Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Πλούσιο και πολυποίκιλο είναι και το φετινό(22ο) Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, οι Νύχτες Πρεμιέρας, όπως το παρουσίασε σήμερα Τετάρτη 14/9 στον Ιανό, ο νέος Καλλιτεχνικός Διευθυντή του, ο Λουκάς Κάτσικας, που αντικατέστησε την Ορέστη Ανδρεαδάκη.

Το φεστιβάλ θα διεξαχθεί φέτος από τις 21 Σεπτεμβρίου έως τις 2 Οκτωβρίου.

Στο Μέγαρο Μουσικής θα γίνει η επίσημη έναρξη, με την ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ “Julieta” και η λήξη θα γίνει το Σάββατο 1η Οκτωβρίου με το “Elle” του Πολ Βερχόφεν. Πρωταγωνίστρια η Ιζαμπέλ Ιπέρ.

Στις Νύχτες Πρεμιέρας θα προβληθούν φέτος 180 ταινίες, οι 104 από αυτές θα είναι μεγάλου μήκους. Θα απονεμηθούν τα βραβεία πρωτοεμφανιζόμενου δημιουργού ελληνικών ταινιών στον καλύτερο Έλληνα σκηνοθέτη, ανδρικού ρόλου και γυναικείου ρόλου. Υποψήφιες θα είναι όλες οι ελληνικές ταινίες που προβλήθηκαν στις αίθουσες τους τελευταίους 12 μήνες, ενώ θα προβληθούν και 6 νέες ταινίες στο ελληνικό πρόγραμμα, μία από αυτές θα είναι η “Τελευταία παραλία” του Θάνου Αναστόπουλου, που προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ Καννών. Μεγάλος τιμώμενος των Νυχτών Πρεμιέρας, θα είναι ο εκλιπών σκηνοθέτης Νίκος Τριανταφυλλίδης, με προβολή σχεδόν του συνόλου του φιλμογραφικού του έργου.

Στο διαγωνιστικό πρόγραμμα μικρού μήκους, θα συμμετέχουν 46 ταινίες και θα δοθούν τα βραβεία καλύτερης ταινίας(1500 ευρώ), δεύτερο βραβείο καλύτερης ταινίας,βραβεία πρώτου ανδρικού και γυναικείου ρόλου,σκηνοθεσίας,σεναρίου και διεύθυνσης φωτογραφίας.
Αναβαθμισμένο είναι επίσης και το τμήμα των μουσικών ταινιών, με το μουσικό διαγωνιστικό.

Στο Επίσημο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα, το μεγάλο φαβορί για την Χρυσή Αθηνά, είναι το έργο από την Τυνησία με τίτλο “Hedi”, του Μοχάμεντ Μπεν Άντια, πνευματικό τέκνο των αδερφών Νταρντέν, για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ την κριτική μας από το Φεστιβάλ Βερολίνου, όπως και ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ με τον σκηνοθέτη. Επίσης ξεχωρίζουμε την Γαλλοιαπωνική συμπαραγωγή “Κόκκινη Χελώνα” του Μικαελ Ντουντόκ ντε Βιτ και το ιρανικό δράμα “Στη Σκιά του Φόβου”.

Θα προβληθούν επίσης Εκτός Συναγωνισμού οι νέες ταινίες κορυφαίων δημιουργών, όπως είναι ο μάστερ του κινεζικού σινεμά Ζανγκ Γιμού( Η Μεγάλη Επιστροφή), του “Old Boy” νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη Παρκ Τσαν Γουκ( Η Υπηρέτρια), του ρουμάνου Κριστιάν Μουνγκίου( Η Αποφοίτηση), η βιογραφία του “Νερούδα” από τον χιλιανό σκηνοθέτη του “No” Πάμπλο Λαρέν, το γερμανικό “Toni Erdmann” της Μάρεν Αντε, που κάποιοι το θεωρούν ως το καλύτερο έργο του 2016. Αξίζει να δει κανείς και το “Things to Come“, της Μία Χάνσεν Λοβ, που είδαμε και μας άρεσε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Μόνο για λίγους(με προσκλήσεις) η ταινία για τον Έντουαρντ Τζόζεφ Σνόουντεν, του Όλιβερ Στόουν.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΔΩ

The post Αποκαλύφθηκε το πρόγραμμα του Φεστιβάλ ” Νύχτες Πρεμιέρας”. Από Αλμοδόβαρ μέχρι Όλιβερ Στόουν. Η συνέντευξη τύπου και το πρόγραμμα appeared first on screeneye.gr.

Το «Ντεγκραντέ» των Αραμπ και Τάρζαν Νάσερ κέρδισε τη Χρυσή Αθηνά, το μεγάλο βραβείο του 21ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, «Νύχτες Πρεμιέρας», στην τελετή λήξης που πραγματοποιήθηκε νωρίτερα στον Κινηματογράφο Ιντεάλ στην Πανεπιστημίου.Πρόκειται για μια «γυναικεία» ιλαροτραγωδία από τη Γάζα, γεμάτη απολαυστικούς ελιγμούς και εκπλήξεις.

Η ταινία -που συμμετείχε στην Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Καννών και κουβαλάει στις αποσκευές της εξαιρετικές κριτικές από όπου κι αν παίχτηκε- μάς μεταφέρει στην Παλαιστίνη, όπου 13 εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους γυναίκες ανταλλάσουν κωμικούς διαλόγους και κουτσομπολιά αλλά και μερικούς από τους βαθύτερους φόβους τους, όταν εγκλωβίζονται σε ένα ινστιτούτο ομορφιάς μετά την έκρηξη βίας που ξεσπά στο δρόμο.

Το βραβείο Σκηνοθεσίας δόθηκε στην Αλαντέ Καβαϊτέ για την ταινία «Το Καλοκαίρι του Ερωτά μου» και το βραβείο Σεναρίου στον σκηνοθέτη Μαρκ Νούναν για την ταινία του «Είσαι και Άσχημος».

Το κοινό του φεστιβάλ ανέδειξε ως αγαπημένη του και έδωσε το βραβείο του στην ταινία «Ο Λαβύρινθος της Σιωπής», του Τζούλιο Ρικιαρέλι. Στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ρικιαρέλι η μεταπολεμική Γερμανία δικάζει για πρώτη φορά το ναζιστικό παρελθόν της, ξετυλίγοντας τον μίτο της αλήθειας για την αποκατάσταση της Ιστορίας, με μία ταινία που αποτελεί την πρόταση της Γερμανίας για το ξενόγλωσσο Οσκαρ.
Φέτος η κριτική επιτροπή -που αποτελείται όπως κάθε χρόνο από σπουδαστές κινηματογραφικών Σχολών- απένειμε και μία ειδική μνεία στη Βερόνικα Λίνας για την ερμηνεία της στην ταινία «Η Κυρία των Σκύλων» (σκηνοθεσία-Λάουρα Σιταρέλα και Βερόνικα Λίνας).
Το μεγάλο βραβείο στο τμήμα «Μουσική & Φιλμ» απέσπασε το ντοκιμαντέρ των Πολ Μάρσαντ και Στίβεν Κιζάκ για τον θρύλο της μουσικής Τζάκο Παστόριους που άλλαξε την πορεία της μοντέρνας μουσικής επαναπροσδιορίζοντας τον ήχο και τον ρόλο του ηλεκτρικού μπάσου. Μετά την απονομή των βραβείων ακολούθησε η προβολή της ταινίας «Dheepan» του Ζακ Οντιάρ που κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών.

The post Μια ιλαροτραγωδία από την Παλαιστίνη κέρδισε το μεγάλο βραβείο στις Νύχτες Πρεμιέρας. Οι άλλες διακρίσεις της ημέρας appeared first on screeneye.gr.

You are ugly too/ Είσαι και άσχημος

Γράφει η Δέσποινα -Ηλέκτρα Βούλγαρη

Η γλυκόπικρη δραμεντί του Μαρκ Νούναν ξεχωρίζει με άνεση στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ, ενώ διεκδικεί με αξιώσεις το βραβείο κοινού. Ο Έιντεν Γκίλεν, γνωστός από τη μικρή οθόνη για το ρόλο του ως Μικροδάχτυλος στο “Game of Thrones”, υποδύεται τον πρώην κατάδικο, που αποφυλακίζεται για να αναλάβει την κηδεμονία της πρόσφατα ορφανής ανιψιάς του.

Σε ένα τροχόσπιτο στην επαρχία της Ιρλανδίας, ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να προσεγγίσει την πανέξυπνη και θρασύτατη ανιψιά του και να επαναφέρει τη ζωή τους σε κανονικούς ρυθμούς. Το αν θα τα καταφέρουν, λίγη σημασία έχει, καθώς ο σκηνοθέτης εστιάζει στις αντιδράσεις τους στα εμπόδια και στις καταστάσεις που προκύπτουν και στο δεσμό που αργά και υπόγεια δημιουργείται ανάμεσα τους.

Οι απολαυστικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών, η χιουμοριστική διάθεση και οι βιτριολικοί διάλογοι είναι τα κυρία χαρακτηριστικά μίας ταινίας, που ακουμπά ευαίσθητα κοινωνικά θέματα. Χωρίς πρόθεση να προβληματίσει κοινωνικά, ο σκηνοθετικός φακός με ευαισθησία επικεντρώνεται στην εξέλιξη μίας ταραχώδους σχέσης σε κρίσιμες για τη ζωή των ηρώων συνθήκες. Ρεαλισμός και τρυφερότητα περιπλέκονται όμορφα σε μία ταινία, που παρά το βαρύ φορτίο των πρωταγωνιστών, παραμένει αισιόδοξη για τον ρόλο της αγάπης στις ανθρώπινες σχέσεις.

The post Ξεχωρίσαμε δύο ταινίες από το διαγωνιστικό τμήμα του κινηματογραφικού φεστιβάλ της Αθήνας appeared first on screeneye.gr.

Ολοκληρώθηκε το Διαγωνιστικό Τμήμα Ελληνικών ταινιών Μικρού Μήκους του 21ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, με την ανακοίνωση των βραβείων από την κριτική επιτροπή.

Το Α’ Βραβείο Καλύτερης Ταινίας απονεμήθηκε στην ταινία «Simon Says» του Νίκου Τσεμπερόπουλου για «για το ευφάνταστο σκηνοθετικά και ολοκληρωμένο σεναριακά πορτραίτο της αστικής μοναξιάς, αλλά και την παρουσίαση ενός πολυσύνθετου χαρακτήρα που προκαλεί στον θεατή όλες τις δυνατές αντιδράσεις. Συνεπικουρούμενος από την εξαίσια κεντρική ερμηνεία του Στίβεν Μόρτιμερ, ο σκηνοθέτης δημιούργησε μία ρομαντική και ταυτόχρονα αφοπλιστική ταινία».

Η ταινία «Dream Toy» του Χρήστου Χουλιάρα πήρε το Β’ Βραβείο Καλύτερης Ταινίας για «το σκηνοθετικό επίτευγμα της μεταμόρφωσης ενός άψυχου αντικειμένου σε ολοκληρωμένο χαρακτήρα που καταλήγει να σε συγκινεί, το άρτιο ντεκουπάζ και την ενότητα ρυθμού και ύφους», ενώ το Γ’ Βραβείο Καλύτερης Ταινίας κέρδισε η ταινία «Εκδυσις» της Φαίδρας Τσολίνα «για το ιδανικό κάστινγκ (που οδήγησε σε δυο εξαίσιες ερμηνείες), τον εσωτερικό της ρυθμό, το αποτελεσματικό, δραματουργικά, ρεπεράζ και την αφαιρετική αφήγηση μιας ιστορίας “ενηλικίωσης”».

Το Βραβείο Σκηνοθεσίας απονεμήθηκε στην ταινία «Ίκαρος» του Γιώργου Φουρτούνη για «την ιδιαίτερη και καθαρά προσωπική σκηνοθετική γραφή που υποστηρίζει το θέμα της μέχρι τέλους, την αποτελεσματική πλανοθεσία και την ανάλογη δουλειά στον ήχο, που συντελεί στη δημιουργία ενός αδιαπέραστου φιλμικού σύμπαντος» και το Βραβείο Σεναρίου στο «Euroman» του Γαβριήλ Τζάφκα (σενάριο Γαβριήλ Τζάφκας και Λόρα Μάντσεν) «για τον ρυθμό του αλλά και την λεπτοδουλεμένη, βραδυφλεγή του σάτιρα που ποτέ δεν αγγίζει κραυγαλέα επίπεδα, αλλά λειτουργεί υπογείως, μέχρι το τελευταίο λεπτό».

Η Επιτροπή απένειμε επιπλέον και τρία ειδικά βραβεία:

Βραβείο Animation στην Ειρήνη Βιανέλλη για την ταινία «Το Φύλλο της Λεύκας» και «για την «χειροποίητη» αισθητικά τεχνική της, καθώς αγγίζει έναν λυρισμό που απουσιάζει από την πληθώρα των ψηφιακών μικρομηκάδικων animation».

Ειδική Μνεία δίνεται στην Ρομάνα Λόμπατς που με την ερμηνεία της στο φιλμ «4 Μαρτίου» του Δημήτρη Νάκου στήριξε επαρκέστατα το δραματουργικό κέντρο βάρους της.

Ειδικό Βραβείο στην ταινία «Αρχιπέλαγα, Γυμνοί Γρανίτες» της Δάφνης Χαιρετάκη «για την πολυσυλλεκτική του φύση, που συγκεντρώνει αφηγηματικά στοιχεία από όλο το φάσμα της φιξιόν αλλά και των ταινιών τεκμηρίωσης, για να αναπτύξει το θέμα της, δια ενός καθαρά προσωπικού κινηματογραφικού συντακτικού».

The post Στο «Simon Says» το μεγάλο βραβείο μικρού μήκους στις Νύχτες Πρεμιέρας. Όλα τα βραβεία αυτής της κατηγορίας appeared first on screeneye.gr.

The end of the tour/ Τέλος διαδρομής 

 Δράμα,106′,Η.Π.Α 2015

του Τζέιμς Πόνσολντ

Με τους Τζέσι Άιζενμπεργκ Τζέισον Σίγκελ, Ανα Κλούμσκι

Κριτική από το Φεστιβάλ της Αθήνας “Νύχτες Πρεμιέρας”

Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Όταν ο Ντέιβιντ Λίπσκι, δημοσιογράφος και φιλόδοξος συγγραφέας του Rolling Stone κατάφερε να συναντήσει το είδωλό του, τον Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, για μια συνέντευξη στο περιοδικό, δύσκολα φανταζόταν την εξέλιξη της γνωριμίας τους σε σχέση ζωής. Βασισμένο στο βιβλίο του ίδιου “Although of course you end up becoming yourself:a road trip with David Foster Wallace”, ο Τζέιμς Πόνσολντ χτίζει ένα υπαρξιακό road movie, δραματοποιώντας με τον πιο ρεαλιστικό τρόπο την πέντε ημερών συνάντηση των δυο πρωταγωνιστών.

Η είδηση της αυτοκτονίας του κορυφαίου συγγραφέα της σύγχρονης αμερικάνικης λογοτεχνίας το 2008 ταράσσει και οδηγεί τον Λίπσκι να ανατρέξει στο μαγνητοφωνημένο υλικό της συνέντευξης πριν μερικά χρόνια. Δώδεκα χρόνια νωρίτερα ο νεαρός δημοσιογράφος συναντά τον Γουάλας στο πλαίσιο της περιοδείας για το τελευταίο του βιβλίο και ξεκινά η γνωριμία τους με σκοπό τη συνέντευξη στο γνωστό περιοδικό. Η χημεία τους κλιμακώνεται σταδιακά, καθώς ο απομονωμένος και ντροπαλός Γουάλας αποκρίνεται διστακτικά στις ερωτήσεις του δημοσιογράφου. Αυτό που ακολουθεί είναι η αμοιβαία ανταλλαγή απόψεων για τη ζωή, το γράψιμο και την επιτυχία με μία αυθεντικά αληθινή προσέγγιση, διατηρώντας σε εγρήγορση το ενδιαφέρον του θεατή για τη δημιουργία από το μηδέν και την εξέλιξη μίας ανθρώπινης σχέσης. Η στιβαρή σκηνοθεσία σε συνδυασμό με το έξυπνο χιούμορ καταφέρνουν το φαινομενικά ακατόρθωτο, ο φιλοσοφικός διάλογος δύο διανοουμένων να συναρπάσει και να συγκινεί.

Η ουσία της ταινίας χτίζεται πάνω στις υποδειγματικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Από τη μία πλευρά, ο Τζέσι Άιζενμπεργκ με αμεσότητα και άνεση προσεγγίζει το είδωλό του, δίχως να κρύψει τη ζήλεια και τις ανασφάλειές του, και από την άλλη, ο κωμικός Τζέισον Σίγκελ, σε μία ερμηνεία- αποκάλυψη για την καριέρα του, σκιαγραφεί ρεαλιστικά το πορτρέτο μίας περίπλοκης και χαρισματικής προσωπικότητας με τους δαίμονες και τα προβλήματα της. Η χημεία τους είναι επιβλητική, ενώ μοιράζονται δίχως μελοδραματισμούς τους φόβους και τις αγωνίες τους, αποπνέοντας παράλληλα σεβασμό και εκτίμηση ο ένας για το πρόσωπο του άλλου.

Μακριά από συναισθηματισμούς και κλισέ η ταινία καταφέρνει κι ακουμπά τα ουσιώδη, με επίκεντρο μία σχέση, η οποία περνά τα πάνω και τα κάτω της, αλλά καταδεικνύει μία βασική αλήθεια, την ανάγκη για ανθρώπινη επικοινωνία. Η συνέντευξη δεν δημοσιεύτηκε ποτέ, οι δύο άνδρες δεν ξανασυναντήθηκαν, αλλά δίχως να το συνειδητοποιήσουν κατάφεραν να νικήσουν το φόβο της μοναξιάς που δίσταζαν να αρθρώσουν, δημιουργώντας μία πραγματική φιλία.

The post Μαγευτική διαδρομή δίχως τέλος. Αναστοχασμός για την ανάγκη για ανθρώπινη επικοινωνία. Η ευχάριστη έκπληξη στις Νύχτες Πρεμιέρας(Κριτική) appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-Κριτική

Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Το κινηματογραφικό φεστιβάλ της Αθήνας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, σε όλα τα τμήματα, παρουσιάζουμε σήμερα το πρώτο μέρος, ταινιών που επιλέξαμε από το διαγωνιστικό μουσικών ταινιών.

Ο μυστικός μου κόσμος: η ιστορία της Sarah Records/ My secret world: the story of Sarah Records

Η ιστορία της “δεύτερης σημαντικότερης ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρίας που υπήρξε ποτέ” σύμφωνα με το μουσικό περιοδικό NME ξετυλίγεται δίσκο με το δίσκο στη νοσταλγικά όμορφη ταινία της Λούσι Ντόουκινς. Στη σκιά των θηρίων της βρετανικής μουσικής βιομηχανίας δύο νεαροί φοιτητές, λάτρεις της ποπ κουλτούρας, αποφασίζουν το 1987 να ιδρύσουν μία δισκογραφική εταιρεία στο Μπρίστολ, στην πόλη που ζουν και αγαπούν. Η ρομαντική ποπ είναι το πάθος τους και στόχος τους να ανακαλύψουν συγκροτήματα, τα οποία αγνοούνται από τη μουσική αγορά.

Οι εξομολογήσεις των δύο ιδρυτών σκιαγραφούν και το όραμά τους για μια διαφορετική αισθητική στη μουσική κουλτούρα της εποχής. Η εκλεκτική επιλογή συγκροτημάτων, η έμφαση στη γυναίκα σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο (το όνομα της εταιρίας δεν είναι τυχαίο εξάλλου), η προσεγμένη καλλιτεχνική επιμέλεια των δίσκων, η αίσθηση πότε πρέπει να μπει το τέλος. Χιλιάδες θαυμαστές από ολόκληρο τον κόσμο συμμερίστηκαν την αγάπη και την αφοσίωση τους στη μουσική, ενώ τα συγκροτήματα που ήθελαν να ενταχθούν στο δυναμικό τους αυξάνονταν συνεχώς.

Τέσσερα χρόνια προετοιμασίας, σπάνιες συνεντεύξεις από τα εναπομείναντα μέλη των γκρουπ, οι αποκαλυπτικές εξομολογήσεις των δύο ιδρυτών χρειάστηκαν για να αποτυπώσουν στη μεγάλη οθόνη την ιστορία μίας εταιρείας που ξεκίνησε από το μηδέν και   έχτισε τη δίκη της καλλιτεχνική κληρονομιά. Οι άγνωστες ιστορίες, τα γλυκόπικρα συναισθήματα, το λυρικά ποπ σάουντρακ εξιστορούν μία μοναδική μουσική περιπέτεια, η οποία αποδεικνύει ότι, όταν έχεις πίστη σε αυτό που κάνεις, δύσκολα μπορείς να αποτύχεις.

Άκου τι θα πει ο Ντάνι/ Danny says

Τι μπορεί να συνδέει τους Doors, τον Λου Ριντ, τους Ramones, τους Stooges και τους MC5; Ο άνθρωπος που τους ανακάλυψε και τους πίστεψε, ο χαρισματικός Ντάνι Φίλντς. Ανιχνευτής ταλέντων και εγκέφαλος της Electra Records, party animal, κομμάτι της μουσικής κουλτούρας του ’60 και του ’70 στη Νέα Υόρκη, φίλος του Αndy Warhol, είναι μόνο μερικές από τις ιδιότητες του πληθωρικού Ντάνι.

Με μία προσωπική αφήγηση- χείμαρρο, ο Ντάνι ρίχνει φως σε μία καριέρα που δύσκολα φαντάζεται κανείς και σε μία προσωπικότητα, η οποία υπηρέτησε πιστά το τρίπτυχο sex, drugs and rock ‘n’ roll. Αφοπλιστικά ειλικρινής και εντυπωσιακά αποκαλυπτικός εξιστορεί με γλαφυρότητα τα πρώτα βήματα μουσικών- θρύλων, περιγράφοντας ταυτόχρονα και τη γοητευτική ατμόσφαιρα μίας Νέας Υόρκης, η οποία έβραζε καλλιτεχνικά. Παρών στην άντεργκραουντ σκηνή της πόλης, έψαχνε διαρκώς το καινούργιο και διέκρινε με χαρακτηριστική ευστοχία το συγκρότημα που θα έκανε τη διαφορά. Στόχος δεν ήταν ούτε τα χρήματα, ούτε η καριέρα, αλλά η ανακάλυψη του καλλιτέχνη, που θα στιγμάτιζε το μουσικό χάρτη.

Εκατοντάδες φωτογραφίες, ηχογραφημένες κασέτες και πάνω από 250 ώρες μαγνητοσκοπημένων συνεντεύξεων συνθέτουν το υλικό ενός ντοκιμαντέρ που φωτίζει με απολαυστικό τρόπο το παρασκήνιο μίας ιστορικής μουσικής σκηνής. Ο γρήγορος ρυθμός, τα ευφάνταστα γραφικά, το ροκ σάουντρακ ολοκληρώνουν μία άρτια κινηματογραφική απόπειρα, η οποία πέρα του ότι αποτελεί must-see για κάθε μουσικόφιλο, θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για τη μουσική ταινία της χρονιάς.

The post Δυο “δυνατές” μουσικές ταινίες, που είδαμε στις Νύχτες Πρεμιέρας appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-Κριτική

Ελίνα Τραιφόρου

Μια πλατεία και δύο εξώστες, δεν ήταν αρκετοί να χωρέσουν τους εκατοντάδες σινεφίλ, που βρέθηκαν στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, την Τετάρτη 25/9 , για την έναρξη του Φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας. Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της διοργάνωσης Ορέστης Ανδρεαδάκης αναφέρθηκε στα καινοτόμα ανοίγματα του θεσμού, στην πληθώρα ελληνικών και ξένων ταινιών που θα προβληθούν στο δεκαήμερο προβολών, αλλά και στην ταινία έναρξης,  το Youth(  Νιότη) του Πάολο Σορεντίνο. Ακολουθεί η κριτική μας,για το νέο φιλμ του βραβευμένου ιταλού σκηνοθέτη, Πάολο Σορεντίνο.

Η κριτική μας

Η νέα ταινία του Πάολο Σορεντίνο, « Νιότη» με πρωταγωνιστή τον Μάικλ Κέιν ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, κέρδισε το βραβείο Κοινού στο Καρλοβι Βάρι και ήταν η ταινία που άνοιξε τις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας.

Το έργο έχει στο επίκεντρο έναν ηλικιωμένο πρώην συνθέτη και μαέστρο ορχήστρας, ο οποίος περνά τις διακοπές του σε ένα υπεροπλυτελές ξενοδοχείο μαζί με τον επίσης ηλικιωμένο φίλο του σκηνοθέτη (Χάρβει Καιτέλ). Στον χώρο αυτό εκτυλίσσονται πολλές καταστάσεις που αφορούν έμμεσα ή άμεσα και τα δυο αυτά πρόσωπα καθώς συνομιλούν για το πέρασμα του χρόνου και τους προβληματισμούς τους γύρω από τη ζωή και το παρελθόν.

Μέσα από τη μοναδική ματιά του Πάολο Σορεντίνο ο θεατής θα γελάσει, θα συγκινηθεί, θα νιώσει άβολα, θα παρασυρθεί από τις εικόνες και θα αφουγκραστεί τα ηχητικά τοπία που διαμορφώνονται τόσο από τον εξωτερικό και τον εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων. Εκεί που το λιβάδι σαν λευκός καμβάς ζωγραφίζεται από ρόλους μιας ολόκληρης καριέρας, από ήχους κουδουνίσματος και μουγκρίσματος που μετατρέπονται σε μελωδία. Εκεί που τα μάτια ακολουθούν την καρδιά και η καρδιά ακολουθεί το όνειρο και το όνειρο ακολουθεί τους καρπούς του παρελθόντος. Κι είναι άλλες φορές που η ένταση του νου γίνεται απλά μια εκφραστικότητα προσώπου που μιλάει για χαμένες προσδοκίες, που η πικρία επεκτείνεται από την εκφορά του λόγου σε ένα κοντινό πλάνο. Ο Πάολο Σορεντίνο ξέρει πως να εναλλάσσεται συναισθηματικά και πλανοθετικά από το γήινο στο ποιητικό με το χρόνο σκληρό και συνάμα τρυφερό.

Ξέρει επίσης και να εκπλήσσει. Να βάζει ένα μικρό κορίτσι να αναλύει μια δυσεύρετη ταινία και μια πανέμορφη γυναίκα να απαντά στα στερεότυπα με εύστοχο τρόπο. Και δείχνει πως η ομορφιά έχει πολλές πτυχές πέραν της εξωτερικής εμφάνισης. Ομορφιά είναι και ένα παιδί που τρέχει με το ποδήλατο καθώς δυο ηλικιωμένοι περπατούν.  Ή ένα άλλο παιδί που παίζει άτσαλα ένα κομμάτι στο βιολί. Κι όλες τούτες οι μικρές στιγμές, οι τυχαίες συναντήσεις να μας θυμίζουν κάτι. Σαν άνεμος που έρχεται απρόσμενα η νεότητα σε ρυτιδιασμένες μέρες.

Ο Μαικλ Κέιν κι ο Χάρβει Καιτέλ εκπληρώνουν το γλυκόπικρο του χρόνου ερμηνευτικά. Κι ο Σορεντίνο ανυψώνει χρησιμοποιώντας εικόνα αλλά και ήχο,  αγκαλιάζοντας το χώρο και το χρόνο, την ύλη και το πνεύμα. Κάποιες φορές τεντώνει υπερβολικά το «σκοινί της αναρρίχησης» επιτηδεύοντας και τείνοντας προς μελοδραματισμό. Επιπρόσθετα αισθάνεται κανείς πως υπάρχει μια δομική χαλαρότητα στην αφηγηματική δράση. Κάποιοι χαρακτήρες εμβόλιμοι περισσότερο προσθέτουν σε μια γενική ατμόσφαιρα ή λειτουργούν ως εικαστικός παράδρομος  στην κινηματογραφική χωροταξία του σκηνοθέτη παρά σε μια στοχευμένη περιγραφή ψυχοσύνθεσης. Αλλά Σορεντίνο θα σε συγχωρέσουμε γιατί έχεις πολλή αγάπη που μας διαπερνά κινηματογραφικά. «Υou’ve got the love I need to see me through».

The post Ήμασταν στο Μέγαρο Μουσικής στην έναρξη του Φεστιβάλ ” Νύχτες Πρεμιέρας”. Ανταπόκριση και Κριτική της ταινίας ” Νιότη” appeared first on screeneye.gr.

Αναλυτικά τα βραβεία από τις “Νύχτες Πρεμιέρας”:

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ

Χρυσή Αθηνά

«’71» του Γιαν Ντεμάνζ

Βραβείο Σκηνοθεσίας
«When Animals Dream» του Γιόνας Άρνμπι

Βραβείο Σεναρίου
«Στο Σκοτάδι» («Blind») του Έσκιλ Βογκτ

Βραβείο Κοινού
«Σήμερα Θέλω να Γυρίσω Μόνος» του Ντανιέλ Ριμπέιρο

ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΦΙΛΜ

Χρυσή Αθηνά
«20.000 Μέρες στη Γη» («20,000 Days on Earth») των Ίαν Φορσάιθ και της Τζέιν Πόλαρντ

Ειδική Μνεία της Επιτροπής
«Pulp: Μία Ταινία για τη Ζωή, το Θάνατο και τα Σουπερμάρκετ» του Φλόριαν Χάμπιχτ

ΒΡΑΒΕΙΑ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ

Πρώτο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας
«ΙΙ» του Ευθύμη Kosemund Σανίδη

Bραβείο Σκηνοθεσίας
«ΙΙ» του Ευθύμη Kosemund Σανίδη

Β’ Βραβείο Καλύτερης Ταινίας
«Καθημερινή Εργάσιμη» των Βαγγέλη Καραμαριγού και Ζαχαρία Μαυροειδή

Γ’ Βραβείο Καλύτερης Ταινίας
«A Portrait» του Αριστοτέλη Μαραγκού

Βραβείο Σεναρίου
«Maasai» του Χάρη Λαγκούση

Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη
«Luton» του Μιχάλη Κωνσταντάτου

Βραβείο Φωτογραφίας
«Fawns» των Θανάση Τσιμπίνη και Κωνσταντίνο Κουκουλιό

Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας
Πηνελόπη Τσιλίκα και Σοφία Κόκαλη, «Μικρά Αγγλία»

Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας
Χάρης Φραγκούλης, «Οι Αισθηματίες»

The post Στο “’71″ η Χρυσή Αθηνά appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Ελίνα Τραιφόρου

Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο σεναριογράφος Έσκιλ Βογκτ κατάφερε να κερδίσει το βραβείο σεναρίου στο φετινό φεστιβάλ του Σαντανς καθώς και άλλα βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ.

Το «Στο Σκοτάδι» ξεκινά με την υποκειμενική αφήγηση της Ίνγκριντ, η οποία έχοντας πρόσφατα χάσει την όραση της φαντάζει εύθραστη και δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Με τον σύζυγό της να λείπει στη δουλειά η πρωταγωνίστρια περνά την ώρα της συνεχώς μέσα στο σπίτι, κοιτάζοντας το παράθυρο ή ακούγοντας μουσική. Συγχρόνως  διαδραματίζονται παράλληλες ιστορίες, με την αφήγηση της Ίνγκριντ πάντα παρούσα. Ο Έιναρ είναι ένας μοναχικός άντρας , εθισμένος σε πορνογραφικές ιστοσελίδες με συγκεκριμένα φετίχ και κατασκοπεύει από την απέναντι πολυκατοικία μια διαζευγμένη γυναίκα (Έλιν), επίσης μοναχική που ζει με το παιδί της. Στο παζλ αυτό προστίθεται και ο Μόρτεν, ένας παντρεμένος αρχιτέκτονας που συνάπτει ερωτική σχέση με την Έλιν.

Σταδιακά γίνεται αντιληπτό πως όλα αυτά σχετίζονται με τον υποκειμενισμό της Ίνγκριντ, φλερτάροντας μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, με τις ιστορίες να μπλέκουν αρχικά μέχρι να ξεμπλέξουν στο τέλος. Η σεναριακή ιδέα της μυθοπλασίας μέσα στη μυθοπλασία δίνει της δυνατότητα στον Βογκτ να παίξει σε πολλά επίπεδα.

Από την αρχή της ταινίας ο σκηνοθέτης εισάγει τον θεατή στον κόσμο της ηρωίδας, ακούγοντας τις σκέψεις της (υποκειμενισμός), βλέποντάς την να αντιμετωπίζει τις αλλαγές στη ζωή της λόγω τυφλότητας (ακούει μουσική, νιώθει απομονωμένη) αλλά και χρησιμοποιώντας κοντινά πλάνα (ημι-υποκειμενισμός) όταν προσπαθεί να πιει τσάι.

Αλλά ο Βογκτ δεν μένει σε αυτά τα πλάνα. Όσο περνά η ώρα αρχίζει να αποκτά άλλες διαστάσεις  ο χωροχρόνος και να μεταλλάσσονται  οι ίδιοι οι χαρακτήρες. Υπάρχουν σκηνές που το φόντο ενός πλάνου έρχεται στο προσκήνιο για να μεταμορφώσει την τοποθεσία στην οποία εξελίσσεται η δράση, όπως στη σκηνή που συνομιλεί ο Μόρτεν με τον Έιναρ σε μια καφετέρια.

Και ακόμα παραπέρα, οι χαρακτήρες αρχίζουν να γίνονται κομμάτια του ίδιου του ψυχισμού της Ίνγκριντ για να αναδείξουν τις φοβίες και γενικότερα τον εσωτερικό της κόσμο. Η πολυπλοκότητα της αφηγηματικής δομής δεν είναι παρά η αντανάκλαση, ο κατακερματισμός  του ίδιου της του εαυτού. Όταν όλα τα θραύσματα ενωθούν είναι γιατί η Ίνγκριντ αποφασίζει να αποκαλύψει και να αποκαλύπτεται.

Ο Βογκτ εύστοχα αντιπαραθέτει στην απώλεια της όρασης  ένα πλούσιο οπτικουακουστικό τοπίο. Δείχνει έτσι πως όσο κάποιος τυφλώνεται, με τις ανασφάλειες που ακολουθούν, μπορεί να ανοίξει τα μάτια του σε φαντασιακά πεδία. Το τι αισθανόμαστε και βιώνουμε είναι μια υπόθεση που δεν ταυτίζεται πάντα με τον άμεσα ορατό μας κόσμο. Γιατί πόσοι από μας καθόμασταν σε ένα λεωφορείο αλλά βρισκόμασταν κάπου αλλού;

BLIND Trailer (English sbt) from Versatile on Vimeo.

The post Στο Σκοτάδι( Νορβηγία) appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στην ανταποκρίτρια μας στη Νέα Υόρκη Λία Φιετζ

Το «Manos Sucias» μας αποκαλύπτει τις πραγματικότητες που έχουν να κάνουν με την εκμετάλλευση των παιδιών αλλά και των φτωχών ψαράδων στην Μπουεναβεντούρα της Κολομβίας.

 Δύο άτομα ξεκινούν ένα ταξίδι με προορισμό της Μπουεναβεντούρα, την πιο επικίνδυνη πόλη της Κολομβίας, μέσα από τα σκοτεινά κύματα του Ειρηνικού. Το φορτίο τους που είναι γεμάτο με 100 κιλά κοκαΐνης. Το έργο ακολουθώντας τα βήματα των παράξενων αυτών αδελφιών που ριψοκινδυνεύουν τα πάντα για μια καλύτερη ζωή, διερευνά σε βάθος τη ζωή που διαδραματίζεται στην καρδιά της αλυσίδας του διαμετακομιστικού εμπορίου των ναρκωτικών, σε διεθνές επίπεδο.Παραγωγός της ταινίας είναι ο Σπάικ Λι.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας Γιόσεφ Κουμπότα Βλάντικα, μας μιλάει για το πρώτο του σκηνοθετικό έργο μεγάλης διάρκειας, τη διαδικασία της παραγωγής ταινιών στην Κολομβία, τη μορφή και το μέλλον του «Manos Sucias» και για άλλα πολλά.

Από πού προέρχεται η κεντρική ιδέα του «Manos Sucias»;

Είχα ταξιδέψει  στη Νότια Αμερική μαζί με έναν στενό μου φίλο. Τότε ήμουνα στο τελευταίο έτος της σχολής κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Ταξιδεύαμε κατά μήκος των ακτών του Ειρηνικού και συναντήσαμε  εγκαταλελειμμένες πόλεις και βρισκόμενες σε κλοιό από πολλά διάφορα πράγματα, μεταξύ αυτών φαινόταν ξεκάθαρα ότι γινόταν και διακίνηση ναρκωτικών. Πολλοί ψαράδες που μας μετέφεραν εκεί, μας έλεγαν διάφορες ιστορίες ατόμων που έμπαιναν μέσα σε πρόχειρα κατασκευασμένα υποβρύχια γεμάτα ναρκωτικά, που κατασκευάστηκαν-αυτά τα υποβρύχια- μέσα στις ζούγκλες και εκατοντάδες άνθρωποι εργάζονταν σε αυτή τη παράνομη δραστηριότητα. Σκέφτηκα ότι θα ήταν ενδιαφέρον να γυριζόταν ένα ντοκιμαντέρ. Για τα επόμενα τρία χρόνια, όποτε μπορούσα, ταξίδευα στο συγκεκριμένο μέρος και ερευνούσα, μαζί με μια φίλη την Κέλλυ Μοράλες, που κατάγεται απ’εκει, πιο βαθιά για το συγκεκριμένο θέμα. Είχαμε εξασφαλίσει άδεια από την κυβέρνηση της Κολομβίας να επισκεφθούμε τη ναυτική βάση στην περιοχή « Μάλαγα», όπου οι αρχές είχαν κατάσχει μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών μέσα από αυτά τα υποβρύχια.

Τι συμβολίζει ο τίτλος;

Καταρχήν σημαίνει «Βρώμικα Χέρια» και στα αγγλικά δεν ακούγεται ως ένας «καλός»τίτλος. Λειτουργεί μεταφορικά για περιπτώσεις ατόμων που αναμειγνύονται με αυτού του είδους τον κόσμο και υποχρεωτικά θα πρέπει να λερώσουν τα χέρια τους. Έχει επίσης να κάνει με την απώλεια της αθωότητας του μικρότερου αδερφού στο έργο. Στην αρχή είναι ο ατσίδας νέος που χορεύει, διασκεδάζει, χωρίς να γνωρίζει πραγματικά που επρόκειτο να ξεπέσει. Στο τέλος του έργο θα χάσει τον σκοπό της ύπαρξης του.

Πως επιλέξατε τους πρωταγωνιστές σας;

Οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς είναι φοιτητές θεάτρου, που σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο Βαλσέντε Πασίφικο, στην Μπουεναβεντούρα. Η σχολή έχει 60-80 φοιτητές ετησίως. Όταν συνάντησα τον Κρίστιαν Ντέλο που είναι ο νεότερος ηθοποιός του έργου, αντιλήφθηκα ότι πρόκειται για απίστευτη περίπτωση, με προσωπικότητα που ξεχωρίζει και με ένα ακατέργαστο ταλέντο. Μαζί με το σεναριογράφο Άλαν Μπλάγκο αποφασίσαμε να αλλάξουμε το αρχικό σενάριο και να το προσαρμόσουμε, εμπνεόμενοι από την ενέργεια και τη προσωπικότητα του Ντέλο. Ταυτόχρονα με όλα τα παιδιά, κάναμε αρκετές πρόβες και τους κρατήσαμε κοντά, έτσι ώστε να φέρουμε το φιλμ και τις ερμηνείες τους στο επίπεδο που θέλαμε. Προσαρμόσαμε τους διαλόγους με τέτοιο τρόπο που να περιλαμβάνεται και η τοπική διάλεκτος της Μπουεναβεντούρα. Υπήρξαν και σκηνές, ρεαλιστικές-αληθινές από τη δικιά τους προσωπική ζωή.

Διαβάζοντας την περίληψη του έργου, κάποιος θα περίμενε ότι θα υπήρχε έντονο το στίγμα μιας  ακόμη ταινίας μια ταινία για το εμπόριο ναρκωτικών στην Κολομβία, αλλά στο «Manos Sucias» δεν το είδαμε αυτό. Τι σας έκανε να αποφασίσετε να υπερβείτε αυτό το στερεότυπο;

Έζησα στη Μπογκοτά 3 μήνες, για να εξασκήσω τα Ισπανικά μου. Όταν ανέφερα στους δάσκαλους μου ότι γυρίζω αυτό το φιλμ αυτοί είπαν…» να άλλη μια ταινία για τα ναρκωτικά». Η ταινία όμως δεν είναι για αυτό. Δεν βλέπεις καν ναρκωτικά στο φιλμ. Αναφέρεται σε ένα τόπο που είναι απομονωμένος που έχει ξεχαστεί από πολύ κόσμο. Έτσι πίστεψα ότι αυτό το έργο θα βγάλει από την αφάνεια ένα μέρος όπου οι κάτοικοι του δεν έχουν πραγματικά φωνή.

Αυτή είναι η πρώτη σας μεγάλου μήκους. Πως εισπράξατε τη μετάβαση από τις τηλεοπτικές διαφημίσεις και τα μικρής διάρκειας ταινιάκια σε μια μεγάλου μήκους;

Όλα έχουν να κάνουν με το πόσο καλά προετοιμάζεις το κάθε πρότζεκτ, είναι όμως δεδομένο πως χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια και οικονομική δυνατότητα για να γυριστεί μια ταινία μεγάλου μήκους. Ειδικά το «Manos Sucias» δεν γυρίστηκε στην Νέα Υόρκη, και με όλο τον εξοπλισμό στα χέρια μου. Γυρίστηκε σε ένα μακρινό μέρος, οι δυσκολίες ήταν κάποιες στιγμές ανυπέρβλητες και σε συνθήκες άγχους και φόβου. Το γεγονός ότι κατά το παρελθόν είχα βρεθεί στο συνεργείο του Σπάικ Λι στο «Red Hook Summer», ήταν μια σημαντική εμπειρία, αλλά το να είσαι εσύ ο σκηνοθέτης είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

Το «Manos Sucias» θα προβληθεί τη Δευτέρα 22/9 στις 17:45 στον κινηματογράφο ΔΑΝΑΟ

The post Γιόσεφ Κουμπότα Βλάντικα appeared first on screeneye.gr.