Με Χρυσό Λέοντα για τη συνολική προσφορά του στον κινηματογράφο θα τιμηθεί ο Γάλλος σκηνοθέτης Μπερτράν Ταβερνιέ στο 72^ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βενετίας.

Την απόφαση πήραν τα μέλη του συμβουλίου της Μπιενάλε της Βενετίας, ύστερα από πρόταση του διευθυντή του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Βενετίας, σκηνοθέτη Αλμπέρτο Μπαρμπέρα. Στην πρότασή του ο Μπαρμπέρα περιέγραψε τον Ταβερνιέ ως «έναν ολοκληρωμένο, ενστικτωδώς αντι-κομφορμιστή, σταθερά εκλεκτικό δημιουργό.»

Ο Ταβερνιέ στο παρελθόν έχει παρουσιάσει δύο ταινίες του στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Βενετίας, ενώ στο φεστιβάλ του Βερολίνου έχει κερδίσει την αργυρή άρκτο το 1974 και την χρυσή το 1995. Μεταξύ άλλων σημαντικών βραβείων έχει τιμηθεί και με βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ των Καννών το 1984.

Εκτός από το τιμητικό βραβείο, θα είναι φέτος και ο φιλοξενούμενος σκηνοθέτης στο τμήμα Venice Classics όπου θα του δοθεί η ευκαιρία να παρουσιάσει μια σειρά σπάνιων, ξεχασμένων ή υποτιμημένων ταινιών.

Το 72^ο Φεστιβάλ Βενετίας θα διαρκέσει από τις 2 εώς τις 12 Σεπτεμβρίου του 2015.

The post Το Φεστιβάλ Βενετίας τιμά τον σκηνοθέτη Μπερτράν Ταβερνιέ appeared first on screeneye.gr.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του ’13 στο Φ. Βερολίνου

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

O Ούλριχ Ζάιντλ αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση κινηματογραφιστή, προερχόμενος από τη φημισμένη σχολή τηλεόρασης και κινηματογράφου της Βιέννης. Ο 61χρονος σκηνοθέτης έχει γυρίσει αρκετά ντοκιμαντέρ, αλλά έγινε γνωστός με τις «Σκυλίσιες Μέρες» που προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης διχάζοντας τους πάντες. Ήρθε η ώρα να ξεπεράσει αυτό το έργο ορόσημο, με μια δυνατή τριλογία γυναικείων χαρακτήρων όπου η καθεμία βρίσκεται αντιμέτωπη με τα προσωπικά της αδιέξοδα.  

Η συνέντευξη που μας παραχώρησε πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο στο Φεστιβάλ Βερολίνου, με τους διοργανωτές να τον τιμούν για τη συνεισφορά του στην 7^η τέχνη.

Ο αξιότιμος κύριoς Ζάιντλ είναι ο δεύτερος σκηνοθέτης όλων των εποχών που μέσα σε ένα χρόνο που βλέπει τρεις ταινίες του να διαγωνίζονται στα τρία μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης. Ο πρώτος ήταν ο Κριστόφ Κισλόφσκι με την τριλογία των Χρωμάτων.

Μας λέει: « Η τριλογία του Παραδείσου ήταν ένα μακρύ ταξίδι, που διήρκησε τέσσερα χρόνια -μια διαδικασία ενός βήματος μπροστά κι ενός πίσω μέχρι να βρω και την τελευταία λεπτομέρεια. Όταν αυτό επιτεύχθηκε τότε αποφάσισα ν’ αλλάξω τελείως τον αρχικό προγραμματισμό μου και αντί για τρεις ιστορίες σε μία ταινία, να δημιουργήσω μια αυτοτελή τριλογία. Εκ του αποτελέσματος ήταν μια σωστή επιλογή».

Τον ρωτήσαμε για την πρωτοφανή απήχηση που είχε το συγκεκριμένο εγχείρημα που θεωρείται ως η πιο εμπορικά επιτυχημένη κινηματογραφική του δουλειά.

« Δεν με απασχολεί το πως θα γίνω αρεστός στο κοινό. Θέλω αγγίξω τον κόσμο με τον αληθινό ρεαλισμό των ιστοριών, που ενίοτε ενοχλούν κι ενίοτε  παρερμηνεύονται. Η συγκεκριμένη τριλογία ξεκινά με τον διαφορετικό τρόπο που αντιμετωπίζουν τα δύο φύλα τον σεξοτουρισμό, το δεύτερο μέρος επανατοποθετεί το ζήτημα της πίστης και το τρίτο καταλήγει σε ένα συμπέρασμα. Είναι τρεις ταινίες απόλυτα αληθινές  για τις πεποιθήσεις των ανθρώπων αλλά και για τα χαρακτηριστικά της σημερινής εποχής που τους θέλουν να είναι μόνοι αντιμέτωποι με τα προβλήματα τους».

Τι απαντάει όταν τίθεται το θέμα του γυναικείου φύλου και τις κατηγορίες που του προσάπτονται περί μισογυνισμού; Απαντάει με χιούμορ και διπλωματικά.

«Τα θέματα των ταινιών μου είναι πάντοτε ρεαλιστικά, αγγίζουν δύσκολα κοινωνικά και προσωπικά προβλήματα,  που μπορεί να φέρουν κάποιους θεατές σε δύσκολη θέση. Το κατανοώ. Υπήρξαν κριτικοί στην Αυστρία που όταν είδαν τα «Καλά Νέα» ή τις «Σκυλίσιες Μέρες» άρχισαν να περιφέρονται δεξιά κι αριστερά λέγοντας διάφορα. Αργότερα μερικοί, άλλαξαν γνώμη και έγιναν θαυμαστές των ταινιών μου. Πιστεύω ότι αυτοί που αντιδρούν αρνητικά είναι αυτοί που φοβούνται την αλήθεια και τα μηνύματα των έργων αυτών».

Μας έδωσε τη δική του άποψη για το γεγονός πως ομάδα κριτικών σύγκρινε τη τριλογία του «Παραδείσου» με αυτήν του Κριστόφ Κισλόφσκι των «Χρωμάτων», σαν να ήθελε ο Ζάιντλ να αποτίσει φόρο τιμής στο μεγάλο πολωνό δημιουργό.

« Θαυμάζω τον Κισλόφσκι για την ανεκτίμητη  συνεισφορά του στην 7^η τέχνη αλλά δεν είχα ποτέ επηρεαστεί από το έργο του, κι εδώ στα τρία μέρη ισχύει το ίδιο. Αν ήθελε κανείς να βρει επιρροές, αυτές είναι από τον μεγάλο δάσκαλο Παζολίνι αλλά και από τους Μπουνιούελ, Κασσαβέτη, Ταρκόφσκι, Ντράγιερ ίσως και  Μπέργκμαν».

Για τον τρόπο που καθοδήγησε τις τρεις πρωταγωνίστριες των « Παραδείσων» Margarete Kiesel Maria Hofstätter, Melanie Lenz, ο επιτυχημένος σκηνοθέτης  ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικός για τη μέθοδο που ακολουθεί.

« Η διαδικασία επιλογής των βασικών χαρακτήρων είναι δύσκολη και χρονοβόρα. Όταν αυτή ολοκληρωθεί τότε το πρόσωπο που κτίζεται πάνω του το έργο, χωρίς να έχει στα χέρια του όλα τα κομμάτια του σεναρίου, ξεκινάει να πειραματίζεται και να αυτοσχεδιάζει, για να μπορέσει να διεισδύσει στην ατμόσφαιρα του ρόλου και της ταινίας. Όταν ξεκινήσουν τα γυρίσματα ο ηθοποιός έχει ήδη βρει την ισορροπία του ρόλου του, κι είναι μετά εύκολο για τον σκηνοθέτη να τον κατευθύνει στις υποκριτικές λεπτομέρειες που απομένουν».

Δεν θα μπορούσε να μην ερωτηθεί ο Ουλριχ Ζάιντλ για το πεσιμιστικό στοιχείο που προβάλλεται  έντονα στον αυστριακό κινηματογράφο κι από τον ίδιο,  κι από  τον συμπατριώτη του Μίκαελ Χάνεκε.  

«Θα μιλήσω για τον εαυτό μου,  γιατί απλούστατα  δεν λειτουργούμε σαν ομάδα όλοι οι αυστριακοί σκηνοθέτες. Η κοινωνία στην Αυστρία είναι συντηρητική, γεμάτη ψυχώσεις που αρνείται  το παρελθόν της. Είναι κατά βάση μια αυταρχική κοινωνία.  Ο Χάνεκε συμφωνεί με αυτό. Στις ταινίες μου καταγράφω αυτά που βλέπω, κι ότι ακούω από τον περίγυρό μου. Σε αντίθεση με τον Χάνεκε το δικό μου είναι κατεξοχήν ρεαλιστικό σινεμά. Θέλω να δείξω ακριβώς αυτό που συμβαίνει , το οποίο μπορεί να εκληφθεί κι ως πεσιμιστικό αλλά είναι αληθινό- απόλυτα ρεαλιστικό».

Ο «Παράδεισος της Πίστης» που βγαίνει στους κινηματογράφους στις 26/9 ,  αποτελεί το δεύτερο από  τα τρία μέρη των «Παραδείσων»( Αγάπης, Πίστης, Ελπίδας).

“Στο Φεστιβάλ Βενετίας το 2012 όταν προβλήθηκε το έργο  , ιταλίδες θεούσες περικύκλωσαν τη Μόστρα αποκαλώντας τον δημιουργό βλάσφημο και άθεο”.

The post Ούλριχ Ζάιντλ appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 115′ Αυστρία2013 , Γλώσσα: Γερμανικά

του Ούλριχ Ζάιντλ

Ίσως το πιο  ώριμο και βαθυστόχαστο φιλμ του  σημαντικού αυστριακού σκηνοθέτη Ούλριχ Ζάιντλ , ο  « Παράδεισος της Πίστης » αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας τολμηρής τριλογίας που εισέρχεται στην ιδιόμορφη ψυχοσύνθεση του γυναικείου φύλου. Ταυτόχρονα , με κομψό τρόπο στηλιτεύει τα κοινωνικά υποκατάστατα των ανθρώπινων αδιεξόδων,  και χρησιμοποιεί παραδείγματα όπως είναι ο αγοραίος έρωτας( Παράδεισος -Έρωτας)  και τώρα εδώ (Παράδεισος- Πίστη) τη συναισθηματική συνάντηση της ηρωίδας του με τον Χριστιανισμό-Καθολικισμό,  που λειτουργεί ως η καθημερινή της εξάρτηση και η παθολογική της εμμονή.

Ο σκηνοθέτης με το έργο  αυτό στοχοποιήθηκε από διάφορες θρησκευτικές οργανώσεις που έσπευσαν το καλοκαίρι του 2012 στο Φεστιβάλ Βενετίας , με δριμύτητα να τον αποδοκιμάσουν, έχοντας κατά νου μια συγκεκριμένη σκηνή του έργου, που ρίχνει λάδι στη φωτιά, αλλά και το εξίσου προκλητικό ντοκιμαντέρ « Χριστέ μου, εσύ ξέρεις» του 2003.

Όπως γράψαμε κατά την έξοδο στις αίθουσες του πρώτου μέρους της τριλογίας, ο Ζάιντλ γίνεται ηθελημένα προβοκάτορας, ίσως επιδιώκει κι ο ίδιος να παρερμηνεύεται ως απατεώνας του φακού, μισογύνης και βλάσφημος . Αλλά η αλήθεια δεν είναι ακριβώς αυτή.

Η Άννα Μαρία  προσεύχεται και παρακαλεί τον Χριστό για συγχώρεση. Στη συνέχεια θα αυτόμαστιγωθεί με ένα μεταλλικό ζωνάρι. Την κάπως παρανοϊκή έναρξη θα την ακολουθήσει λίγο αργότερα μία ακόμη σκηνή, όταν η σεμνότυφη ηρωίδα θα  κάνει το γύρο του σπιτιού της γονατιστή , υμνώντας τον Θεό. Είναι τεχνικός μαστογράφος αλλά την βλέπουμε με ένα αγαλματίδιο της Παναγίας να τριγυρνά από πόρτα σε πόρτα  ως ιεραπόστολος του Χριστιανισμού.

Υπάρχει και σύζυγος , μουσουλμανικής καταγωγής,  ο οποίος επιστρέφει  ξαφνικά στη ζωή της έπειτα από απουσία κάποιων χρόνων. Είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Η Άννα Μαρία σαν να έχει υποστεί απώλεια μνήμης θα τον αντιμετωπίσει ως ξένο που θέλει να διαταράξει τη σχέση της με τον Ιησού Χριστό.

Η ψυχωτική θρησκευτική της εξάρτηση κι από την άλλη η απαίτηση του συζύγου  της  να επιστρέψουν στην προτέρα κατάσταση,  θα σπείρει ανέμους και θα θερίσει θύελλες.

Ο Ούλριχ Ζάιντλ είναι πραγματικά « διαβόλου κάλτσα» γιατί αυτό που θα επιτύχει εδώ είναι η μεταφορά στο γυαλί ενός καλά οργανωμένου πλέγματος προσωπικών του πεποιθήσεων που ξεκινάνε  από το απλουστευμένο που το λέμε όλοι « Ο καθένας κουβαλάει το δικό του σταυρό» , και συνεχίζουν με τις  πιο πολυσύνθετες θεωρίες του Νίτσε και του Γιούνγκ περί κρίσης των ατομικών ταυτοτήτων στη σύγχρονη εποχή, και το αποκούμπι της θρησκευτικής πίστης που μπορεί να πάρει το χαρακτήρα του απόλυτου φανατισμού.

Ο σκηνοθέτης αφήνει την ημι- ντοκιμενταρίστικη αφήγηση  που χαρακτήρισε το πρώτο μέρος αλλά διατήρησε τους δικούς του ούτω καλούμενους « Πίνακες Ζάιντλ» που έχουν να κάνουν με τον τρόπο που στήνει τη κάμερα  μέσα σε κλειστούς χώρους σταθερά πάνω στα κεντρικά πρόσωπα.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν μπορούν ξεκάθαρα να προσδιοριστούν ,που πήγε το μυαλό μας στην αριστουργηματική « Αγάπη» του συμπατριώτη του Μίκαελ Χάνεκε, δύο έργα που γυρίστηκαν με διαφορά μερικών μηνών.

Η ηθοποιός Μαρία Χοφστάτερ  επιλέχθηκε συνειδητά από τον δημιουργό  για να ερμηνεύσει τον πιο πολύπλοκο ρόλο  της τριλογίας, γιατί διαθέτει υποκριτικά χαρίσματα υψηλού επιπέδου που διευκόλυναν το έργο του σκηνοθέτη για να αποκαλύψει πλήρως  τα διάφορα επίπεδα ανάγνωσης του σημαντικού του έργου.

Ο «Παράδεισος της Πίστης» από 26/9 στους κινηματογράφους απο Feelgood Entertainment. Κέρδισε το ΕιδικόΒραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βενετίας 2012 και το βραβείο «Cinem Avvenire » στο ίδιο Φεστιβάλ . Το τελευταίο μέρος της τριλογίας ο « Παράδεισος της Ελπίδας» θα βγει σύντομα στις αίθουσες.

The post Ο Παράδεισος της Πίστης appeared first on screeneye.gr.

( Μέρος Α)

  Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

«Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο, ετήσιο Φεστιβάλ της Αθήνας. Ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι.{…} Οι Νύχτες Πρεμιέρας απευθύνονται αποκλειστικά στο μεγάλο και ανήσυχο σινεφίλ κοινό της Αθήνας».

Αυτά έγραφε στο σημείωμά του ο αείμνηστος διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ Γιώργος Τζιώτζιος, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου φεστιβάλ (15-24/9/1995). Τα επόμενα χρόνια τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν. Οι Νύχτες Πρεμιέρας  έγιναν το κατεξοχήν κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, μαζεύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερο κόσμο.

Σε μια ιστορική αναδρομή 19 ετών θυμόμαστε τα highlights των προηγούμενων διοργανώσεων και τα χωρίζουμε σε δύο μέρη.

1995  

Η προβολή της ταινίας «Πριν το Ξημέρωμα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, με τους Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, που αποτέλεσε την πρώτη από τις τρεις ταινίες -η τρίτη, «Πριν τα Μεσάνυχτα», προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι με παρόντες τους συντελεστές.

Το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και ηθοποιό Εντ Γουντ (1924-1978): «Όλη του ζωή ήταν μια αργή αποσύνθεση, μια απελπισμένη προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων και δημιουργικών διεξόδων, που κράτησε δύο δεκαετίες» έγραφε το σημείωμα του προγράμματος του φεστιβάλ. Προβλήθηκε η ταινία του «Μια Νύφη για το Τέρας» και «EdWood» του Τιμ Μπάρτον με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ.

1996

H προβολή της ταινίας του 26χρονου ανερχόμενου τότε Πολ Τόμας Άντερσον «Hard Eight» με τους Φίλιπ Μπέικερ Χολ, Τζον Ράιλι, Γκουίνεθ Πάλτροου και Σάμιουελ Τζάκσον.

Το αφιέρωμα στις ταινίες μικρού μήκους της Τζέιν Κάμπιον (Μαθήματα Πιάνου), της πρώτης γυναίκας κινηματογραφίστριας που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Οι ταινίες της είχαν προβληθεί στο ντεμπούτο της στο φεστιβάλ Καννών το 1986. Πρόκειται για τις: «Peel, A Girl’s Own Story» και «Passionless Moments».

1997

Εκτός από ταινίες με πρωταγωνιστές μεγάλους χολιγουντιανούς αστέρες, όπως το «Πέμπτο Στοιχείο» με τον Μπρους Γουίλις του Λικ Μπεσόν, το «She’s So Lovely»  του Νικ Κασσαβέτης με τους Σον Πεν και Ρόμπιν Ράιτ και το «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», με τους Κιμ Μπέισιντζερ, Κέβιν Σπέισι, Ράσελ Κρόου και Γκάι Πιρς, το φεστιβάλ φιλοξένησε το αριστούργημα του Μίκαελ Χάνεκε Funny Games.

«Προσπαθώ να βρω τρόπους να αναπαραστήσω τη βία όπως πραγματικά είναι: ακατανόητη. Δείχνω τη βία όπως είναι στ’ αλήθεια: Πόνος και παραβίαση των άλλων» δήλωνε τότε ο σκηνοθέτης. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Τελικά ο Χάνεκε κέρδισε εις διπλούν στο μέλλον, για τη «Λευκή Κορδέλα» (2009) και το «Αγάπη» (2012).

Ακόμη προβλήθηκε η πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, «Tesis» με πρωταγωνίστρια την Αν Τόρεντ στο ρόλο της Άντζελας, της φοιτήτριας δημοσιογραφίας που βρέθηκε μπλεγμένη σε μια σκοτεινή υπόθεση μετά τη δολοφονία του καθηγητή της. Η ταινία απέσπασε 7 βραβεία Goya. Η πορεία του σκηνοθέτη αποδείχθηκε σημαντική («Οι Άλλοι», «Η Θάλασσα μέσα μου»).

Το αφιέρωμα στις ταινίες «Tromeo and Juliet»  και «The Toxic Avenger»  της εταιρείας Troma Entertainment των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερτς που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα 80’s και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για σκηνοθέτες όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Πίτερ Τζάκσον και ο Κέβιν Σμιθ.

1998

Στις ειδικές προβολές συμπεριλήφθηκε η καλύτερη ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι (και βραβευμένη με τρία Όσκαρ) «Η Ζωή είναι Ωραία», αλλά και το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» που ανέδειξε την Κάμερον Ντίαζ.

Στην ίδια κατηγορία προβλήθηκε το «Φόβος και Παράνοια» στο Λας Βέγκας του Τέρι Γκίλιαμ (12 Πίθηκοι) με τους Τζόνι Ντεπ, Μπενίσιο ντελ Τόρο και Έλεν Μπάρκιν.

Η προβολή της μυθικής ταινίας του Ζαν Εστάς που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων όταν κέρδισε το Ειδικό βραβείο στις Κάννες το 1973. Πρόκειται για το «Η Μαμά και η Πουτάνα» που στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε την αίγλη ενός καλτ αριστουργήματος.

1999

Στις ειδικές προβολές του φεστιβάλ φιλοξενήθηκε μία από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά, το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» του Ρότζερ Μίτσελ με τους Τζούλια Ρόμπερτς και Χιου Γκραντ.

Στο πανόραμα ταινιών προβλήθηκε η «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά», η σουρεάλ κωμωδία του Πάνου Κούτρα με τους Γιάννη Αγγελάκη, Θέμιδα Μπαζάκα, Χρήστο Μάντακα, κα.

Αφιέρωμα στον Όρσον Γουέλς («Πολίτης Κέιν») με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Δουλεύοντας με τον Όρσον Γουέλς» και των ταινιών του «Μάκβεθ», «Οθέλλος», «Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου», «Η Πηγή της Νιότης», «Ο Κύριος Αρκάντιν», «Οι Υπέροχοι Άμπερσονς».

Αφιέρωμα στον Ντάριο Αρτζέντο: «Το Πουλί με τα Κρυστάλλινα Φτερά»,» Τρόμος στην Όπερα», «Βαθύ Κόκκινο», «Το σύνδρομο του Σταντάλ», «Τενέμπρε, Φαινόμενα», «Το Φάντασμα της Όπερας».

2000

Η προβολή της ταινίας «Αυτόχειρες Παρθένοι» (με τους Τζέιμς Γουντ, Κίρστεν Ντανστ, Κάθλιν Τέρνερ, Τζος Χάρτνετ), της πρώτης ταινίας της Σοφίας Κόπολα, της ανερχόμενης τότε κόρης του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Το αφιέρωμα στους Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρεσμπέργκερ, που ίδρυσαν το δημιουργικό δίδυμο των Archers και χάραξαν θριαμβευτική σκηνοθετική πορεία από το 1940 μέχρι το 1950. Το έργο τους εκτιμήθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν σκηνοθέτες όπως ο Σκορσέζε, ο Κόπολα, ο Κιούμπρικ και ο Σπίλεμπεργκ βοήθησαν να πάρει τη θέση που του αξίζει. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Ζήτημα ζωής και θανάτου», «Ο Ηδονοβλεψίας», «Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Μαύρος Νάρκισσος», «Μια Ιστορία του Καντερμπούρι», «Η Ζωή και ο Θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ»  και «Ο Κλέφτης της Βαγδάτης».

2001

Η ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Σάντανς εκείνη τη χρονιά και έφερε στο προσκήνιο τον ώριμο πια Ράιαν Γκόσλινγκ. Ο «Πιστός» του Χένρι Μπιν αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού που έρχεται σε σύγκρουση με την εβραϊκή του παιδεία, αρνείται το παρελθόν του και προσχωρεί σε μια νεοφασιστική οργάνωση για να μετατραπεί σταδιακά σε ιδεολογικό της καθοδηγητή.

H «Σαρκική Εξάρτηση»: Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου της ίδιας χρονιάς, ταινία του Πατρίς Σιρόμ περιγράφει το βάθος του ανθρώπινου πάθους και το μεγαλείο της εσωστρέφειας.

«Η Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου»: Στο ξεκίνημα του, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) δημιούργησε μια ταινία που επιχειρεί να εξηγήσει την υπόσταση ενός φαντάσματος (δεν προκαλεί έκπληξη η συμμετοχή του στη συνέχεια ως παραγωγός σε ταινίες όπως το «Ορφανοτροφείο» και το «Μη Φοβάσαι το Σκοτάδι»). Τώρα επιστρέφει με το «Pacific Rim», εξερευνώντας αυτή τη φορά τον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας.

Αφιέρωμα στους Αδερφούς Μαρξ που επαναπροσδιόρισαν το είδος της κωμωδίας. Προβλήθηκαν ταινίες τους από το 1930-35: «Animal Crackers», «Monkey Business», «Horse Feathers», «Duck Soup», «A Night at the Opera».

2002

Προβλήθηκε η ταινία της Lynne Ramsay«Morvern Callar» με πρωταγωνίστρια τη Σαμάνθα Μόρτον. Η ταινία είχε αποσπάσει δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. Πέρασαν ωστόσο 9 χρόνια μέχρι η σκηνοθέτιδα να επιστρέψει πίσω από τις κάμερες, στο “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”.

Ακόμη προβλήθηκε η ταινία «Μη Αναστρέψιμος» του Γκασπάρ Νοέ (με τους Μόνικα Μπελούτσι και Βενσάν Κασέλ) που ήταν και προσκεκλημένος στο φεστιβάλ.

Αίσθηση προκάλεσε και το Αργεντίνικο δράμα «Εννέα Βασίλισσες»  που αποτέλεσε το ντεμπούτο του Φαμπιάν Μπιελίνσκι.

2003

To «Όλα τα αληθινά κορίτσια» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν με τους Πολ Σνάιντερ, Ζόι Ντεσανέλ και Πατρίσια Κλάρκσον αποτέλεσε τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα και μία υπόσχεση ότι πρόκειται να δούμε πολλά από αυτόν. Ο σκηνοθέτης συζητήθηκε θετικά και φέτος με τη συμμετοχή της ταινίας του «Joe» (με τον Νίκολας Κέιτζ) στο φεστιβάλ Βενετίας.

To «Fear X»: Η τρίτη ταινία του πολλά υποσχόμενου τότε Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν («Drive, «Only God Forgives ») έφερε και τον ίδιο στην Αθήνα, ως προσκεκλημένο στην προβολή της ταινίας του. Η ταινία ήταν «περισσότερο μια σπουδή πάνω στην απώλεια και λιγότερο ένα θρίλερ με εύκολα τρικ εντυπωσιασμού».

Αφιέρωμα στην Χρυσή Εποχή των αδερφών Σάο που έχτισαν ένα μεγαλειώδες στούντιο τη δεκαετία του 50, κατακτώντας την αγορά και επηρεάζοντας ανεξίτηλα το σινεμά δράσης. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Έλα να πιεις μαζί μου» (1966), «Το Χρυσό Χελιδόνι» (1968), «Κρυφές εξομολογήσεις μια κινέζας αυλικού» (1972), «Χρυσός Λωτός» (1974), Η «36^η αίθουσα των σαολίν» (1978).

Αφιέρωμα στον Ζαν Κοκτώ (1889-1963): «Το Αίμα του ποιητή», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Ο Δικέφαλος Αετός», «Οι Τρομεροί Γονείς», «Ορφέας», «Η Διαθήκη του Ορφέα». «Είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια» είχε δηλώσει.

The post Αναδρομή στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”1995-2004″ appeared first on screeneye.gr.

Ο  βρετανός Τζόναθαν Γκλέιζερ επιστρέφει στο Λίντο της Βενετίας περίπου δέκα χρόνια μετά από τη τελευταία του ταινία, τη μεταφυσική « Γέννηση» του 2004 με πρωταγωνίστρια τότε την Νικόλ Κίντμαν.

Χωρίς να μπορώ να ισχυριστώ ότι με μαγεύουν οι ταινίες του, αναγνωρίζω το ιδιαίτερο του στυλ και το κινηματογραφικό του ταπεραμέντο, που διερευνά (όπως καλή ώρα) τα ψυχικά συναισθήματα, την έννοια του ανθρώπινου χάους και της μοναξιά, με ένα μοναδικό σινεφίλ τρόπο.

Τα στοιχεία αυτά τα είδαμε μπερδεμένα στη « Γέννηση», θα τα δούμε λίγο πιο ξεκάθαρα   στο «Under the Skin», το οποίο είναι προσαρμογή ενός γνωστού μυθιστορήματος. Επιλέγει για μία ακόμη φορά μια γνωστή μορφή του εμπορικού σινεμά, την Σκάρλετ Γιόχανσον, για να την μεταμορφώσει μελαχρινή, και να της δώσει έναν μεταφυσικό ρόλο, υποδυόμενη ένα  ρομπότ που ψάχνει για άντρες-θύματα, χωρίς να υπάρχει υπόνοια σεξουαλικών κινήτρων. Το όμορφο πλάσμα ψάχνει υλικό γενετικό, είναι εντολοδόχος μιας επιστημονικής εξωγήινης έρευνας.

Φοράει πάντα μαύρα γυαλιά για να κρυφτεί το σχήμα των ματιών της,  και ψεύτικα στήθη ως σαγηνευτικό μέσον. Στους σκοτεινούς δρόμους της Σκωτίας το αμάξι της θα σταματήσει πολλές φορές για να μεταφέρει κάποιο από τα θύματα της.

Χρειάζεται να προχωρήσει αρκετά η ταινία για να αντιληφθούμε αυτή τη πλοκή που μόλις περιγράψαμε. Στα πρώτα 20 λεπτά ο Γκλέιζερ παίζει το δικό του γνωστό οπτικό παιχνίδι, χρησιμοποιώντας ένα ευρύ φάσμα τεχνικών μέσων. Παρατηρήσαμε στην έναρξη,  τη χρήση μακρινών shots , ιδίως στις σκηνές των άγριων τοπίων της φύσης, τα οποία θα μετατραπούν αργότερα σε ασφυκτικά κοντινά, όταν η ηρωίδα θα αρχίσει τη περιδιάβαση της για εξεύρεση των ανυποψίαστων θυμάτων της.

Πρέπει να αναφερθεί ότι ο Γκλέιζερ αν και πέρασε μια δεκαετία κινηματογραφικής απραγίας, εξακολουθούν να τον σαγηνεύουν τα φωτογραφικά ομιχλώδη πλάνα, ταυτόχρονα και οι κινηματογραφικές σιωπές, εξού και η απουσία μακρόσυρτων διαλόγων από την αρχή μέχρι και το τέλος της ταινίας.  Όλο αυτό έχει βεβαίως τη σημασία του γιατί δεν μιλάμε πια για ένα επιδερμικό έργο επιστημονικής φαντασίας, αλλά καθαρά υπαρξιακό, που βάζει το κοινό σε μια διαδικασία να σκεφτεί τους συμβολισμούς που έχουν να κάνουν με τη κοινωνική βία, το χάος και την μοναξιά.

Το έργο με τον τρόπο που σκηνοθετείται αποδεικνύεται ιδανικό για την ηθοποιό που θα ερμηνεύσει το εξωγήινο ον, με την Σκάρλετ Γιόχανσον να αρπάζει την ευκαιρία που της έδωσε ο Γκλέιζερ στον πιο σινεφίλ ρόλο της καριέρας της.

The post Under the Skin του Τζόναθαν Γκλέιζερ: Κριτική απο Φεστιβάλ Βενετίας appeared first on screeneye.gr.

Μία μέρα μετά την επίσημη προβολή του « Miss Violence» , το όνομα του Αλέξανδρου Αβρανά συζητείται όσο λίγα, εδώ  στη Μόστρα της Βενετίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι φίλοι μου  δημοσιογράφοι που καλύπτουν το φεστιβάλ για ξένα μέσα,  ζητούν να μάθουν περισσότερα  για τον 37χρονο Λαρισαίο. Η ταινία του άρεσε , ταυτόχρονα δίχασε, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που συνέβη  3 χρόνια πριν με το « Attenberg», και  2 χρόνια  πριν με τις  « Άλπεις».

Ο Αβρανάς   επαναφέρει το θέμα της οικογένειας,   αφήνει κατά μέρος του έντονους συμβολισμούς όλων των προγενέστερων ταινιών που διαπραγματεύονται το ίδιο θέμα, γίνεται ευθύς, ξεκάθαρος, και περισσότερο επιθετικός.Υπάρχει όμως ένα ερώτημα, αν όλο αυτό που βλέπουμε είναι σαν θέμα κάτι σύγχρονο ή κάτι ξεπερασμένο. Αν επίσης πετυχαίνονται οι επιθυμητοί συμβολισμοί της βίας σε όλα τα επίπεδα( πολιτικοί και κοινωνικοί).

Το έργο ανοίγει με την πολυμελή οικογένεια στο σπίτι, κάπου έξω από την Αθήνα, σε στιγμή επιτηδευμένης ευφορίας αναμνηστικών φωτογραφιών,  και με μια τούρτα γενεθλίων στο τραπέζι. Η μουσική  υπόκρουση παίζει Λέοναρντ Κόεν και το «Dance Me to The End of Love». Η μικρή Αγγελική ξαφνικά  πηδάει από το μπαλκόνι, και ουσιαστικά απ’ εκει και πέρα ο σκηνοθέτης και συν-σεναριογράφος έχοντας στο μυαλό του όλα τα κομμάτια του πάζλ, τα ανασύρει, με τον πιο περίτεχνο τρόπο.

Το βάρος των επόμενων ημερών μετά την αυτοκτονία  θα πέσει στους ώμους του δεσποτικού πα»τέρα» ο οποίος ελέγχει κυριολεκτικά ακόμα και την ανάσα των μελών της οικογένειας του. Χαρακτηριστική η σκηνή που αφαιρεί τη πόρτα του υπνοδωματίου του μικρού αγοριού, με το αιτιολογικό ότι,  « Σε αυτό το σπίτι δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε». Κι’ όμως έχουν ήδη κρύψει πολλά, γιατί εκεί μέσα γίνονται πράγματα και θαύματα. Η δασκάλα της μικρής Αγγελικής προσπαθεί να μάθει για τις συνθήκες της αυτοκτονίας και παραπληροφορείται, αλλά οι υπάλληλοι της πρόνοιας που θα επισκεφτούν  το σπίτι, θα ανακαλύψουν ότι η μεγάλη κόρη του ζεύγος η Ελένη είναι ξανά  έγκυος.

Ο νεαρός σκηνοθέτης από το σημείο εκείνο θα δημιουργήσει μερικές πανέξυπνες κινηματογραφικές διακλαδώσεις που  θα αρχίσουν να απαντούν τα προηγούμενα ερωτήματα, αλλά ταυτόχρονα  να δημιουργούνται  νέα.

Ο   Αβρανάς χρησιμοποιεί μια τελείως διαφορετική τεχνική  για τα δεδομένα που ξέραμε στο σύγχρονο ελληνικό σινεμά των τελευταίων 3 ετών. Θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ως ένα είδος » κινηματογραφικού αποπροσανατολισμού», όπου ο θεατής σύρεται από τη πλοκή, η οποία  λαμβάνει χαρακτηριστικά θρίλερ,  και τα γεγονότα αποκαλύπτονται βήμα με βήμα. Μοιάζει πολύ με τον τρόπο που δομεί το σασπένς στις ταινίες του ο σπουδαίος Ιρανός Ασγκάρ Φαραντί (Τι Απέγινε η  Έλι, Παρελθόν).

Τι πέτυχε ο σκηνοθέτης με αυτό τον τρόπο; Να συμπαρασύρει τους έμπειρους δημοσιογράφους εδώ στη Μόστρα σε ένα παιχνίδι που κανείς δεν θα έβαζε το χέρι του στη φωτιά για το πώς θα καταλήξει η ταινία. Η φιγούρα του βασανιστή πατέρα Θέμη Πάνου χαράζεται έντονα στη μνήμη, όπως και της κόρης-θύματος  Ελένης Ρουσινού. Η Ρενή Πιττακή μας θύμισε κάτι από τους καλύτερους ρόλους της θεατρικής της διαδρομής.

Ο συνδυασμός αυτός του σασπένς, ταυτόχρονα και με ερμηνείες στη κόψη του ξυραφιού, είναι τα ατού της ταινίας που το θεωρώ πιθανόν να φύγει από την Μπιενάλε με βραβείο κατά την τελετή λήξης.

Γενική Παρατήρηση: Το μοναδικό σημείο που θα λέγαμε ότι παραμένει σκοτεινό, είναι  η πτυχή που έχει να κάνει με το ίδιο το θέμα που διαπραγματεύεται και τους συμβολισμούς της.  Τα μέλη της οικογένειας στο « Miss Violence» δεν έχουν ιδιαίτερα ερεθίσματα από τον έξω κόσμο. Ο πατέρας αποφασίζει, αυτοί δεν θέλουν, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, και ακολουθούν.

Μπορούμε να ισχυριστούμε  ότι τώρα το  2013  ο ρόλος και η λειτουργία των δομών της οικογένειας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό παραμένουν οι ίδιες μέσα στο χρόνο;  Το ερώτημα  δεν αφορά μόνο το « MissViolence»  αλλά όλες τις ελληνικές ταινίες που καταπιάστηκαν με ζητήματα οικογένειας τα τελευταία χρόνια. 

The post “Miss Violence” :Παρουσίαση-Κριτική απο Φεστιβάλ Βενετίας appeared first on screeneye.gr.

Το «Παιδί του Θεού» του Τζέιμς Φράνκο

Το Μάιο που μας πέρασε ο Τζέιμς Φράνκο(127 Ώρες) με το « As I Lay Dying » άφησε ιδιαίτερα θετικές εντυπώσεις στο Φεστιβάλ των Καννών, εκεί που προβλήθηκε  η ταινία για πρώτη φορά. Ο 35 χρόνος πολυτάλαντος δημιουργός, διάλεξε μία από τις πιο διάσημες νουβέλες της αμερικάνικης βιβλιογραφίας, γραμμένη από τον Γουίλιαμ Φόλκνερ το 1930 , για την οδύσσεια μιας φαμίλιας από το Μισισιπή στο δρόμο για τη ταφή της μητέρας, Άντι Μπάουντερ.

Εδώ στο Φεστιβάλ της Βενετίας 4 μήνες αργότερα ο Φράνκο προβάλει το « Child of God»( Το παιδί του Θεού), τίτλος σαρκαστικός και αλληγορικός, επίσης  έργο εμπνευσμένο από μυθιστόρημα.

Η ταινία ανοίγει με έναν νεαρό με καραμπίνα στο χέρι και σε κατάσταση αμόκ, να ωρύεται προς το πλήθος ότι το κομμάτι γης που βρίσκονται είναι δικό του. Πρόκειται για τον Λέστερ Μπάλαρντ, έναν αγροίκο της υπαίθρου με νοητική υστέρηση, που δεν μπορεί να ξεχωρίσει του τι είναι νόμιμο και τι όχι. Ικανός να κλέψει, να σκοτώσει, μέχρι και να βιάσει τις νεκρές γυναίκες. Η παράνοια του είναι τόσο ασύλληπτη που τον βλέπουμε να κουβαλάει στους ώμους του τα θύματα του, να τις πηγαίνει βόλτα στη σπηλιά του, να τις ντύνει με ωραία φορεματάκια, να ανάβει κεράκια και να επιδίδεται σε πράξεις πέρα από αυτό που μπορεί να φανταστεί το λογικό ανθρώπινο μυαλό.

Ο Τζέιμς Φράνκο στη καταιγίδα των ερωτήσεων που ακολούθησαν τη συνέντευξη τύπου, απέφυγε να μπει σε λεπτομέρειες και να απαντήσει γιατί επέλεξε αυτή την ιστορία, αρκέστηκε να πει ότι ο ήρωας του είναι ένα σκοτεινό πρόσωπο και όχι απαραίτητα αυτό που δείχνει.

Μίλησε επίσης  για συμβολισμούς, και για την απομόνωση που οδηγεί σε ακραία συμπεριφορά.

Το έργο όμως δεν μπορεί να βρει αυτή τη διαχωριστική γραμμή της απομόνωσης του ήρωα από το κοινωνικό σύνολο, μάλλον το αντίθετο. Ότι ο Λέστερ μέσα στη τρέλα και στη παράνοια του απομονώνεται οικιοθελώς σε  μια έμφυτη συμπεριφορά βίας κατά πάντων. Όπως και να χει, και παρά τη συγκεκριμένη αδυναμία να δοθεί υπόσταση στο χαρακτήρα, ο Τζέιμς Φράνκο μέσα σε έναν φρενήρη ρυθμό , θα μας θυμίσει στιγμές της ταινίας του Ντάνι Μπόιλ «127 Ώρες» , όταν θα λειτουργήσει για τον Λέστερ το ένστικτό της επιβίωσης, τη στιγμή που η δικιά του ζωή θα τεθεί σε κίνδυνο.

Η ταινία διαθέτει νευρωτικό ρυθμό, και μια περίφημη λήψη που ξεκινά με κοντινά πλάνα στον κεντρικό ήρωα και καταλήγει  να χρησιμοποιεί τις πιο ευφάνταστες τεχνικές κινηματογράφησης( υπόγεια και πανοραμικά πλάνα). Όλα αυτά για τον Φράνκο έχουν τη σημασία τους, γιατί θέλει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον κλειστοφοβικό και μια ατμόσφαιρα όπου ο θεατής να μην μπορεί να ξεκολλήσει από την οθόνη. Και θα το πετύχει.

Ο Σκοτ Χείζ αποδεικνύεται ιδανικός πρωταγωνιστής. Με το βίαιο βλέμμα, με τη σπαστή προφορά, με τα χαρακτηριστικά της παραφροσύνης να τα παίζει στα δάχτυλα,  ένα μοναδικό one man show που θα μπορούσε να τον οδηγήσει στο βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου,  εδώ στη Βενετία.

«Φιλομένα Λι « του Στίβεν Φρίαρς

Μια περίεργη αληθινή ιστορία μιας γυναίκας με εξίσου περίεργο όνομα. Η Φιλομένα Λι  ιντριγκάρει τον επιτυχημένο Βρετανό σκηνοθέτη Στίβεν Φρίαρς( High Fidelity, Η Βασίλισσα,  Επικίνδυνες Σχέσεις, Dirty Pretty Things) ο οποίος έπιασε  το νήμα από την αρχή, και στηριζόμενος στη κινηματογραφική του εμπειρία και στο δυνατό πρωταγωνιστικό δίδυμο (Τζούντι Ντέιβις, Στιβ Κούγκαν) κατάφερε να συγκινήσει το κοινό στη Μόστρα της Βενετίας αποσπώντας παρατεταμένα χειροκροτήματα.

Το έργο δεν συγκαταλέγεται στα  2-3 καλύτερα του σκηνοθέτη, είναι όμως η πιο ενδιαφέρουσα ταινία του, ίσως  από το 2006 που είχε σκηνοθετήσει τη « Βασίλισσα» με την Έλεν Μίρεν να κερδίζει το Όσκαρ γυναικείας ερμηνείας.

Το ερώτημα που τίθεται ,είναι κατά πόσο η  Τζούντι Ντέιβις  θα επαναλάβει την επιτυχία της Μίρεν. Άγνωστο. Είναι  όμως  συγκλονιστική στο ρόλο της Φιλομένα, ενός τραγικού προσώπου που το 1952 μένει έγκυος και στέλνεται σε μοναστήρι της Ιρλανδίας. Ο θρησκευτικός  νόμος των καθολικών  είναι αμείλικτος για τις ανύπαντρες μητέρες. Μετά τη γέννα, αναγκάζεται να υπογράψει ένα χαρτί που λέει ότι δεν πρόκειται ποτέ να αναζητήσει το παιδί της. Η καθολική εκκλησία όπως έπραξε σε εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις, έστειλε το μικρό της παιδί  για υιοθεσία εκτός Μ. Βρετανίας.

Η κινηματογραφική ιστορία του Φρίαρς ξεκινάει 50 χρόνια αργότερα, όταν η Φιλομένα παρά τις προσπάθειες της, να αναζητήσει τα ίχνη του γιού της, αυτές πέφτουν στο κενό. Τότε γνωρίζει τον Μάρτιν έναν πρώην δημοσιογράφο του BBC που θέλει να βγάλει στο φως όλα τα γεγονότα. Από εκείνο το σημείο οι δύο τους , ξεκινούν ένα ταξίδι μέχρι τις Η.Π.Α, όπου οι ενδείξεις  θέλουν το γιο της να βρίσκεται εκεί.

Ο Στίβεν Φρίαρς σκηνοθετεί το ανθρώπινο δράμα πάνω στα δικό του γνώριμο ύφος του ρομαντικού ρεαλισμού, μακριά από αυτό που λέγεται « art cinema», και δίνει όλο το βάρος στη συγκινητική ιστορία και στα κεντρικά πρόσωπα. Ο σκηνοθέτης διαθέτει το γνωστό φλεγματικό χιούμορ των βρετανών συμπατριωτών του, κι όπου χρειάζεται το χρησιμοποιεί  και κινηματογραφικά. Η συνεργασία του εδώ με τον πασίγνωστο κωμικό Στιβ Κούγκαν λειτουργεί κι ως ένα παιχνίδι πινγκ πονγκ πανέξυπνων ατακών που αποφορτίζουν τη δεδομένη ψυχολογική φόρτιση των γεγονότων.

Υποπτευόμαστε ότι ο Φρίαρς έδωσε το ελεύθερο στον Κούγκαν να κάνει παιχνίδι αυτοσχεδιασμών, που είναι τελικά ένα από τα δυνατά σημεία του έργου.

Παράλληλα ο  βρετανός δημιουργός  με την ιστορία της Φιλομένα Λι ρίχνει τα βέλη του προς τη καθολική εκκλησία και τον πουριτανισμό της, αλλά και προς το  Βρετανικό Κράτος για την  αδιαφορία του  ( όπως ακριβώς και στη ταινία Dirty Pretty Things).

Η σκηνή προς το τέλος του έργου  όπου  η Φιλομένα κι ο Μάρτιν επιστρέφουν στο μοναστήρι, ο Φρίαρς εκεί μέσα  θα θυμηθεί τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα και  το θεατρικό του παρελθόν. Σε ένα δωμάτιο θα παιχτεί η τελευταία πράξη του δράματος. Όπως και στο θέατρο πριν την υπόκλιση,  έτσι κι εδώ θα εμφανιστούν όλα τα πρόσωπα που απαρτίζουν το κοινωνικό δράμα , σε μια στιγμή απαράμιλλης καλλιτεχνικής και υποκριτικής αξίας που θα ζήλευε και το West End του Λονδίνου.

Το Φιλομένα Λι θέτει τις βάσεις για σημαντικές διακρίσεις τους επόμενους μήνες

The post Το Παιδί του Θεού και η Φιλομένα Λι μαγνήτισαν τα βλέμματα στη Μόστρα appeared first on screeneye.gr.

Ένα κομμάτι  των κριτικών και της κοινής γνώμης ζητούσε επίμονα από τον 38χρονο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκρίν να επιστρέψει σε αυτό που το ονόμαζαν « Ο παλιός καλός Γκόρντον Γκρίν» , αναφερόμενοι στις πιο σινεφίλ ταινίες του ,όπως για παράδειγμα  με το »Tζορτζ Oυασινγκτον» »  ή με το  « Όλα τα Αληθινά Κορίτσια». Τους έκανε τη χάρη  πριν από μερικούς μήνες,  με το « Prince Avalanche» που προβλήθηκε στα Φεστιβάλ Σάντανς και Βερολίνου , και σύντομα θα βρίσκεται και στις ελληνικές αίθουσες.

Με το «Joe» ο ταλαντούχος αμερικανός σκηνοθέτης κρατιέται οριακά, και θα λέγαμε και επιτυχημένα,  πάνω στη λεπτή διαχωριστική γραμμή που χωρίζει το mainstreamσινεμά από το ανεξάρτητο. Τοποθετεί ξανά το σκηνικό του σε μια φτωχογειτονιά του  Ώστιν,  μέσα σε ένα τοπίο έντονα αποπνικτικό και ζοφερό, σε μια εύστοχη περιγραφή του κοινωνικού στάτους των ηρώων και αντί-ηρώων του. Θα μας θυμίσει με αυτό το τρόπο την« Νεμπράσκα» του Αλεξάντερ Πέιν, μόνο όμως ως προς το συγκεκριμένο  κομμάτι.

Στο « Joe»  καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου  υποβόσκει  η ένταση και η βία, που κάποια στιγμή θα εμφανιστεί σε όλες τις μορφές της.

Ο Γκριν ζωγραφίζει» στην οθόνη  τους δύο ανδρικούς  χαρακτήρες, που τους χωρίζουν περίπου 30 χρόνια. Ο Τζο είναι κοντά στα 45, ο Γκάρι μόλις 15. Για τον Τζο (Νίκολας Κέιτζ) δεν γνωρίζουμε πολλά. Υπάρχει μια ιστορία από το παρελθόν που κρύβεται αρχικά.  Ξέρουμε  μόνο ότι διευθύνει μια εταιρεία ξυλείας. Επισκέπτεται συχνά τους γονείς του που φαίνεται να έχουν διάφορες «εξαρτήσεις»,  όμως το ίδιο συμβαίνει και με τον νεαρό Γκάρι (Τάι Σερινταν) που ο πατέρας του είναι αλκοολικός και χρόνια άνεργος . Ο Γκάρι θα ζητήσει δουλειά από τον Τζο αυτός θα του την προσφέρει, όμως τα χρήματα θα πηγαίνουν στη τσέπη του πατέρα του, που με βία τα εισπράττει.

Η απεικόνιση των δύο προσώπων σκηνοθετείτε με σοφία από τον Γκόρντον Γκρίν, γιατί διαρκώς αντιπαραβάλλει  τα βιώματα ενός άνδρα κι ενός έφηβου. Αυτή η τακτική είναι και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του έργου.  Ηθελημένα ή μη υιοθετεί ένα μοντέλο των κοινωνικών θεωριών και της εξελικτικής ψυχολογίας που λέει ότι δεν είναι απαραίτητο η επιθετικότητα, η κακοποίηση,  και η βία που δέχεται ένα παιδί,  ότι θα οδηγήσει απαραίτητα και το ίδιο σε καταχρηστική και ανάλογη συμπεριφορά στο μέλλον.

Έτσι λοιπόν ο Γκόρντον Γκριν παίζει με τη κάμερα και τις παράλληλες διαδρομές, ένα παιχνίδι όπου ο Τζο και ο Γκάρι θα βρουν από κοινού τις εσωτερικές τους άμυνες, θα αρχίσει να τους δένει μια ιδιότυπη φιλία, σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα  εμποδίων, ανηθικότητας  και αντιποίνων.

Ο σκηνοθέτης πριν 10 χρόνια περίπου, παρουσίασε την ταινία  « Κύμα Οργής» που διαδραματιζόταν πάλι στον αμερικάνικο νότο και εξερευνούσε την ατομική εξαθλίωση και την  εγχώρια εγκληματικότητα. Εκείνο το έργο αδυνατούσε να δει τους χαρακτήρες πίσω από αυτό που φαίνονταν, ενώ εδώ τους βλέπει.

Αλλά το « Joe» έχει και τα προβλήματα του,   ως απόρροια των διαχρονικών αδυναμιών του δημιουργού του. Ο Γκόρντον Γκριν σχεδόν πάντα αντιμετωπίζει τα φινάλε των ταινιών του νευρικά και άγαρμπα. Έτσι κι εδώ δεν θα αποφύγει τα ατοπήματα, με τη μεγάλη διάρκεια του έργου αλλά κυρίως  με το προβλεπόμενο, και χωρίς κανένα νόημα τέλος.

Ο Νίκολας Κέιτζ δεν έπαιξε έναν πολύ διαφορετικό ρόλο από αυτόν που μας έχει συνηθίσει. Κεντρίζει τα βλέμματα με τη γενειάδα και με το κρυφό-επιθετικό προφίλ  του αλλά σίγουρα  τον έχουμε δει σε πιο δυνατές ερμηνείες.

The post Joe του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν: Κριτική απο Φ. ΒενετίαςJoe appeared first on screeneye.gr.

Δράμα Επιστημονικής Φαντασίας, με τους: Τζορτζ Κλούνεϊ , Σάντρα Μπούλοκ

Η.Π.Α 2013

Κριτική από Φεστιβάλ Βενετίας

Του Ιάκωβου Γωγάκη

Το «Gravity» ( Βαρύτητα) που άνοιξε την αυλαία του 70^ου Φεστιβάλ Βενετίας μπορεί να μην είναι το σπουδαιότερο έργο  επιστημονικής φαντασίας, αλλά  σίγουρα θα συζητηθεί, ιδιαίτερα στη νέα κινηματογραφική σεζόν που ξεκινά.

Ο σκηνοθέτης Αλφόνσο Κουαρόν δούλεψε σχεδόν 4 χρόνια πάνω στο τρόπο με τον οποίο θα παρουσίαζε το μεγαλεπήβολο έργο το οποίο πραγματικά εντυπωσιάζει, και μπορεί να θεωρηθεί ωε ένα οπτικό υπερθέαμα. Οι στιγμές που τα  πανοραμικά longshots 17 λεπτών!! συνδέονται με την τρισδιάστατη απεικόνιση του κόσμου του διαστήματος, δημιουργούν μια αισθησιακά  φορτισμένη οπτική διέγερση, που όμοια της μπορεί να συγκριθεί με αυτήν του «Star Wars», του «Σολάρις»  και την «Οδύσσεια 2001 ».  Αλλά στο  «Σολάρις» ο Ταρκόφσκι θέτει μέσα από τον κόσμο του διαστήματος  μια σειρά από ηθικές προκλήσεις που έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο και την τεχνολογία. Tο ίδιο και  ο Στάνλει Κιούμπρικ,  ο οποίος στην « Οδύσσεια 2001» αφαίρεσε τους περιττούς διαλόγους, και αποκάλυψε βαθιά συναισθήματα που είχαν ένα ιδιαίτερο νόημα για τον κόσμο και την ανθρωπότητα. Αντίθετα ο Κουαρόν έμεινε με το ποτήρι μισογεμάτο, από τη στιγμή που το έργο δεν είχε σεναριακό υπόβαθρο, το οποίο κατά διαστήματα  είχε κλισέ και υπερβολές .

Επέλεξε την κλασική χολιγουντιανή μέθοδο που θέλει μια ανάλαφρη έναρξη, που θα αφήνει υπονοούμενα για το τι θα ακολουθήσει.  Η Σάντρα Μπούλοκ ως Ράιαν Στόουν στη πρώτη της αποστολή στο διάστημα, και ο Τζορτζ Κλούνεϊ ως ο βετεράνος αστροναύτης Ματ Κοβάλσκι. Η  διαστημική γνωριμία και το εκατέρωθεν φλερτ γρήγορα θα μετατραπεί σε κόλαση, όταν μια βλάβη στο διαστημόπλοιο θα βρει την Ράιαν να παλεύει με το ελάχιστο οξυγόνο που της απομένει, και όλα τα άλλα μέλη του πληρώματος να βρίσκονται  νεκρά, πλην αυτής και του Κοβάλσκι.

Οι οδηγίες του έμπειρου αστροναύτη  θα την κρατήσουν στη ζωή μέχρι τη στιγμή που δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Η επιστροφή στη βάση είναι μία λύση, το σχοινί θα κοπεί κι ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Ο Κοβάλσκι θα την αφήσει μόνη στο διάστημα,  και από το σημείο αυτό, το θρίλερ θα πάρει μια κατά τη γνώμη μου τραγελαφική τροπή, όταν η Ράιαν βρίσκεται αντιμέτωπη διαρκώς με τον θάνατο, αλλά συνέχεια να την  γλιτώνει. Είτε βρίσκοντας «τυχαία» έναν πυροσβεστήρα και σβήνει τη φωτιά από την μηχανική βλάβη, είτε σε μια δύσκολη στιγμή θα εμφανιστεί ο Κοβάλσκι που είχε πάει στη βάση , και κάνοντας τη διαδρομή «διάστημα-γη» σαν δρομολόγιο «Κολιάτσου-Παγκράτι» θα την κρατήσει στο παρά ένα όρθια, στο τετ α τετ με τον θάνατο.

Η Αμερικάνικη σημαία πανταχού παρούσα, η εικόνα του Ιησού Χριστού εμφανίζεται την κρίσιμη στιγμή, το στοιχείο του παιδιού μπαίνει κι αυτό σαν σφήνα, δηλαδή εν ολίγοις πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, θέματα διαχρονικά που αρέσουν,  για να γεμίσουν οι αμερικάνικες αίθουσες και όχι μόνον.

Έτσι λοιπόν η διαστημική οπτική πανδαισία του Κουαρόν  δεν μπορεί να κερδίσει από μόνη της τον έπαινο, όταν η ιστορία  είναι επιφανειακή. Ο Μεξικανός είναι σημαντικός σκηνοθέτης( μεταξύ των ταινιών που σκηνοθέτησε είναι οι «Μεγάλες Προσδοκίες» του 1998, και το εξαιρετικό «Τα Παιδιά των Ανθρώπων” του 2006) με το « Gravity”  όμως  σίγουρα αδικείται. 

Το «Gravity»( Βαρύτητα) είναι προγραμματισμένο για να βγει στις Ελληνικές αίθουσες στις 7 Νοεμβρίου

The post Gravity του Αλφόνσο Κουαρόν. Κριτική απο Φεστιβάλ Βενετίας appeared first on screeneye.gr.

“ Η ταινία αυτή είναι μια καλή αφορμή για να μιλήσουμε για ένα κοινωνικό και πολιτικό σύστημα το οποίο με διάφορους τρόπους καταπιέζει και τρώει ανθρώπους. Η συμπεριφορά των μελών μιας οικογένειας είναι η μικρογραφία μιας κοινωνίας. Αυτό ακριβώς καταγράφεται  στο  « Miss Violence» προσπαθώντας να μιλήσει για κάτι μεγαλύτερο”.

Πέρασαν περίπου 4 χρόνια από τότε που ο Αλέξανδρος Αβρανάς με το «Without» σήκωσε 7 βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Από τότε έγραψε το σενάριο του «Eropa», σκηνοθέτησε ένα ημίωρο ντοκιμαντέρ για τους μετανάστες, Στρίντμπεργκ στο θέατρο και τώρα επανέρχεται δυναμικά με το « Miss Violence» που θα μαγνητίσει τα βλέμματα των σινεφίλ στο Φεστιβάλ Βενετίας , διεκδικώντας το μεγάλο βραβείο της διοργάνωσης. Το έργο επιλέχθηκε και στο Cityτο Cityτου Φεστιβάλ του Τορόντο.

Ο Λαρισαίος σκηνοθέτης συνομιλεί μαζί μας στη πρώτη συνέντευξη του Screeneye και αποκαλύπτει ένα προς ένα όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε……

Για το έργο

Θα μπορούσε να πεί κανείς πως είναι ένα αστυνομικό θρίλερ. Δεν είναι αλληγορικό, δεν είναι συμβολικό, είναι απόλυτα ρεαλιστικό. Ο θεατής προσπαθεί να καταλάβει τι έγινε,  πως έγινε, και ποιος  είναι υπεύθυνος για την αυτοχειρία ενός μικρού κοριτσιού.

Για τη δομή του

Το πάζλ ξετυλίγεται κομμάτι κομμάτι. Η ταινία είναι συγκεκριμένη αλλά και αφαιρετική ταυτόχρονα. Μια κάμερα που παρακολουθεί τους χαρακτήρες, μια κατάσταση που σιγοβράζει και οδηγείται σταδιακά στη κορύφωση. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι εξαρχής φαίνεται το τι θα επακολουθήσει αλλά μάλλον κανείς δεν θέλει να το αποδεχτεί.

Για τις προεκτάσεις του

Καθαρά πολιτικές. Η ταινία αυτή είναι μια καλή αφορμή για να μιλήσουμε για ένα κοινωνικό και πολιτικό σύστημα το οποίο ούτως η άλλως καταπιέζει και τρώει ανθρώπους. Η συμπεριφορά των μελών μιας οικογένειας είναι η μικρογραφία μιας κοινωνίας. Αυτό ακριβώς καταγράφεται  στο  « MissViolence» προσπαθώντας να μιλήσει για κάτι μεγαλύτερο”.

Ένα άλλο θέμα που θίγεται είναι η μοναξιά των νέων ανθρώπων. Μια μοναξιά που πολλές φορές τους οδηγεί στην αυτοκτονία. Στην  Αμερική αυτοκτονούν από την ηλικία των 5  και μένεις με το στόμα ανοιχτό και διερωτάσαι πως μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Για τον τρόπο προσέγγισης

 Μαζί με τον συν-σεναριογράφο Κώστα Περούλη για σχεδόν 12 μήνες κάναμε κοινωνιολογική έρευνα, φτάσαμε μέχρι τις παρυφές των ψυχιατρικών αναλύσεων για να καταλάβουμε το πως και το γιατί μπορεί κανείς να οδηγηθεί στην αυτοκαταστροφή.

Για την εξουσία

 Η εξουσία δεν έχει σχέση με το φύλο. Το περιβάλλον στο οποίο ζούμε είναι σίγουρα πιο φιλικό προς τους  άνδρες, αλλά η εξουσία μπορεί να ασκηθεί από οποιονδήποτε και οπουδήποτε. Είναι θέμα καταπίεσης. Πολλές φορές αυτός που καταπιέζεται γίνεται χειρότερος κι από τον καταπιεστή του, όταν πάρει την εξουσία στα χέρια του. Κι έτσι ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Για τον αγγλικό τίτλο

Το θέμα είναι ότι η ταινία δεν είναι ένα πράγμα να πεις για παράδειγμα « Η αυτοκτονία μιας 11χρονης»,  ή τα «Ενδέκατα Γενέθλια». Έτσι κι αλλιώς τέτοιοι  τίτλοι έχουν χρησιμοποιηθεί  κατά κόρον. Το έργο αυτό λειτουργεί σε τουλάχιστον 2 επίπεδα. Έχει ένα μεγάλο άνοιγμα αλλά ταυτόχρονα είναι και πολύ συγκεκριμένο. Αυτό δεν μπορούσα να το βρω στα ελληνικά.  Δηλαδή κάτι γενικό και ειδικό ταυτόχρονα χωρίς να είναι βαρύγδουπο. Έπεσαν στο τραπέζι διάφορες προτάσεις όπως ας πούμε «Εκλειπόμενη Βία» , που θεωρώ ότι είναι πολύ ψυχρό και απόμακρο, κι αν το πεις πιο απλά γίνεται πολύ περιφραστικό και λίγο. Έτσι λοιπόν  το « MissViolence» ήρθε κι έδεσε, αφού μεταφέρει απόλυτα την αίσθηση της ταινίας, χωρίς να την περιορίζει.

Γιατο Dance Me to the End of Love

Ο Λεοναρντ Κοεν δεν μπορώ να πω πως είναι ο πιο αγαπημένος μου, έτσι δεν γνώριζα δυστυχώς αυτό που λες ότι έχει γράψει σειρά τραγουδιών για τη κατάθλιψη και τις αυτοκτονίες. Το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον αυτό αφού το επέλεξα με πιο συναισθηματικά κριτήρια. Για καιρό έψαχνα ένα κομμάτι όπου ο στίχος θα έδενε με την ειρωνεία της εικόνας. Ήταν το ιδανικό τραγούδι για τη συγκεκριμένη σκηνή, και το χρησιμοποιώ, ακριβώς όπως το είχα φανταστεί.

Για το casting

Από τους τρεις βασικούς πρωταγωνιστές Θέμη Πάνου, Ρενή Πιττακή, Ελένη Ρουσσινού αλλά και οι υπόλοιποι 16 ρόλοι ήταν ουσιαστικά όλοι η πρώτη μου επιλογή. Τα γυρίσματα κράτησαν διακεκομμένα περίπου 3-4 μήνες και η συνεργασία ήταν εξαιρετική.

Για τη διαδικασία παραγωγής

Η ταινία δεν θα γινόταν αν δεν υπήρχε η FaliroHouse Productions. Για ένα χρόνο ήμουνα στη διαδικασία εξεύρεσης των πόρων, όλοι οι παραγωγοί συμφωνούσαν ότι το σενάριο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορούσαν να διαθέσουν τα χρήματα για να γυριστεί η ταινία. Όταν πήγα το σενάριο στον Χρήστο Κωνσταντακόπουλο δεν τον ήξερα, δεν με ήξερε (μόνο ίσως σαν όνομα από το Without), το διάβασε, του άρεσε και μου είπε πάμε να το γυρίσουμε. Με χαροποιεί  και μου δίνει ελπίδα αυτή η αξιοκρατία. Νομίζω οτι είναι ότι έχει ανάγκη ένας νέος σκηνοθέτης.

Για την Ελένη Ρουσινού

 Η Ελένη  με υποστηρίζει πολύ όλα αυτά τα χρόνια. Παίζει τον πιο σημαντικό και δύσκολο ρόλο στη ζωή μου γιατί υπομένει την αγωνία, το άγχος και την ένταση που κουβαλάω ως νέος σκηνοθέτης. Από την άλλη, ο ρόλος της  στη ταινία είναι πολύπλοκος και ιδιαίτερα απαιτητικός,  αφού κινείται πάνω σε μια γκρίζα ζώνη. Αν στο ένα άκρο είναι ο πατέρας (Θέμης Πάνου) και στο άλλο η μητέρα (Ρενή Πιττακή) στη μέση είναι η Ελένη. Η λεπτή αυτή ισορροπία απαιτεί πολύ λεπτούς χειρισμούς αφού δεν έχει εξάρσεις ή εντάσεις. Είναι ένας ρόλος πολύ εσωτερικός αλλά ταυτόχρονα και πολύ έντονος. Υπαρχούν στιγμές που καταφέρνει μόνο με το βλέμμα της να σε κάνει να συναισθανθείς όλο τον πόνο και τον πανικό του ήρωα.

Για τη κριτική

Είμαι ανοιχτός αρκεί να μην είναι αναιτιολόγητο βρισίδι, όπως πολύ συχνά συμβαίνει. Δεν κρατάω κακίες, προχωράω. Θέλω να εξελίσσομαι. Προσπαθώ πάντα να δώσω ότι πιστεύω πως με εκφράζει απόλυτα και θα αγγίξει τον θεατή.

 Για την επόμενη ταινία

Υπάρχει στο συρτάρι το «Eropa». Θα ήθελα να ξεκινήσω τα γυρίσματα του μέσα στον επόμενο χρόνο. Προέχει η πορεία του «MissViolence» στα διάφορα φεστιβάλ, αλλά ανυπομονώ να αρχίσω να δουλεύω και αυτή τη ταινία.

Η πρώτη επίσημη προβολή του « Miss Violence» θα γίνει την 1 Σεπτεμβρίου στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Βενετίας.

The post Αλέξανδρος ΑβρανάςAlexandros Avranas appeared first on screeneye.gr.