Κωμωδία,Δράμα, 93′, Καναδάς 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Tu Dors Nicole

Του Στεφάν Λαφλέρ

Με τους Τζουλιάν Κοτέ,Πιέρ Λουκ Λαφοντέ

Της Μερόπης Κυριάκου-Κακοπιέρου

Με τη τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του, επιστρέφει ο Καναδός Stephane Lafleur στις κινηματογραφικές αίθουσες με το γαλλόφωνο φιλμ «Tu Dors Nicole».

Οι γονείς της 22χρονης Nicole (Julianne Cote) φεύγουν για το καλοκαίρι και της εναποθέτουν την ευθύνη για τη φροντίδα του σπιτιού, του κήπου και της πισίνας, θεωρώντας την αρκετά ικανή να αναλάβει τα όσα επιθυμούν, παρότι η ίδια αφήνει περισσότερο στους άλλους τη πρωτοβουλία για τα όσα συμβαίνουν. Η κολλητή της φίλη Veronique (Catherine St-Laurent), αρκετά πιο δυναμική και διεκδικητική εγκαθίσταται στο σπίτι μαζί της , για συντροφιά. Η ομάδα μεγαλώνει, όταν ο κατά μια δεκαετία μεγαλύτερος αδελφός της Nicole, Remi (Marc-Andre Grondin) εμφανίζεται στο πατρικό και αποφασίζει να το μετατρέψει σε χώρο προβών και ηχογραφήσεων για τη μπάντα του. Από τρεις, γίνονται πέντε αφού ο Pat (Simon Larouche), ο οποίος ετοιμάζεται να γίνει πατέρας και ο JF (Francis La Haye), ο οποίος γίνεται αντικείμενο πόθου από τα δυο κορίτσια, μένουν επίσης στο σπίτι.

Η Nicole που φαίνεται να τα έχει όλα κάπως καλά στρωμένα στη ζωή της , δεν είναι στη πραγματικότητα και τόσο χαρούμενη. Από τη στιγμή που την εγκατέλειψε το αγόρι της μαστίζεται από ανασφάλεια και αϋπνία. Χωρίς στόχους για το παρόν και το μέλλον περιφέρεται δεξιά κι αριστερά. Απρόθυμη να δεχτεί την ενηλικίωση αλλά και την οποιανδήποτε ευθύνη, είναι κολλημένη στην εσωτερική της στασιμότητα.

Ο Lafleur δημιουργεί καθημερινούς χαρακτήρες, συμπαθητικούς και προσιτούς στο κοινό, που τους αφορούν κοινά, αναγνωρίσιμα προβλήματα και απογοητεύσεις, που ονειρεύονται τις απλές μικοχαρές της ζωής και εν τη απουσία χωροχρονικών προσδιορισμών καταφέρνει να δημιουργήσει μια ταινία, κοντά σε αυτο που αποκαλείται “μαγικός ρεαλισμός”. Η επιλογή του 35μιλιμέτρ ασπρό-μαύρου φιλμ  συμβάλει στην αίσθηση αιωνιότητας. Το ιδιαίτερο χιούμορ των ταινιών του, είναι εδώ. Ενδιαφέρουσα μορφή ο Martin(Godefroy Reding), ένα 10χρονο αγόρι του οποίου κατά το παρελθόν υπήρξε νταντά η Nicole. Με την πρόωρα βαθιά φωνή (δανειζόμενη από τον Alexis Lefebvre) και την έντονη ερωτική του έλξη προς την πρωταγωνίστρια, ένα ανώριμο παρουσιαστικό με ένα άκρος ώριμο και σταθερό άκουσμα και λογισμό τονίζει εκ νέου την αστάθεια της ίδιας, δίνοντας όμως ένα διασκεδαστικό τόνο στην κάθε του σκηνή.

Καλύτερη Καναδική ταινία στο Φεστιβάλ του Βανκούβερ 2014, συμμετοχή στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών του Φεστιβάλ Καννών 2014 και στις Νύχτες Πρεμιέρας της Αθήνας

The post You’re Sleeping Nicole appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 101′, Ιταλία 2014

Του Eugène Green

Ανταπόκριση-Κριτική από Νέα Υόρκη

Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες της Νέας Υόρκης πραγματοποιεί την ερχόμενη Παρασκευή 20 Μαρτίου 2015, η νέα ταινία του Eugène Green (Memories, The Portuguese Nun). Το “LA SAPIENZA” που πήρε το όνομα του από τον διάσημο ναό του Saint Yves στη Sapienza της Ρώμης, κτίσμα του 17ου αιώνα το οποίο σχεδιάστηκε από τον θρυλικό αρχιτέκτονα Francesco Borromini, μας καθιστά παρατηρητές στο ταξίδι ενός γαλλόφωνου παντρεμένου ζευγαριού, που μεταβαίνει από τη Γαλλία, στην Ελβετία και εν συνεχεία στην Ιταλία, περιδιάβαση που προκύπτει εν τέλη ως μια εσωτερική διαδρομή στην ανακάλυψη, τη κατανόηση και τη σοφία(sapienza).

Ο Alexandre Schmid(Fabrizio Rongione), ένας λαμπρός αρχιτέκτονας που μαστίζεται από αμφιβολίες για τη δημιουργική του πορεία και ταυτόχρονα πλήττεται από την απώλεια της έμπνευσης του, ξεκινά μια αναζήτηση καλλιτεχνικής και πνευματικής ανανέωσης καθοδηγούμενος από τη μελέτη του διάσημου αρχιτέκτονα Borromini. Η σύζυγός του Aliénor(Christelle Prot), η οποία αποφασίζει να τον συνοδεύσει στο ταξίδι του, είναι ομοίως προβληματισμένη από το αδιέξοδο της σύγχρονης κοινωνίας καθώς και την έλλειψη παντελούς επικοινωνίας με τον σύζυγο της.

Στη πόλη Stresa, σε μια τυχαία συνάντηση με δυο αδέλφια, εφήβους, τον Goffredο(Ludovico Succio), ο οποίος ετοιμάζεται να φύγει για σπουδές στην αρχιτεκτονική στο πανεπιστήμιο της Βενετίας και την εύθραυστη και ασθενή από μια νευρολογικής φύσεως πάθηση, αδελφή του Lavinia(Arianna Nastro), το πλάνο δράσης του ζευγαριού ανακαθορίζεται. Οι δύο άντρες μέσα από τα αυτοσχέδια σεμινάρια αρχιτεκτονικής σε ένα παρένθετο ταξίδι στη Ρώμη, στα άδυτα του έργου του Borromini και του ανταγωνιστή του Bernini, αλλά και τις φρέσκες απόψεις του νεαρού Goffredo όπως και τις υπενθυμίσεις του στις βασικές αρχές της αρχιτεκτονικής, τις οποίες ο Alexandre φαίνεται να έχει ξεχάσει, όπως για παράδειγμα πως οι χώροι δεν είναι τίποτα άλλο από κενά τα οποία πρέπει να γεμίσουν με φως και άνθρωπο, αναδομούν τους εαυτούς τους. Το πάρε-δώσε μεταξύ των τεσσάρων-ανδρών και γυναικών- και η αλλεπάλληλη ανταλλαγή συναισθηματικών περιγραφών δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς που οδηγούν τον καθένα τους στην εσωτερική αλήθεια. Μεταξύ χώρου, χρόνου και φωτός ο σκηνοθέτης μιλά για τα φαντάσματα του παρελθόντος που εξακολουθούν να υπάρχουν στο παρόν αλλά και για την αγάπη σε χρόνο παροντικό, ίσως κατά κάποιο τρόπο και αιώνιο.

Ο Green, κυρίως θεατρικός σκηνοθέτης και καλός γνώστης του μπαρόκ, αρέσκεται στα τεχνικά θεατρικά στοιχεία πράγμα το οποίο διακρίνεται και σε αυτή του τη δουλειά αφού οι διάλογοι διαδραματίζουν σημαντικότατο ρόλο επεξηγώντας στο θεατή τις σκέψεις και τα συναισθήματα των χαρακτήρων, αποφεύγοντας την όποια φλύαρη δράση η οποία θα οδηγούσε τελικά σε μια ακατανόητη καταγραφή πράξεων και εκφράσεων. Η ευθεία στάση των χαρακτήρων στη κάμερα, και η επίσης ευθεία εκφορά του λόγου ακόμα και όταν αυτή καλύπτεται από πλάνα αρχιτεκτονικής του Borromini απομακρύνει την όποια αναρχία αποκαλύπτοντας μια σαφή σχέση μεταξύ γεγονότος-αιτίας-αποτελέσματος. Αγγίζοντας μια ευρεία γκάμα βαρυσήμαντων θεματικών καταφέρνει (μερικώς) με εμβόλιμες εκκεντρικές ή χιουμοριστικές σκηνές όπως και με τις πανοραμικές λήψεις της λουσμένης στο φως Ιταλίας, να ελαφρύνει το βαρύ κλίμα της ταινίας.

Καλύτερη ταινία στο Φεστιβάλ της Σεβίλλης 2014. Συμμετοχή σε 14 ακόμα Φεστιβάλ

The post La Sapienza appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Ισλανδία 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Virgin Mountain/Fusi

Του Νταγκούρ Κάρι

Με τους Γκάνρ Γιόνσον, Ίλμουρ  Κριστγιανστότιτ

Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

Ένα μικρό διαμαντάκι μας ήρθε από το φεστιβάλ Βερολίνου, σε ειδική προβολή. Δεν είναι άλλο από την νέα ταινία του Νταγκούρ Κάρι. Λαμβάνοντας υπ’όψιν τις περγαμηνές του σκηνοθέτη δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη οτι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που ρέει αρμονικά, «κελαρίζει όμορφα» όπως ακούγεται μουσικά στη γλώσσα και ο τίτλος του έργου: Virgin Mountain(Παρθένο βουνό).

Ο Φούσι είναι ένας παχύσαρκος άντρας, άνω των 40, που ζει ακόμα με τη μητέρα του ενώ δουλεύει στη μεταφορά αποσκευών στο αεροδρόμιο. Δεν έχει κοπέλα, έχει έναν φίλο όμως με τον οποίο παίζουν στρατιωτικά παιχνίδια σε μινιατούρες οχημάτων του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Κάποια στιγμή θα λάβει ως δώρο ένα κουπόνι για δωρεάν μάθημα σε σχολή χορού και έπειτα από την γκρίνια της μητέρας του πηγαίνει τελικά με το ζόρι. Εκεί θα γνωρίσει την Σίοφιν με τις δικές της μοναξιές και τραύματα. Θα έρθουν κοντά και μέσα από αυτή την πορεία ο Φούσι θα ανακαλύψει πράγματα για τη Σιόφιν αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό.

Είναι βέβαιο πως ο Φούσι είναι ένας μεγαλόσωμος άντρας φυλακισμένος σε μια καρδιά μικρού παιδιού. Κι ο Νταγκούρ Κάρι πλαισιώνει με συμβολισμούς το έργο: ο ίδιος ο τίτλος, «παρθένο βουνό» παραπέμπει με την πρώτη λέξη σε κάτι αγνό, αθώο ενώ το βουνό υπογραμμίζει τον όγκο του πρωταγωνιστή. Η αντίφαση της ηλικίας του κεντρικού χαρακτήρα με τις συμπεριφορές και τον συναισθηματικό κόσμο του εντείνεται από τον σκηνοθέτη μέσα από το συγκεκριμένο χόμπι της μινιατούρας, τη σχέση του Φούσι με ένα μικρό κορίτσι της πολυκατοικίας, την συκατοίκηση με τη μητέρα του και μια παθητική στάση ζωής.
Ο Ισλανδός δημιουργός καταπιάνεται για άλλη μια φορά με χαρακτήρα που έχει κάποια ιδιατερότητα στην εξωτερική εμφάνιση. Να θυμηθούμε το Noi Albinoi, όπου ο Νόι, με το χαρακτηριστικό της αλωπεκίας βίωνε την κοινωνική απομόνωση. Ο Φούσι από την άλλη υποβάλλεται σε συνεχείς δοκιμασίες-καψόνια στη δουλειά του.

Ο Νταγκούρ Κάρι όμως δεν φτιάχνει ένα δράμα με διδακτικά στερεότυπα. Τόσο ο Νόι, όσο και ο Φούσι προβάλλονται με σεναριακή λεπτοδουλειά, έτσι ώστε οι λεπτομέρειές τους να τους κάνουν πολυδιάστατους και ο θεατής να τους εκλαμβάνει ως μια πιστευτή κινηματογραφική μοναδικότητα.
Κι αυτό γιατί ο σκηνοθέτης ξέρει να σκιαγραφεί αντιφατικά στοιχεία τόσο στην προσωπικότητα του πρωταγωνιστή όσο και στην ίδια την ατμόσφαιρα της ιστορίας. Ο Φούσι είναι πράος αλλά ακούει χέβι μέταλ μουσική. Η σχέση του με το μικρό κορίτσι προκαλεί γέλιο, που όμως οδηγεί σε δράμα παρεξήγησης. Ναι, ακούει χέβι μέταλ αλλά μετά ακούει και κάντρι μουσική! Εναλλαγές, χιούμορ και συγκρατημένο δράμα, γλυκόπικρη αίσθηση που όμως συμβαδίζει πάντα με μια ανάγκη του Νταγκούρ Κάρι για εμπλουτισμό της εσωτερικότητας ενός χαρακτήρα οδηγώντας τη δράση και όχι το αντίθετο.

Το ερώτημα που τίθεται στον πυρήνα του έργου ίσως να αφορά και ένα από τα πιο πανανθρώπινα προβλήματα. Τελικά ο έρωτας μας αλλάζει; Κι αν ναι, μας αλλάζει προς το καλύτερο; Μπορεί να αποβεί θεραπευτικός στην περίπτωση του Φούσι; Στον έρωτα υπάρχει μια τάση να ενσωματωθείς με τον άλλο και έτσι αναδημιουργείσαι. Τολμάς το νέο, βουτάς στα βαθιά κι αν το τέλος δεν είναι αίσιο σου μένει η εμπειρία οτι προσπάθησες. Έχεις αποκτήσει το θάρρος να μην μεταφέρεις μόνο βαλίτσες άλλων και να πετάξεις πλέον με τη δική σου βαλίτσα.
Το «Παρθένο βουνό» είναι μια ταινία του μικρού (παιδιού)/ μεγάλου (σε ηλικία και βάρος) που τελικά στέκεται στα πόδια του. Κι ο Νταγκούρ Κάρι μας λέει πως σε μια συννεφιασμένη έστω αγάπη «ότι σώσεις μες στην αστραπή καθαρό στον αιώνα θα διαρκέσει». («Αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας!»)

Το “ Παρθένο βουνό”( Virgin Mountain) προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2015 

Συνέντευξη του Νταγκούρ Κάρι στο Screeneye

The post Παρθένο βουνό appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία,87′, Η.Π.Α 2014

Του Άνγκους Μακ Λάχλαν

Με τους Πωλ Σνάιντερ, Μέλανι Λίνσει

Γράφει η Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Ο συγγραφέας και σεναριογράφος Angus MacLachlan, γνωστότερος στο κινηματογραφόφιλο κοινό από τα σενάρια τους στις ταινίες Junebug(2005) και Stone(2010), επιστρέφει στις αίθουσες, αυτή τη φορά και σε ρόλο σκηνοθέτη. Η ταινία Goodbye to all that, που κάνει πρεμιέρα τη Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2014 στη Νέα Υόρκη, πρωτοπαρουσιάστηκε φέτος στο Tribeca Film Festival, όπου απέσπασε πέραν των θετικών κριτικών, το βραβείο καλύτερου ηθοποιού για τον Paul Schneider.

Πράγματι ο Schneider υποδύεται άψογα τον Otto Wall, έναν συνηθισμένο σαραντάχρονο άντρα, ο οποίος αφού βρίσκεται βίαια αντιμέτωπος με τα νέα δεδομένα της ζωής, που προκύπτουν από το διαζύγιο στο οποίο προσφεύγει η σύζυγος του, χρειάζεται ταυτόχρονα να προσαρμοστεί σε μια νέα πραγματικότητα όσων αφορά τις νέες γνωριμίες και γενικότερα τις διαπροσωπικές σχέσεις, εν προκειμένω με άλλες γυναίκες, όπως αυτή η πραγματικότητα διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια μέσα από τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης.

Ο Otto, δρομέας, από τη Βόρεια Καρολίνα, απρόσεκτος, που μετά βίας διασχίζει ένα δωμάτιο χωρίς να κτυπήσει σε κάτι, τραυματίζει το πόδι του σε ένα ατύχημα με μια τετράτροχη ATV. Χαρακτηριστικός ο διάλογος σε πρώιμο σημείο της ταινίας, όπου η κόρη του, Έντι(Audrey Scott) ρωτά τη μητέρα της Άννι(Melanie Lynskey), “Γιατί αυτά τα πράγματα συμβαίνουν πάντα στον μπαμπά;” Και αυτή απαντά “Γιατί δεν δίνει προσοχή». Αυτή η ελάχιστη παρατηρητικότητα του ιδίου ως προς τον περίγυρο του είναι αυτή που θα του στοιχίσει περισσότερο στην εξέλιξη της ζωής του σε προσωπικό επίπεδο όσων αφορά τα πόσα δεν είχε αντιληφθεί και βρίσκεται προτετελεσμένου έξω από την ίδια του την οικογένεια, προσπαθώντας να καταλάβει τι του συνέβη.

Όντας αθλητής βιώνει το ίδιο του το διαζύγιο ως έναν σωματικό τραυματισμό. Αγνοεί τον πόνο έτσι ώστε να μην τον αισθάνεται. Στη διαδικασία έρχεται να τον διευκολύνει η ανακάλυψη στο προφίλ της γυναίκας του στο facebook, πως τον απατούσε προκαιρού. Αυτό του δίνει ώθηση στο να φροντίσει τη δική του προσωπική ζωή και έτσι βρίσκεται ως σαν ψάρι στα βαθειά νερά του κόσμου των νέων γνωριμιών. Πιο έτοιμος για μια νέα συμβατική και παραδοσιακή σχέση με μα καινούρια σύντροφο, βρίσκεται προ εκπλήξεως όταν ανακαλύπτει πόσο εύκολα μπορεί να βιώνει απλές και καθημερινές σεξουαλικές επαφές, με διαφορετικές συντρόφους και ότι οι γυναίκες μεγαλώνοντας ζουν πολύ πιο φιλελεύθερα απολαμβάνοντας τη ζωή τους χωρίς ταμπού.

Φαινομενικά χωρίς καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια, ο Otto Wall συνδέεται με τρεις διαφορετικές γυναίκες και παρότι απολαμβάνει αυτή του τη στιγμή φαίνεται να συγχέεται από την έλλειψη οποιουδήποτε ενδιαφέροντος βαθύτερης σύνδεσης. Η ανάγκη του όμως για ουσιαστική επικοινωνία διαφαίνεται εντονότερη από τη σχέση την οποία αποζητά από την κόρη του, που λόγω της καθημερινότητας του ιδίου, μεγαλώνει ακόμα πιο μακριά και απόμακρα, όπως και από την επαφή την οποία επιδιώκει με μια παλιά του αγαπημένη(Heather Lawless) από κάποια εφηβική καλοκαιρινή κατασκήνωση.

Ο MacLachlan δεν κάνει καμιά αναφορά στην προηγούμενη πραγματικότητα του κεντρικού ήρωα, όταν αυτός βρισκόταν ακόμη στο γάμο του, αλλά ούτε και επιχειρεί κάποιο επιτακτικά διδακτικό νόημα στην όλη αφήγηση. Ο πρωταγωνιστής του πορεύεται ανάλαφρα και με χιούμορ και τις στιγμές ακόμα που θέλει να τον φέρει αντιμέτωπο με τις προτεραιότητες του, τις οποίες αποφεύγει ηθελημένα ή άθελα το κάνει με ένα ελαφρύ κτύπημα στη πλάτη.

Βραβείο 1ου Ανδρικού ρόλου( Tribeca Film Festival)

The post Goodbye to all that appeared first on screeneye.gr.

Του Μάρκο Γουίλμς

Ιστορικό Ντοκιμαντέρ, 84′ Γερμανία 2014

Γράφει η Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Το ντοκιμαντέρ του γερμανού σκηνοθέτη Μάρκο Γουίλμς «Art War»(2014) εξιστορεί τη δράση διαφόρων καλλιτεχνών κατά τη διάρκεια της αιγυπτιακής επανάστασης του 2011. Το χάσμα μεταξύ θρησκευτικής και πολιτικής προπαγάνδας, η αναγκαστική αποχώρηση του Μουμπάρακ από την εξουσία και τα όσα έπονται αυτής δημιουργούν για τους Αιγύπτιους μια νέα πραγματικότητα. Ο Wilms ακολουθεί τη πρωτοβουλία των καλλιτεχνών που έχουν μετατρέψει τις μπογιές, το λόγο, τον ήχο σε ένα όπλο κατά της διαφθοράς και της βίας, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν ένα είδος αντί -προπαγάνδας με στόχο την ενημέρωση και ενδυνάμωση αυτών που καταπιέζονται από το καθεστώς αλλά και την εξάλειψη της τετριμμένης νοοτροπίας του φόβου προς το καθεστώς ή την κάθε αλλαγή.

Αυτή η διαφορετική οπτική, η επικεντρωμένη τακτική των καλλιτεχνών στην όποια ειρηνική ενέργεια με στόχο πάντα τους δημοκρατικούς θεσμούς και το δικαίωμα στην ατομική ελευθερία, μέσα σε ένα αιματηρό και εχθρικό σκηνικό, είναι που καθιστά το φιλμ του Wilms ενδιαφέρον. Ο φυσικός κίνδυνος ενυπάρχει κυριολεκτικά και αντιμέτωποι με αυτόν βρίσκονται όσοι αρνούνται να παραμείνουν σιωπηλοί.

Το φιλμ είναι καλοφτιαγμένο, με μερικές πραγματικά εντυπωσιακές εικόνες, ένα soundtrack που δένει τις πολλαπλές ενέργειες σε μια άρτια αφηγηματική δομή. Ένα μωσαϊκό εικόνων και δράσεων από διαφορετικά εικαστικά backgrounds τα οποία εκφράζονται διαμέσου συγκεκριμένων καλλιτεχνών στη δράση των οποίων επικεντρώνεται το ντοκιμαντέρ, ξεχωρίζοντας έτσι τις πιο ορατές εκδηλώσεις αυτής της πτυχής της Αραβικής Άνοιξης, και αναδεικνύοντας τα κίνητρα τους σε διάφορα στάδια της εξέγερσης. Μέσα από τη καταγραφή βλέπουμε πως η μουσική μπορεί να κινητοποιήσει επαναστάτες, πως τα γκράφιτι μπορούν να προσφέρουν ενημέρωση αλλά και να οδηγήσουν εγκληματίες πολέμου ενώπιον της δικαιοσύνης, πως επίσης μια μόνο φωτογραφία που αφορά στη σεξουαλικότητα της γυναίκας μπορεί να εμπνεύσει και να απωθήσει ταυτόχρονα και πως οι σφαίρες δεν μπορούν να σταματούν στις ιδέες και τα ιδανικά αλλά τα ενδυναμώνουν.

Παρότι το φιλμ ακολουθεί τους καλλιτέχνες για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, περίπου δυο χρόνων, έχοντας την αισθητική ενός ημερολογιακού βίντεο, στην ουσία δεν υπάρχει μια συνειδητά ξεκάθαρη εντύπωση του χωροχρόνου, παρά μόνο μια εντύπωση της διάρκειας. Δεν προσεγγίζει το  πολιτικό σκηνικό με στόχο να προσφέρει γνώση σε όσουν ενδιαφέρονται να ενημερωθούν ουσιαστικά για τα πολιτικά τεκταινόμενα στη χώρα, ο σκηνοθέτης δεν φαίνεται να έχει καμιά τέτοια πρόθεση, αλλά αντιθέτως το χρησιμοποιεί μόνο για να εξηγήσει,  να δικαιολογήσει τη δράση που παρακολουθούμε να εξελίσσεται στους δρόμους, για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας.

Καλλιτέχνες των οποίων η δράση καταγράφεται στο φιλμ: Ammar Abo Bakr, Ganzeer, Hamed Abdel-Samad, Ramy Essam, Bosaina, Alaa Awad, Mohammed Khaled, Abo El Amir.

Συμμετοχή μεταξύ άλλων στο Φεστιβάλ Γερμανικού Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2014

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΜΑΡΚΟ ΓΟΥΙΛΜΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΡΑΦΙΣΤΑ GANZEER

The post Art War appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία,104’, Η.Π.Α 2012

Του Justin Schwarz

Με τους Ντρίμα Γουόκερ,Μαντελέιν Μάρτιν,Τζον Σι Μακγκινλει,Γκρίφιν Νταν

Γράφει η Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Δυο χρόνια μετά την ολοκλήρωση της παραγωγής και μια σειρά συμμετοχών σε κινηματογραφικά φεστιβάλ των Ηνωμένων Πολιτειών, το «The Discoverers» του 2012 (Οι Εξερευνητές ) του Justin Schwarz, έκανε πρεμιέρα στους νεοϋορκέζικους και καλιφορνέζικους κινηματογράφους τέλη του προηγούμενου Μάη. Με ένα σενάριο που εκ πρώτης θυμίζει κάτι από «National Lampoon’s Vacation»(1983) ο Schwarz πλάθει το δικό του σκηνικό το οποίο κρατά ένα κομμάτι από την πρώιμη ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών και που αφορά συγκεκριμένα στις περιπέτειες των εξερευνητών Meriwether Lewis και William Clark(Lewis & Clark)τους εξερευνητές της δύσης.

Η ταινία σηματοδοτεί και το πρωταγωνιστικό comeback του Griffin Dunne ο οποίος πέραν από τους υποστηρικτικούς ρόλους σε κινηματογραφικές παραγωγές και τηλεόραση, είχε να κρατήσει πρώτο ρόλο από το After Hours(1985) του Martin Scorsese. Υποδυόμενος τον Lewis, έναν διαζευγμένο μεσήλικα, πατέρα δυο εφήβων, καθηγητή ιστορίας στο Σικάγο που αγωνίζεται για την ολοκλήρωση και έκδοση του βιβλίου του, αποφασίζει να μετατρέψει το δρόμο προς το συνέδριο το οποίο πρέπει να παραστεί σε ένα road trip με τα δυο του παιδιά Zoe( Madeleine Martin ) και Jack(Devon Graye ). Ο προορισμός στο οδικό τους ταξίδι αλλάζει όταν η υγεία της μητέρα του Lewis, χειροτερεύει. Αποξενωμένος από την οικογένεια του και με έναν πατέρα τον Stanley ( Stuart Margolin ), με τον οποίο από χρόνια έχει διακόψει κάθε επικοινωνία αποφασίζει να επιμεληθεί τα της κηδείας της μητέρας του, αλλά και την φροντίδα του πατέρα του ο οποίος από το πένθος χάνει την ικανότητα του λόγου. Η παρατεταμένη παραμονή στη γενέτειρα του στέκεται η αφορμή οι τέσσερις αυτοί χαρακτήρες να βρεθούν και να ενωθούν ξανά ως οικογένεια σε ένα θεματικό καταυλισμό Lewis&Clark. Η εμμονή αυτή του πατέρα/παππού για τους αμερικανούς εξερευνητές φανερώνεται ως η επιρροή και έμπνευση του Lewis στην ακαδημαϊκή και συγγραφική του καριέρα.

Σε αυτή τη πρώτη του κινηματογραφική απόπειρα ο Schwarz, δίνει στο κοινό μια κωμωδία αποφεύγοντας τα συνήθη στερεότυπα μιας ιστορίας που θα κατέληγε σε ένα ρομάντζο. Το γέλιο προκύπτει από τις ατάκες και όχι απαραίτητα από τις περιπέτειες των χαρακτήρων πράγμα το οποίο τους βοηθά, κυρίως τον Griffin Dunne, να μην καταντήσουν καρικατούρες του εαυτού τους. Μια περιπετειώδης πορεία που τους φέρνει κοντά τον ένα στον άλλο, στη φύση και στον ίδιο τους τον εαυτό και με το τέλος να υπενθυμίζει πως η ουσία βρίσκεται στο ταξίδι και όχι στον προορισμό. Η φωτογραφία της ταινία το πλέον δυνατό της στοιχείο.

Το «Οι Εξερευνητές» κέρδισαν το μεγάλο βραβείο στο Φεστιβάλ του Κάνσας, βραβείο επιτροπής στο Φεστιβάλ Όξφορντ στο Μισσισιπή και δέκα ακόμη διακρίσεις ανά τον κόσμο.

The post Οι Εξερευνητές appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Θρίλερ, 88′, Η.Π.Α 2014

του Lou Howe

Γράφει η Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Ο Lou Howe, με το μεγάλου μήκους σκηνοθετικό του ντεμπούτο, την ταινία Gabriel(2014), σκιαγραφεί το προφίλ ενός νεαρού, ψυχικά διαταραγμένου ατόμου, ο οποίος μάχεται για να υπάρξει ως φυσιολογικός άνθρωπος μέσα σε μια κοινωνικά αποδεχτή πραγματικότητα, την οποία ο ίδιος με ρομαντικό τρόπο καθόρισε εκ των προτέρων, ερχόμενος τις περισσότερες φορές  σε ρήξη με το ρεαλιστικό περιβάλλον μέσα στο οποίο υπάρχει.

 Ο Gabriel (Rory Culkin), ο οποίος μόλις έχει εξέλθει από το άσυλο, στο οποίο φιλοξενείτο, γνωρίζει-αλλά και το περιβάλλον του το υπενθυμίζει συχνά-, πως αυτή είναι η τελευταία του ευκαιρία να αποδείξει ότι είναι ικανός να αντεπεξέλθει χωρίς επιτήρηση, εφόσον φυσικά θα ζει με την οικογένειά του, λαμβάνοντας τα φάρμακά του και αναλαμβάνοντας ευθύνες όπως  κάθε ενήλικας.

Οι σκέψεις και οι στόχοι του Gabe ( όπως η οικογένεια του τον αποκαλεί), διαφέρουν σημαντικά από εκείνες των υπολοίπων γύρω του. Ο ίδιος το μόνο το οποίο αναζητά είναι η αγάπη , πράγμα το οποίο θεωρεί πως είναι το πρώτο συστατικό για να μπορέσει να είναι πραγματικά καλά. Η αγάπη όμως έχει πρόσωπο, το πρόσωπο της Alice(Emily Meade), μιας κοπέλας με την οποία μοιράστηκε ένα ειδύλλιο κατά την παιδική του ηλικία. Με την εμμονή στο να υπάρξει μαζί της και πάλι, ως σαν να είναι αυτή η μοναδική του θεραπεία και με την οικογένεια του να βρίσκεται αντίθετη στην κάθε του κίνηση ο Gabriel βρίσκεται σε έναν συνεχόμενο αγώνα να αποδείξει και να καταλήξει στα όσα  πραγματικά από τη ζωή αναζητά.  Αυτή ακριβώς η αποφασιστικότητα να εξυπηρετήσει τον σκοπό του ακολουθώντας όλα τα στοιχεία που θα τον οδηγήσουν κοντά στον έρωτα του , αποκαλύπτουν σε μας τη νοητικά διαταραγμένη κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

Η ταινία ανοίγει με τον Gabriel να ταξιδεύει, αφήνοντας για την ώρα αδιευκρίνιστο τον προορισμό αλλά αποκαλύπτοντας στο κοινό, από το τηλεφώνημα το οποίο διενεργεί, πως ψεύδεται στο συνομιλητή του για το που πραγματικά βρίσκεται. Η σκηνή που αθώα και παιχνιδιάρικα μοιράζεται με ένα μικρό κορίτσι, μερικά δευτερόλεπτα, αφήνει το κοινό να ταυτιστεί με τον κεντρικό ήρωα του οποίου οι κινήσεις ολοένα και γίνονται πιο νευρικές και αφήνουν υπονοούμενα για το  χαρακτήρα του και τα όσα τον αφορούν. Όταν βρίσκεται εν τέλει στο περιβάλλον του πατρικού του σπιτιού, υπό το υπερ-προστατευτικό βλέμμα του μεγάλου αδερφού του Matt (David Call), και της κάπως πιο τραγικής μάνας Meredith (Deirdre O’Connell), η εικόνα ξεκαθαρίζει ως προς το που θα κινηθεί η ιστορία. Το γεγονός της προηγηθείσας off-screen  αυτοκτονίας του πατέρα η οποία υπονοείται από τα συμφραζόμενα προσθέτουν κομμάτια στο ιστορικό της οικογένειας συμπληρώνοντας έτσι το πάζλ του χαρακτήρα του κεντρικού ήρωα. Ο σκηνοθέτης εστιάζει για λίγο στα υπόλοιπα πρόσωπα τα οποία δεν παρουσιάζει ως συμπαραστάτες του Gabe αλλά ως αμυνόμενους, εξαιτίας της ψυχολογικής κούρασης την οποία βιώνουν, αλλά και του φόβου, προσεγγίζοντας τους κυρίως ως επιζώντες μιας παρόμοιας ιστορίας(αυτής του πατέρα)που είχε τραγική κατάληξη.

Το σασπένς εντείνεται καθώς η αναζήτηση του κεντρικού ήρωα προς το στόχο του συνεχίζεται, πράγμα το οποίο συμβαίνει σχεδόν μέχρι τέλους, ένα τέλος που δίδεται κάπως ξαφνικά για να τονίσει ακριβώς το πως ο σκηνοθέτης προσεγγίζει τους χαρακτήρες και τις καταστάσεις με δραματική και ψυχολογική ακεραιότητα. Η νατουραλιστική αυτή περιγραφή, η εξιδανικευμένη μελαγχολία, παρά τις μικρές εξάρσεις, καθιστά-κάποιες φορές-την ιστορία του μονότονη η οποία τελικά καταλήγει περισσότερο ως πορτρέτο, παρά ως μια πολυδιάστατη ιστορία. 

Οι ψυχρές αποχρώσεις του χειμώνα της Νέας Υόρκης και των περιχώρων όπου είναι γυρισμένη η ταινία, τα διερευνητικά close-ups  στα πρόσωπα, προσθέτουν στο τελικό αποτέλεσμα. Άρτια ερμηνευτικά, αυτή η πρώτη προσπάθεια του Howe, με εξέχουσα την παρουσία του Rory Culkin, να τον δικαιώνει για το ρόλο τον οποίο του έχει εμπιστευτεί. 

Συμμετοχή στα Φεστιβάλ Sundance  και Tribeca  2014

The post Γκάμπριελ appeared first on screeneye.gr.

Δράση-Έγκλημα 95′ 20013

του Φρεντ Κάρπεντερ

Γράφει η Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Ο τρόπος λειτουργίας, κατανομής και ανακατανομής του ελέγχου ανάμεσα στις οικογένειες της Μαφίας(La Cosa Nostra) προκαλεί πάντα το ενδιαφέρον του κοινού και των δημιουργών. Αυτό αποδεικνύεται απο τη  πληθώρα των ταινιών που καταπιάνονται με το θέμα. Κυρίως οι αμερικανοί σκηνοθέτες και σεναριογράφοι τείνουν να γοητεύονται από τις γνωστές και άγνωστες πτυχές της αφού πρόκειται για κάτι το πραγματικό στην σύγχρονη ιστορία της χώρας.

 Ο σκηνοθέτης Fred Carpenter ο οποίος κατοικεί και δημιουργεί στη πόλη της Νέας Υόρκης, τρέφει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα mob-movies. Το Send no flowers(2013), η τελευταία του ταινία έρχεται να περιγράψει ένα τέτοιο παιχνίδι εξουσίας.

 Τέλη της δεκαετίας του 1920, οι πέντε οικογένειες του εγκλήματος, στη Νέα Υόρκη (Genovese, Gambino, Colombo, Luchese και Bonanno) μοιράζονταν τον έλεγχο των τοπικών βιομηχανιών. Με ηγέτες των συνδικάτων και των πολιτικών εκπροσώπων να ενεργούν ως μαριονέτες τους, κατάφερναν να θησαυρίζουν κερδίζοντας τις προσφορές για τα δημόσια έργα.

Ακολουθώντας τις προσταγές του ηλικιωμένου πατέρα της, η κεντρική ηρωίδα του Carpenter, Toni Albano, «ελέγχει» την πόλη. Όταν ο πατέρας της δολοφονείται, οι ισορροπίες κλονίζονται και η Τόνι αναλαμβάνει με την αδελφή της να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος. 

Η ταινία ανοίγει με πλάνο στο σπίτι των Albano, την μέρα της κηδείας του Anthony Albano, όπου σύσσωμη η οικογένεια της μαφίας, δίνει το παρόν της για τα συλλυπητήρια. Η Toni Albano, το ρόλο της οποίας ενσαρκώνει η ,Sean Young (No Way Out, Fatal Instinct, Ace Ventura: Pet Detective) μόλις μετά το πέρας της ταφής του πατέρα της αρχίζει να βιώνει την εγκατάλειψη από τους συντρόφους της, χρόνιους φίλους του πατέρα της. Αισθανόμενη την απώλεια της κυριαρχίας της, αποφασίζει να επιληφθεί προσωπικά του θέματος, επιστρατεύοντας όλα τα γνωστά αθέμιτα μέσα για να επικρατήσει του Gaetano, ο οποίος αποτελεί πλέον την μεγαλύτερη απειλή.

Η προσωρινή συγκατοίκηση για τις δυο αδελφές Albano, τις μέρες του πένθους, στο πατρικό τους, αρχικά αποτελεί δυσάρεστο παρά ευχάριστο γεγονός. Η μικρότερη, η Ava, την οποία υποδύεται η Donna DeCianni, επέλεξε προ πολλού να ζει μακριά από την οικογενειακή εστία. Εν τέλει καταλήγουν σε μια συνεργασία με τους καλύτερους όρους για ένα κοινό σκοπό: την εξάρθρωση κάθε απειλής και την διατήρηση της κυριαρχίας των Albano. 

Ο Κάρπεντερ επιλέγει ως κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας του μια γυναίκα σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον. Σπάει κάπως έτσι το σύνηθες φαινόμενο και την κοινή εντύπωση και προσμονή πως ο αρχηγός της μαφίας είναι γένους αρσενικού. Η Sean Young τον δικαιώνει ως προς την ανάθεση του ρόλου, που με δυναμισμό έρχεται να πείσει για την ικανότητας της να διευθύνει «την οικογένεια». Ο RussCamarda που υποδύεται τον Gaetano, επίσης ουσιαστικός ως αντίπαλος αρχιμαφιόζος, η απειλή κατά της Τόνι.

Η ταινία είναι γρήγορη και η υπόθεση ενδιαφέρουσα. Παρόλα αυτά υποκύπτει στα στερεότυπα των ταινιών του είδους, δίνει όμως στο κοινό ότι αναμένει να πάρει από ένα mob-movie, ίντριγκα-αίμα-εξουσία. Ο Κάρπεντερ επιτυγχάνει επίσης κατά πολύ μια ισορροπία στο τρίπτυχο δράμα-δράση-χιούμορ. Έχοντας την πείρα στο είδος, ξέρει πώς να ικανοποιεί το κοινό. Πρόκειται για ανεξάρτητη παραγωγή, με προϋπολογισμό λιγότερο του εκατομμυρίου που ενώ μπορεί να υστερεί έναντι των μεγάλων παραγωγών, σε διάφορα επίπεδα, στέκεται αξιοπρεπώς απέναντι τους.

Η ταινία έκανε το ντεμπούτο της στο 16^ο Ετήσιο Διεθνές Φεστιβάλ κινηματογράφου στο Λόνγκ Άϊλαντ της Νέας Υόρκης, όπου απέσπασε έξι βραβεία. Εμείς παρακολουθήσαμε το SendNoFlowers, στα πλαίσια του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μανχάταν 2013, στη Νέα Υόρκη(IFFM 2013 NYC), όπου επίσης κέρδισε δύο από τις σημαντικότερες διακρίσεις, καλύτερης σκηνοθεσίας αμερικάνικου φιλμ για τον Fred Carpenter και καλύτερης ηθοποιού για την Sean Young .

The post Send no flowers appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 90′ Φιλανδία 2013, Γλώσσα: Φιλανδικά

του

Γιαν Φόρστρομ

Ο φόβος για τον « ξένο» τον αλλόθρησκο, τον «διαφορετικό»,  αποδεικνύεται μέρα με τη μέρα ότι αγγίζει και τους λαούς με παράδοση στην ελευθερία της σκέψης, της ανοχής και του θρησκευτικού πλουραλισμού. Ο πρωτοεμφανιζόμενος Φιλανδός σκηνοθέτης Γιαν Φόρστρομ ξεσκεπάζει τις ξενοφοβικές αντιλήψεις που επικρατούν στη χώρα του, προσδίδοντας μια ανεπανάληπτη κινηματογραφική διάσταση, σε ένα πραγματικό περιστατικό που έτυχε να μάθει καθώς ξεφύλλιζε μια τοπική εφημερίδα.

Ο  Φόρστρομ με το έργο αυτό θα κερδίσει την παγκόσμια προσοχή καθώς θα αποκαλύψει πλήρως ένα κομμάτι των ανθρώπινων εγωιστικών πεποιθήσεων μέσα από ένα  πολυεπίπεδο οικογενειακό δράμα ,μιας ανύπαντρης μητέρας,  σε ένα τετ α τετ με τον Ιρανό πατέρα του παιδιού της.

Η ταινία ανοίγει με τη σκηνή που απεικονίζει την μητέρα με τρυφερότητα να κοιτάζει  το νεογέννητο παιδί  της. Η αίσθηση της ασφάλειας που συνδέεται με αυτή τη μοναδική εικόνα σύντομα μετατρέπεται για την ηρωίδα σε αγχωτική κατάσταση.

Ο σκηνοθέτης θα μας παρασύρει (όπως ο Μίχαελ Χάνεκε με τον « Κρυμμένο») σε μια ατμόσφαιρα εσωτερικού τρόμου, με το κοινό αρχικά  να αδυνατεί να αντιληφθεί από πού πηγάζει αυτή η αόρατη απειλή. Το σπίτι της Μάρτζα είναι βρώμικο κι ακατάστατο, είναι όμως το μέρος της  ψυχικής της γαλήνης, αλλά  έξω από αυτό φαίνεται το τοπίο να είναι εχθρικό κι απρόβλεπτο. Ο κίνδυνος προέρχεται θεωρητικά από τον μουσουλμάνο πρώην σύντροφος της, ο οποίος ψάχνει ένα σημείο επαφής  με την κόρη του (στην ηλικία των 7 πια),  αλλά για την 25χρονη γυναίκα  είναι ανεπιθύμητος και ταυτόχρονα μια εν δυνάμει απειλεί για την ηθική διαπαιδαγώγηση του παιδιού της. Η Μάρτζα θα πει ψέματα στη κόρη της για την τύχη του πατέρα της σε ένα λογοπαίγνιο που εξηγεί και τον τίτλο της ταινίας. Η νεαρή πρωταγωνίστρια βυθισμένη στις εμμονές και στην παράνοια της θα  χάσει την αυτοκυριαρχία της και θα οδηγηθεί εκτός ελέγχου.

Το φιλμ από ένα σημείο και μετά θυμίζει θρίλερ, αλλά η ουσία δεν βρίσκεται ακριβώς σ’αυτό.

Ο  Φόρστρομ το βλέπει σκωπτικά-αλληγορικά. Προβάλλει περίτεχνα ένα κομμάτι της γονικής συμπεριφοράς στη χώρα του, με τα παιδικά ερεθίσματα να φιλτράρονται με τον δεσποτικό τρόπο που η οικογένεια επιθυμεί αλλά και με ότι επιτάσσουν οι κοινωνικές νόρμες. Από την άλλη, ενώ η  ηρωίδα του είναι επιθετική και  δείχνει να στροβιλίζεται από συναισθήματα μίσους και προκατάληψης, ο σκηνοθέτης έξυπνα την απενοχοποιεί. Η Μάρτζα είναι ένα πρόσωπο υπερβολικά ευάλωτο και καλοπροαίρετο, χωρίς όμως να  μπορεί να βρει ισορροπημένες απαντήσεις στα προσωπικά της αδιέξοδα. Για να τα αντιμετωπίσει  καταφεύγει να πει ψέματα  στο παιδί της, στον πρώην σύντροφο της  και στους συναδέλφους της. Στηρίζεται  πάνω σε σπασμωδικές κινήσεις που δείχνουν άγνοια, υιοθετώντας τις στρεβλές και παγιωμένες κοινωνικές αντιλήψεις στην Φιλανδία, (θα λέγαμε και στην Ελλάδα βεβαίως) που είναι έντονα μισαλλόδοξες και ετεροφοβικές. Ο τρόπος που γυρίζεται το έργο είναι πέρα για πέρα εντυπωσιακός, αφήνοντας τον θεατή να σχηματίσει τις δικές του απόψεις σχετικά με την πορεία των γεγονότων και να κατανοήσει όλες τις ακραίες αντιδράσεις.

Συμμετοχήστο Helsinki IFF – Love & Anarchy Film Festival 2013

Τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο 2013 η ταινία θα προβληθεί στα Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Κίεβο στην Μπρατισλάβα , και στο Βίλνιους

The post Η Πριγκίπισσα της Αιγύπτου appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνικό Δράμα, Χιλή-Αργεντινή 2013

του Μόισις Σεπουλβέντα  

Οι τελευταίες μέρες του 70^ου Φεστιβάλ Βενετίας επεφύλασσαν μια αναπάντεχη αναποδιά κατά το κλείσιμο της αυλαίας του τμήματος« Εβδομάδα Κριτικής»,  ικανή για να μας στερήσει από το να απολαύσουμε μια από τις καλύτερες ταινίες της διοργάνωσης. Όμως τα τεχνικά προβλήματα δεν  τα κατάφεραν να τινάξουν στον αέρα την προβολή της ταινίας, που τελικά αποζημίωσε κοινό και κριτικούς.

Έργο πλούσιο σε νοήματα, βαθιά ανθρώπινο και συναισθηματικό, το « Las Analfabetas » έρχεται από τη Χιλή, ταρακουνάει τις συνειδήσεις, και ξεγυμνώνει μέσα από μεταφορές και συμβολισμούς τη κρατική αδιαφορία για την παιδεία και την εκπαίδευση του κοινωνικού συνόλου. Αλλά δεν μένει μόνο στο προφανές. Προχωράει ένα βήμα πιο πέρα και φανερώνει μια ακόμη πτυχή εξίσου σημαντική. Ότι η έλλειψη της γνώσης, σπρώχνει τους πολίτες στην εσωτερική αποξένωση και στη κοινωνική απομόνωση, με ότι αυτό κι αν συνεπάγεται.

Η Χιμένα στην ηλικία των 50, ζει ολομόναχη στο ετοιμόρροπο σπίτι της. Ο θεατής την βλέπει να  καπνίζει αρειμάνιος, να ακούει ραδιοφωνικές εκπομπές και να φροντίζει την καταπράσινη αυλή της. Η επίσκεψη της Τζακλίν θα μας αποκαλύψει ότι η Χιμένα είναι αναλφάβητη και θα προσλάβει τη νεαρή δασκάλα για να της διαβάζει τις εφημερίδες.

Οι  σκηνές με τις δύο γυναίκες να βρίσκονται σε κατάσταση ευφορίας γρήγορα θα πάρουν  διαφορετική τροπή, έντονα συγκρουσιακή. Η ηρωίδα του έργου για χρόνια προσπαθούσε να αποκρύψει τις μαθησιακές της δυσκολίες, ως  επτασφράγιστο μυστικό. Έτσι λοιπόν εδώ, θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τα αισθήματα ντροπής, φόβου και ανασφάλειας απέναντι στη Τζακλίν  που έχει θεωρητικά πολύπλευρη κατάρτιση. Θα εμφάνιση ένα πρόσωπο επιθετικό αλλά και τόσο αδύναμο, φτερό στον άνεμο. Το σπίτι της θα μετατραπεί σε  σχολείο, με τους ρόλους όμορφα να εναλλάσσονται, όπου ο μαθητής γίνεται δάσκαλος κι ο δάσκαλος μαθητής, σε μια αισιόδοξη σκηνοθετική προσέγγιση που διακηρύττει το «ίσοι μεταξύ ίσων».

Από την άλλη, αυτή η «αθώα» ματιά έχει και την αντίστροφη της οπτική γωνία. Άκρως πεσιμιστική. Γιατί όταν θα γίνει ορατό πως η παιδαγωγός Τζακλίν έχει κι αυτή βασικά κενά, τότε η ρήση « Η ημιμάθεια είναι η αρχή της αμαθείας» λειτουργεί με σαρκασμό κι απενοχοποιεί τους πραγματικά αμαθείς και ημιμαθείς , με τον Μόισις Σεπουλβέτα   να κοιτάει κατάματα τους υπαίτιους για τη σκόπιμη κατάντια των εκπαιδευτικών συστημάτων, που είναι οι θεσμοί του κράτους  κι οι πολιτικοί.

Το έργο ως πλοκή θα επιτύχει να ξεφύγει από τα σύνορα της Χιλής, κι αποκτά οικουμενική αξία, τη στιγμή που μπορεί να γίνει  εύστοχα ο παραλληλισμός με  καταστάσεις που τις βλέπουμε σχεδόν πανομοιότυπες σε μια σειρά χωρών, ανάμεσα τους και στην Ελλάδα. Δεν είμαστε εκτός τόπου και χρόνου αν συνδέσουμε την έλλειψη παιδείας και την κοινωνική απομόνωση, με τις βίαιες ακραίες πράξεις που τις βιώνουμε στην Ελλάδα σε καθημερινή βάση.

Η Παουλίνα Γκαρσία( θα την δούμε σύντομα στο «Gloria») και η Βαλεντίνα Μοχρ για πάνω από ένα χρόνο ερμήνευαν τους δύο πολύπλοκους ρόλους σε θεατρική σκηνή του Σαντιάγο. Το μόνο που έκαναν εδώ, ήταν να μεταφέρουν αψεγάδιαστα το θεατρικό κείμενο του Πάμπλο Παρέδες στη μεγάλη οθόνη. Από την αρχή μέχρι το τέλος κράτησαν πάνω τους το έργο, σε ένα παιχνίδι για δύο που συγκινεί, προβληματίζει και καθηλώνει.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Μόισις Σεπουλβέντα   επέλεξε να διατηρήσει  την κάμερα σταθερή πάνω στα πρόσωπα, που κινούνταν σχεδόν εξ’ ολοκλήρου μέσα στο σπίτι. Ακολούθησε αργούς κινηματογραφικούς ρυθμούς με παύσεις και σιωπές, αλλά και με ανατροπές, μέχρι την τελική συγκλονιστική κορύφωση.

Το «Las Analfabetas » προβλήθηκε στην 28^η Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Βενετίας 2013

The post Οι Αναλφάβητες appeared first on screeneye.gr.