Κατασκοπικό θρίλερ, 122΄, ΗΠΑ / Ηνωμένο Βασίλειο / Γερμανία 2014, Γλώσσα: Αγγλικά

Πρωτότυπος τίτλος: A Most Wanted Man

Του Άντονι Κόρμπιν

Με τους Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν, Ρέιτσελ Μακ Άνταμς, Γουίλεμ Νταφό, Ρόμπιν Ράιτ

Η Ευρώπη του Άντονι Κόρμπιν θυμίζει έντονα εκείνη την ήπειρο που κατέγραψε στα «υγρά» καρέ του ο Λαρς φον Τρίερ πριν καταφύγει στην ευκολία της προβοκάτσιας της εικόνας. Η Ευρώπη του Κόρμπιν είναι ένας θλιβερός, άξενος και αφιλόξενος τόπος, ο δυστοπικός άγνωστος όρος στην περίπλοκη εξίσωση της παγκόσμιας γεωπολιτικής μετά την 11η του Σεπτέμβρη. Η Ευρώπη επιστρέφει στις διαδρομές που ακολούθησε τόσο στην περίοδο του μεσοπολέμου όσο και την εποχή του ψυχρού πολέμου: είναι το σταυροδρόμι όπου συναντιούνται κρατικοί υπάλληλοι –ανώτεροι, μεσαίοι και κατώτεροι, όλα αθύρματα ενός απρόσωπου μηχανισμού–, ιδεαλιστές, ακτιβιστές, εκτελεστικά όργανα, επιχειρηματίες και διανοούμενοι με σκοπό να εκπληρώσουν την αποστολή τους στο τέλος όμως, όλοι μοιάζουν να είναι –και αποδεικνύεται ότι είναι– ασήμαντες μαριονέτες που τα νήματά τους κινούν μεγαλόσχημες μαριονέτες. Όλοι ζητούν έναν καλύτερο κόσμο ή έστω ένα πρόσχημα για έναν καλύτερο κόσμο.

Και αυτό γιατί οι κενές ζωές δεν πληρώνονται μόνο από τις προθέσεις, αλλά και από το πρόσχημα των προθέσεων. Ο Τζον λε Καρέ («Επίμονος Κηπουρός», «Ο Κατάσκοπος που Γύρισε Από το Κρύο») παρέχει την πρώτη ύλη με τη νουβέλα του και ο Άντονι Κόρμπιν («Control») κινηματογραφεί τον Γκίντερ Μπάχμαν (Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν), επικεφαλής μιας άτυπης γερμανικής μυστικής υπηρεσίας, στην προσπάθειά του να παγιδεύσει έναν Τσετσένο εμιγκρέ, τον Ίσα (Γκριγκόρι Ντομπρίγκιν), που έχει πάει στο Αμβούργο, για να κάνει ανάληψη ενός μεγάλου ποσού που είχε καταθέσει ο πατέρας του σε γερμανική τράπεζα φίλου του. Ο Μπάχμαν κυνηγάει τον Ίσα για να παγιδεύσει τελικά το δόκτορα Αμπντουλάχ (Χομαγιούν Ερσαντί), ένα διανοούμενο που βοηθάει στη χρηματοδότηση της Αλ Κάιντα, η CIA και το ντόπιο «σκυλί» της, η Μάρθα Σάλιβαν (Ρόμπιν Ράιτ), κυνηγούν όποιον μιλά αραβικά ή προσεύχεται στον Αλλάχ, οι ανταγωνιστικές στην ομάδα του Μπάχμαν υπηρεσίες κυνηγούν τον Μπάχμαν.

Ένα λούνα παρκ ίντριγκας, συνωμοσίας και κυνισμού, ένα λούνα παρκ όπου οι κινούμενοι στόχοι είναι άνθρωποι απονεκρωμένοι από συναισθήματα ή άνθρωποι που αναζητούν τα συναισθήματά τους μέσα από τους πυκνούς καπνούς των τσιγάρων και τη βαριά οσμή της αλκοόλης. Την πρόθεση του Λε Καρέ, να εισχωρήσει στο μυαλό ενός κατατονικού κατασκόπου και να διερευνήσει τα κίνητρα που τον παρακινούν στη δράση, υπηρετούν λειτουργικά τόσο ο Άντονι Κόρμπιν όσο και ο Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν, σε ένα από τα κύκνεια άσματά του.

Με επιρροές από τη σκανδιναβική νουάρ ατμόσφαιρα και την εξπρεσιονιστική παράδοση του κεντροευρωπαϊκού κινηματογράφου, ο Κόρμπιν, με τη συνδρομή του φωτογράφου Μπενουά Ντελόμ, συνθέτει ένα παγωμένο αστικό σκηνικό, νοτισμένο από την ομίχλη του Βορρά, πραγματικό πρωταγωνιστή των σεκάνς του. Ο Χόφμαν, από την πλευρά του, χαμογελά χαιρέκακα στην clean cut φιγούρα του Χάρι Πάλμερ και σαρκάζει την τερατώδη φύση των μυστικών υπηρεσιών, έτσι όπως εκπροσωπείται από την τρομακτικά αρχετυπική μορφή της Ρόμπιν Ράιτ, αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό. Τελικά, όμως, ο πικρόχολος σαρκασμός και κανιβαλικός αυτοσαρκασμός του θα συντριβούν από τη σκληρή διαπίστωση πως στη διατύπωση «αρκεί ένα ψαράκι για να πιάσει ένα μπαρακούντα και ένα μπαρακούντα για να πιάσει έναν καρχαρία» ο ίδιος και η ομάδα του είναι το πρώτο υποκείμενο της πρότασης, το ψαράκι.

Η Ευρώπη πια μοιάζει με δυστοπικό καφκικό όραμα και ο Χόφμαν είναι ο ξεπεσμένος πρίγκιπας μιας άλλης, πιο φωτεινής περιόδου, που πλέον μπορείς να τη βρεις μόνο στις παλιοκαιρισμένες σελίδες των παλιών βιβλίων.

«Ο Νο1 Καταζητούμενος» από 4/9 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos Film και Seven

The post Ο Νο1 Καταζητούμενος appeared first on screeneye.gr.

Της Μαριόν Βερνού

Με τους Φανί Αρντάν, Λοράν Λαφίτ, Πατρίκ Σενέ

Αισθηματική, 94΄, Γαλλία 2013, Πρωτότυπος Τίτλος:«Les beaux jours» Γλώσσα: Γαλλικά

Η παντρεμένη εξηντάρα οδοντίατρος Καρολίν (Φανί Αρντάν), μόλις συνταξιοδοτήθηκε και έχει μια μεγάλη πρόκληση μπροστά της. Πώς να διαχειριστεί τον άφθονο πλέον χρόνο στην αδόκιμη και ασχημάτιστη ακόμα νέα ζωή της; Η πρώτη ενστικτώδης αντίδραση της είναι να αφιερώσει όλο τον ελεύθερο χρόνο της σε θέματα καθημερινότητας. Γρήγορα διαπιστώνει την παγίδα της ανίας που κρύβεται πίσω από αυτό και αποφασίζει να αλλάξει στάση. Έτσι αναζητάει διέξοδο στο δώρο γενεθλίων της, μια κάρτα μέλους σε club συνταξιούχων.

Εκεί ανακαλύπτει όχι μόνο τις ευχάριστες στιγμές που μπορεί να σου χαρίσει ένα μάθημα αγγειοπλαστικής, πληροφορικής ή χορού αλλά και το απρόσμενο δώρο του έρωτα. Ο νεαρός Ζιλιέν (Λοράν Λαφίτ), ο δάσκαλος στο μάθημα της πληροφορικής, την φλερτάρει και η Καρολίν βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πρωτόγνωρη, άβολη αλλά και τόσο απελευθερωτική κατάσταση.  

Τυπικό γαλλικό σινεμά χαρακτήρων, διαπροσωπικών σχέσεων, ερωτικής θύελλας και προβληματισμού γύρω από τον έρωτα, το σεξ και τις πολύπλευρες εκδοχές τους. Το θέμα του αταίριαστου ηλικιακά έρωτα, δηλαδή του έρωτα γύρω από ένα μεγάλου σε ηλικία κι ενός νεαρού ατόμου, είναι τόσο παλιό όσο η ιστορία του σινεμά. Ενώ όμως η εικόνα ενός γερασμένου άντρα με μια νεαρή ερωμένη θεωρείται από φυσιολογική έως και άξια ευσήμων, το αντίθετο – η γηρασμένη γυναίκα κι ο νεαρός εραστής της-  προκαλεί αίσθηση και ειρωνικά σχόλια ακόμη και σήμερα. Η ταινία της Μαριόν Βερνού σεναριογράφου και σκηνοθέτιδος δυνατών αισθηματικών δραμεντί («Love, etc.», «Rien a Faire», «A Boire») έρχεται να καταρρίψει αυτό το ταμπού, με δυνατή και ξεκάθαρη ματιά. Ο παροιμιώδης ρεαλισμός και η απλότητα της γραφής πρόσφέρουν ισχυρές βάσεις στο μυθιστόρημα της Φανί Σεζνέλ με τίτλο «Une Jeune Fille aux Cheveux Blancs», που διασκεύασε η Βερνού ώστε να διηγηθεί το χρονικό ενός καταδικασμένου μεν αλλά και τόσο καθοριστικού για τις ζωές των εμπλεκόμενων προσώπων έρωτα. Μάλιστα πολύ εύστοχα υποβίβασε το θέμα της «απιστίας» σε ρόλο δευτεραγωνιστή, δίνοντας το χώρο απεριόριστης ελευθερίας στη σχέση της Καρολίν με τον Ζιλιέν για να δημιουργήσει σκηνές απείρου κάλους.

Τόσο κωμικού όσο και δραματικού. Χωρίς ίχνος ναρκισσισμού, δίχως σκοπιμότητες ή ανάγκη επιβεβαίωσης από το κοινωνικό περίγυρο και με συστατικά του την αυθόρμητη, αφοπλιστική αλήθεια της καρδιάς που δεν ακούει σε στερεότυπα ή προβλέψιμες νόρμες, ο έρωτας τους είναι μοιραίο να πετύχει για… όσο κρατήσει. «Θέλω να μου πεις πως θα τελειώσει» λέει η ώριμη Καρολίν στο νεαρό εραστή της. «Μην ανησυχείς», της απαντάει αυτός, «όταν τελειώσει θα το καταλάβεις πρώτη εσύ. Οι γυναίκες δεν είναι εκείνες που το καταλαβαίνουν πάντα πρώτες;». Τραγική φιγούρα φυσικά μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό είναι ο σύζυγος της Καρολίν, που τον υποδύεται μοναδικά ο εξαιρετικός Πατρίκ Σενέ.

Η κάμερα της Βερνού σε όλη τη διαδρομή της ιστορίας παραμένει σε χαμηλά ύψη. Γλυκόπικρη, ανθρώπινη, συγκινητική αλλά δίχως υπερβολές ή μελό ξεσπάσματα, αναδεικνύεται σε ψύχραιμη χρονικογράφο των γεγονότων. Στο κέντρο του κάδρου της Βερνού στέκει η αγέρωχη και σιωπηλή φιγούρα της Αρντάν. Το αινιγματικό και μελαγχολικό χαμόγελο της, περικλείει τη σοφία μιας ζωής που οδηγείται στο πιο έντονο από τα απρόβλεπτα, ύστατα κεφάλαια της. Δύσκολο να το διαχειριστεί με τους κατάλληλους χειρισμούς ο οποιοσδήποτε. Η Καρολίν το γνωρίζει αυτό και αφήνει τη μοίρα της ελεύθερη να την οδηγήσει όπου θέλει αυτή. Ξέρει ότι στο τέλος κάτι καλό θα μείνει. Η κατάληξη της διαδρομής για την ηρωίδα είναι ο ορισμός της μαγείας που ντύνει τη ζωή. Σε μια ανεπανάληπτη τελική σεκάνς στην θάλασσα, η ζωή παρουσιάζεται σε όλη της την μεγαλοπρέπεια, όπως θα έπρεπε να είναι κι όχι όπως είναι. Θα είχε ενδιαφέρον πάντως να δούμε τι αποτέλεσμα θα είχε η ίδια ακριβώς ταινία αν στην θέση της Αρντάν, που ήταν υποψήφια για Σεζάρ όπως κι ο Σενέ, βρισκόταν μια λιγότερο αισθησιακή και φινετσάτη ηθοποιός. Προφανώς θα μιλάγαμε τώρα για μια άλλη ταινία…

“Τα Καλύτερα Έρχονται” από 26/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Τα Καλύτερα Έρχονται(Bright Days Ahead) appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό Δράμα, 106’, Γαλλία 2014, Γλώσσα: Γαλλικά

Του Τζαλίλ Λεσπέρ

Με τους Πιερ Νινέι, Γκιγιόμ Γκαλιέν, Σαρλότ Λε Μπον, Λάουρα Σμετ, Μαρί Ντε Βιλεπίν, Νικολάι Κίνσκι, Ρούμπεν Άλβες

Έξι χρόνια μετά το θάνατο του μεγάλου δημιουργού της μόδας και η μυθιστορηματική ζωή του Υβ Σεν Λοράν εξακολουθεί να δίνει λαβή για εντάσεις, καθώς το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει δύο ταινίες βασισμένες στη ζωή και στο έργο του, γυρισμένες σχεδόν ταυτόχρονα, προκαλώντας η μία τα πυρά της άλλης.

Με πάνω από δέκα εκατομμύρια εισπράξεις στις γαλλικές αίθουσες, με επίσημη παρουσία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σάντανς και στην Μπερλινάλε,  η βιογραφία “Yves Saint Laurent” του Χαλίλ Λεσπέρ προσπαθεί να μας δώσει μία γεύση της ταραχώδους ζωής και του εμβληματικού έργου μίας προσωπικότητας, που διαμόρφωσε την ιστορία της σύγχρονης μόδας.

 Έχοντας την έγκριση του Πιερ Μπρεζέ, διαχειριστή της κληρονομιάς του Λοράν, αλλά και συντρόφου του ως το τέλος της ζωής του, το «Yves Saint Laurent» μονοπωλεί το ενδιαφέρον, καθώς ο σκηνοθέτης είχε πρόσβαση σε αρχεία, στο ατελιέ του μόδιστρου, στο εξοχικό του στο Μαρακές και φυσικά σε ρούχα υψηλής ραπτικής. Από την άλλη πλευρά, η βερσιόν του Μπερτράν Μπονελό “Saint Laurent” με πρωταγωνιστή τον Γκασπάρ Ουλιέλ, η οποία προβλήθηκε στο πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών, συναντά την έντονη αντίθεση του Μπρεζέ, ενώ έχει την έγκριση και στήριξη του τωρινού ιδιοκτήτη του οίκου μόδας.

Βρισκόμαστε στο Παρίσι του 1957, ο οίκος μόδας του Κριστιάν Ντιόρ σοκάρει τον κόσμο της μόδας αναθέτοντας την καλλιτεχνική διεύθυνση του οίκου στον 21χρονο μαθητευόμενο Υβ Σεν Λοράν. Με την πρώτη του επίδειξη λίγους μόνο μήνες μετά, ο νεαρός δημιουργός θα δικαιώσει την εμπιστοσύνη και την επιλογή του Ντιόρ και θα ενθουσιάσει κοινό και κριτικούς. Η υποσχόμενη καριέρα του Γάλλου σχεδιαστή μόλις ξεκινά, αλλά ο πόλεμος της Αλγερίας θα μπει εμπόδιο στην πορεία του μετά την κλήτευσή  του από το κράτος να καταταγεί στο γαλλικό στρατό. Ο ψιλόλιγνος νεαρός με την ασθενική φυσή καταρρέει, νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική, όπου και διαγιγνώσκεται με μανιοκατάθλιψη, ενώ δεν αργεί και η λύση της συνεργασίας του με τον Ντιόρ.

Στο κρίσιμο αυτό σημείο καταλυτικό ρόλο παίζει ο σύντροφος της ζωής του, ο Πιερ Μπερζέ, ο οποίος μαζεύει τα κομμάτια του καταρρακωμένου Υβ και αποφασίζουν το μεγάλο βήμα της ίδρυσης νέου οίκου μόδας, υπό το όνομα του σχεδιαστή. “Εσύ έχεις το ταλέντο, εγώ θα ασχοληθώ με τα υπόλοιπα”, δηλώνει ο μάνατζερ Πιερ Μπερζέ, ρισκάροντας τα πάντα, καθώς η πρώτη επίδειξη μόδας του νεοσύστατου οίκου είναι γεγονός και ακολουθεί η αποδοχή και η επιτυχία.

Ο Υβ Σεντ Λοράν αφουγκράζεται την εποχή, είναι διάχυτο το πνεύμα του Μάη του 1968, η ποπ κουλτούρα γίνεται τάση κυρίαρχη και ο Γάλλος couturier “κατεβάζει” τη μόδα στο δρόμο, κάνοντας την προσιτή μέσα από το πρετ-α-πορτέ, ενώ σχεδιάζει φορέματα, δανειζόμενος θέματα από τους πίνακες του Μοντριάν. Τα άγρια χρόνια της δεκαετίας του ’70 έρχονται σαν λαίλαπα και ο «κακομαθημένος αστός μοναχογιός» βυθίζεται στον κόσμο των ναρκωτικών και του σεξουαλικού πειραματισμού. Προκαλεί με τα σόου του, ενώ με το εμβληματικό γυναικείο σμόκιν υμνεί τη γυναικεία απελευθέρωση και δυναμικότητα. Η παγκόσμια αναγνώριση και επιτυχία μεταφράζεται σε πίεση, για δύο συλλογές το χρόνο, την οποία η ευάλωτη προσωπικότητά του, πασχίζει να διαχειριστεί και το φλερτ του με την αυτοκαταστροφή και την κατάθλιψη είναι αναπόφευκτο.

 “Ο,τι μου έλειπε το είχε εκείνος. Η δύναμή του σήμαινε ότι μπορούσα να στηριχτώ πάνω του όταν ένιωθα να πνίγομαι”, δήλωνε ο σχεδιαστής προς το τέλος της ζωής του για το μοναδικό του έρωτα, αλλά και διαχειριστή της αυτοκρατορίας του, Πιερ Μπερζέ.

Υπό το πρίσμα της μεγάλης αυτής σχέσης αλλά και της προσπάθειας του Μπερζέ να σώσει τον Λοράν από τον αυτοκαταστροφικό εαυτό του, ο σκηνοθέτης εστιάζει στη σκοτεινή και αχαλίνωτη πλευρά του δημιουργού. Αυτό είναι και το σημείο στο οποίο υστερεί η ταινία, η οποία διαλέγει τον εύκολο δρόμο καθώς δεν καταφέρνει να ξεφύγει από την παγίδα της σκανδαλοθηρικής αποτύπωσης της άγριας δεκαετίας του ’70 και δεν φωτίζει την πλευρά εκείνη του σχεδιαστή που επηρεάζει τη μόδα μέχρι και σήμερα: την αισθητική, τη διορατικότητα, το ταλέντο του.

 Αν και το σενάριο του Λεσπέρ (συνυπογράφουν οι Ζακ Φιεσί και Μαρί-Πιερ Χαστέρ) αδυνατεί να προσδώσει άποψη και όραμα στην προσωπικότητα του ήρωα του, η ερμηνεία του Πιερ Νινέ είναι καθηλωτική. Η αφοπλιστική ομοιότητα με τον Λοράν όχι μόνο εξωτερικά, αλλά και στις κινήσεις, καθώς και η απόδοση της εύθραυστης ιδιοσυγκρασίας του συνθέτουν μία ερμηνεία υψηλού επιπέδου. Παράλληλα ο Γκιγιόμ Γκαλιέν ενσαρκώνει χαμηλόφωνα τον Πιέρ Μπρέζε, με μοναδική ευαισθησία, και καταφέρνει να συγκινήσει πραγματικά χωρίς να καταφεύγει σε μελοδραματισμούς.

Η έλλειψη δομημένου σεναρίου είναι στο φινάλε εμφανής, όπου ο σκηνοθέτης στήνει από την αρχή την εμβληματική για το χώρο της haute couture -και ορόσημο για την καριέρα του ήρωα- επίδειξη “Ballet Russe”, χρησιμοποιώντας μάλιστα τα αυθεντικά κοστούμια του σόου. Εν τέλει δεν θα κατορθώσει να περάσει στο θεατή την κορύφωση και το momentum της ιστορικής επίδειξης.

Στον αντίποδα, οι φανς της υψηλής ραπτικής θα ενθουσιαστούν με τη μόδα που κυριαρχεί σε όλόκληρη την ταινία, με τις άγνωστες λεπτομέρειες της ζωής του δημιουργού, με την απεικόνιση της ατμόσφαιρας της εποχής, ενώ όπως είναι αναμενόμενο δεν λείπει από τα πλάνα του σκηνοθέτη η επιβλητική ομορφιά της πόλης του Παρισιού.

 Το “Υves Saint Laurent” μπορεί να μην καταφέρνει να ανταποκριθεί στον πήχη των προσδοκιών για την κινηματογραφική μεταφορά μίας τόσο πολυδιάστατης και επιδραστικής προσωπικότητας, αλλά αξίζει της προσοχής μας για το ταξίδι και την ατμόσφαιρα της εποχής.

“Ιβ Σεν Λοράν” από 5/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Ιβ Σεν Λοράν(Yves Saint Laurent) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 105′, Αργεντινή 2012, Γλώσσα: Ισπανικά

του Πάμπλο Τραπέρο

Με τους Ρικάρντο Νταρίν, Τζέρεμι Ρένερ, Μαρτίνα Γκούσμαν

Ρεαλιστικό κοινωνικό σινεμά διαμαρτυρίας που φλερτάρει με το ντοκιμαντέρ, παράλληλες ιστορίες που προκαλούν προβληματισμό και συμπυκνώνουν την απελπιστική καθημερινότητα στις παραγκουπόλεις του Μπουένος Άιρες, με πυρήνα τρεις αφανείς ήρωες της δεκαετίας του 70’, που θα βρεθούν πρόσωπο με πρόσωπο  με την κοινωνική βία, την εξαθλίωση και με τους δικούς τους ατομικούς φόβους κι ενοχές. Τα μεγάλης διάρκειας πλάνα σεκάνς κι ο φωτογραφικός φακός του πρωτεργάτη του νέου Αργεντίνικου σινεμά, του Πάμπλο Τραπέρο, εντυπωσιάζουν. Την ίδια στιγμή η κινηματογραφική αποτύπωση είναι λιγότερο καθηλωτική κι ενδιαφέρουσα, απ’ αυτό καθεαυτό το πολύ ισχυρό υπόβαθρό, της κοινωνικής πραγματικότητας στην Αργεντινή, που προσπαθεί να ανιχνεύσει-και σε κάποια σημεία ανεπιτυχώς- ο σκηνοθέτης.

Ο τίτλος « Λευκός Ελέφαντας» δεν προέκυψε συμπτωματικά. Αντιπροσωπεύει το κτίριο σύμβολο της Αργεντινής- που έμεινε στα μπετά από το 1937-, το οποίο σχεδιάστηκε για να γίνει το μεγαλύτερο νοσοκομείο της Λατινικής Αμερικής. Ο Τραπέρο βγάζει στο φως τις ψεύτικές υποσχέσεις των κυβερνήσεων για την ολοκλήρωση του έργου, που θα εξυπηρετούσε τους άπορους της υποβαθμισμένης περιοχής, αποτυπώνει την ανιδιοτελή προσφορά των ιερέων και των κοινωνικών λειτουργών, κι αφιερώνει το έργο του, στον πατέρα Κάρλος Μουγκίσα που πυροβολήθηκε μέχρι θανάτου το 1974.

Το φιλμ όπως αρχίζει, έτσι τελειώνει, χωρίς διάλογο, με προσευχές, δάκρια κι αναστεναγμούς.

Ένα κοντινό ζουμ στο πρόσωπο του βέλγου ιερέα Τζουλιάν που βρίσκεται ξαπλωμένος σε ιατρικό κρεβάτι, κι ένα flashback, με τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά να είναι βουβά, να ακούγεται μόνο ο φυσικός ήχος από τη ζούγκλα του Αμαζόνιου, κι ο θεατής να βλέπει αμυδρά τη φιγούρα ενός φοβισμένου και μελανιασμένου  ιερέα, του  Νίκολα, που προσπαθεί να ξεφύγει από μια ομάδα στρατιωτών. Η διάσωσή του συνοδεύεται  αργότερα με ήχους ροκ&ρολ. Ο σκηνοθέτης τοποθετεί  την υπόλοιπη πλοκή σε μια παραμελημένη συνοικία, δίπλα στον « Λευκό Ελέφαντα»,  με τους δύο ιερείς και την κοινωνική λειτουργό Λουτσιάνα να δίνουν όλες τους τις δυνάμεις για τη βελτίωση των συνθηκών  της ζωής των κατοίκων. Τρεις ξεχωριστοί  χαρακτήρες, με διαφορετικές μέχρι τότε κατευθύνσεις στη ζωή τους, που τους ενώνει η ανιδιοτελής προσφορά, με το δρόμο να μην είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Η άρνηση για βοήθεια από τους ντόπιους, το εμπόριο ναρκωτικών, η τοπική διαφθορά και τα δικά τους προσωπικά πάθη, θα ωθήσουν και τους τρεις, πέρα από τα όρια τους.

Τα διαφορετικά επεισόδια που εξελίσσονται,  και η δύναμη  μερικών ιστοριών, δίνουν την αίσθηση ότι αυτό που βλέπουμε δεν συμπίπτει με το στενό χρονικό διάστημα μιας βδομάδας, όπως επιτάσσει το σενάριο, σκιαγραφώντας πιο καθαρά το πορτρέτο μιας κοινωνίας με τα ίδια προβλήματα, που χρονίζουν. Ταυτόχρονα ο Τραπέρο, αρνείται ορθά να μας υπενθυμίζει διαρκώς ότι το έργο διαδραματίζεται τέσσερις δεκαετίες πίσω, γιατί ακριβώς η δικτατορία του τότε, εξακολουθεί να στοιχειώνει ακόμα το λαό, όπως επίσης η φτώχεια, η κοινωνική ανισότητα και οι συγκρούσεις με την αστυνομία, εμφανίζονται εδώ «σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα». Αυτή η βιρτουόζικη  προσέγγιση του Τραπέρο αποτυπώνεται ξανά με δύναμη και καθαρότητα, σε ότι έχει να κάνει με την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα της χώρας του( Αξίζει να θυμηθούμε τη ταινία του « Λεονέρα» που προβλήθηκε επανειλημμένα από την ΕΡΤ, για την κατάντια του σωφρονιστικού συστήματος, και την απάνθρωπη στάση των Αργεντινών απέναντι σε μια φυλακισμένη μητέρα).

Μας αποπροσανατολίζει μερικώς, όταν με αμηχανία πλάθει ένα love story-για να πιάσει και το θέμα της αγαμίας των ιερέων- μεταξύ του νεαρού  Νίκολα(Τζέρεμι Ρένερ) με τη γοητευτική Λουτσιάνα( την οποία ερμηνεύει η σύντροφος του σκηνοθέτη Μαρτίνα Γκούσμαν), με εξέλιξη προβλέψιμη και περιττή.

Ανεξάρτητα από τις όποιες αστοχίες, οι ατόφιες και ειλικρινείς προθέσεις του Τραπέρο δεν μπορούν να αμφισβητηθούν. Ο « Λευκός Ελέφαντας» είναι η άλλη-η κρυμμένη- όψη της Αργεντινής

.”Λευκός Ελέφαντας” από 29/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos, Seven

The post Λευκός Ελέφαντας(White Elephant) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα εποχής,118’, Ιταλία 1954, Γλώσσα: Ιταλικά

Του Λουκίνο Βισκόντι

Με τους Αλίντα Βάλι, Φάρλεϊ Γκρέιντζερ, Μάσιμο Τζιρότι, Ρίνα Μορέλι 

Στη Βενετία του 1866, οι ιταλοί έχουν αρχίσει να αντιστέκονται δυναμικά ενάντια στην αυστριακή κατοχή, στοχεύοντας στην ιστορική Ενότητα του νεόδμητου ιταλικού κράτους που θα προκύψει λίγα χρόνια αργότερα μετά την εξέγερση του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι. Η κόμισσα Λίβια Σερπιέρι (απαστράπτουσα και παθιασμένη η Αλίντα Βάλι), αν και φανατική υπέρμαχος του Γκαριμπάλντι και των αντιστασιακών δυνάμεων δεν θα διστάσει να παραδώσει την καρδιά της στον εχθρό. Όμως ο γοητευτικός αυστριακός υπολοχαγός Φραντς Μάλερ (εξαίρετος ο Φάρλεϊ Γκρέιντζερ) δεν θα σταθεί αντάξιος του έρωτα της…

Στην τέταρτη μεγάλου μήκους -και πρώτη έγχρωμη- ταινία του (που βγήκε στις ελληνικές αίθουσες της εποχής με τον αστείο αν όχι ατυχή τίτλο «Έτσι έσβησε μια μεγάλη αγάπη»), ο Λουκίνο Βισκόντι, στοχεύει να δείξει το αληθινό πρόσωπο της Ιταλίας, μέσω του μυθιστορήματος του Καμίλο Μπόιτο. Τούτο το πρόσωπο της Ιταλίας, αθεράπευτα ρομαντικό και  την ίδια στιγμή αντιφατικό όσον αφορά την πολιτική σκέψη του, είναι η ίδια η κόμισσα Λίβια Σερπιέρι. Μια τραγική περσόνα και μια αυθεντική βισκοντική ηρωίδα σε ένα κομψό, ιστορικό μελόδραμα με δραματουργική χρήση τόσο της μεγαλοπρεπούς μουσικής («7η Συμφωνία» του Αντον Μπρούκνερ) όσο και του βενετσιάνικου κόκκινου χρώματος!

Καλύτερο πέρασμα από το νεορεαλισμό («Έμμονο πάθος» είχε βαπτιστεί το 1942 στα ελληνικά το «Ossessione», που διαδέχτηκε η «Γη τρέμει» το 1948) στο προσωπικό του καλλιτεχνικό σύμπαν, δεν θα μπορούσε να έχει ο σχολαστικός Βισκόντι, από το «Senso». Με απόλυτη επίγνωση του λυρισμού και της εικαστικής αρτιότητας που θα γίνουν από δω και στο εξής οι καλλιτεχνικοί φάροι του, ο «κόκκινος κόμης», προβαίνει σε μια θαυμάσια ελεγεία για τις κοσμοιστορικές αλλαγές που οδηγούν στη δημιουργία του σύγχρονου ιταλικού κράτους. Πέρα όμως από το αναμενόμενα στρατευμένο πολιτικό ύφος της ταινίας, ο μαρξιστής Βισκόντι, αρπάζει την ευκαιρία για να δώσει την φίνα κι ελιτίστικη άποψη του για την Τέχνη και ειδικά εκείνη της εποχής της Αναγέννησης (περίοδος όμως που δεν στερείται σε επαναστατικά, πολιτικά σύμβολα- το αντίθετο μάλιστα).

Όλο το καλλιτεχνικό σύμπαν του σκηνοθέτη επιχειρεί να βρει την τέλεια σύζευξη πολιτικής και τέχνης. Ο κινηματογράφος είναι η όσμωση όλων των τεχνών υποστήριζε ο Βισκόντι. Μέσα από την ουμανιστική και προοδευτική ματιά του επιχειρεί να διατυπώσει, όσο είναι αυτό δυνατό, τον ορισμό της απόλυτης ομορφιάς. Η μπαρόκ διαδρομή του πιο «αναγεννησιακού» σκηνοθέτη στην ιστορία του κινηματογράφου, με την ιδανική σύζευξη θεάτρου, όπερας και σινεμά, ξεκινάει εδώ ακριβώς βάζοντας τα θεμέλια του προσωπικού του στιλ γραφής (οπερατικό-σινεμά το χαρακτήρισαν κάποιοι) που θα φτάσει στο απώγειο του 10 χρόνια αργότερα.

Μάλιστα στον συνταρακτικό «Γατόπαρδο» του, ξαναπιάνει το μίτο της ιστορίας από το «Senso» με την εξέγερση του Γκαριμπάλντι, μεταφέροντας τη δράση από τον ιταλικό βορρά στη Σικελία του νότου. Παρακολουθώντας στο «Senso» την πορεία της ζωής της κόμισσας Σερπιέρι και του πάθους της για τον Μάλερ, ο σκηνοθέτης που μαθήτευσε δίπλα στον Ρενουάρ, μιλάει για μια ιστορία πολέμου, επανάστασης κι έρωτα. Αξίζει να αναφέρουμε εδώ ότι κάποιους από τους διαλόγους της κόμισσας έχουν γράψει οι Τένεσι Ουίλιαμς και Πολ Μπόουλς, που συμμετείχαν στο σενάριο μαζί με άλλους πέντε (!) σεναριογράφους.

Στο φιλμ αυτό ο Βισκόντι τοποθετεί για πρώτη φορά τα σύμβολα φετίχ που θα ορίσουν το φιλμικό έργο του. Τελειομανία στη διακόσμηση (απαιτούσε τα λουλούδια σε κάθε δωμάτιο να είναι φρεσκοκομμένα είτε γινόταν γύρισμα σε αυτό είτε όχι), ειδική μέριμνα στη φωτογραφία και την καλλιτεχνική διεύθυνση, λαμπερή ανάπλαση εποχής, καταγραφή του καταστροφικού πάθους μέσω μιας απομυθοποιητικής αλλά ντελικάτης διαδικασίας του έρωτα. Σκηνές όπως το τράβελινγκ της φυγής με την άμαξα της ταραγμένης Λίβια στα τείχη της Βερόνα λίγο πριν από το φινάλε ή το επεισόδιο στην όπερα «Il Trovatore» του Βέρντι στην αρχή της ταινίας, δείχνουν το μεγαλείο ενός σκηνοθέτη που όσο κι αν έδινε προτεραιότητα στην ομορφιά της εικόνας άλλο τόσο έψαχνε να βρει το βάθος και το νόημα στις πράξεις των καταραμένων ηρώων του.

Το “Senso” από 10/4 στους κινηματογράφους σε διανομή ΑΜΑ     

The post Senso( Επανέκδοση) appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφία,Δράμα, 95’, Γαλλία 2013, Γλώσσα: Γαλλικά

Του Μπρούνο Ντιμόν

Με τους Ζιλιέτ Μπινός, Ζαν Λουν Βενσάν, Εμμανοέλ Κάουφμαν, Μάριον Κέλερ

Ο Γάλλος Μπρούνο Ντιμόν στα τέλη του 1990 θεωρήθηκε το μεγάλο ταλέντο του art-house σινεμά, οι ταινίες του στηριζόμενες κυρίως στο έντονο προσωπικό στοιχείο, σε ερασιτέχνες ηθοποιούς και όντας ακραία φιλοσοφικές, είχαν πάντα περιορισμένη απήχηση. Τώρα εδώ θα συνεργαστεί με την Ζιλιέτ Μπινός, που ερμηνεύει τα τελευταία χρόνια της διάσημης γλύπτριας, Καμίλ Κλοντέλ («Camille Claudel 1915»), σ’ ένα ρόλο που είχε ερμηνεύσει κατά το παρελθόν και η Ιζαμπέλα Ατζανί.

 Η ταινία επικεντρώνεται στο κομμάτι της ζωής της Κλοντέλ όπου βρίσκεται έγκλειστη στο ψυχιατρείο, περικυκλωμένη από ακραίες περιπτώσεις ψυχολογικά ανισόρροπων ατόμων, που τη ρίχνουν ακόμα πιο χαμηλά. Η Ζιλιέτ Μπινός στον πιο καταθλιπτικό ρόλο της καριέρας της, προσπαθεί στο μέτρο του δυνατού να ερμηνεύσει μια από τις πιο πολύπλοκες προσωπικότητες του 20ου αιώνα. Υπάρχουν στιγμές που αποτυπώνεται απόλυτα ο ψυχικός πόνος ενός ευφυούς ατόμου, έγκλειστου μέσα σε ένα ίδρυμα. Η Κλοντέλ κλαίει, εκλιπαρεί για ελευθερία η οποία δεν έρχεται ποτέ. Η απρόσμενη επίσκεψη του αδερφού της θα της αναπτερώσει κάπως το ηθικό.

Ο Ντιμόν δεν κάνει κάτι παραπάνω από το να αποτυπώσει την αλήθεια. Αργόσυρτα πλάνα, φυσικός φωτισμός, διάλογοι με το σταγονόμετρο(αλλά σαφώς μεγαλύτερης διάρκειας από τις άλλες περισσότερες ταινίες του δημιουργού). Το έργο τελικά δεν ξεπερνά τις δικές του εμμονές και συμβάσεις που περιορίζουν την απήχηση του σε ένα συγκεκριμένο μικρό ακροατήριο, δοκιμασμένο σε βαριές σινεφίλ καταστάσεις.

Μένει στη μνήμη για τους αποκρουστικούς δευτερεύοντες χαρακτήρες του ψυχιατρείου, και για δύο-τρεις στιγμές της Μπινός, με φωνές, κραυγές και γοερά κλάματα.

“Καμίλ Κλοντέλ 1915″ από 10/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Videorama

The post Καμίλ Κλοντέλ 1915 (Camille Claudel 1915) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 93′, Γλώσσα: Ιταλικά, Ιταλία 2013

της Βαλέρια Γκολίνο

Με τους Τζασμίν Τρίνκα, Κάρλο Τσέκι, Λίμπερο ντε Ρέντζιο

Έργο πάνω στο αμφιλεγόμενο θέμα της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας που απεικονίζει νηφάλια πρόσωπα, καταβεβλημένα από ασθένειες , από την κούραση της ζωής και της ψυχής.

Διεισδυτικό ποιητικό φιλμ για δοκιμασμένους σινεφίλ, που θέτει αναπάντητα ερωτήματα και ταυτόχρονα με επιδεξιότητα απορροφά τους όποιους μελοδραματισμούς περικλείει η λέξη «θάνατος». Το πρόβλημα της ταινίας είναι ότι αρχικά φλυαρεί σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στους ίδιους χώρους, με τα ίδια πρόσωπα που συνομιλούν για το ίδιο θέμα, μαζί με την μερικώς αμήχανη- σκιαγράφηση του κεντρικού προσώπου.

Ο τίτλος  «Μiele» , γεννήθηκε από την πένα του συγγραφέα Μάουρο Κοβάσιτς και είναι το ψευδώνυμο πίσω από το οποίο κρύβεται η φοιτήτρια Ιρένε.  Η νεαρή γυναίκα επιλέγει να κερδίζει τα προς το ζην καθοδηγώντας άτομα που πάσχουν από βαριές ασθένειες στην πορεία τους προς την ευθανασία. Χρησιμοποιεί φάρμακο για τα σκυλιά που δεν κυκλοφορεί στο ιταλικό εμπόριο. Η μητρική απώλεια την στοιχειώνει κάθε φορά που βρίσκεται αντιμέτωπη με την μακάβρια φύση του επαγγέλματός της, ωστόσο δείχνει να λειτουργεί σαν ρομπότ. Διατηρεί δεσμό με συνομήλικο της, αποκρύπτοντας του τη διπλή ιδιότητα της.

Κάπου στα μισά του έργου θα συναντήσει τον καταθλιπτικό  χήρο ονόματι Γκριμάλντι(  απ’ εδώ ξεκινάει και το ουσιαστικό ενδιαφέρον) που έχει χάσει κάθε κίνητρο για τη ζωή. Θα ανακαλύψει ότι ο καλοδιατηρημένος κύριος δεν πάσχει από ανίατη ασθένεια και θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να τον σώσει από την αυτοκαταστροφή. Η Ιρένε πλέον είναι εύθραυστη, βρίσκεται διαρκώς σε σύγκρουση με τον εαυτό της, και αναγκάζεται να θέσει υπό αμφισβήτηση όλες τις προηγούμενες επιλογές της.

Στο πολύπλοκο σκηνοθετικό της ντεμπούτο η Ελληνοϊταλίδα σταρ Βαλέρια Γκολίνο πιστώνεται για το θάρρος της να κολυμπήσει στα βαθιά νερά του λεγόμενου art-house σινεμά και ξεχωρίζει για τη σοφία της να παραμείνει ουδέτερη στα ηθικά διλλήματα που τίθενται , για την αισθητική φινέτσα που αποτυπώνεται σε κάθε καρέ, για την ορθή χρήση της καταπραϋντικής από τις εντάσεις μουσικής,  μα πρωτίστως για την επιλογή της 33χρόνης Τζασμίν Τρίνκα. Η υποκριτική της αρμόζει πλήρως στις περιστάσεις, με  κυμαινόμενη ένταση και χωρίς εξεζητημένα στοιχεία. Η ιταλίδα ηθοποιός κρατάει το δηλητήριο αλλά και τις ηθικές αξίες ενός ανελέητα σκληρού ρόλου. Σε κάποιες στιγμές μας  θυμίζει την κρίση ταυτότητας και την αλληγορική-σουρεαλιστική συμπεριφορά της Αγγελικής Παπούλια στις Άλπεις του Λάνθιμου.

Η Γκολίνο παρότι σε δύο-τρεις περιπτώσεις προδίδεται από τη σκηνοθετική της απειρία( παράδειγμα το διεκπεραιωτικό φινάλε), προσπαθεί να  κινηθεί  στην ίδια κατεύθυνση με το «Amour» του Χάνεκε, δηλαδή αποφεύγει το δέλεαρ μιας  ηθικοπολιτικής ρητορείας για την ευθανασία. Την ίδια στιγμή αποκαλύπτει εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας, των απεγνωσμένων ανθρώπων, που δεν διστάζουν πίσω από τις κλειστές πόρτες να προχωρήσουν σε μια τέτοια πράξη. Έμμεση κριτική για το υπαρκτό ζήτημα που απασχολεί την ιταλική κοινωνία-ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό από την ελληνική- με το κράτος να αρνείται να ρυθμίσει αυτό το μακάβριο φαινόμενο που έχει διεισδύσει σιωπηλά στον εθνικό ιστό.

Άραγε μπορεί να ρυθμιστεί κάτι τέτοιο ή εσαεί θα παραμένει σκοτεινή η διαχωριστική γραμμή, δηλαδή πότε θα επιτρέπεται ο υποβοηθούμενος θάνατος και πότε όχι.

Η σχέση της Ιρένε με τον υγιή στο σώμα Γκριμάλντι σε αυτό ακριβώς αποσκοπεί, λειτουργεί προβοκατόρικα, με τον σεναριογράφο και την Γκολίνο να τεντώνουν το σκοινί για να αναδείξουν τελικά τις υπαρκτές αντιφάσεις ενός βιοηθικού θέματος που μας έχει προ πολλού κτυπήσει την πόρτα.

“Μέλι” από 16/1 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Μέλι (Miele) appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντικό Δράμα, 179′,  Γαλλία 2013,  Επίσημος Τίτλος: La vie d’Adele   Γλώσσα: Γαλλικά

του Αμπντελατίφ Κεσίς

Ερωτικό ταξίδι στο εφηβικό σύμπαν, με φόντο τη Γαλλία  και με κινητήριο δύναμη μια κάμερα που διαρκώς καταγράφει με ατμοσφαιρικό ρεαλισμό, την απεγνωσμένη προσπάθεια μιας νεαρής κοπέλας να κρατήσει μέχρι τέλους έναν ομόφυλο δεσμό, που την εμπνέει και της προσφέρει εσωτερική γαλήνη.

Ο Γαλλοτυνήσιος Αμπντελατίφ Κεσίς θα πιάσει  τον παλμό της νέας γενιάς και των απόκρυφων τους  επιθυμιών, όπως επίσης και την αθωότητα του  συναισθηματικού τους κόσμου, όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με καινούργια βιώματα και νέες εμπειρίες, αλλά δεν θα κάνει την υπέρβαση ώστε να μετατρέψει τον θεατή από παρατηρητή σε ενεργό συμμέτοχο του έργου. Θα επενδύσει στη παθητικότητα του κοινού, με  τις ηδονοβλεπτικές και  μακρόσυρτες λεσβιακές περιπτύξεις ( δεν θα τις  δείτε όλες γιατί  αφαιρέθηκε περίπου ένα πεντάλεπτο από την ελληνική κόπια) όπως επίσης και με την αδικαιολόγητα τρίωρη διάρκεια της ταινίας. Αρκετές σκηνές θα μπορούσαν να αποφευχθούν, και το έργο θα ήταν πιο κινηματογραφικά δεμένο μέσα σε ένα 90λεπτο.

Στο κάδρο τοποθετείται διαρκώς η γλυκιά μούσα του δημιουργού, Αντέλ Εξαρχόπουλος, την οποία ακολούθησε  και στα 180 λεπτά, με ένα πολύ ασφυκτικό κι επαναλαμβανόμενο οπτικό close-up, το οποίο αποκαλύπτει την γκρίζα υφή της καθημερινής της ζωής, και τις σεξουαλικές της αναζητήσεις, μέχρι να βρει στο δρόμο της την μεγαλύτερη της Έμμα( Λέα Σεντού). Η ελληνογαλλίδα  ανταμείβει τον Κεσίς, ερμηνεύοντας ατόφια ένα κομμάτι της προσωπικότητας της, χωρίς να παρεκκλίνει ούτε δευτερόλεπτο  από τις σκηνοθετικές του οδηγίες.

Υπάρχουν στιγμές πραγματικής κινηματογραφικής ομορφιάς,  κατά τη διάρκεια του φλερτ των δύο γυναικών, που πλαισιώνεται μοναδικά με ένα παιχνίδι με το φως και τα χρώματα ( επί παραδείγματι στο δεύτερο τους τετ α τετ, σε ένα παγκάκι) αλλά και έξυπνου σαρκαστικού χιούμορ, στις  εκατέρωθεν επισκέψεις στα σπίτια των γονιών τους.

Ο αυθεντικός γαλλικός τίτλος «La vie d’Adele »( Η ζωή της Αντέλ) αποτυπώνει πλήρως αυτό που είναι η ίδια η ταινία. Ένα οδοιπορικό της ζωής ενός κοριτσιού, που δεν διαθέτει πολυσύνθετα χαρακτηριστικά, αλλά είναι ανήσυχο, δοτικό και ακραία συναισθηματικό.

Μην περιμένετε ότι θα δείτε ένα έργο που έχει να κάνει με τις περίπλοκες διεργασίες της σεξουαλικής ταυτότητας, ούτε τελικά εξυμνεί όπως πιστεύουν κάποιοι τον ομόφυλο έρωτα. Η αμφισεξουαλικότητα της Αντέλ  θα την κάνει να ερωτευτεί τον άνθρωπο κι όχι απαραίτητα το φύλο. Είναι ένα πρόσωπο με εμφανή την έλλειψη δεξιοτήτων, ακόμα και στο τρόπο που θα προσεγγίσει πρώτη την Έμμα, αργότερα θα την εξιδανικεύσει, και θα αποτύχει να δει τις αδυναμίες της συντρόφου της. Την ίδια  στιγμή θα ικανοποιήσει πλήρως τις φιλήδονες φαντασιώσεις της, και θα ρουφήξει όλο το μεδούλι της νεανικής ερωτικής της ορμής.

Ο Αμπντελατίφ Κεσίς απλοποιεί υπερβολικά τις δυσκολίες και τα εμπόδια,  μέσα στo οποίο κινούνται ακόμα και σήμερα  οι συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων,  ενός πολιτισμικού πλαισίου που τους φοβάται και τους απομονώνει. Αυτό δεν το βλέπει, αντίθετα παρουσιάζει ένα κόσμο με απλόχερη τη σεξουαλική ελευθερία, όλοι φιλιούνται με όλους, κι η αντίδραση προέρχεται από μια συμμαθήτρια της Αντέλ που παρουσιάζεται ως καρικατούρα των ηθικών αξιών και του συντηρητισμού.

Ο  σκηνοθέτης προσπάθησε σε 1-2 σκηνές να τοποθετήσει την πρωταγωνίστρια του μέσα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα  της κοινωνικοπολιτικής  κρίσης των νέων, αυτών που αγωνίζονται αλλά στερούνται ευκαιριών, με μια άτεχνη μέθοδο, που σίγουρα δεν θα ζήλευαν οι Νταρντέν, ο Λόουτς κι οι θαυμαστές του Cinema Verite. Πρόσθεσε δηλαδή περιττό χρόνο στην αφήγηση παρά ουσία.

 Εν κατακλείδι, « Η Ζωή της Αντέλ » είναι σαφώς ένα αξιόλογο έργο, προσεγμένο τεχνικά μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια, η Εξαρχόπουλος είναι χάρμα οφθαλμών, αλλά δεν μπορεί να αποτελέσει  την πιο ερωτική ιστορία του 21ου αιώνα, ούτε η Αντέλ μπορεί να συγκριθεί με τις δυναμικές γυναίκες Άννα Καρένινα, Ελίζαμπεθ Μπένετ ή την ηρωίδα της Βιρτζίνια Γούλφ Κλαρίσα Νταλογουέι, όπως καθ’ υπερβολή γράφτηκε από μερίδα του τύπου, μετά το μεγάλο βραβείο  από το Φεστιβάλ των Καννών.

Γιατί ο Κεσίς  εκ του πονηρού έπαιξε  με σκηνές που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν πορνό,  κατέγραψε αλλά δεν έxτισε ένα συνταρακτικό πορτρέτο που θα δικαιολογούσε αυτούς τους παραλληλισμούς.

Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ Καννών 2013, Πρώτο βραβείο γυναικείας ερμηνείας στην Αντέλ Εξαρχόπουλος και στην Λέα Σεντού

« Η Ζωή της Αντέλ » απο 31/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada Films

The post Η Ζωή της Αντέλ( La vie d’Adele) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 90′ Φιλανδία 2013, Γλώσσα: Φιλανδικά

του

Γιαν Φόρστρομ

Ο φόβος για τον « ξένο» τον αλλόθρησκο, τον «διαφορετικό»,  αποδεικνύεται μέρα με τη μέρα ότι αγγίζει και τους λαούς με παράδοση στην ελευθερία της σκέψης, της ανοχής και του θρησκευτικού πλουραλισμού. Ο πρωτοεμφανιζόμενος Φιλανδός σκηνοθέτης Γιαν Φόρστρομ ξεσκεπάζει τις ξενοφοβικές αντιλήψεις που επικρατούν στη χώρα του, προσδίδοντας μια ανεπανάληπτη κινηματογραφική διάσταση, σε ένα πραγματικό περιστατικό που έτυχε να μάθει καθώς ξεφύλλιζε μια τοπική εφημερίδα.

Ο  Φόρστρομ με το έργο αυτό θα κερδίσει την παγκόσμια προσοχή καθώς θα αποκαλύψει πλήρως ένα κομμάτι των ανθρώπινων εγωιστικών πεποιθήσεων μέσα από ένα  πολυεπίπεδο οικογενειακό δράμα ,μιας ανύπαντρης μητέρας,  σε ένα τετ α τετ με τον Ιρανό πατέρα του παιδιού της.

Η ταινία ανοίγει με τη σκηνή που απεικονίζει την μητέρα με τρυφερότητα να κοιτάζει  το νεογέννητο παιδί  της. Η αίσθηση της ασφάλειας που συνδέεται με αυτή τη μοναδική εικόνα σύντομα μετατρέπεται για την ηρωίδα σε αγχωτική κατάσταση.

Ο σκηνοθέτης θα μας παρασύρει (όπως ο Μίχαελ Χάνεκε με τον « Κρυμμένο») σε μια ατμόσφαιρα εσωτερικού τρόμου, με το κοινό αρχικά  να αδυνατεί να αντιληφθεί από πού πηγάζει αυτή η αόρατη απειλή. Το σπίτι της Μάρτζα είναι βρώμικο κι ακατάστατο, είναι όμως το μέρος της  ψυχικής της γαλήνης, αλλά  έξω από αυτό φαίνεται το τοπίο να είναι εχθρικό κι απρόβλεπτο. Ο κίνδυνος προέρχεται θεωρητικά από τον μουσουλμάνο πρώην σύντροφος της, ο οποίος ψάχνει ένα σημείο επαφής  με την κόρη του (στην ηλικία των 7 πια),  αλλά για την 25χρονη γυναίκα  είναι ανεπιθύμητος και ταυτόχρονα μια εν δυνάμει απειλεί για την ηθική διαπαιδαγώγηση του παιδιού της. Η Μάρτζα θα πει ψέματα στη κόρη της για την τύχη του πατέρα της σε ένα λογοπαίγνιο που εξηγεί και τον τίτλο της ταινίας. Η νεαρή πρωταγωνίστρια βυθισμένη στις εμμονές και στην παράνοια της θα  χάσει την αυτοκυριαρχία της και θα οδηγηθεί εκτός ελέγχου.

Το φιλμ από ένα σημείο και μετά θυμίζει θρίλερ, αλλά η ουσία δεν βρίσκεται ακριβώς σ’αυτό.

Ο  Φόρστρομ το βλέπει σκωπτικά-αλληγορικά. Προβάλλει περίτεχνα ένα κομμάτι της γονικής συμπεριφοράς στη χώρα του, με τα παιδικά ερεθίσματα να φιλτράρονται με τον δεσποτικό τρόπο που η οικογένεια επιθυμεί αλλά και με ότι επιτάσσουν οι κοινωνικές νόρμες. Από την άλλη, ενώ η  ηρωίδα του είναι επιθετική και  δείχνει να στροβιλίζεται από συναισθήματα μίσους και προκατάληψης, ο σκηνοθέτης έξυπνα την απενοχοποιεί. Η Μάρτζα είναι ένα πρόσωπο υπερβολικά ευάλωτο και καλοπροαίρετο, χωρίς όμως να  μπορεί να βρει ισορροπημένες απαντήσεις στα προσωπικά της αδιέξοδα. Για να τα αντιμετωπίσει  καταφεύγει να πει ψέματα  στο παιδί της, στον πρώην σύντροφο της  και στους συναδέλφους της. Στηρίζεται  πάνω σε σπασμωδικές κινήσεις που δείχνουν άγνοια, υιοθετώντας τις στρεβλές και παγιωμένες κοινωνικές αντιλήψεις στην Φιλανδία, (θα λέγαμε και στην Ελλάδα βεβαίως) που είναι έντονα μισαλλόδοξες και ετεροφοβικές. Ο τρόπος που γυρίζεται το έργο είναι πέρα για πέρα εντυπωσιακός, αφήνοντας τον θεατή να σχηματίσει τις δικές του απόψεις σχετικά με την πορεία των γεγονότων και να κατανοήσει όλες τις ακραίες αντιδράσεις.

Συμμετοχήστο Helsinki IFF – Love & Anarchy Film Festival 2013

Τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο 2013 η ταινία θα προβληθεί στα Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Κίεβο στην Μπρατισλάβα , και στο Βίλνιους

The post Η Πριγκίπισσα της Αιγύπτου appeared first on screeneye.gr.