναι οδηγός αστικού λεωφορείου. Καθώς διανύει καθημερινώς δεκάδες χιλιόμετρα, παρατηρεί τους επιβάτες, ταυτόχρονα επεξεργάζεται  λέξεις , που αργότερα γίνονται ποιήματα, τα οποία  γράφει σε ένα τετράδιο. Από τη μάρκα των σπίρτων, μέχρι αυτά που μαθαίναμε στο δημοτικό για το ύψος, το πλάτος και το βάθος. Βγάζει βόλτα το σκύλο του και τα βράδια πίνει ένα ποτήρι μπίρα, σε συνοικιακό μπαρ, μαθαίνοντας από τον ιδιοκτήτη του, τη μουσική ιστορία της πόλης. Αυτή η συνήθεια επαναλαμβάνεται.

Ο Τζάρμους ήδη από το αριστουργηματικό « Broken Flowers»( δηλαδή εδώ και μια δεκαετία περίπου), άφησε τις μη παραδοσιακές τεχνικές αφήγησης του παρελθόντος, με εξαίρεση το «Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί».

Εδώ η πλοκή ρέει σαν νεράκι, ακόμα και όταν η ταινία παίζεται rewind, στα διαρκώς επαναλαμβανόμενα επεισόδια, από τη Δευτέρα μέχρι και το Σάββατο, εμφανιζόμενα ως γκεστ, κάποια νέα πρόσωπα, που διαταράσσουν τη ρουτίνα του Πάτερσον.

Αξίζει να τονιστεί η τελική άποψη του Τζάρμους και το βασικό συμπέρασμα του Πάτερσον ” η τέχνη, είναι μια εσωτερική διαδικασία αλλά και ανάγκη, δεν χρειάζεται να λάβει δημοσιότητα, να γίνει επάγγελμα”. Η ταινία είναι από τον Τζάρμους αφιερωμένη στους κρυφούς(μυστικούς) καλλιτέχνες κάθε λογής.

Τι ήθελε από την άλλη, να εξυψώσει στον υπέρτατο βαθμό το κεντρικό του πρόσωπο και με έμμεσο αλλά ξεκάθαρο τρόπο να υποβαθμίσει το έτερον του ήμισυ; Ήταν ενοχλητική η διάκριση φύλου, παρουσιάζοντας την προσωπικότητα του Πάτερσον, τέλεια, αλάνθαστη, πλήρης και της συντρόφου του ατελής,  ικανή μόνο να πλάθει κέικ. Ο Τζάρμους έχασε το μέτρο και θα έχουν χίλια δίκια οι φεμινίστριες και όχι μόνο, αν ξεσηκωθούν.

The post Άνοιξε η αυλαία του 57ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ανταπόκριση από την τελετή έναρξης και κριτική ” Πατερσον” appeared first on screeneye.gr.