Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Στην «Τούρτα του Προέδρου» ο Χασάν Χαντί τοποθετεί την ιστορία, στο Ιράκ του 1990.

Ήταν η περίοδος όπου, ο δικτάτορας Σαντάμ Χουσεΐν, πεπεισμένος ότι βγαίνει ζημιωμένος στο πετρελαϊκό σκηνικό της περιοχής, διεκδικεί με τη βία περισσότερα έσοδα, εισβάλλει στο Κουβέιτ και οδηγεί στον αποκαλούμενο Πόλεμο του Κόλπου και στους αμερικανικούς βομβαρδισμούς. Οι κυρώσεις αδειάζουν ακόμη περισσότερο τα ράφια στο Ιράκ, ενώ ο ίδιος ζει μέσα στην αφθονία, με τον εξαθλιωμένο πληθυσμό να οφείλει να τον τιμά και να βλέπει παντού τις φωτογραφίες του.

Μέσα σε αυτό το ζοφερό τοπίο, η ορφανήΛάμια, έχει για μοναδικό της στήριγμα τη γιαγιά της, τη Μπίμπι· μια γυναίκα που ονειρεύεται να τη δώσει σε εύπορη οικογένεια «για να σωθεί». Όταν, ύστερα από σχολική κλήρωση που επιβάλλει το καθεστώς, ανατίθεται στη Λάμια και στον συμμαθητή της, τον Σαΐντ, να φτιάξουν τούρτα για τα 53α γενέθλια του Σαντάμ, η Λάμια το σκάει μαζί του, παίρνοντας και τον κόκορά της, τον Χίντι, και ξεκινούν να ψάχνουν αλεύρι, ζάχαρη και αυγά.

Η αποστολή τους θυμίζει το «Νησί του Αμρούμ του Φατίχ Ακίν, όπου ένα αγόρι, στη ναζιστική Γερμανία, αναζητά αλάτι, βούτυρο και ψωμί που του ζήτησε η μητέρα του. Και οι δύο ταινίες προβάλλονται στις Κάννες 2025, αποδεικνύοντας πώς οι αφηγήσεις συχνά βαδίζουν σε γνωστά, «ελεγμένα» μονοπάτια.

Όμως εδώ ο Χασάν Χαντί στοιβάζει τραγωδίες, παρενόχληση, εκβιασμούς, απώλειες, εγκατάλειψη, για να τονίσει το χάσμα ανάμεσα στα παλάτια και στη φτώχεια.

Η ταινία κερδίζει σε τρία σημεία, στα αρχικά, υπέροχα κάδρα με τη βάρκα, στην ερμηνεία θλίψης αλλά και αισιοδοξίας της Μπανίν Αχμάντ Νιέφ (Λάμια)· και στο φινάλε, με τα δύο παιδιά, σε πρώτο πλάνο, μέσα σε ένα αποφορτισμένο, παγωμένο κάδρο.

Η Τούρτα του Προέδρου από την Πέμπτη 5/3 στους κινηματογράφους

The post Η Τούρτα του Προέδρου appeared first on screeneye.gr.

Είναι ο γνωστότερος Φινλανδός σκηνοθέτης.  Τον  κινηματογράφο του Άκι Καουρισμάκι  σφραγίζει η λεπτή ειρωνεία, το εκλεπτυσμένο χιούμορ, η υψηλή αισθητική των μουσικών του επιλογών , οι λιγοστοί  αλλά με νόημα διάλογοι,  η κινηματογράφηση με το ίδιο 35άρι φιλμ μόνο με μία λήψη, η συγκρατημένη χρονική διάρκεια.

Τα « Πεσμένα Φύλλα»   δημιουργούνται ως επιβεβαίωση ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Από την εργασιακή ανασφάλεια, την  κοινωνική απομόνωση, την μοναξιά και τον πόλεμο.

Ο Καουρισμάκι πλάθει ένα μαγευτικό φιλοσοφικό ειδύλλιο –κάποιας άλλης ρετρό εποχής- χωρίς κινητά τηλέφωνα και  τεχνολογικές πινελιές. Εστιάζει στο αναπόφευκτο γεγονός της ανθρώπινης κατάστασης, όπως είναι η αποξένωση, η ανεργία και η αναζήτηση της αγάπης και του  έρωτα, σε ένα κρύο και αποστειρωμένο  τοπίο του  Ελσίνκι, το οποίο αποτυπώνει ίσως ομορφότερο και ζεστότερο απ’ ότι είναι στην πραγματικότητα, θυμίζοντας επίσης, αμερικάνικο νουάρ.

Η θεατρική ηθοποιός Άλμα Πόιστι και ο  Γιούσι Βάτανεν, ακολουθούν πιστά την παράδοση των χαρακτήρων του Άκι Καουρισμάκι και συνυπογράφουν δύο χαμηλότονες αλλά εξαιρετικές ερμηνείες, σε ένα έργο που διαρκεί  81 λεπτά.

The post Πεσμένα Φύλλα appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, και πολλώ δε μάλλον, με   την άνθιση των ηλεκτρονικών μέσων, η εξεύρεση συντρόφου για γάμο από τις πρώην κομμουνιστικές χώρες-ως επί το πλείστον γυναικών- έγινε μια συνήθης πρακτική των κατοίκων του δυτικού κόσμου. Μεμονωμένοι μεσάζοντες, γραφεία συνοικεσίων και οι δυνατότητες του διαδικτύου, έδωσαν σ το σύγχρονο νυφοπάζαρο πρωτόγνωρη δυναμική, πάρα ταύτα συνεχίζουν να προκύπτουν διάφορα ζητήματα, εξαιτίας της φύσης αυτής της συνδιαλλαγής.

Ο Ισραηλινός  δημιουργός της  ταινίας  « Η Βαλέρια Παντρεύεται» , ο Μιχάλ Βίνικ , ισχυρίζεται, ότι το ρητό « ο συμβιβασμός  είναι το κλειδί ενός γάμου» δεν υφίσταται, είναι αυταπάτη και οι παραχωρήσεις όταν ο γάμος είναι απόρροια μιας συναλλαγής, μπορεί να αποβούν επιβλαβείς για το ίδιο το άτομο. Η πραγματική αγάπη είναι το ζητούμενο για τον Βίνικ,   στην ιστορία με τις δύο αδερφές από την Ουκρανία, την  Κριστίνα και την Βαλέρια.

 Η πρώτη, χρόνια πριν μετακόμισε στο Ισραήλ  για να παντρευτεί τον Μάικλ, μετά από διαμεσολάβηση ενός γραφείου συνοικεσίων και η αδερφή της η Βαλέρια,  καταφθάνει στο Ισραήλ για να γνωρίσει τον μέλλοντα σύζυγό της, ο οποίος κατέβαλε  ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για να ολοκληρωθεί η συναλλαγή και να μετακομίσει το κορίτσι  στο Ισραήλ. Η Βαλέρια,  εν αντιθέσει με την αδερφή της, αντιδρά σε αυτό το γάμο και η ιστορία του Βίνικ, αναδεικνύει την περίπλοκη φύση των συγκεκριμένων σχέσεων, όπου δεν τίθεται μονάχα η κυνική όψη ενός συμβιβασμού, αλλά και οι διαφορές ανάμεσα σε δύο πολύ διαφορετικές κουλτούρες. Εν τέλει, το πρόσωπο που καθίσταται εν δυνάμει πρωταγωνίστρια είναι η αδερφή της Βαλέρια.

Η ταινία,  είναι προσεγμένη σε όλα τα διακριτά και λιγότερο ευδιάκριτα στοιχεία της-σκόπιμα μουντή και απόκοσμη- και    επικεντρωμένη στο μεγαλύτερο της μέρος, μέσα στην οικία του Μάικλ και της Κριστίνα.  Διαθέτει μια σαγηνευτική  παρουσία (Ντάσα Τβορόνοβιτς) στο ρόλο της  Βαλέρια, που μας θύμισε στα νιάτα της,  την  Νάταλι Πόρτμαν, αλλά και το υπόλοιπο  καστ,  στις στιγμές της έντασης και των εκρήξεων  στέκεται σε πολύ υψηλό υποκριτικό  επίπεδο.

“Η Βαλέρια Παντρεύεται ” από την Πέμπτη 4/5 στις αίθουσες και στο Cinobo 

The post Η Βαλέρια Παντρεύεται appeared first on screeneye.gr.

Αγελάδα 3/5

Η Βρετανίδα σκηνοθέτις Άντρεα Άρνολντ, γνωστή για τις ταινίες της,  όπως είναι το  Fish Tank,  Red Road,και  «American Honey», δημιουργεί ένα οικολογικό ντοκιμαντέρ, γυρισμένο στο Κεντ, για τη ζωή  μέχρι και τον βίαιο θάνατο δύο αγελάδων( βλέπουμε τον ένα βίαιο θάνατο)  και καταγράφει σιωπηρά αλλά εύστοχα, τις λιγοστές μέρες «ευτυχίας» τους.  Η κακοποίησή, η εμπορευματοποίησή των ζώων, βρίσκονται σε πρώτο πλάνο, σε μια ιστορία όπου κυριαρχούν οι φυσικοί ήχοι και η  αίσθηση ενοχής των ανθρώπων για την απουσία πρόληψης και προστασίας των ζώων. Η Άρνολντ, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του οικολογικού κινήματος και αποφασίζει να διαμαρτυρηθεί, χωρίς φωνασκίες, αλλά με μια κάμερα, που μπορεί να κάνει πολιτικό, κοινωνικό και οικολογικό σινεμά. Μια ταινία, που δημιουργεί συναισθήματα και προβληματίζει.

Αγαπητοί  Σύντροφοι 2.5/5 

Η ταινία, είναι δημιούργημα ενός σπουδαίου Ρώσου σκηνοθέτη, συνεργάτη του Αντρέι Ταρκόφσκι και  αδελφού του Νικήτα Μιχάλκοφ. Ο  Αντρέι Κοντσαλόφσκι,  αποτελεί μια ισχυρή φωνή της 7^ης τέχνης και για τη Ρωσία και για ολόκληρο τον κόσμο. Στα 83 του χρόνια, αποτυπώνει μια ιστορία από τη Σοβιετική Ένωση (από το μακρινό 1962),  για μια απεργία εργαζομένων στο Νοβοτσερκάσσκ,  που κατεστάλη βίαια  από το καθεστώς.

Η ταινία, γυρισμένη σε ασπρόμαυρο φόντο έχει σαν κεντρική ηρωίδα,  την Λιουντμίλα, μια γυναίκα « κάποιας ηλικίας» που αλλιώς οραματίστηκε τον κομμουνισμό κι αλλιώς τον βιώνει, απομυθοποιημένα-κριτικά. Η αναζήτηση της  κόρης της, που ήταν εργάτρια και συμμετείχε στην απεργία, δίνει τη χαριστική βολή για τα πιστεύω της.

Ο Κοντσαλόφσκι, μέσα από την μικρή του ιστορία, παρουσιάζει τον Σταλινισμό, ως την πηγή του κακού, που αλλοτρίωσε τις όμορφες  κομμουνιστικές ιδέες, καταδικάζει δε και τον  «εκσυγχρονιστή» Νικίτα Χρουστσόφ, ο οποίος κατά τον Κοντσαλόφσκι-δεν αμφισβήτησε τον Στάλιν,  όσο ήταν στη ζωή.

The Batman 2/5

Πόλεις όπου το έγκλημα κυριαρχεί, η διαφθορά επαινείται και η ηθική παραμένει προνόμιο των λίγων. Η φανταστική πόλη Γκόθαμ, σύμβολο των κόμικς  από τη δεκαετία του ’30, εξακολουθεί να σαγηνεύει το Χόλιγουντ και να παρουσιάζονται  συχνά νέες ιστορίες βίας, εκδίκησης κι ανθρωπισμού.

Ο σκηνοθέτης Ματ Ριβς,  ακολουθεί τα μονοπάτια του Σκοτεινού Ιππότη και μια ομιχλώδη  νουάρ αισθητική, που θυμίζει δεκαετία ’80. Ακολουθεί αρχικά  μια γοητευτική αφήγηση, που θυμίζει την ταινία Seven, αλλά κάπου στη μέση της τρίωρης διάρκειας,  η ταινία δεν έχει πολλά να προσφέρει, πλην ενός υπέροχου σάουντρακ.

Είναι ίσως η λιγότερο βίαιη ταινία Batman στα χρονικά,  με κεντρικό πρόσωπο τον « θυμωμένο»  Ρόμπερτ Πάτινσον ( ως Batman)  και στο ρόλο της Catwoman, βλέπουμε  την κόρη του Λένι Κράβιτς, την  Ζόι Κράβιτς .

 Σε δευτερεύοντες  αλλά κλασικούς ρόλους της σειράς , εμφανίζονται οι Πολ Ντάνο, Τζον Τορτούρο, κι ο αγνώριστος Κόλιν Φάρελ.

The post Παρουσίαση 3 ταινιών της κινηματογραφικής εβδομάδας appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης
«Πίσω από κάθε μεγάλη περιουσία κρύβεται ένα έγκλημα», είχε πει κάποτε ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ και είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά, η άποψή του –ενίοτε- επιβεβαιώνεται.
Στον κόσμο της πρωτοκλασάτης μόδας, οι προσωπικές τραγωδίες είναι συνυφασμένες με το χρήμα και με την ακόρεστη επιθυμία για δόξα.
Η δολοφονία του Τζιάνι Βερσάτσε το 1997, μπορεί να μην συνδέεται ξεκάθαρα με τη διαπίστωσή μας, μα η εκτέλεση
του Μαουρίτσιο Γκούτσι -δύο χρόνια προηγουμένως- επιβεβαιώνει τον άτυπο κανόνα.
Οι τρεις σφαίρες που τον γάζωσαν , ήταν το επιστέγασμα της θλιβερής κατάληξης του Μαουρίτσιο , ως αποτέλεσμα των τραγικών λαθών ολόκληρης της οικογένειας του οίκου Γκούτσι και της προσωπικής ατζέντας που ακολούθησαν τα μέλη της , ξεκινώντας από τον πατέρα του (Ροδόλφο), τον θείο του(Άλντο), τον ξάδελφο του ( Πάολο),για να πληρώσει το τίμημα , από τον – επί πληρωμή- εκτελεστή, που είχε προσλάβει η πρώην σύζυγός του, η Πατρίτσια Ρετζιάνι.
Οι οικογενειακές δολοπλοκίες, η άνοδος και η πτώση των Γκούτσι, απασχόλησε το Χόλιγουντ ήδη από τα τέλη του ’90, με τη δημοσιοποίηση από τον Μάρτιν Σκορσέζε, της επιθυμίας του, ο βίος και η πολιτεία των Γκούτσι, να πάρει σάρκα και οστά.
Η φυλακισμένη Πατρίτσια και οι κόρες της, μπλόκαραν τα σχέδια του διάσημου Αμερικανού σκηνοθέτη, μπλόκαραν και τα σχέδια του Βρετανού  Ρίντλεϊ Σκοτ,   να αναλάβει την κινηματογραφική μεταφορά, το 2007.
Η υπομονή του Σκοτ κράτησε 13 χρόνια.
Επανήλθε δριμύτερος.
Εμπνεύστηκε την ταινία από το ομώνυμο βιβλίο της Σαρα Γκέι Φόρντεν και παρουσίασε -χωρίς ίχνος υπερβολής- τις όμορφες στιγμές του ζεύγους( τη δεκαετία του ‘70), τις τρομερές εντάσεις ( 80s)μέχρι το αιματηρό γεγονός του 1995.
Ο σκηνοθέτης, αν και βαδίζει πάνω στα 84 του χρόνια, βρίσκεται σε μεγάλα κέφια.
Βυθίζει το κοινό σε μια ατμόσφαιρα απαράμιλλης κομψότητας, σικ αισθητικής , που συνάδει με την φινέτσα των Γκούτσι, όπως επίσης και με τον ηθικό και οικονομικό ξεπεσμό τους, ενώ ο βασικός άξονας της αφήγησης , περιστρέφεται γύρω από τα δύο κεντρικά πρόσωπα.
Ορθά, αποκρύπτει τις αληθινές προθέσεις της Πατρίτσια, αλλά αφήνει επί μακρόν να αιωρείται στην ατμόσφαιρα, ότι μπορεί, κάπου-κάποτε, να αγάπησε αληθινά τον σύντροφό της.
Εξίσου έξυπνα δε, την αποκαθήλωσε, παρουσιάζοντας ένα διαφορετικό πρόσωπο, τυχοδιωκτικό, ανελέητο, αηδιαστικό- επί πτωμάτων- φιλόδοξο.
Ούτε όμως και τον Μαουρίτσιο, τον παρουσίασε ως αθώα περιστερά.
Στην σύγχρονη σαιξπηρική τραγωδία, περιλαμβάνεται και ο θείος του Μαουρίτσιο, ο Άλντο , ο φυσικός ηγέτη του οίκου, που κατέχει την παραδοσιακή ρομαντική σκέψη για το παρόν και το μέλλον της εταιρίας, ο οποίος ακολούθησε τις συμβουλές του δικού του πατέρα, αλλά ο διάδοχός του Άλντο, ο Πάολο, αποδεικνύεται ανίκανος να ακολουθήσει τα βήματά του.
Η νομή της εξουσίας και του χρήματος δεν εμποδίζει πατέρα και γιο να αναμετρηθούν μέχρι εσχάτων.
Ο Ρίντλεϊ Σκοτ , εξοβελίζει όλους τους χαρακτήρες που κρατούν τα ηνία του θρυλικού οίκου και διαβαθμίζει τις ευθύνες τους. Δημιουργεί ένα στιβαρό έργο για τις ακόρεστες επιθυμίες, για τα πάθη, για το χρήμα, για το κύρος, για τον ηθικό ξεπεσμό.
Η Λέιντι Γκάγκα, είναι αγνώριστη αλλά και ασυναγώνιστη, ως η διπρόσωπη διάβολο-γυναίκα (Πατρίτσια), ο Άνταμ Ντράιβερ( Μαουρίτσιο) αποδεικνύει ότι είναι καλοδουλεμένος ηθοποιός για οποιονδήποτε ρόλο, ο Αλ Πατσίνο( Άλντο) γέρασε, διατηρείται όμως ακμαίος, δυνατός και υποκριτικά σαγηνευτικός.

The post Ο Οίκος Gucci appeared first on screeneye.gr.

1. Titane

Ο τίτλος της ταινίας παραπέμπει στις ισχυρές θεότητες της ελληνικής μυθολογίας και τα λόγια του Ευήμερου, στο έργο επιβεβαιώνονται. «Ο μύθος είναι η ιστορία μεταμορφωμένη».

Η Γαλλίδα σκηνοθέτις Ζουλιά Ντουκουρνό ( Raw), δίνει μια αλληγορική διάσταση στο εγχείρημά της.

Η ηρωίδα της μπορεί να σκοτώσει, χωρίς να φοβάται το θάνατο, να κάνει σεξ με ένα αυτοκίνητο και κάπως έτσι να μείνει έγκυος. Η παρουσία ενός  πυροσβέστη και η σχέση που αναπτύσσει η νεαρή γυναίκα μαζί του, μεταμορφώνει και τους δύο. Καταρρίπτονται οι μύθοι, επανεξετάζονται οι ρόλοι, το εγώ, το εμείς, η μητρότητα, ο άνθρωπος-μηχανή.

Δεν πρόκειται για ένα νέο « Μετρόπολις» αλλά για μια ταινία, που ξεχειλίζει από θυμό και οργή για τα ολισθήματα των ανθρώπων πάνω στη γη.  Η ταινία, ναι είναι ακραία, ναι είναι σε κάποια της σημεία ακατανόητη, θέλει να προκαλέσει, αλλά πάλλεται από ρυθμό και μας βυθίζει σε μια μελαγχολική παράνοια. O Βινσέντ Λιντόν είναι εξαιρετικός όπως  και η νεοφερμένη Αγκάτ Ρουσέλ,  η οποία κλέβει τις εντυπώσεις. Χρυσός Φοίνικας στο 74ο Φεστιβάλ Καννών.

2. Παράλληλες Μητέρες

Δύο χρόνια μετά το αυτοβιογραφικό του δράμα –υψηλών προδιαγραφών- «Πόνος και Δόξα», ο Πέδρο Αλμοδόβαρ εν έτει 2021, συνθέτει κομμάτια από το πάζλ των ιστοριών, από τις παλαιότερες του ταινίες, προσθέτει καινούρια και εκπλήσσει το κοινό του με τις πολιτικές αναφορές από το τραυματικό παρελθόν του Ισπανικού Εμφυλίου.
Εντούτοις, οι γνώριμες δραματοποιημένες τραγωδίες των ηρώων του- του γυναικείου φύλου-, όπως μας συνηθίζει, είναι ακραίες, φλερτάροντας με το «αδύνατον», αλλά και οι πολιτικές αναφορές εμφανίζονται ξεκομμένες από τον βασικό κορμό της ιστορίας του.
Η μούσα του, η Πενέλοπε Κρουζ, ερμηνεύει μια 40χρόνη φωτογράφο, που ζει στη Μαδρίτη.
Διατηρεί δεσμό με έναν παντρεμένο ανθρωπολόγο, ο οποίος ανήκει στην ομάδα των ερευνητών που καλούνται να ταυτοποιήσουν τα πτώματα, από τους ομαδικούς τάφους , που σιγά- σιγά ανοίγουν, περίπου 80 χρόνια μετά τον Εμφύλιο. Σε έναν από τους ομαδικούς τάφους βρίσκεται και ο πρόπαππους της Τζάνις. ( Πενέλοπε Κρουζ).
Επιπρόσθετα της συναισθηματικής φόρτισης που προκαλεί για την Τζάνις το συγκεκριμένο γεγονός, μένει και έγκυος, με τον ανθρωπολόγο εραστή της, να την προτρέπει να το ρίξει. Η Τζάνις το παιδί θα το κρατήσει και στο μαιευτήριο θα γνωρίσει την νεαρή Άνα( Μιλένα Σμιτ), η οποία περιμένει να γεννήσει , απόρροια βιασμού.
Η φαντασία του Αλμοδόβαρ , απ εδώ και πέρα ξεκινά να οργιάζει.
Ο Αλμοδόβαρ παίζει με τα γήινα χρώματα. Τα κάδρα του τα γεμίζει με μονόχρωμες έντονες παλέτες. Στήνει το σκηνικό του ως επί το πλείστον σε εσωτερικούς χώρους ( μαιευτήριο, κουζίνα, σαλόνι, υπνοδωμάτιο) και όταν το γύρισμα είναι σε εξωτερικό χώρο, επιλέγει 2 φόρες, μια υπέροχη πλακόστρωτη πλατεία της Μαδρίτης. Φιλμάρει με μαεστρία την Κρούζ και την Σμίτ και αφήνει να ξεχυθεί η ένταση από τις τραγικές καταστάσεις που βιώνουν οι πρωταγωνίστριες του. Μα είναι τόσο έντονο το μυθοπλαστικό στοιχείο, οι συμπτώσεις, το παιχνίδι της μοίρας, που δεν μας επιτρέπει να πάρουμε εντελώς στα σοβαρά την ιστορία,  μολονότι και η παιδική θνητότητα, ο ρόλος του DNA και η ιστορική μνήμη, παίρνανε από μπροστά μας.

The post Πρεμιέρες: Ο Χρυσός Φοίνικας των Καννών ο νέος Αλμοδόβαρ η Αρίθα Φράνκλιν appeared first on screeneye.gr.

1. The Last Duel( 3.5/5)

Ας ξεκινήσουμε από τα απλά: o Ridley Scott είναι μάστορας.
Είναι εξαιρετικά δύσκολο για έναν δημιουργό να καταφέρει να διασκεδάσει, να σοκάρει, να μαγέψει και ταυτόχρονα να εκφέρει άποψη και μάλιστα με τέτοια διακριτικότητα. Είναι επίσης σπάνιο να καταπιάνεται με διαφορετικά εγχειρήματα και πάλι να μπορεί να βάζει την προσωπική του πινελιά χωρίς να γίνεται φορτικός. Όχι όμως για τον Scott. Είτε είσαι λάτρης των ταινιών του είτε όχι, οφείλεις να αναγνωρίσεις το μέγεθος της δουλειάς του και του ταλέντου του, με τι πάθος αναλαμβάνει το κάθε project και πόση μαεστρία βάζει σε κάθε καρέ.
Μετά την προβολή και καθώς προσπαθώ να σχηματίσω μία άποψη για την ταινία, καταλήγω στο γεγονός ότι κάθε στοιχείο της είναι άρτιο και προσεγμένο κι όλα συνδυάζονται αρμονικά. Απίστευτη μουσική από τον Harry Gregson-Williams, που καθηλώνει χωρίς να «φωνάζει». Πανέμορφα κουστούμια, με προσοχή και στην τελευταία λεπτομέρεια ( τα οποία βοηθούν επιπλέον στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων). Τρομερή φωτογραφία, μιας και η ταινία είναι γυρισμένη στην επιβλητική μεν, αλλά ταυτόχρονα ψυχρή, σκοτεινή, γκρι μεσαιωνική επαρχία της Γαλλίας, που εν μέρει αντικατοπτρίζει και τους ήρωες. Κι αυτά είναι μόνο τα επιμέρους στοιχεία.
Αν σταθούμε στο σενάριο, στο οποίο συνεργάστηκαν για ακόμη μία φορά ο Ben Affleck κι ο Matt Damon, αυτό που δημιουργεί εντύπωση, πέρα από την προσεγμένη διασκευή, είναι ο συνδυασμός διαλόγων με πομπώδη στόμφο (κυρίως όταν υπάρχει κοινό μπροστά) και ψιθύρων, όταν πλέον οι χαρακτήρες μένουν μόνοι τους με τις αλήθειες τους. Μέσα από τα λόγια τους, οι χαρακτήρες δείχνουν τη διττή τους φύση, αυτή που θέλουν να βγάλουν προς τα έξω κι αυτή που τους οδηγεί πραγματικά, πέρα από στεγανά και κοινωνικές υποχρεώσεις. Όμως, ποια είναι τελικά η αλήθεια;
Σύμφωνα με τον Scott, εν τέλει, δεν έχει σημασία, έτσι κι αλλιώς δεν είναι αυτό το κομμάτι στο οποίο επικεντρώνεται. Αντιθέτως, είναι το ηθικό ζήτημα που εγείρεται κι οι προεκτάσεις του, πολιτικές, νομικές, θρησκευτικές και κοινωνικές. Οι ανήκουστες για τα σημερινά δεδομένα νομικές διαδικασίες (η ανάκριση της Margarite προκαλεί τεράστια αμηχανία), η επιρροή και η διαφθορά των κληρικών και πολιτικών προσώπων και οι κοινωνικές ταραχές που δημιουργεί η εκδίκαση της απόφασης είναι ο πυρήνας της ταινίας που καλύπτεται περίτεχνα από τις υπέροχα χορογραφημένες σκηνές μάχης, με την τελευταία, αυτή του τίτλου, να είναι η πιο εντυπωσιακή από όλες. Σίγουρα όμως η ταινία δε θα πρέπει να περαστεί μόνο ως ένα μεσαιωνικό έργο δράσης.
Ο κάθε χαρακτήρας ξεχωριστά θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί ως αντικείμενο κινηματογραφικής μελέτης. Οι ηθοποιοί βοηθούν σε αυτό, όλοι τους κόβουν και ράβουν με το δικό τους τρόπο. Η Jodie Comer, ίσως είναι η πραγματική πρωταγωνίστρια της ιστορίας, η οποία εξελίσσεται από άβουλο ον σε μία δυναμική γυναίκα, με ηθικές αρχές που αψηφούν την απειλή του θανάτου. Ο Scott δίνει φωνή στη γυναίκα, ίσως σαν εξιλέωση, μιας και της στερήθηκε εκείνη την εποχή. Απολαυστικός ο Ben Affleck, σε ένα διαφορετικό χαρακτήρα για τη φιλμογραφία του, σε μεγάλα ερμηνευτικά κέφια, αναδεικνύεται σε comic relief της υπόθεσης, παρόλο που ο ρόλος του αφορά μια επιβλητική πολιτική φιγούρα της εποχής. Καλός φίλος με το χαρακτήρα του Adam Driver, τον ιπποτικό ακόλουθο Jacques Le Gris και κατηγορούμενο για το έγκλημα που αφορά τη μονομαχία, προσπαθεί να τον βοηθήσει να την αποφύγει. Ο Le Gris, γοητευτικός καρδιοκατακτητής, μορφωμένος και άξιος πολεμιστής, είναι ταιριαστό αντίβαρο στον αγριωπό, πολεμοχαρή και άξεστο Sir Jean de Carrouges του Matt Damon. Το άλλο μισό της μονομαχίας είναι ο αδικημένος σύζυγος και προδομένος φίλος, που διεκδικεί με πάθος ό,τι θεωρεί ότι του ανήκει, είτε είναι τίτλος, κτήμα, περιουσία, σεβασμός. Και φυσικά η γυναίκα του. Ο Damon ξεπερνάει τις προσδοκίες υποδυόμενος έναν στιβαρό ρόλο, γεμάτο αντικρούσεις και ελαφρώς αντιπαθή. Από την άλλη, μπορεί να ξενίζει η επιλογή του Driver να παίξει με τα όρια του κωμικού, δικαιολογείται όμως από το ποιόν του χαρακτήρα του.
Αυτές οι αμφιλεγόμενες πινελιές στο χαρακτήρα του Le Gris, σε συνδυασμό με την κλασική τακτική του Hollywood να επιλέγει Αμερικανούς ηθοποιούς να υποδυθούν αλλόγλωσσους (ευτυχώς εδώ λείπουν οι περίεργες προφορές) είναι οι μεγαλύτερες ενστάσεις για την ταινία. Υπάρχουν επίσης σκηνές που θα μπορούσαν να επεκταθούν κι άλλες να μικρύνουν, όπως και το συναίσθημα του επικού θεάματος είναι πιο μετριασμένο, αν η ταινία συγκριθεί με παλιότερα έργα του Scott (Gladiator, Kingdom of Heaven). Παρ’όλα αυτά, φεύγεις γεμάτος από την αίθουσα, νιώθοντας ικανοποίηση μιας και παρακολούθησες μία ακόμα «μεγάλη» ταινία ενός φοβερού δημιουργού. Π.Σ

2. Collective ( 3.5/5) Ντοκιμαντέρ

Το Collective, αποτυπώνει τις ημέρες και τις ώρες, μετά το τραγικό συμβάν στα τέλη Οκτωβρίου του 2015, όταν η φωτιά που ξέσπασε στο νυχτερινό μπαρ Collective του Βουκουρεστίου, άφησε πίσω της 27 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Πολλοί από τους τραυματίες, ξεψύχησαν στα  νοσοκομεία, όχι εξαιτίας των πολλαπλών τραυμάτων, αλλά εξαιτίας των επεξεργασμένων φαρμάκων και  αναλώσιμων, σε ένα δούναι και λαβείν της κυβέρνησης Πόντι, με φαρμακευτική εταιρία, που είχε την αποκλειστικότητα. Ο ντοκιμαντερίστας Αλεξάντερ Νανάου, ακολουθεί τους δύο δημοσιογράφους, που αποκαλύπτουν το παρασκήνιο της μεγάλης κομπίνας και ταυτόχρονα, δίνει φωνή στις τραγικές φιγούρες εκείνων των ημερών.

Το χαρακτηρίζουμε επίκαιρο, γιατί μπορεί η κυβέρνηση Πόντι, λίγους μήνες μετά να έπεσε, αλλά και η επόμενη, η σοσιαλιστική, άφησε ανέγγιχτο το σύστημα διαπλοκής, που ταλανίζει την μετα-κομμουνιστική Ρουμανία, όπως έχει αποτυπωθεί σε δεκάδες ρουμάνικες ταινίες, του νέου κύματος της χώρας.

Σήμερα, μία ακόμα κυβέρνηση βρίσκεται ένα βήμα πριν την παραίτηση, η τρίτη μέσα σε 6 χρόνια, ενώ  οι θάνατοι από κορονοιό ξεπερνούν τους 300 επί καθημερινής βάσεως, επιβεβαιώνοντας τα όσα κατέγραψε στο Collective o Αλεξάντερ Νανάου για το σύστημα υγείας της χώρας του. Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας, ενώ αργότερα διεκδίκησε δύο Όσκαρ και  κέρδισε σημαντικά βραβεία, όπως επί παραδείγματι το Ευρωπαϊκό Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ. Ι.Γ

3. Χαρακτηριστικά Γνωρίσματα(3/5)

Πρόσφατα, είδαμε στις αίθουσες τον Κλιντ Ίστγουντ να διασχίζει τα αμερικανικά σύνορα, στην αναζήτηση ενός αγοριού στο Μεξικό,  που το παραμελούσε συστηματικά η μητέρα του. Είδαμε επίσης, το 2020 την ταινία « Οι Μητέρες μας», για τον πόνο των μανάδων, για τα παιδιά τους που αγνοούνται ή δολοφονήθηκαν από τους δικτάτορες της Γουατεμέλα.

Η ταινία “Χαρακτηριστικά Γνωρίσματα”,  της Φερνάντα Βαλαντέζ  , μας τις θύμισε. Η ταινία έχει μία και μοναδική πρωταγωνίστρια, την Μαγδαλένα ( Μερσέντες Χερνάντεζ) και δευτερεύοντες χαρακτήρες, χωρίς ονόματα. Η σκηνοθέτις και συν-σεναριογράφος δίνει έμφαση στην αγωνία της ηρωίδας,  για το γεγονός,  πως δεν έχει νέα  για την τύχη του γιού της. Το παιδί της προσπάθησε να διασχίσει –παράνομα-τα σύνορα από το Μεξικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Από τη μια η Αμερική, η υποτιθέμενη γη της επαγγελίας, από την άλλη οι Μεξικανοί, που ταλανίζονται από ακραία φτώχεια και ανισότητες. Νέοι χωρίς μέλλον, αλλά και   αμερικανικά σύνορα, πλέον ερμητικά σφραγισμένα, όπως επιτάσσει το δόγμα Τραμπ.  Υπάρχει και μια μάνα, που πονάει,  γιατί αγνοεί την ύπαρξη του παιδιού της. Αν ζει ή αν έχει πεθάνει. Και τι πιο τραγικό, από μια μάνα να μην έχει νέα από το παιδί της. Ο φόβος αλλά και η ελπίδα, αποκαλύπτονται στο πρόσωπο της Χερνάντεζ.

Η σκηνοθέτις , ακολουθεί το δρόμο μιας  ανθρωποκεντρικής διαδρομής , μέσα από τις  ανέκφραστες σιωπές της Μαγδαλένας και μέσα από συναντήσεις με πρόσωπα που αδιαφορούν για το δράμα της αλλά  και περιπλανήσεις στην άγρια φύση, δοσμένες  με πλούσια χρώματα και πλάνα ακριβείας, που είναι ονειρικά βγαλμένα. Χρυσός Αλέξανδρος στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ι.Γ

Dune( 2/5)

4. Ένα διάσημο μυθιστόρημα του 1965( Dune), μία αποκηρυγμένη κινηματογραφική μεταφορά (1984) και μία αδιάφορη μεταφορά, τώρα, από τον Γαλλοκαναδό σκηνοθέτη Ντενίς Βιλνέφ, αποδεικνύουν, ότι τα βιβλία-πόσο μάλλον της επιστημονικής φαντασίας- δεν μπορούν πάντα να μετουσιώνονται σε ταινίες. Η δυσκολία μεταφοράς του Dune-δύο φορές- τo αποδεικνύει.
Τι και εάν, την κεντρική εξουσία την κατέχει ένας Αυτοκράτορας, τι και εάν μία παλλακίδα, ένας Δούκας και το παιδί τους, από τον Οίκο των Ατρειδών, θα αναλάβουν την εξουσία ενός πλανήτη,   τον οποίο κατέχουν κάποιοι άλλοι ( οι Χαρκόνεν), που δεν θέλουν να τον παραδώσουν, γιατί νέμονται το χρήμα. Σφήνα, μπαίνει και μια αδελφότητα,  που κάνει αισθητή την παρουσία της.
Δεν φτάνει η ίδια η  πολυπλοκότητα της ιστορίας, οι παραγωγοί, ανέθεσαν την σκηνοθεσία, σε ένα πρόσωπο που δεν φημίζεται –στις εμπορικές του ταινίες- για την εξερεύνηση των κινήτρων, ούτε και για χαρακτήρες, ούτε  και για φιλοσοφικά νοήματα, υπαρκτά στο βιβλίο του Φρανκ Χέρμπερτ.  Ο Ντενίς Βιλνέφ, όπως έπραξε στην “Άφιξη”, όπως έπραξε στο” Blade Runner 2″, ασχολήθηκε με το θέαμα το οπτικό, τα visual effects, χωρίς να τον νοιάζει το περιεχόμενο. Είναι ανούσιο και πομπώδες,  όλο το περιτύλιγμα του, όπως είναι  και οι επικοί ήχοι, που επικάλυπταν πολλές φορές, την ίδια την υποτυπώδη ιστορία. Όλοι οι μεγάλοι αστέρες της ταινίας, χάθηκαν, από την εμφανή αδυναμία του Βιλνέφ, να ασχοληθεί μαζί τους. Τους αντιμετώπισε ως διεκπεραιωτές. Είχε πλάι του  ηθοποιούς κλάσης…και τους χαράμισε. Ι.Γ

The post Οι ταινίες της εβδομάδας (14/10). Η γνώμη μας appeared first on screeneye.gr.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ.ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ

The post Ακούστε τις Νύχτες Πέμπτης ακριβώς στις 22:00. Εδώ appeared first on screeneye.gr.

‘’ Ήταν βαθιά κρυμμένοι μέσα του οι λόγοι που αγαπούσε τη θάλασσα: ήταν η ανάγκη του καλλιτέχνη που δουλεύει σκληρά να ξεκουραστεί, η μεγάλη του επιθυμία να φύγει απ’ την απαιτητική πολυμορφία των φαινομένων και να κουρνιάσει προστατευμένος μέσα στην αγκαλιά του απλού, του τεράστιου, ήταν η απαγορευμένη, εντελώς αντίθετη στο καθήκον του, κι ακριβώς γι’ αυτό δελεαστική ροπή στο αδιάρθρωτο, το άμετρο, το αιώνιο, το Τίποτα.
Αυτός που προσπαθεί να πετύχει το Εξαιρετικό, λαχταρά να ξεκουραστεί στο Τέλειο, και δεν είναι άραγε το Τίποτα μια μορφή του Τέλειου;’’

Η εξαιρετική νουβέλα του Τόμας Μαν “Θάνατος στη Βενετία” μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Λουκίνο Βισκόντι, µε τον Ντερκ Μπόγκαρτ στο ρόλο του φον Άσενµπαχ.

Μια ιστορία για την εµµονή, την αγωνία του καλλιτέχνη, την αιώνια αναζήτηση και την άβυσσο του τέλους.

The post Μια ιστορία για την αιώνια αναζήτηση και την άβυσσο του τέλους. “Θάνατος στη Βενετία” στα Κάδρα με Ιστορία appeared first on screeneye.gr.

Είναι αναμφισβήτητη ή άποψη ότι ο Ιρανικός κινηματογράφος είναι ένα σπουδαιότατο κομμάτι της παγκόσμιας κινηματογραφικής παραγωγής με σημαντικές ταινίες από εμπνευσμένους δημιουργούς οι οποίοι κόντρα στις ιδιαίτερες αντιξοότητες του συστήματός τους παράγουν τέχνη ιδιαίτερη και τόσο προσωπική που θα μπορούσαμε να μιλάμε για «Ιρανική Κινηματογραφική Σχολή». Ενώ το ελληνικό κοινό σε γενικές γραμμές γνωρίζει τις παραγωγές μεγάλου μήκους των Κιαροστάμι, Φαραντί, Παναχί, κ.λπ είναι σχεδόν άγνωστο πεδίο το κομμάτι της Ιρανικής μικρής ταινίας που αφορά κατά κύριο λόγο σε ΜΗ καταξιωμένους νέους δημιουργούς, μια παραγωγή που στο σύνολό της δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από την μεγάλη Ιρανική ταινία. Το φεστιβάλ στοχεύει στην γνωριμία του ελληνικού κοινού με το υλικό αυτό.

Η μικρού μήκους ταινία μπορεί και αποδίδει σύντομα, ευέλικτα, συμπυκνωμένα και με ισχυρή άποψη σημαντικά ζητήματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος και τα καταγράφει με φρεσκάδα, νεανικότητα και τολμηρότητα.

ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ

The scarecrows die too by Parviz Rostami

2014, 15.00’

BEST DIRECTION

H ιστορία μιας γυναίκας που επισκέπτεται έναν γέρο που ζει σε ένα από τα χωριά στα σύνορα Ιράκ-Ιράν. Ο γέρος έχει χάσει τον γιο και τη νύφη του λόγω μιας έκρηξης βομβαρδισμού. Η συλλογή υπολειμμάτων στα βουνά που περιβάλλουν το χωριό υπενθυμίζει στους χωρικούς την πικρή μνήμη του χωριού και συχνά τους οδηγεί στον τόπο του συμβάντος.

Manicure by Arman Fayyaz

2018, 15.00’

FOR BEST PRODUCTION

Η νεαρή γυναίκα που αυτοκτόνησε μεταφέρεται για να ταφει στο τοπικο νεκροταφείο, αλλά οι φανατικοί χωρικοί το απαγορεύουν μετά την ανακάλυψη της γυναικείας φύσης του ερμαφρόδιτου άντρα της και τη δέσμευση με τη σύζυγό του.

Ayoob by Amin Qavami

2017, 21.45’

O Αγιουμπ μεταφέρεται στο νοσοκομείο με νεκροφόρα αντί για ασθενοφόρο.

FOR BEST ACTOR IN A LEADING ROLE to Farzad Baqeri

Temporary by Behzad Azadi

2013, 15.29’

Η Zahra ζει με τη μοναχοκόρη της στην Τεχεράνη. Είναι προσωρινά παντρεμένη με έναν άνδρα που δεν την έχει δει ποτέ, έστι ώστε να ζήσει τη ζωή της, μετα τη συμβουλή της γειτόνισσας.

FOR BEST ACTRESS IN A LEADING ROLE to Nasim Kiani

Zona by Toofan Nahan Ghodrati

2107, 21.00’

Ένας άντρας καλείται στο δικαστήριο μετά από τις καταγγελίες μιας γυναίκας ότι την άφησε έγγυο. Λαμβάνονται εξετάσεις DNA και τα αποτελέσματα ρίχνουν φως σε άλλα γεγονότα στη ζωή αυτού του ανθρώπου.

FOR BEST DIRECTION OF PHOTOGRAPHY to Askhan Askhani

Periodicity by Ali Khoshdouni Farahani

2017, 08.59’

Σε έναν μη συγκεκριμένο χρόνο και χώρο ο άνθρωπος μέσα στο μικροσκοπικό του κύτταρο προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον εξωτερικό ήχο.

FOR BEST SOUND to Ramin Abolsedgh

Ice water by Jalal Saedpanah

2015, 15.54’

Ίσως κανείς δεν ξέρει την αξία του νερού καλύτερα από έναν γέρο που έδεσε τα σταγονίδια νερού στη ζωή του για να κρατήσει ζωντανό τον κύκλο των ζώων.

FOR BEST SET DESIGN to Salah Saedpanah

The cemetery men by Ali Mardomi

2015, 29.27’

Ενας γέρος είναι ο μόνος αφηγητής των τραγωδιών της Καρμπέλα σε ένα παλιό νεκροταφείο στα περίχωρα της πόλης. Όταν εισέρχεται ένας νεότερος αφηγητής, η ειρήνη του γέρου διαταράσσεται.

FOR BEST COSTUMES DESIGN to Ali Mardomi

It rains slowly by Saeed Nejati

2015, 15.0’

Η ιστορία συνέβη το 1980 και το θέμα της είναι: ένας δάσκαλος διδάσκει στους μαθητές ποια ελευθερία είναι και πώς να αντέχουν την αδικία.

FOR BEST FILM EDITING to Saeed Nejati & Emad Khodabakhsh & AUDIENCE AWARD

The little boy by Mona A. Shahi

2015, 07.00’

Οι άνθρωποι εγκαταλείπουν μια πόλη υπό τη συνοδεία στρατιωτικών, αλλά ένα μικρό αγόρι δεν θέλει να τους ακολουθήσει, καθώς έχει την δική του αποστολή.

FOR BEST ANIMATION

For sale by Ali Bana`iyan

2017, 14.00’

Honorary distinction

Are you volleyball?! by Mohamad Bakhshi

2017, 14.00’

Μια ιστορία για τους αιτούντες άσυλο που έχασαν την ειρήνη τους κατά τη διάρκεια του πολέμου και αναζητούν μια καλύτερη θέση στον κόσμο για να ζήσουν. Φτάνουν στα σύνορα και ξεκινά η ιστορία.

Honorary distinction

Hostess by Omid Abdollahi

2014, 20.28’

Μια μέσης ηλικίας γυναίκα δέχεται διστακτικά να συμμετάσχει στο νυχτερινό πάρτι του γιου της, αλλά όχι ως επισκέπτης. Είναι η οικοδέσποινα.

Honorary distinction

Icky by Parastoo Cardgar

2016, 05.55’

It is the story of a child living in a land whose people have solved Rubik`s Cube as their head.

Honorary distinction

Animal by Bahman & Bahram Ark

2107, 14.00’

Ένας άνθρωπος που θέλει να περάσει τα σύνορα, μεταμφιέζεται ως κριάρι.

Honorary distinction

Rope by Azar Μansoori

2016, 07,11’

Διηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που ζει σε μια πόλη όπου οι άνθρωποι έχουν σχοινί εκτέλεσης πάνω από το κεφάλι τους.

Ηonorary distinction

Not et by Arian Vazirdaftari

2106, 15.00’

Η Hasti σπουδάζει στο εξωτερικό και οι γονείς της είναι αποφασισμένοι να γιορτάσουν τα γενέθλιά της.

Ηonorary distinction

The fan!? by Mostafa Emami

2015, 5.55’

Ένα μικρό παιδί ανάμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες φιλάθλους στο γήπεδο,ψάχνει κάτι.

Ηonorary distinction

ΑΠΟ 23/5 ΕΩΣ 29/5

ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

STUDIO NEW STAR ART CINEMA
ΣΠΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ 33 ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
Τηλ 210-8640054 –2108220008

18 ΙΡΑΝΙΚΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΜΕ ΕΝΙΑΙΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ 5€

The post Μικρά βραβευμένα κινηματογραφικά διαμάντια από το Ιράν στην Πλατεία Αμερικής. Οι προβολές συνεχίζονται appeared first on screeneye.gr.