13
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
2018
screeneye.gr
No Comments 51 Views

Ο πρώτος κι ο “τελευταίος” άνθρωπος. Στις ταινίες της εβδομάδας ξεχωρίζει η απρόσμενη συνάντηση…

first man-loro

Επιμέλεια-Κριτικές Ιάκωβος Γωγάκης

1 . First Man  (3.5/5)

First-Man-poster

To “ First Man”στηρίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τζέιμς Ρ. Χάνσεν, για μια περίοδο από την καριέρα του αστροναύτη Νηλ Άρμστρονγκ. Τα δικαιώματα για την κινηματογραφική μεταφορά τα είχε ο Κλιντ Ίστγουντ, παραχωρώντας τα στην Universal. Το πρότζεκτ τελικά το υλοποίησε ο νεαρός δημιουργός Ντάμιεν Σαζέλ( Whiplash, La la land).

Η ταινία διαδραματίζεται από το 1961 έως τις 27 Ιουλίου του 1969, δηλαδή, λίγες μέρες αφότου ο   ο Άρμστρονγκ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στο φεγγάρι.

Η οπτική του Σαζέλ,  είναι ο συνδυασμός την επαγγελματική σταδιοδρομία του Άρμστρονγκ (στην ΝΑΣΑ), με την προσωπική του ζωή, έχοντας ταυτόχρονα  μια σημαντική απώλεια να αντιμετωπίσει, την οποία ο Σαζέλ εύστοχα μας την υπενθυμίζει. Η αλληλεπίδραση, επαγγελματικού και προσωπικού κόσμου, μας έφερε στο μυαλό τις ταινίες “ Ελεύθερος Σκοπευτής” και “Hurt Locker”( των Ίστγουντ και Μπιγκελόου αντίστοιχα).

Το γεγονός ότι ο Άρμστρονγκ  κράτησε την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, δεν δίνει πλούσια ερεθίσματα στον Σαζέλ να συνδυάσει στο έργο ισάξια τους δύο κόσμους του Άρμστρονγκ,   ως εκ τούτου η σεναριακή δράση αποτυπώνει έντονα την μία πλευρά. Βέβαια, η οικογενειακή τραγωδία, αφήνει καίρια το στίγμα της, στην προσωπικότητά του και στις επιλογές του και ο σκηνοθέτης, δεν το ξεχνά.

Για τον 33χρόνο σκηνοθέτη, ο Νηλ Άρμστρονγκ ήταν παθιασμένος και ανιδιοτελής. Ήταν παθιασμένος , γιατί ήταν έτοιμος να ρισκάρει ακόμα και την ίδια του τη ζωή, για την επίτευξη ενός συλλογικού οράματος(μετά από πολλά χρόνια ανεπιτυχών προσπαθειών, για να φτάσει το Apollo 11 μέχρι το φεγγάρι) και ανιδιοτελής, όταν είδε το συλλογικό όραμα να καταπατείται από την πολιτική ηγεσία της χώρα( στην ταινία υπάρχει ένα έμμεσο καυστικό σχόλιο για τον Κένεντι), οδηγώντας τον, το 1971, μακριά από την ΝΑΣΑ.

Ο Ράιαν Γκόσλινγκ, διαθέτει τα γνώριμο ύφος του,  όπως το ξέρουμε από τις ταινίες “ Drive” και ο “ Ο Θεός Μόνο Συγχωρεί”, δηλαδή περιορισμένα κοινωνικά χαρακτηριστικά και εσωτερικό πόνο, όπως τα είχε στην πραγματικότητα κι ο Νηλ Άρμστρονγκ. Η αποκάλυψη της ταινίας, έρχεται από την επιλογή,  την πρώτη  γυναίκα του διάσημου αστροναύτη, να την ερμηνεύσει η  Κλερ Φόι, κουβαλώντας μαζί της, την βρετανική θεατρική παιδεία. Ήταν αθόρυβη αλλά  έντονη η  παρουσία της, ισάξια, δίπλα στον φυσικό πρωταγωνιστή.

Ο Ντάμιεν Σαζέλ, έδειξε ότι μπορεί να χειρίζεται καλύτερα στην οθόνη, τις συναισθηματικές μεταπτώσεις του ζεύγους, αλλά και να  αποτυπώνει υπέροχα τις ρομαντικές στιγμές, θυμίζοντας σε κάποια σημεία, το “La la land”.

Την συγκεκριμένη ατμόσφαιρα τροφοδότησαν -ξανά- οι μουσικές επιλογές του Τζάστιν Χόροβιτς, ιδίως σε μια εξαιρετική στιγμή, με ήχους για χορό βαλς, όταν το Gemini 8, έφτασε κοντά στον στόχο του.

2. Loro (3/5)
loro1

To 2015, μετά την ολοκλήρωση της ταινίας του με τίτλο “ Νιότη”, ο γνωστός Ιταλός σκηνοθέτης Πάολο Σορεντίνο,
εκδήλωσε την επιθυμία, να δημιουργήσει ένα έργο για τον πρώην Πρωθυπουργό της Ιταλίας, τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Η κοινή γνώμη της Ιταλίας, συνέχιζε να παρακολουθεί με αμείωτο ενδιαφέρον, τις δικαστικές εξελίξεις, , για την υπόθεση σεξουαλικής συνεύρεσης, του Ιταλού μεγιστάνα, με την ανήλικη πόρνη, ονόματι Ρούμπι.

Ο Σορεντίνο εξειδικεύεται στις σαρκαστικές πολιτικές βιογραφίες( θυμόμαστε το Il Divo για τον Τζούλιο Αντρεότι). Πρόσφατα, ασχολήθηκε και με την τηλεόραση, σε μια σειρά 8 επεισοδίων, για έναν φανταστικό Πάπα, τον Λένι Μπελάρντο.

Επιστρέφοντας στο Loro , o Σορεντίνο, έχοντας υλικό αρκετών ωρών, αποφασίζει να το μοιράσει σε δύο ταινίες των 90 λεπτών περίπου, αλλά στην Ελλάδα προβάλλεται ολόκληρη (150λεπτά).

Όπως αρέσκεται ο Ναπολιτάνος σκηνοθέτης, χρησιμοποιεί τα ζώα σαν ονειρικά σύμβολα( ρινόκεροι,αρουραίοι), εν προκειμένω την κατσίκα της αρχικής σκηνής…και πως αυτή καταλήγει.
Η έναρξη, είναι μεγαλειώδης, έτσι όπως ήταν και η έναρξη στην “ Τέλεια Ομορφιά”. Η ιταλική αριστοκρατία αντικαθίσταται από μια νεοπλουτίστικη αισθητική, όπου κυριαρχούν το σεξ και τα ναρκωτικά.
Βρισκόμαστε στο 2006, όταν ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, χάνει τις εκλογές από τον Ρομάνο Πρόντι. Σε μια βίλα στην Σαρδηνία, απέναντι από αυτήν του Μπερλουσκόνι, ο ένοικός της(ο Σέρτζιο Μόρα) και οι παρατρεχάμενοι του, επιδίδονται σε όργια μέχρι τελικής πτώσης, ενώ η κοκαΐνη είναι πάντα παρούσα. Ο Μόρα χρησιμοποιεί τις πόρνες του, ως δέλεαρ, για να γνωρίσει τον Μπερλουσκόνι και να κλείσει κάποια δουλειά εκατομμυρίων μαζί του, ενώ δίπλα  από ένα κορίτσι του Μόρα, βρίσκεται κι ένας φιλόδοξος πρώην υπουργός.

Ο Μπερλουσκόνι( τον οποίο ερμηνεύει ο Τόνι Σερβίλο), εμφανίζεται στο δεύτερο μέρος, με μια μελαγχολική διάθεση, ως αποτέλεσμα της πολιτικής ήττας, ενώ ταυτόχρονα όλα του πάνε στραβά, επιδιώκοντας να ανασυνθέσει τη δύσκολη σχέση με τη γυναίκα του, τη Βερόνικα Λάριο( χώρισαν το 2010). Τις μικρές χαρές, θα τις βρει στις συναντήσεις με τον εγγονό του.

Ο Σορεντίνο είναι  προσεκτικός στο χειρισμό του θέματος( περισσότερο απο το  Il Divo), πιθανότατα και από το φόβο κάποιας μηνυτήριας αναφοράς. Το γεγονός αυτό, τον αναγκάζει να κινείται στις ράγες μιας ρεαλιστικής αφήγησης, αφήνοντας σε μας, να αντιληφθούμε τις όχι και τόσο δύσκολες αλληγορικές αναφορές. Επίσης τον Μπερλουσκόνι,τον απεικονίζει με ευλαβικότητα, τις στιγμές πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, μοναχικό και γαλήνιο, δεν τον ισοπεδώνει.
Η ταινία του Σορεντίνο, δεν στέκεται στο πρόσωπο, αλλά στην έννοια του “ήθους” και πως  αλληλοτροφοδοτούνται  η  ανηθικότητα του υποκόσμου και η  ανηθικότητα των πολιτικών, την εποχή, είτε του Αντρεότι, είτε  του Μπερλουσκόνι. Ο Σορεντίνο την μεταφέρει-εμμέσως πλην σαφώς- και στους συμπατριώτες του…που την υιοθέτησαν ή την αποδέχθηκαν.
Οι γυναικείοι χαρακτήρες-όπως και σε κάθε ταινία του Σορεντίνο-, τροφοδοτούν τους κεντρικούς αντρικούς( Κάσια Σμούτνιακ και Σοφία Ρίτσι). O εξαιρετικός Ρικάρντο Σκαμάρτσιο αποτελεί την κατεξοχήν διεφθαρμένη φιγούρα κι ο “μασκαρεμένος” Τόνι Σερβίλο τον πολιτικό,  που ψάχνει τις ισορροπίες του εσωτερικού του κόσμου, μετά από μια μεγάλη ήττα.

 

3. Longing (2.5/5)

longing

Η ξαφνική αποκάλυψη, πως είναι ο  πατέρας ενός 20χρόνου αγοριού- που μόλις έχει χάσει τη ζωή του σε τροχαίο ατύχημα- θα δώσει το έναυσμα στον Αριέλ,  να ανακαλύψει την προσωπικότητα του νεκρού παιδιού του, ψάχνοντας να ενώσει τα διάσπαρτα κομμάτια της προσωπικότητας του γιου του, μέσα από τις αφηγήσεις της μητέρας, αλλά και μέσα από τις  σχέσεις που έχει αναπτύξει το παιδί του στο κολέγιο.

Η ταινία ανήκει στον Ισραηλινό Σαβί Γκαμπιζόν, έχοντας στα χέρια του, ένα πολύ πρωτότυπο κείμενο. Ο πατέρας ξεκινάει από το 0 και σταδιακά  ανακαλύπτει και το δικό του εαυτό, εκείνες τις μέρες που ψάχνει εναγωνίως  το νήμα των προσωπικών ιστοριών του παιδιού του. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, είναι γεμάτη με τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις της ισραηλινής κοινωνίας, ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο του έργου. Ό,τι χτίζει για μία και πλέον ώρα, το γκρεμίζει με τη  σουρεαλιστική διάσταση του εικονικού  γάμου του δικού του νεκρού αγοριού κι ενός κοριτσιού που αυτοκτόνησε. Η έντονη δραματοποίηση της συγκεκριμένης  ενέργειας, δεν δίνει καμία κινηματογραφική αξία και δυναμική, δείχνει έλλειψη αφηγηματικών ιδεών-και προσγειώνει απότομα το δημιούργημά του. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αναλαμβάνει ο Shai Avivi, ένας γνωστός ισραηλινός κωμικός, όπου με ευχέρεια, έφερε εις πέρας, έναν ρόλο, έξω από τα γνώριμά του πεδία.

 4. Δύσκολες ώρες στο Ελ Ροαγιάλ(2.5/5)

BAD-TIMES-AT-THE-EL-ROYALE_POSTER-e1535472118923

Κάτι από τη δόξα των κλασικών ταινιών νουάρ και κάτι από την αποτύπωση των εγκλημάτων από τις πρώτες ταινίες του Κουεντίν Ταραντίνο, επιθυμεί να ενώσει ο Αμερικανός σεναριογραφός και σκηνοθέτης Ντρου Γκοντάρντ  (Cabin In The Woods, 2011), φέρνοντας μαζί του, ένα ιντριγκαδόρικο σενάριο, το οποίο ξεδιπλώνει από πολλές γωνίες και φλασμπακ, όπως συμβαίνει σε όλες τις ταινίες του είδους. Χαμηλός φωτισμός, η βροχή που πέφτει ασταμάτητη, συνδέονται με το μυστήριο και την απληστία των 7 “προσωπικοτήτων “, που καταφθάνουν στο ξενοδοχείο Ελ Ροαγιάλ. Σχεδόν όλοι, είναι κάτι άλλο, από αυτό που είναι στην πραγματικότητα, όπως επί παραδείγματι ο απατεώνας Ντογκ ο Κέλι, ντυμένος σαν ιερέας( Τζεφ Μπρίτζες), ενώ τρομερή φιγούρα στην ταινία  είναι  κι ο Λιούις Πάλμάν( ερμηνεύοντας τον διευθυντή του ξενοδοχείου). Την femme fatal , ερμηνεύει η Ντακότα Τζόνσον.

Το “λαβράκι”της μεγάλης σε διάρκειας ταινίας(140 λεπτών), είναι η ερμηνεία της 31χρόνης βρετανίδας  Σίνθια Ερίβο( εξαιρετική και στο τραγούδι, όπως την ακούμε acapella σε 1-2 στιγμές), όπου συνεπικουρείται από τον σταθερό και γοητευτικό  Τζεφ Μπρίτζες. Όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της ταινίας, έχουν μια υπερβολή και τα δεκάδες πισωγυρίσματα(μετρήσαμε καμιά 30αρία) δεν συνεισφέρουν, στην δημιουργία ενός ορθά δομημένου νεό- νουάρ θρίλερ.

 

Κυκλοφορούν επίσης οι ταινίες

5. Το Κτήνος (2/5)

6. Journeyman (1.5/5)

7. Το Τρίτο Έγκλημα

8. Peppermint (1/5)

 

 

 

 

RELATED ARTICLES

Επικοινωνία
Γενικό e-mail επικοινωνίας screeneyefilm@gmail.com Για αποστολή δελτίων τύπου κινηματογραφικών εκδηλώσεων cine-events@screeneye.net
Εγγραφείτε στο Newsletter μας
Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας για να μαθένετε πρώτοι τα τελευταία νέα μας!

Back to Top