Κριτική από το 73ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου Ιάκωβος Γωγάκης

Η αγάπη, η  ενότητα, η αλληλοβοήθεια, η πατριαρχία-με τη θετική και την αρνητική σημασία-  οι θρησκευτικές πεποιθήσεις- με τη θετική και την αρνητική σημασία, η στήριξη στις γιαγιάδες και  στους παππούδες, η αλληλεπίδραση με μακρινούς συγγενείς-θείες ξαδέρφια-  οι διευρυμένες  οικογενειακές μαζώξεις με επίκεντρο τα νόστιμα εδέσματα, ο κομβικός ρόλος της μητέρας,   διαμορφώνουν τα στερεότυπα μιας τυπικής μεξικάνικης οικογένειας, που αποτελεί -όπως και στην Ελλάδα-

  τον πιο σημαντικό κοινωνικό θεσμό.

Από τη « Roma» του Αλφόνσο Κουαρόν μέχρι την περί ης ο λόγος ταινίας  « Totem» της Λίλα Αβιλές,  βλέπουμε τις  μεξικάνικες οικογένειες, να ζουν μέσα σε ένα οργανωμένο χάος.

Η Λίλα Αβιλές,  σχηματίζει το πορτρέτο των σύγχρονων συμπατριωτών της, μέσα σε ένα κινηματογραφικό 24ώρο, κατά τη μέρα ενός πάρτι γενεθλίων.

Το πάρτι γενεθλίων είναι προς τιμήν του πατέρα της 7χρόνης Σολ, ο οποίος είναι καρκινοπαθείς  και η ζωή του κρέμεται από μια κλωστή. Ήδη από τα αρχικά στάδια της ταινίας η μικρή Σολ προσδιορίζει το διακύβευμα «ο πατέρας της να ζήσει  και να μην πεθάνει « ταυτόχρονα, ένα πρόσωπο κλειδί της ιστορίας , είναι και η μητέρα της, η Λουσία,  με όλο το βάρος της ανατροφής του παιδιού να πέφτει πάνω της , ενώ έχει να διαχειριστεί  τη στήριξη στο σύζυγο της, οικονομικά και επαγγελματικά διλήμματα . Άπαντες είναι παρόντες και παρούσες στο πάρτι. Ο παππούς της, οι θείες της , η ξαδέρφη της.

Η κάμερα της  Αβιλές  παραμένει επικεντρωμένη μέσα στους κλειστούς χώρους του σπιτιού, όπου όλοι μιλούν ακατάπαυστα, κάνουν ένα απίστευτο σαματά, ενώ υπογείως υπάρχει διάχυτη η ανησυχία για τον άρρωστο σύζυγο και πατέρα, για τη ζωή και το θάνατο. Η μικρή Σολ  κινείται στους δικούς της ρυθμούς, ενώ σε μια φοβερή σκηνή, τα υπόλοιπα μεγαλύτερα μέλη, μιλούν αλληγορικά για την ασθένεια του πατέρα της, για να μην την ταρακουνήσουν ψυχικά. Η  σκηνοθέτιδα από το Μεξικό, δίνει αξία στις μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας , τις οποίες πολλές φορές παραβλέπουμε, παραδομένοι στα μεγάλα βάσανα που συναντάμε σε κάθε οικογένεια.

Η Αβιλές δίνει νόημα και σκοπό στις μικρές απολαύσεις, όπως είναι  ένα πάρτι γενεθλίων, γνωρίζοντας ότι την ασθένεια του πατέρα δεν μπορεί κανείς να την ανατρέψει . Για την Αβιλές  η συμπόνια, η ευγνωμοσύνη και η συντροφικότητα, αποτελούν τα στηρίγματα για την επόμενη μέρα.  Εξαιρετική η κινηματογράφηση και μοναδικές, ατόφιες ερμηνείες, από ένα σύνολο μεξικανών ηθοποιών , που θα μνημονεύονται για καιρό.

The post Η ζωή, ο θάνατος και οι μικρές χαρές της καθημερινότητας στο ” Totem” της Λίλα Αβιλές appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από το 73ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου Ιάκωβος Γωγάκης

Διαδεδομένα  και με ανοδικές τάσεις, τα «έξυπνα σπίτια» ,παρέχουν όλα τα εξελιγμένα τεχνολογικά μέσα, κάνοντας-θεωρητικά- τη ζωή των ενοίκων τους, ευκολότερη, ασφαλέστερη και ποιοτικότερη. Με την κατάλληλη εφαρμογή στο κινητό,  τα παράθυρα μετατρέπονται από διαφανή σε αδιαφανή, δεν ανοίγουν με φυσικό τρόπο και η ηχομόνωση των έξυπνων σπιτιών απομακρύνει οποιοδήποτε εξωτερικό ερέθισμα,  μπορεί να αναστατώσει τους διαμένοντες σε αυτά.

Με την κατάλληλη εφαρμογή  στο κινητό,   ανιχνεύονται οι απειλές, η διαρροή νερού και η φωτιά. Ο αυτόματος υδραυλικός και ο αυτόματος πυροσβέστης ενεργοποιούνται, η  διαρροή σταματά και η φωτιά κατασβήνεται. Με την κατάλληλη εφαρμογή στο κινητό,  ανάβει ο θερμοστάτης, ρυθμίζεται το κλιματιστικό, σηκώνεται το καπάκι,  τραβιέται το καζανάκι κι αν ξεχαστεί το ψυγείο ανοιχτό… στο υπενθυμίζει ένα τραγουδάκι.

Τι ακριβώς  συμβαίνει,  όταν ένας κλέφτης- εν προκειμένω υψηλής τέχνης- θα τρυπώσει σε ένα έξυπνο ρετιρέ της Νέας Υόρκης  και θα αντιληφθεί ότι ούτε η ευφυΐα του,  μπορεί αναίμακτα να τον  ξετρυπώσει;

Οι ώρες και οι μέρες αποδεικνύονται δραματικές για τον επίδοξο κλέφτη- τον οποίο ερμηνεύει ο Γουίλεμ Νταφόε- ο οποίος εγκλωβίζεται σε μια κατάσταση πρωτοφανή για αυτόν, να μην μπορεί να βρει διέξοδο διαφυγής, σηκώνοντας κυριολεκτικά το σπίτι ανάποδα.

Το σενάριο της ταινίας το υπογράφει ο Μπεν Χόπκινς  και η σκηνοθεσία ανήκει στον πρωτοεμφανιζόμενο Βολιώτη Βασίλη Κατσούπη.

Η ταινία ακολουθεί το μοτίβο μιας σειρά παρόμοιων θεματολογικά κινηματογραφικών ιστοριών, όπως είναι οι ταινίες  «127 ώρες», ο «Θαμμένος»,  «1408»,  με τους μοναχικούς-παγιδευμένους πρωταγωνιστές, να γνωρίζουν ότι ο  χρόνος στην κλεψύδρα σιγά σιγά λιγοστεύει, το οξυγόνο το ίδιο,  κι από μια κλωστή αλλά  κι από τύχη,  χωρίζεται η ζωή από το θάνατο.

Ο Βασίλης Κατσούπης διαβολικά δοκιμάζει τα νεύρα του επίδοξου κλέφτη και  σφραγίζει ένα ψυχολογικό θρίλερ επιβίωσης, οδηγώντας τον ήρωά του,  να αναμετρηθεί με τα πιο ακραία ψυχολογικά του  όρια , αλλά και φυσικά όρια, με την πείνα,  με τη δίψα, κρατώντας δυνάμεις, για μια μακρά παραμονή στο σπίτι-φυλακή.

Ο Γουίλεμ Νταφόε, είναι αυτός που σηκώνει το βάρος και διευκολύνει τον Κατσούπη, στον τρόπο χειρισμού της ταινίας. Η κλάση του Νταφόε είναι δεδομένη,  αλλά είναι και κάποιας ηλικίας. Το σώμα του πλέον είναι ζαρωμένο  και δεν ταιριάζει ο συγκεκριμένος ηθοποιός στα χαρακτηριστικά ενός κλέφτη που αναλαμβάνει μεγάλα ρίσκα.  Θα ταίριαζε ένας  νεότερος από τον Νταφοε ηθοποιός.

Ο Κατσούπης όμως, μεταφέρει τη φιλοσοφική διάσταση της απομόνωσης, όταν  ο ιδιωτικός χώρος παραμένει τόσο πολύ  ιδιωτικός,  όπου κανένα εξωτερικό ερέθισμα δεν είναι ικανό  να τον αλλοιώσει. Η αίσθηση ότι βρισκόμαστε σε ένα σπίτι- φυλακή, εν τέλει  αποδεικνύεται φυλακή και για τον κλέφτη και για τους ένοικους.

The post Τι είναι τελικά το Inside του Βασίλη Κατσούπη που συζητείται στη φετινή Μπερλινάλε appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φεστιβάλ Βερολίνου

Ιάκωβος Γωγάκης

Σε ένα αξιακό σύστημα  εκ διαμέτρου αντίθετο από το δυτικό, οι συλλογικές αξίες, οι οικογενειακές αξίες, το ισχυρό συναίσθημα βαθιάς στοργής, η έκφραση της αγάπης χωρίς τις γνωστές σε μας λέξεις, στο ασιατικό αξιακό σύστημα τα συναισθήματα  μπορούν να εκφραστούν με απροσδόκητους τρόπους, όπως μας δίδαξε η ασιατική λογοτεχνία  και το ασιατικό σινεμά.

Οι εσωτερικές συγκρούσεις επέρχονται  και η κρίση   ταυτότητας  εμφανίζονται,  όταν οι  ασιάτες μεταναστεύον στον δυτικό κόσμο και καλούνται να ενσωματώσουν πολλαπλές ταυτότητες.

Την εσωτερική κρίση και την κρίση ταυτότητας μιας νοτιοκορεάτισσας που ζει στην Αμερική και την εμμονή ενός νοτιοκορεάτη για το πρώτο ερωτικό σκίρτημα, η σημασία και η αξία του, αναγάγονται, ως το κεντρικό θέμα της ταινίας « Past Lives»,   της  πρωτοεμφανιζόμενης  σκηνοθέτιδας Σελινγκ Σονγκ , η οποία ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η ηρωίδα της, η Νόρα,  μεταναστεύει από την Νότια Κορέα στις Ηνωμένες Πολιτείες,  στα 12 της. Στην πατρίδα της, είχε ένα παιδικό φίλο,  τον Χέι Σουνγκ,  μαζί μεγάλωσαν, ένιωσαν και το πρώτο ερωτικό σκίρτημα.

20 χρόνια αργότερα,  η Νόρα είναι παντρεμένη  με τον Αμερικανό Άρθουρ,  αλλά ο Χεί Σουνγκ που παραμένει προσκολλημένος στον πρώτο του έρωτα, επικοινωνεί μαζί της. Το Skype γίνεται μεταξύ τους μια καθημερινή συνήθεια, έως ότου η Νόρα τον καλεί στην Αμερική.

Η Νόρα μπερδεμένη από τα δικά της συναισθήματα καλείται να αντιμετωπίσει μια μεγάλη πρόκληση.  Ο σύζυγός  της –ίσως-ακόμη μεγαλύτερη, υπό τον κίνδυνο ενός τρίτου προσώπου, που έχει επίδραση πάνω στη γυναίκα του.  Ο Άρθουρ δεν κάνει σπασμωδικές κινήσεις ζηλοτυπίας- η ανασφάλεια του είναι βεβαίως υπαρκτή αλλά ώριμα διαχειρίσιμη και μέσα σε ένα μπαρ, βρίσκεται σιωπηλός, να ακούει τους διαλόγους και τις εξομολογήσεις των δύο παιδικών φίλων, όπου το ερωτικό στοιχείο υπάρχει στην  ατμόσφαιρα, υπό τους ήχους μιας υπέροχης μπαλάντας.

Η  Σελίνγκ Σονγκ με καθαρότητα και ευκρίνεια χαρτογραφεί πλήρως και τα τρία πρόσωπα της ιστορίας, τις δύο διαφορετικές κουλτούρες, το πώς ορίζεται ο έρωτας στην Κορέα και χωρίς δραματοποιημένη αφήγηση, παρουσιάζει τα πραγματικά διλήμματα που έχουν  να αντιμετωπίσουν και οι τρεις, πρωτίστως η ηρωίδα της.

Πρωταγωνιστούν οι Γκρέτα Λι, Τέο Γιου, Τζον Μαγκαρο.

The post Past Lives appeared first on screeneye.gr.

The Teachers’ Lounge

Στα δημόσια και ιδιωτικά σχολεία της Ευρώπης, είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο το δικαίωμα της ίσης μεταχείρισης.

Μαθητές εύποροι, άποροι, αυτόχθονες, μετανάστες, όλοι με το γράμμα του νόμου είναι ίσοι.

Στην πραγματικότητα, οι διακρίσεις υφίστανται, όσο οι κατέχοντες θέση ευθύνης και εξουσία , εφαρμόζουν μια άκαμπτη στάση, η οποία δημιουργεί τις διακρίσεις.

Ο τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτης – αλλά μεγαλωμένος στη Γερμανία- Ιλκέρ Τσατάκ, παρακολουθεί ασφυχτικά την Κάρλα, μια νεαρή καθηγήτρια σε γερμανικό γυμνάσιο, κατά τη διάρκεια διάφορων περίεργων συμβατών και κλοπών, που συμβαίνουν στην αίθουσα των καθηγητών. Οι υποψίες στρέφονται στην τουρκικής καταγωγής γραμματέα, η οποία έχει κι ένα γιο, ο οποίος είναι μαθητής του σχολείου. Η γραμματέας τίθεται σε αναστολή και ο γιος της αντιδρά, αρνούμενος την ενοχή της μητέρας του.

Η Κάρλα μαζί με τη διευθύντρια του σχολείου ετοιμάζονται να στείλουν το αγόρι, σε άλλο σχολείο. Ο Όσκαρ επιμένει για την αθωότητα της μητέρας του, μαζεύει ό,τι χρήματα έχει και τα δίνει στην Κάρλα, η οποία αρνείται να τα δεχτεί, εμμένοντας στη θέση της …κι ο Όσκαρ της ετοιμάζει την εκδίκησή του. Οι συμμαθητές του, θα πάρουν το μέρος του.

Η Κάρλα είναι ασυμβίβαστη, ακολουθεί πιστά τη δική της θέση.

Η σκηνοθετική ματιά, δεν την παρουσιάζει σκληρή, ούτε κακιά ούτε ρατσίστρια. Ακολουθεί το ορθό βάσει του δικού της ηθικού κώδικα , ένας κώδικας με παρωπίδες, που το μόνο που τη νοιάζει είναι το ποιος/ποια είναι ο κλέφτης. Δεν έχει προσωπική ζωή, κοιτάει τη ζωή κοντόφθαλμα.

Η ταινία είναι κάτι περισσότερο από ένα θρίλερ μυστηρίου κι εξερεύνησης του ένοχου.

O Ιλκέρ Τσατάκ στην ταινία δεν κρατάει ίσες αποστάσεις, αποκαλύπτει την ηθική αποσύνθεση, όταν το εκπαιδευτικό σύστημα αντί να ενσωματώνει στον πυρήνα του, όλα τα παιδιά, κάποια τα διώχνει, τα οδηγεί στο περιθώριο και στην παραβατικότητα. Χωρίς να το βροντοφωνάζει, η ταινία κρύβει έναν καλώς νοούμενο διδακτισμό και καταιγιστικό ρυθμό.

Superpower

Ένας χρόνος συμπληρώνεται από την έναρξη της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία και ο Σον Πεν μαζί με τον Άαρον Κάουφμαν αποφασίζουν στην καρδιά της Ευρώπης και κοντά στο πεδίο των μαχών, στο Βερολίνο, να παρουσιάσουν το ντοκιμαντέρ τους για την Ουκρανία, το «Superpower».

Ο Σον Πεν, επισκέφθηκε την Ουκρανία πριν ξεσπάσει ο πόλεμος.

Λίγα 24ώρα προτού ο Ρώσος πρόεδρος δώσει το πράσινο φως για την επίθεση, έκανε ξανά ένα ταξίδι αστραπή στο Κίεβο , για να συνομιλήσει με τον Ζελένσκι.

Ο Σον Πεν στο ντοκιμαντέρ του , υμνεί τον εαυτό του και τον Ουκρανό πρόεδρο.

Ενώ η περιοχή κρύβει μεγάλο πλούτο για μια βαθιά εξιστόρηση των γεγονότων, ο Σον Πεν, παίρνει συνέντευξη κι από τον εαυτό του, λέγοντας χαρακτηριστικά, ότι απέκλειε τη ρωσική εισβολή, σαν να είναι διεθνολόγος. Δεν είναι όμως.

Ταυτόχρονα, δημιουργεί την προσωπογραφία του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, από τα χρόνια της ενασχόλησης του με την υποκριτική μέχρι το καλοκαίρι του ’22, δηλαδή πέντε μήνες μετά τη ρωσική εισβολή. Θεωρεί ότι χωρίς τον Ζελένσκι δεν θα υπήρχε αντίσταση. Πιστεύει ότι ένωσε τους Ουκρανούς. Συνομιλεί με στενούς συνεργάτες του Ζελένσκι, όπως επί παραδείγματι είναι ο εκπρόσωπος του τάγματος Αζόφ, που εμφανίστηκε και στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Το ντοκιμαντέρ δεν έχει σαφή κατεύθυνση, όλα είναι αποσπασματικά, μια γενική αναφορά στο τι είναι δημοκρατία κι ελευθερία και με ποιο τρόπο καταπατείται στην Ουκρανία.

The post Μία Superpower αίθουσα καθηγητών κι ένας απογοητευτικός Σον Πεν appeared first on screeneye.gr.

Ιάκωβος Γωγάκης

Η Σειρήνα 

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου στηρίζει έμπρακτα τον αγώνα των Ιρανών για δημοκρατία και για  ελευθερία , σε όλες τις μορφές της .  Ως μία κίνηση συμβολική, αλλά ουσιώδης, ήταν η παρουσίαση  της ταινίας «Η Σειρήνα»( La Sirene) την Πέμπτη 16/2  , η οποία άνοιξε τις προβολές στο « Πανόραμα» , στο παράλληλο πρόγραμμα της διοργάνωσης .

Πρόκειται για animation, το οποίο κατεύθυνε  Σεπίντε Φαρσί, η οποία ζει εξόριστη μακριά από το Ιράν και καμία ταινία της, δεν έχει προβληθεί στη χώρα της.

Η ιστορία, διαδραματίζεται προς τα τέλη του ’80, στην παραλιακή ιρανική  πόλη Αμπαντάν , την οποία ο Σαντάμ Χουσέιν, την θεωρούσε υψίστης σημασίας, στην εισβολή που είχε ξεκινήσει το Ιράκ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, με στόχο την πόλη να  προσαρτήσει.   Η  Φαρσί παρακολουθεί – κατά την περίοδο του πολέμου-  την καθημερινότητα ενός 14χρόνου αγοριού, του Ομιντ, του αδερφού του- που στέλνεται στο πολεμικό μέτωπο- της μητέρας του, του παππού του, μιας παροπλισμένης από το καθεστώς τραγουδίστριας, δύο ορθόδοξων ιερωμένων της πόλης αλλά  και των φίλων του. Ο νεαρός καλείται βίαια να ωριμάσει και να αποποιηθεί την παιδικότητά του,

 τη χαρά παίζοντας μπάλα, όπως τον βλέπουμε στην έναρξη,

 καταστρώνοντας ένα πλάνο δραπέτευσης από το Αμπαντάν, προτού καταληφθεί.

Η μαχόμενη και πολιτικά σκεπτόμενη σκηνοθέτις,  χωρίς να θίγει άμεσα το καθεστώς της χώρας της, πλάθει ένα βαθιά αντιμιλιταριστικό animation,  προικισμένο με τα στοιχεία της φύσης και ταυτόχρονα υποκλίνεται στους πραγματικούς ήρωες των πολέμων, που είναι τα παιδιά, οι γυναίκες και οι άμαχοι. Το  άρτιο σάουντρακ της ταινίας, ενισχύει  το εγχείρημα της, από τους παραδοσιακούς ήχους, στην έθνικ τζαζ, μέχρι τη δικιά μας Μισιρλού.

Διαγωνιστικό 

1. Blackberry

Η εφεύρεση, η καταξίωση και ο κατακρημνισμός μιας διάσημης εταιρίας και των ανθρώπων της.
Ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής της ταινίας  Ματ Τζόνσον ( Επιχείρηση Χιονοστιβάδα), διερεύνησε σε βάθος,  τον βίο και την πολιτεία του Ελληνοκαναδού
Μάικ Λαζαρίδη , του φίλου του Ντάγλκας Φρέγκιν-σπασίκλες και άριστοι γνώστες της τεχνολογίας από τη δεκαετία του ΄80- και του μετέπειτα συνεργάτη τους Τζιμ Μπαλσιλί.

Ο Λαζαρίδης και ο Μπαλσιλί ηγήθηκαν των πρωτοπόρων smartphones Blackberry , με την υπηρεσία αποστολής e-mails και μηνυμάτων αλλά η εταιρία είχε άδοξο τέλος εξαιτίας της απληστίας τους και των λανθασμένων χειρισμών τους.
Ο Ματ Τζόνσον σκηνοθετεί μια ταινία  χωρίς γυναικεία παρουσία. Χρησιμοποιεί κάμερα στο χέρι, ζουμάρει διαρκώς πάνω στους πρωταγωνιστές του και αποκαλύπτει στους μη μυημένους σινεφίλ για την ιστορία των ανθρώπων της Blackberry, πως, στον κόσμο των τεχνολογικών εξελίξεων, οι πρωτοπόροι δεν είναι πάντα οι νικητές.
Το έργο στα αρχικά του στάδια θυμίζει σκηνοθετικά την ταινία του Μακ Κέι « Το Μεγάλο Σορτάρισμα». και στο φινάλε του, φιλοσοφικά, το θεατρικό έργο του Ντέιβιντ Μάμετ « Οικόπεδα με Θέα».
Ο Ματ Τζόνσον φιλμάρει ως επί το πλείστον σε κλειστούς χώρους- μια ένδειξη ότι η θεατρική τέχνη είναι παρούσα- πρωτίστως στο υπόγειο γραφείο της καναδικής εταιρίας που κατευθύνει ο Λαζαρίδης με τον Φρέγκιν, δευτερευόντως χρησιμοποιεί έντονα τον ακατάπαυστο λόγο, την εκφραστικότητα των ηρώων του μέσα από κινήσεις, τηλεφωνήματα, ουρλιαχτά και μυστικές ή φανερές συμφωνίες.
Χρησιμοποιεί την ορολογία τους, στέκεται στη λεπτομέρεια, δεν μακρηγορεί και παρουσιάζει μια διαφορετική εικόνα από αυτή που έχουμε συνηθίσει να ακούμε για τους αποκαλούμενους «σπασίκλες» που είναι πετυχημένοι και κυριαρχούν.
Ο Ματ Τζόνσον σε κάποια σημεία ελαφρώς τους χλευάζει, για την απουσία προσωπικής ζωής δήθεν για χάρη της μεγάλης αγάπης τους προς το αντικείμενό τους, και καταλήγουν από απεριποίητοι ιδεαλιστές « με τιράντες και γυαλιά» να μεταμορφώνονται σε λάτρεις του χρήματος, κάποιοι να καταστρέφονται από τις επιλογές του( Λαζαρίδης) και κάποιοι άλλοι μεγαλύτεροι θεωρητικά ρομαντικοί και ιδεολόγοι να θησαυρίζουν( Φρέγιν).
Καστ με επίσης θεατρική πινελιά και αξιοσημείωτες ερμηνευτικές επιδόσεις από τους Τζεί Μπαρουσέλ, Γκλεν Χόουερτον, Ματ Τζόνσον.

2.  Someday we’ll tell each other everything

Εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα της Ντανιέλα Κριέν ,το έργο » Someday we’ll tell each other everything» διαδραματίζεται το καλοκαίρι του 1990-στους μήνες της επανένωσης-  σε ένα χωριό της Ανατολικής Γερμανίας.

Η 18χρόνη Μαρία περνάει την περίοδο του θέρους,  με τον συνομήλικο φίλο της, τον Γιόχανς  στο σπίτι των γονέων του.

 Εκείνος  ασχολείται με τη φωτογραφία, εκείνη διαβάζει ρωσική λογοτεχνία και δεν έχει διάθεση να ασχοληθεί  με την αποφοίτησή της.

Ο πατέρας της, τους εγκατέλειψε , για μια άλλη πολύ νεότερη γυναίκα, ενώ και η μητέρα της, έμεινε άνεργη. Με το φίλο της φαίνεται ευτυχισμένη, βολτάρουν, χαμογελούν, κάνουν έρωτα.

Στο χωριό διαμένει ένας 40 χρόνος αγρότης- μαζί με τα δυο του σκυλιά- ο Χένερ.

Μια απρόσμενη μεταξύ τους έλξη προκύπτει και μια περίεργη ,παράνομη σχέση τους ξεκινά.

Η σκηνοθέτιδα της ταινίας,  είναι γερμανογαλλίδα με ιρανικές ρίζες, η Εμιλί Ατέφ, η οποία πρόσφατα απασχόλησε  το ελληνικό κινηματογραφικό κοινό με την ιστορία μιας νεαρής γυναίκας που έπασχε από μια σπάνια καρκινική νόσο και ο φίλος της στάθηκε μέχρι το τέλος δίπλα της,  αλλά η ηρωίδα( Βίκι Κριπς), αποφάσισε να πάρει μόνη της μια μεγάλη απόφαση.

Η Εμιλί Ατέφ και με τη νέα της ταινία θέτει διάφορα διλήμματα, ίσως όμως λιγότερο πετυχημένα από την ταινία « Πιο Πολύ από Ποτέ».

Στην  Μαρία- την οποία ερμηνεύει η εντυπωσιακή Μαρλίν Μπόροου. Ο Χένερ ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία. Εν αντιθέσει με τον Γιόχανς ο Χένερ είναι εσωστρεφής , είναι σεξουαλικά βίαιος, όμως  δεν υπάρχει ένα κοινό τους σημείο.

Η Μαρία, σε διάφορες τους συναντήσεις,  τον επισκέπτεται χωρίς να μιλήσει.

Η σκηνοθέτιδα αποτυπώνει την μεταξύ τους σεξουαλική έλξη ως αισθητική παρά διανοητική. Ο μυστηριώδης, αινιγματικός χαρακτήρας του Χένερ , σαγηνεύει το νεαρό κορίτσι, εντελώς απροσδιόριστα.  Το απροσδιόριστο των ερωτικών σχέσεων και δη στην εφηβεία απασχολεί την Ατέφ. Υπάρχουν στιγμές που μας πείθει η προσέγγισή της, υπάρχουν κι άλλες που η δημιουργός αγνοεί το γεγονός ότι η ηρωίδα είναι στα 18-19 της χρόνια και  μας την παρουσιάζει να μπορεί να διαχειριστεί την «παράνομή» της σχέση , με την εμπειρία μια ώριμης γυναίκας.  Σε αυτό δεν μας έπεισε.

Η πλανοθεσία της , η φωτογραφία της , η αποτύπωση της γερμανικής υπαίθρου, η ερμηνεία της  και  το σάουντρακ,  συγκαταλέγονται στα θετικά της ταινίας, αλλά οι άσκοπες σεκάνς, οι τέσσερις μακρόσυρτες ερωτικές συναντήσεις της Μαρίας με τον Χένερ, όπως επίσης και το συμβάν που ορίζει το τέλος της ιστορίας- είναι ίσως απόρροια του ίδιου του μυθιστορήματος- αναδεικνύουν  την εντελώς  άνιση καθοδήγηση από την Εμιλί Ατέφ.

The post Παγιδευμένοι στον πόλεμο, στην απληστία και στον έρωτα. Οι πρώτες τρεις δυνατές στιγμές της 73ης Μπερλινάλε appeared first on screeneye.gr.