Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Τζιμ Τζάρμους στο μέσον της δεκαετίας του ’90    αφήνει στην άκρη τα ασπρόμαυρα δράματα  και μετατρέπει μια γκανγκστερική ιστορία σε ταινία ψυχαγωγίας, υποβόσκουσας μελαγχολίας, γεμάτη ειρωνεία, μεταφορές, συμβολισμούς, εμπνευσμένη από την ιαπωνική κουλτούρα .

Η ταινία αφηγείται τις περιπέτειες του Ghost- Dog,  ενός μοναχικού δολοφόνου που ζει στην Αμερική. Ο πρωταγωνιστής   είναι αφοσιωμένος σε έναν  ιταλοαμερικάνο αρχίμαφιόζο , ο οποίος τον προσλαμβάνει για να κάνει  τη βρώμικη δουλειά. Όταν  μια από αυτές τις αποστολές πάει στραβά, ο Ghost – Dog γίνεται στόχος της ίδιας εγκληματικής οργάνωσης,  που κάποτε υπηρετούσε.

O Ghost – Dog  είναι ένας ασυνήθιστος γκάνγκστερ. Ζει  μόνος  σε ένα δωμάτιο κι έχει για συντροφιά τα περιστέρια. Είναι επίσης  καλλιεργημένος κι έχει βρει το νόημα της ζωής στον κώδικα τιμής των σαμουράι, μέσα από το διάσημο βιβλίο του 18^ου αιώνα «Χαγκακούρε» , αλλά και  μέσα από τις ιστορίες του  «Ρασομόν».

Η φιλοσοφική διάσταση της ταινίας,  προσφέρει στο αστυνομικό δράμα του Τζάρμους απίστευτη δύναμη και μας θυμίζει τον πρόσφατο ήρωα του Βέντερς από τις «Υπέροχές Μέρες» , που ενώ ήταν επιφορτισμένος να καθαρίζει τους δημόσιους χώρους υγιεινής, ανέπτυξε μια κοσμοθεωρία ζωής, μέσα από τη μουσική, την ποίηση και τη λογοτεχνία. Ο επί πληρωμή δολοφόνος του Τζάρμους, προδίδεται, κινδυνεύει και δίνει νόημα στην ύπαρξή του, μέσα από μια κουλτούρα μακρινή και ιδιαίτερα δύσκολη, όπου συνυπάρχει το καλό και το κακό,  η ζωή και ο θάνατος.

Υπέροχη ερμηνεία του Φόρεστ Γουίτακερ, ο οποίος απέδειξε τη μεγάλη γκάμα των δυνατοτήτων του, πέραν των περιορισμένων δεύτερων ρόλων που για χρόνια του είχαν δοθεί.

Ghost dog ο τρόπος  των Σαμουράι από την Πέμπτη 6 Ιουνίου

The post Ghost dog ο τρόπος των Σαμουράι appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Αν καμιά φορά αυτοί οι εξωγήινοι πατήσουν πραγματικά το πόδι τους στη γη, τι θα γίνει άραγε;  Μήπως να ρωτήσουμε τον Ρίντλεϊ Σκοτ, τον Τζέιμς Κάμερον , τον Σπίλμπεργκ, δεν μπορεί κάτι θα ξέρουν παραπάνω.
Μπα, εγώ προτιμώ τους εξειδικευμένους εξωγηινοεξολοθρευτές Γουέσλι Σνάιπς, Σβάρτσενέγκερ . Σε χρόνο ντετε θα τους κάνουν με τα κρεμμυδάκια.
« Παιδιά παιδιά, μη φτάσουμε στα άκρα, υπάρχει και άλλος τρόπος, αναίμακτος», παρεμβαίνει στη συζήτηση μας , ένας μουσάτος-κοντοκουρεμένος γκριζομάλλης …και μας δίνει διέξοδο στο αδιέξοδο.
Ποιος είναι αυτός ο τρόπος;
Πιάστε τους στο κουβεντολόι.  »How do you do. Do you speak english;».
Και εμείς μένουμε κάγκελο και τον ρωτάμε. Και αν δεν ξέρουν αγγλικά;
Να τους μάθετε. Ξεκινήστε από τα απλά. «I am a human», « my name is Louise»,  « my name is Ian».
Κερδίστε την εμπιστοσύνη τους, γίνεται με τους εξωγήινους φιλαράκια, και θα την κάνουν μετά… με ελαφρά πηδηματάκια.
Δεν είμαστε ούτε πολεμοχαρείς Κινέζοι, ούτε Ρώσοι. Εδώ στην Αμερική έχουμε ελευθερία, ισότητα, δημοκρατία. Παιδιά, διάλογος με τους εξωγήινους, διάλογος.

Πετάει και ένα «ειρήνη υμίν» και φεύγει… ο Ντενί Βιλνέβ. Ναι, αυτή είναι η ταινία που πάει να σαρώσει στα όσκαρ.

Ένα μεγαλεπήβολο έπος επιστημονικής φαντασίας, προσπάθησε να δημιουργήσει ο καναδός Ντενί Βιλνέβ πιστεύοντας, πως μετά από σχεδόν 20 χρόνια κινηματογραφικής διαδρομής, ήρθε η οσκαρική του ώρα. Ακολούθησε την πεπατημένη, των τριών προαναφερθέντων σκηνοθετών και άλλων πολλών ( πχ Ρόμπερτ Γουάιζ, Χάουαρντ Χοκς), οι οποίοι εμπνεύστηκαν διάφορες ιστορίες από την άγνωστη, ακαθόριστη συμπεριφορά και τη μυστηριώδη μορφή των «ιπτάμενων αντικειμένων». Οι εξωγήινοι θα γίνονταν φίλοι του ανθρώπου ή εχθροί του; Το αιώνιο αναπάντητο ερώτημα απασχολεί και τον Βιλνέβ, σε μια ταινία που θα επιθυμούσε να περάσει και έναν κόσμιο σαρκασμό για τον τρόπο που αντιμετωπίζεται κινηματογραφικά αυτό το θέμα( Arrival λεγόταν και μια ταινία με παρόμοια θεματική του 1996), αλλά διακαώς αυτό που θα επιθυμούσε, είναι ουσιαστικά, η ταινία να λειτουργήσει μεταφορικά, σαν παραβολή πάνω στις διαπροσωπικές σχέσεις και στην πολιτική, για το πως θα μπορούσαν να λύνονται οι διαφορές, να υπάρχει αρμονία και ισορροπία.

Ίσως πάμε κόντρα στο ρεύμα, μα πιστεύουμε πως απέτυχε.

Η ταινία ακολουθεί μια έμπειρη γλωσσολόγο, τη Λουίζ, χωρισμένη με παιδί. Της δίνεται μια σημαντική εργασία από τον στρατό: να επικοινωνήσει με ένα εξωγήινο σκάφος( το οποίο βρίσκεται σε αμερικανικό έδαφος), για να διαλευκάνει το λόγο άφιξής τους στη Γη. Ο κόσμος βρίσκεται σε πανικό. Ρωσία και Κίνα ετοιμάζονται να του επιτεθούν αλλά η κυβέρνηση των Η.Π.Α εμπιστεύεται τον συνταγματάρχη Γουέμπερ και τον συνεργάτη του, τον εργένη Ιάν. Η Λουίζ μαζί με τον Ιάν αναλαμβάνουν να επικοινωνήσουν με τις δύο εξωγήινες μορφές, ονομάζοντάς τες Άμποτ και Κοστέλο. Πριν τους κάνουν την κρίσιμη ερώτηση « Ποιος είναι ο λόγος άφιξης σας στη γη», προσπαθούν να τους μάθουν Αγγλικά και οι εξωγήινοι απαντούν με έναν ιδιόμορφο τρόπο επικοινωνίας, σε μορφή σαν το στεφάνι. Η Λουίζ αρχίζει ταυτόχρονα να ανακαλεί μνήμες από το παρελθόν της.

Η « Άφιξη» ξεκινάει, όπως περίπου το « Δέντρο της Ζωής» του Τέρενς Μάλικ» και τελειώνει με ένα παρόμοιο τρόπο, εξίσου αδόκιμο. Γρήγορη εναλλαγή των εικόνων, μία γυναίκα, ένα παιδί, η φιγούρα ενός άντρα και η θάλασσα. Η αρχική εντύπωση ότι θα δούμε μια ταινία, όπου στο παρασκήνιο θα αναδύονται υπαρξιακές ανησυχίες, χάνεται. Ουσιαστικά κάτι τέτοιο επιθυμεί ο Βιλνέβ, δεν λειτουργεί αποτελεσματικά, μένει στο πρώτο επίπεδο ανάγνωσης, μιας ιστορίας εξωγήινων, με πολλές ευκολίες, από τους τετριμμένους διαλόγους, μέχρι ακόμα τη μη φυσική θλίψη των ηρώων της. Μια ταινία που δεν οδηγεί πουθενά.

Οφείλουμε να ομολογήσουμε, πως την ατμόσφαιρα μέσα στο σκάφος, τη χειρίζεται επιτυχημένα. Το κάθε καρέ του είναι προσεγμένο μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια.  Ο θεατής αδημονεί να δει, εάν η κατάσταση ισορροπίας « υπόγειου τρόμου» ανάμεσα στους μεσολαβητές και στους εξωγήινους, θα ξεφύγει και θα πάρει κάποια άλλη τροπή. Σε αυτά είναι καλός, όμως ό,τι έχει να κάνει με σκιαγράφηση χαρακτήρων και τις παράλληλες προσωπικές διαδρομές, είναι νευρικός, και φαίνεται με τον τρόπο που το backround story της ηρωίδας του, το εξουδετερώνει πλήρως. Αυτό γίνεται ξεκάθαρο στο τέλος, παίζοντας το γνωστό παιχνίδι αλήθειας, ονείρου και φαντασίας. Τον Φόρεστ Γουίτακερ τον έχουμε βαρεθεί να τον βλέπουμε στους ίδιους ρόλους και με την ίδια συμπεριφορά. Ο Τζέρεμι Ρενέρ , περνάει απαρατήρητος, αλλά βεβαίως η Έιμι Άνταμς είναι ηθοποιός κλάσης, ευρείας κινηματογραφικής και θεατρικής παιδείας, το αποδεικνύει και τώρα.

“Η Άφιξη” από 8 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos

The post Η Άφιξη appeared first on screeneye.gr.

1. Οδύσσεια

The post Οι Ταινίες της Εβδομάδας από την Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου στους Κινηματογράφους appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Έγκλημα, 116’, Η.Π.Α 2013

Του Σκοτ Κούπερ

Με τους Κρίστιαν Μπέιλ,Κέισι Αφλεκ, Γούντι Χάρελσον, Φόρεστ Γουίτακερ, Γουίλεμ Νταφόε, Ζοέ Σαλντάνα,Σαμ Σέπαρντ,

Success Story ακούμε….μα για κάποιο λόγο δεν το πιστεύουμε. Στον γοητευτικό κόσμο του σινεμά, τέτοιες ιστορίες έχουν ουσία και περιεχόμενο, με τα ταλέντα δύσκολα να κρύβονται. Η διαδρομή του Σκοτ Κούπερ το επιβεβαιώνει. Μέχρι το 2009 έπαιζε σε ρόλους δεύτερη διαλογής. Τότε αποφασίζει να πάρει για πρώτη φορά στη ζωή του κάμερα και να γυρίσει ένα σπαρακτικό δράμα, το «Crazy Heart». Λίγους μήνες μετά έβλεπε τον πρωταγωνιστή του, τον  Τζεφ Μπρίτζες, να σηκώνει το χρυσό αγαλματίδιο. Παραδόξως αυτή η οσκαρική ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, συμπορευόμενος με  εφτά ηθοποιούς της Χολιγουντιανής αφρόκρεμας, θα προσπαθήσει συνειρμικά να δείξει ότι η  σκοτεινή Αμερική της δεκαετίας του 70 ,του Βιετνάμ, της κοινωνικής βίας που βρισκόταν σε άνοδο, εξακολουθεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να υφίσταται.

 Η παρακμή της βαριάς αμερικάνικης βιομηχανίας και οι  συνέπειες για τους αδύναμους, η έλλειψη ευκαιριών που οδηγεί τους νέους στο πεδίο της μάχης( Ιράκ), οδηγεί στην ταξική-προλεταριακή εξαθλίωση.

Ο Ράσελ (Κρίστιαν Μπέιλ),  εργάζεται σε ένα εργοστάσιο Χάλυβα στις Η.Π.Α το οποίο οδεύει προς το οριστικό λουκέτο. Θα φυλακιστεί μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο οποίο θα εμπλακεί. Όταν θα βγει, θα βρεθεί μπροστά σε δύο απώλειες. Ο άρρωστος πατέρας του τελικά πεθαίνει και η σχέση του με τη Λένα (Ζόε Σαλντάνα) διαλύεται. Ο αδερφός του Ρότνει( Κέισι Άφλεκ),  επιστρέφει μετά από τέσσερις θητείες στο Ιρακ. Έχει ανεξόφλητα χρέη τα οποία θέλει γρήγορα να ξεπληρώσει συμμετέχοντας σε παράνομους αγώνες πάλης που τους οργανώνει ο Τζον Πέτι τον οποίο ερμηνεύει ο Γουίλεμ Νταφόε, όμως εκεί ο νεαρός Τζον θα βρεθεί αντιμέτωπος με έναν στυγνό εγκληματία και έμπορο ναρκωτικών τον Χάρλαν Ντε Γροτ( Γούντι Χάρελσον ) και η ζωή του τίθεται σε κίνδυνο.

Όλο αυτό που περιγράφουμε σκηνοθετείται από τον Κούπερ, με μια εμφανή σεναριακή νευρικότητα, καθώς από τη μέση κι έπειτα, θα εγκαταλείψει  τη μελέτη των οικογενειακά και οικονομικά παγιδευμένων του δύο ηρώων( του Ράσελ και του Ρότνει)  και θα  στρίψει το τιμόνι σε μια προβλέψιμη και συμβατική κατεύθυνση, ενός θρίλερ εκδίκησης, έχοντας ως βάση ναρκωτικά, αγώνες πυγμαχίας, και γκάνγκστερς.. θα  χαραμίσει έτσι την κοινωνική κριτική του προηγούμενου διαστήματος.

Έργο σκόπιμα υποτονικό , με ποιητικό τόνο, από την αρχή μέχρι και το τέλος, με  περιορισμένους διαλόγους , με ατμοσφαιρικά κοντινά πλάνα ακόμα και μέσα από τζάμια αυτοκινήτων, απολαυστικές οι γενικές εξωτερικές λήψεις από τα φουγάρα της βιομηχανικής περιοχής Μπράντοκ της Πενσυλβάνια,  υπάρχει μια καταπληκτική σκηνή απείρου κάλλους , με τον Κρίστιαν Μπέιλ και την μοναδική γυναικεία παρουσία του έργου, τη ΖοέΣαλντάνα ,  πάνω σε μια σκουριασμένη γέφυρα, τη στιγμή που  δίνουν τέλος στη σχέση τους. Τα εύσημα μας στον διευθυντή φωτογραφίας Μασανόμπου Τακαγιανάτζι.

Το εσωτερικό των ερειπωμένων κτιρίων επιλέγεται σχεδόν σε όλες τις βίαιες σκηνές, όπως και στην τελευταία πράξη του δράματος.  Ακουστική κιθάρα, μαντολίνο και μουσικές από Pearl Jam συνθέτουν το μελαγχολικό σάουντρακ. Μειλίχιος κι άδολος ο Κρίστιαν Μπέιλ στον ήρεμο αλλά δυναμικό ρόλο που του επιφύλασσε ο Σκοτ Κούπερ, εντελώς αλλιώτικος από τον γραφικό απατεωνίσκο που ερμήνευσε στον «Οδηγό Διαπλοκής».

Κρίμα που επιλέχθηκαν από τον σκηνοθέτη κινηματογραφικές ευκολίες, και κοινότυπες προσεγγίσεις, που τις έχουμε δει εκατό φορές, περιορίζοντας αισθητά τις δυνατότητες για να λάμψει πραγματικά η ταινία.

“Σκουριασμένη Πόλη” από 5/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos, Seven

The post Σκουριασμένη Πόλη(Out of the Furnace) appeared first on screeneye.gr.

Θρίλερ, Δράμα,110′,Γαλλία-Νότια Αφρική 2013

του Ζερόμ Σαλ

Με τους Ορλάντο Μπλουμ, Φόρεστ Γουίτακερ, Νατάσα Λόρινγκ,Κόνραντ Κεμπ

Ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζερόμ Σαλ στηριζόμενος στο μυθιστόρημα του Φερέι Καρίλ δημιουργεί ένα έντονο θρίλερ, εξαιρετικά βίαιο, που θέλει να αποκαλύψει τις αντιφάσεις στην μετά-απαρτχάιντ εποχή, με αυξημένες δόσεις πικρής ειρωνείας, ότι δηλαδή η βία δεν τελείωσε το 91’, εμφανίζεται και σήμερα,  φορώντας έναν διαφορετικό μανδύα ,κι ότι υπάρχουν πληγές που παραμένουν ανοικτές.

Βρισκόμαστε στη Νότια Αφρική και πιο συγκεκριμένα στο Κέιπ Τάουν το καλοκαίρι του 2010. Ο μαύρος αστυνομικός Αλί Σοκιλα (Φόρεστ Γουίτακερ) που είδε ως παιδί τον πατέρα του να καίγεται ζωντανός από λευκούς εγκληματίες εξακολουθεί χρόνια αργότερα να ζώνεται από ψυχικά τραύματα.   Όμως το έργο ακολουθεί αρχικά μια διαφορετική τροπή, όταν αποκαλύπτεται ένα νεκρό σώμα μιας λευκής έφηβης γυναίκας στις φτωχογειτονιές της πόλης. Είναι η κόρη του πρωταθλητή ράγκμπι Στιούαρτ Γουέιτς. Ο αστυνομικός Αλι μαζί με τον πεισματάρη παρτενέρ του Μπράιαν Εμπκίν ( Ορλάντο Μπλουμ) και τον Νταν Φλέτσερ  (Κόνραντ Κεμπ) προσπαθούν να βρουν το φως μες στο σκοτάδι, ενός μυστηριώδους θανάτου. Μια άγνωστη ουσία φαίνεται να είναι η αιτία που το νεαρό κορίτσι έχασε τη ζωή του. Οι έρευνες για το άτομο που της προμήθευσε τα ναρκωτικά, οδηγούν σε ένα τεράστιο κύκλωμα από γκάγκστερς, που λειτουργούν ως κράτος εν κράτει στις παραθαλάσσιες περιοχές της πόλης. Σε μια συμπλοκή μαζί τους, ο Νταν Φλέτσερ πεθαίνει ,και ξεκινά μια αδυσώπητη μάχη των δύο πρωταγωνιστών με τους εγκληματίες, που περιβάλλεται από απίστευτα βίαιες σκηνές αλληλο-εκδίκησης -ένθεν κακείθεν- μέχρι τελικής επικράτησης. Όμως το παρελθόν εξακολουθεί να στοιχειώνει, και οι συμπτώσεις οδηγούν τον κεντρικό ήρωα να εκδικηθεί και για το θάνατο του πατέρα του.

Εύστοχη η σεναριακή ιδέα, κάπως άνιση η κινηματογραφική της αποτύπωση, με το έργο να μην μπορεί να συνδεθεί απόλυτα  με το γεωγραφικό πλαίσιο στο οποίο είναι θεωρητικά ενταγμένη. Αν προσπαθήσουμε να ξεχάσουμε ότι αναφέρεται στη Νότια Αφρική, τότε μόνο στην αρχή και στο τέλος αυτό μας το υπενθυμίζει.

Έτσι από τη μια, έχουμε μια κλασική ιστορία εξαρθρώσεις μιας εγκληματικής οργάνωσης, με όλες τις συμβάσεις και τους κώδικες που έχουμε δει κατά κόρον στις αστυνομικές περιπέτειες, αλλά χωρίς εφέ και τεχνάσματα. Βία μέχρι εσχάτων με απόλυτο ρεαλισμό, και από την άλλη, μια αδυναμία στο να πάει όλο αυτό που βλέπουμε  πάρα πέρα, και να δείξει πως το παρελθόν της διχασμένης αυτής χώρας βαραίνει με διαφορετικό τρόπο τις ζωές των ηρώων.

Εν αντιθέσει με τις περισσότερες ταινίες του είδους, όπου το αστυνομικό δίδυμο εμφανίζεται και δρα συλλογικά, εδώ ο Αλι και ο Μπράιαν διαχωρίζονται σκόπιμα. Αντιλαμβανόμαστε τα κίνητρα του Ζερόμ Σαλ για αυτή του την επιλογή, από τη στιγμή που ο καθένας  έχει να αντιμετωπίσει και τους προσωπικούς του δαίμονες. Αλλά αυτός ο διαχωρισμός δυσχεραίνει τη σκιαγράφηση των χαρακτήρων τους, δημιουργώντας παράλληλα ένα μπέρδεμα και μια κινηματογραφική ασυμμετρία.

Ίσως το πιο καλοφτιαγμένο κομμάτι του έργου να βρίσκεται στο σημείο εκείνο που οι δύο ντετέκτιβς από πληροφορία σε πληροφορία και από μάρτυρα σε μάρτυρα θα φτάσουν κοντά στην αλήθεια. Ο σκηνοθέτης βάζει μέσα στοιχεία των γνήσιων θρίλερ, όπως του « Seven», μένει όμως στην επιφάνεια, γιατί οι χαρακτήρες είναι προβλέψιμοι και δεν διαθέτουν μια κάποια πολυπλοκότητα.

Ο Ορλάντο Μπλουμ με την απόδοση του δίνει πόντους στο έργο, πιο βαθύς, εσωτερικός και αρχετυπικός ο ρόλος του Φόρεστ Γουίτακερ που αρχίζει να δημιουργεί ρόλους-μανιέρα, όπως στο «Two Men in Town» που θα δούμε σύντομα και στην Ελλάδα.

“Το Ακρωτήρι της Βίας” από 3/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Το Ακρωτήρι της Βίας(Zulu) appeared first on screeneye.gr.