1. Στο Σπίτι

Κοινωνικό δράμα ,103′, Γερμανία/Ελλάδα 2014

Αγγλικός Τίτλος: At Home

Του Αθανάσιου Καρανικόλα

Με τους  Αλέξανδρος Λογοθέτης, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Γιάννης Τσορτέκης, Ζωή Ασημάκη, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Αλεξία Καλτσίκη, Νίκος Γεωργάκης, Νεφέλη Κουρή

ΠΛΟΚΗ

Πρόκειται για την ιστορία της Νάντιας, μιας γυναίκας από τη Γεωργία που εργάζεται ως οικιακή βοηθός εδώ και 12 χρόνια σε ένα πλούσιο σπίτι απολαμβάνοντας την εμπιστοσύνη και την αγάπη των μελών της οικογένειας. Όταν όμως η υγεία της κλονίζεται από μια σπάνια ασθένεια η μέχρι τότε «οικογένειά» της, που αντιμετωπίζει τα δικά της οικονομικά προβλήματα, θα αποκόψει κάθε δεσμό μαζί της.

Οικογενειακό δράμα,, 104’,Γαλλία/Ιταλία 2013

Πρωτότυπος τίτλος: Un château en Italie

Της Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι

Με τους  Λουί Γκαρέλ, Φιλίππο Τίμι, Μαρίζα  Μπρούνι Τεντέσκι,Ζαβιέ Μποβουά

ΠΛΟΚΗ

Η 43χρονη Louise είναι κόρη μιας νεόπτωχης οικογένειας Ιταλών βιομηχάνων και ζει στο όμορφο διαμέρισμα της στο Παρίσι. Όσο η μητέρα της προσπαθεί να βγάλει χρήματα πουλώντας οικογενειακά κειμήλια και ανοίγοντας στο ευρύ κοινό τον πύργο τους στην ιταλική εξοχή, η Louise αναθεωρεί τις επιλογές της και ερωτεύεται παράφορα έναν νεότερο άντρα.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Η αδερφή της Κάρλα και κουνιάδα του Νικολά Σαρκοζί, η Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι σκηνοθετεί την τρίτη της ταινία. Ο κεντρικός γυναικείος χαρακτήρας είναι το δικό της πορτρέτο, μια ιστορία  αυτοβιογραφική  από την αρχή μέχρι και το τέλος της.Το γεγονός αυτό θα καταλήξει να γίνει η αχίλλειος πτέρνα του έργου. Η Τεντέσκι μέσα από την ηρωίδα Louise και διάφορων άλλων χαρακτήρων που την περιτριγυρίζουν( μητέρα, αδελφός φορέας του AIDS, νεαρότερος ηλικιακά εραστής), ομφαλοσκοπεί σε κάθε λεπτομέρεια του δικού της οικογενειακού βίου, ξεδιπλώνοντας αδέξια αυτό που η ίδια θα χαρακτήριζε ως πυρήνα του έργου. Οι εσωτερικές συγκρούσεις και τα υπαρξιακά διλλήματα που τίθενται, με τον στατικό αργό ρυθμό-ιδίως όσο πλησιάζουμε προς το τέλος- προκαλούν πλήξη και δεν μπορούν να αγγίξουν τον συναισθηματικό μας κόσμο.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα θυμίζει το μπαρόκ ύφος του Βισκόντι για τον ξεπεσμό σε όλα τα επίπεδα(οικονομικό και ηθικό) της Ιταλικής μεγαλοαστικής τάξης, είναι όμως προφανές ότι εδώ η επιρροή αυτή δεν θα στεφθεί με επιτυχία, όπως αντίθετα συνέβη πριν 2 χρόνια με το « Είμαι ο Έρωτας».Οι πρωταγωνιστές ομιλούν 2 γλώσσες, ιταλικά και γαλλικά, το Κάστρο βρίσκεται στην Ρώμη, αλλά ο περισσότερος κινηματογραφικός χρόνος ξοδεύεται στο Παρίσι. Κάποιες λιγοστές στιγμές χιούμορ υπάρχουν. Το γεγονός ότι η σκηνοθέτις τολμά να βγάλει στο φως οικογενειακές καταστάσεις που άλλοι θα έκρυβαν, αυτό λειτουργεί προς τιμήν της,  αλλά δεν είναι μια ταλαντούχα δημιουργός και αυτό εδώ φαίνεται ξεκάθαρα.

Στο έργο παίζει η πεθερά του Σαρκοζί  Μαρίζα Μπρούνι, όπως και ο σύντροφος της Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι,ο ηθοποιός Λουί Γκαρέλ.

4. Πάλο Άλτο

Δράμα. 100′, Η.Π.Α 2013

Πρωτότυπος Τίτλος: Palo Alto

Της Τζία Κόπολα

Με τους Έμα Ρόμπερτς, Τζέιμς Φράνκο, Τζακ Κίλμερ

ΠΛΟΚΗ

Το «Palo Alto» βασίζεται σε βιβλίο που έγραψε ο Τζέιμς Φράνκο όσο ήταν στο πανεπιστήμιο. H ταινία παρακολουθεί τις ζωές τεσσάρων εφήβων στο γυμνάσιο του Πάλο Άλτο, στην Καλιφόρνια.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Άλλη μία ταινία με βαριά οικογενειακή παρακαταθήκη. Το Πάλο Άλτο είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο της 27χρόνης Τζία Κόπολα, εγγονής του Φράνσις, που έκανε τη παγκόσμια της πρεμιέρα, πριν από 1 έτος στο Φεστιβάλ της Βενετίας.

Το έργο ακολουθεί  περίπου την ίδια θεματική με το «Bling Ring» της θείας της Σοφία Κόπολα, για την ανία των έφηβων Αμερικάνων μεγαλοαστών, σε ένα περιβάλλον που τα έχουν όλα έτοιμα, χωρίς κόπο και μόχθο.

Η  Έιπριλ φλερτάρει με τον γυμναστή της( Τζέιμς Φράνκο) και με τα λεφτά που διαθέτει η οικογένεια της θα προσληφθεί ως ο προσωπικός της μέντορας. Ο Τέντι τα χει γενικώς χαμένα με τη ζωή του,  όπως και ο φίλος του ο Φρεντ που επιδεικνύει παραβατική συμπεριφορά. Η ανασφαλής Έμιλυ ψάχνει τον σεξουαλικό της προσανατολισμό.

Άγνωστο παραμένει εάν τα διηγήματα του Τζέιμς Φράνκο κρύβουν κάτι άλλο ουσιαστικότερο από αυτό που μας έδειξε η νεαρή Κόπολα. Η ταινία κινείται πάνω σε μια ασφαλή περίμετρο, χωρίς να προσπαθεί να ξεφύγει από το πρώτο, το εύκολο, το ορατό επίπεδο ανάλυσης (για το σεξ, το αλκοόλ, τα τσιγάρα), επικεντρωμένη στον απλοϊκό διδακτισμό, μιας και μόνο μικρής κατηγορίας νέων, πλουσίων, που ζουν στα ακριβά προάστια. Από το κάδρο της απουσιάζει η εικόνα της συντριπτικής πλειοψηφίας της νέας γενιάς, των μεσαίων και πιο λαϊκών στρωμάτων., όπως με επιτυχία έπραξε κάποτε ο Γκας Βαν Σαντ στο «Παρανόιντ Παρκ» ή ακόμα και ο πιο ανάλαφρος Τζον Χιουζ στο «Μπρέκφαστ Κλαμπ»

Είναι προφανές ότι η Τζία Κόπολα βλέπει  μέσα από τον δικό της κόσμο και τελικά μόνο αυτόν καταγράφει. Ίσως  τελικά να μην θεωρείται κάτι αρνητικό, γιατί έχει και αυτή η οπτική τη σημασία της. Η Τζία Κόπολα έχασε τον πατέρα της, όταν ήταν ακόμα στην κοιλιά της μητέρας της. Η νεαρή σκηνοθέτις στην πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα, έξυπνα αποφεύγει να αφήσει-ακόμα κι ως υπονοούμενο- κάτι σχετικό για την απώλεια αυτή.

Οι ιστορίες των νεαρών παιδιών, δεν παρουσιάζονται με έναν τρόπο που να μας κρατά το ενδιαφέρον, οι σκηνές είναι μακρόσυρτες αλλά υπάρχει και κάτι θετικό, ότι θα επιτύχει να μην καταστεί κανένας χαρακτήρας, ως ο πρωταγωνιστής, κρατώντας ίσες αποστάσεις από τους ήρωες της.

5. The Equalizer

Δράση, Θρίλερ  131′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Equalizer

Του Αντουάν Φουκουά

Με τους Ντένζελ Ουάσινγκτον, Κλόη Γκρέις Μόριτζ, Μάρτον Τσόκας, Μελίσα Λίο, Χέιλι Μπένετ, Μπιλ Πούλμαν

ΠΛΟΚΗ

Ο Ρόμπερτ Μακόλ είναι ένας μεροκαματιάρης υπάλληλος ενός εργοστασίου. Κάθε βράδυ πάει σε ένα εστιατόριο, τρώει και διαβάζει ένα βιβλίο. Εκεί γνωρίζει μια πόρνη, με την οποία θα συνδεθεί φιλικά. Αυτή ξυλοκοπείται από τους Ρώσους μαστροπούς της. Ο Μακόλ με ένα καλά κρυμμένο παρελθόν βγάζει στην επιφάνεια φοβερές πολεμικές δεξιότητες, σε έναν ρόλο εκδίκησης με τους βίαιους γκάνγκστερς.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Φιλόδοξο φιλμ που θέλει να κλέψει κάτι από τη δόξα μιας παλιάς αμερικάνικης σειράς της δεκαετίας του 80. Μην περιμένετε ένα ξεχωριστό θρίλερ. Εδώ ακολουθούνται πλήρως όλοι οι κανόνες των ταινιών εκδίκησης. Ο πράος ανθρωπάκος με το κρυμμένο παρελθόν που θα επαναστατήσει-το κίνητρο κλασσικά βρίσκεται σε μια γυναίκα- κι ένα ανίκητο κύκλωμα που τελικά από τον ένα και μοναδικό σωτήρα θα νικηθεί. Μια ανόητη περιπέτεια που υποτιμά τη νοημοσύνη μας κι ένας Ντένζελ Ουάσινγκτον που μετά το Όσκαρ που πήρε στο “Ημέρα Εκπαίδευσης” δεν έχει πρωταγωνιστήσει σε κάποια αξιόλογη παραγωγή. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι αυτού του έργου  βρίσκεται στα πρώτα 30 λεπτά, πριν ξεκινήσει ο Ρόμπερτ Μακόλ να καθαρίζει ανθρώπους κρατώντας χρονόμετρο. Πόσο πιο κλισέ μπορεί ένα φιλμ να γίνει, όταν η τελευταία πράξη του “δράματος” παίζεται σε ένα ραντεβού θανάτου κάποιο βράδυ σε ένα εργοστάσιο, που θα μετατραπεί σε ρημαδιό από τις ριπές των όπλων.

The post Πρεμιέρες… από 25 Σεπτεμβρίου appeared first on screeneye.gr.

Του Stijn Coninx

Με τους Ματέο Σιμόνι, Κριστιάν Καμπάνια, Λουίτζι Λο Κάσιο

Μουσικό βιογραφικό δράμα, 118, Ιταλία 2013

ΠΛΟΚΗ

Ιταλία 1948. Ο δεκάχρονος Rocco ζει σε ένα πανέμορφο βουνό, μέχρι που ο πατέρας του αποφασίζει να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένεια του. Οι ευτυχισμένες μέρες του Rocco είναι παρελθόν, καθώς τα γκρίζα τοπία των μεταλλωρυχείων του Βελγίου απλώνονται τώρα μπροστά στα μάτια του. Για χρόνια, οι παγωμένοι χειμώνες και μια άγνωστη κουλτούρα είναι η νέα του πραγματικότητα. Ο Rocco βάζει σκοπό της ζωής του να ξεχωρίσει. Η μουσική και ο έρωτας είναι τα μέσα για να αποδράσει από την πραγματικότητα και να ζήσει το όνειρο του. Η νεαρή Marina θα γίνει η μούσα του και θα του χαρίσει την παγκόσμια αναγνώριση μέσα από το ομότιτλο τραγούδι που θα της γράψει για να την κερδίσει.

Αναλυτική Κριτική

2. Έρωτας αλα Ισπανικά (Spanish Affair)

Του Εμίλιο Μαρτίνεζ

Με τους Κλάρα Λάγκο, Ντάνι Ροβίρα, Κάρα Ελαχάντε,

Αισθηματική Κωμωδία,108’ Ισπανία 2014

ΠΛΟΚΗ

Ο Ραφαέλ είναι γεννημένος στη Σεβίλλη και περήφανος Ανδαλουσιανός. Ένα βράδυ θα γνωρίσει την Αμάια, μια όμορφη και δυναμική κοπέλα με Βάσκικη καταγωγή. Μετά από μια παθιασμένη νύχτα, θα του κλέψει την καρδιά, ξεχνώντας στο σπίτι του, σαν μοντέρνα σταχτοπούτα, την τσάντα της. Αυτό είναι το καλύτερο άλλοθι για τον Ραφαέλ που θα ταξιδέψει στην περιοχή που μένει η Αμάια για να της την επιστρέψει. Παρότι η Αμάια δεν φαίνεται να έχει πρόθεση να του χαρίσει άλλες νύχτες, η επιστροφή του σκληροπυρηνικού πατέρα της στην πόλη, θα της αλλάξει τα σχέδια, υποχρεώνοντας τον Ραφαέλ να υποδυθεί έναν ρόλο που δεν φανταζόταν ποτέ στη ζωή του.

H μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Ισπανία όλων των εποχών, που μέχρι στιγμής την έχουν δει περισσότεροι από 9.500.000 θεατές, μόνο στην χώρα παραγωγής της.

Αναλυτική Κριτική

3. Πάρκερ( Parker)

Του Τεϊλορ Χακφορντ

Με τους Τζένιφερ Λόπεζ, Τζεϊσον Στεϊθαμ , Μαϊκλ Τσίκλις

Θρίλερ, 118’, Η.Π.Α 2013

ΠΛΟΚΗ

O Πάρκερ είναι ένας σκληροτράχηλος κακοποιός με κώδικα τιμής: Δεν κλέβει ποτέ από αυτούς που έχουν ανάγκη. Όταν του τη φέρνουν οι συνεργάτες του σε μια ληστεία τράπεζας, ορκίζεται εκδίκηση και τους ακολουθεί στην επόμενη τους “δουλειά”, μια κλοπή κοσμημάτων στο Παλμ Μπιτς. O Τζέισον Στέιθαμ κυνηγάει να ανταποδώσει, έχοντας στο πλευρό του την πιο sexy από ποτέΤζένιφερ Λόπεζ. Η ταινία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα Flashfire του Donald E. Westlake, ενός από τα πολλά που έχει γράψει με ήρωα τον Πάρκερ. ΟΣτέιθαμ ερμηνεύει τον κεντρικό χαρακτήρα που έχουν στο παρελθόν ερμηνεύσει επίσης ο Λι Μάρβιν στο Point Black του 1967 ως Γουόκερ και ο Μελ Γκίμπσον στο Payback το 1999 ως Πόρτερ.

4.Ελάτε να πάρετε τον καφέ σ’εμάς(Venga a prendere il caffè da noi)

Του Αλμπέρτο Λατουάντα

Με τους Ούγκο Τονιάτσι,  Άντζελα Γκούντουϊν,Μιλένα Βούκοτιτς,

Κομεντί, Ιταλία 1970,

ΠΛΟΚΗ

Ο Εμερεζιάνο (Ούγκο Τονιάτσι) είναι ένας μεσήλικας εφοριακός υπάλληλος, αφοσιωμένος στην αναζήτηση εύπορης συζύγου. Ταξιδεύοντας στη βόρεια Ιταλία θα συναντήσει τρεις αδερφές, οι οποίες παρότι πλούσιες δεν είναι δυστυχώς καθόλου νέες και όμορφες. Εκείνος αποφασίζει να παντρευτεί μία από αυτές και τις άλλες δύο να τις διατηρήσει στον κύκλο του, ως ερωμένες. Οι άπειρες ερωτικά αδερφές αρχίζουν σταδιακά να λαχταρούν όλο και περισσότερους άντρες και ξεδιπλώνουν, στη πορεία, τα σεξουαλικά τους ταλέντα. Όλα δείχνουν να λειτουργούν ομαλά για τον Εμερεζιάνο, μέχρι την ημέρα που εισβάλλει στη ζωή του μια νεαρή σερβιτόρα. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, ο δύσμοιρος Εμερεζιάνο θα μετατραπεί σε αβοήθητο αιχμάλωτο και έρμαιο των ιδιοτροπιών διψασμένων για αγάπη γυναικών. Μια υπέροχη, ερωτική, μαύρη κωμωδία με το απαράμιλλο στιλ του σπουδαίου σκηνοθέτη Αλμπέρτο Λατουάδα.

5.Σουπερχόνδριος (Supercondriaque)

Του Ντάνι Μπουν

 Με τους Ντάνι Μπουν, Άλις Πολ, Καντ Μεράντ

Κωμωδία-Κοινωνική, Γαλλία 2014

ΠΛΟΚΗ

Ο Ρομαίν είναι 40 χρονών, δεν είναι παντρεμένος και δεν έχει παιδιά. Η δουλειά του ως φωτογράφος για διαδικτυακό ιατρικό λεξικό δε βοηθάει την οξεία υποχονδρία του, που για χρόνια καθορίζει τη ζωή του ολόκληρη, υποβιβάζοντας τον σε ένα σάκο με φοβίες και νευρώσεις.

Ο μοναδικός του φίλος, ο γιατρός Ντιμίτρι Ζβένκα, έκανε το τραγικό λάθος να τον συμπαθήσει πραγματικά όταν τον πρωτογνώρισε. Έχει βρει το μπελά του με τα αμέτρητα ψυχοσωματικά προβλήματα του Ρομαίν, και θα ήθελε να τον ξεφορτωθεί για πάντα.

Πιστεύει ότι αν εκείνος γνωρίσει τη γυναίκα της ζωής του, όλα του τα προβλήματα θα λυθούν. Το να βρεθεί όμως μια γυναίκα που θα ανεχτεί το Ρομαίν όπως είναι και θα τον βοηθήσει, αποδεικνύεται μια μεγάλη πρόκληση.Η κωμωδία- φαινόμενο με $50 εκατομμύρια box-office στη Γαλλία!

The post Πρεμιέρες … από 31 Ιουλίου – 6 Αυγούστου appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία, 90’, Η.Π.Α 2013

Του Τζον Τορτούρο

Με τους Τζον Τορτούρο, Γούντι Άλεν,Σάρον Στόουν, Σοφία Βεργκάρα, Βανέσα Παραντί, Λιβ Σρέιμπερ

Σχεδόν τίποτα δεν μπορεί να διασώσει την ιλαροκωμωδία του Τζον Τορτούρο, γύρω από έναν καταθλιπτικό ερασιτέχνη ζιγκολό, παρέα με τον ηλικιωμένο του προαγωγό.  Το έργο θέλει να τιμήσει τόσο το ρεαλιστικό όσο και το φανταστικό σινεμά του Γούντι Άλεν, με αναφορές στο αστικό περιβάλλον της Νέας Υόρκης,  τις νευρώσεις της μέσης ηλικίας και τον απρόσμενο έρωτα ..όλα αυτά στο χαρτί , γιατί  στο «γυαλί» θα χάσει τον δρόμο και θα  καταλήξει με δόσεις προσποιητής μελαγχολίας, ως μη πειστική φαλοκρατική φάρσα, διανθισμένη με σεξουαλικά υπονοούμενα για τις ώριμες και στερημένες γυναίκες που λυσσάνε για ερωτικά τρίγωνα, -και  τις κατανοητές για τις ταινίες του Άλεν – ακατανόητες εδώ, αναδρομές στα οπισθοδρομικά χαρακτηριστικά των ορθοδόξων Εβραίων της Αμερικής.

Ένας βιβλιοπώλης, ο Μάρεϊ( Άλεν), ετοιμάζεται  να βάλει λουκέτο στην επιχείρηση του με την απογοήτευση να τον κυριεύει ακόμα και στα λόγια του « Σπάνια βιβλία αγοράζουν οι σπάνιοι άνθρωποι» τον ακούμε να λέει. Την ίδια στιγμή ο νεαρότερος του φίλος ο καλοδιατηρημένος Φιοραβάντε( Τορτούρο), που είναι ανθοπώλης, δεν τα βγάζει πέρα και ψάχνει μια ακόμη δουλειά για να ενισχύσει το εισόδημά του.

Τότε ο Μάρεϊ ανακαλεί στη μνήμη του  συνομιλία μιας παντρεμένης δερματολόγου (που ερμηνεύει η Σάρον Στόουν), με την κολλητή της (Σοφία Βεργκάρα) για ένα ονειρεμένο τρίο που μέχρι τότε ήταν μόνο παιχνίδι της φαντασίας τους. Η συνέχεια είναι αυτή που φαντάζεστε. Η πλοκή κάπως περιπλέκεται, όταν τις ερωτικές υπηρεσίες του Φιοραβάντε θα τις αναζητήσει η εβραία χήρα Αβιγκάλ ( Βανέσα Παραντί), με τους δυο τους να έρχονται κοντά και στο σώμα και στη ψυχή.

Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Τορτούρο είναι  από τους αγαπημένους ηθοποιούς του Μάρτιν Σκορτσέζε και των αδελφών Κοέν, αλλά ο ίδιος δηλώνει θαυμαστής του Γούντι Άλεν, μετά τη συνεργασία τους στο έργο «Η Χάνα και οι Αδελφές της».

Στον « Ερασιτέχνη Ζιγκολό» αντιστρέφονται οι ρόλοι, ο Άλεν παίζει, ο Τορτούρο σκηνοθετεί, ταυτόχρονα και πρωταγωνιστεί. Από το πρώτο πανοραμικό πλάνο της Νέας Υόρκης μέχρι και το τελευταίο, είναι ξεκάθαρο ότι ο σκηνοθέτης πειραματίζεται στην αισθητική της εικόνας και των τζαζ μουσικών του Άλεν,  σαν να του λέει » Θέλω να φτάσω κοντά στον “Νευρικό Εραστή” και στο “Μανχάταν”». Για να είμαστε ειλικρινείς, άλλο το θέλω κι άλλο το μπορώ. Το σενάριο του είναι πάνω στην άμμο φτιαγμένο,  η ιστορία στηρίζεται στο αρχαιότερο επάγγελμα  αλλά αυτό παρουσιάζεται άνευ ουσίας και περιεχομένου…ωσεί παρών.

Μετρημένες στα δάχτυλα οι φωτεινές σκηνοθετικές μικρό εμπνεύσεις, που δεν αλλάζουν την εικόνα, ενός μη διασκεδαστικού και πληκτικού έργου. Θα ξεχωρίζαμε την εντός πλάνου αυτοσχεδιαστική παρουσία του Γούντι Άλεν, που χαρίζει απλόχερα το γέλιο,  ως ιντελεκτουέλ νταβατζής. Σαρδόνιο χιούμορ, ευφυολογήματα  και αυτοσαρκασμός από τον 79άρη γκουρού του σινεμά, ακόμα και για τη δικαστική περιπέτεια του 1977, όταν κατηγορήθηκε για σεξουαλική κακοποίηση της 13χρόνης θετής του κόρης. Η Σάρον Στόουν σε ρόλο φαμ φατάλ, που της ταιριάζει γάντι, πρόθυμη ανά πάσα στιγμή να  υποκύψει στον πειρασμό της αρσενικής γοητείας, η κάμερα θα καταγράψει  -επί σκοπού- τα καλλίγραμμα της πόδια, με τέτοιο τρόπο που να παραπέμπει στο αλήστου μνήμης σταυροπόδι της από το «Βασικό Ένστικτο», σέξι κι εκθαμβωτική -ακόμα και στα 56 της – σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Ο “Ερασιτέχνης Ζιγκολό” από 3/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Ερασιτέχνης Ζιγκολό(Fading Gigolo) appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντικό δράμα, 137′ Μ.Βρετανια- Η.Π.Α 2013

Του Πολ Χάγκις

Με τους Λίαμ Νίσον, Κιμ Μπάσιντζερ, Ολίβια Ουαϊλντ, Έιντριεν Μπρόντι, Μόραν Άτιας, Τζέιμς Φράνκο, Μίλα Κούνις

Ήταν η 5η Μαρτίου του 2006, όταν ο Τζακ Νίκολσον κατά την απονομή των  Όσκαρ, ανήγγειλε έκπληκτος το «Crash»  ως την καλύτερη ταινία της χρονιάς, αφήνοντας πίσω το «Brokeback Mountain» του Ανγκ Λι και το « Μόναχο» του Στίβεν Σπίλμπεργκ , σε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της διοργάνωσης.

Από τότε μέχρι και σήμερα, ο εμπνευστής και σκηνοθέτης του, ο Πολ Χάγκις , κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, με πιο αξιόλογη ταινία του να είναι η « Κοιλάδα του Ήλα»,  ακριβώς ένα χρόνο αργότερα. Ίσως αυτός να είναι ο πραγματικός λόγος που ώθησε τον Καναδό σκηνοθέτη να θυμηθεί την οσκαρική του επιτυχία, με τρία νέα παράλληλα σκετς  και με ένα εξίσου δυνατό καστ ηθοποιών, πιστεύοντας λαθεμένα, πως βρήκε τον τρόπο για να συγκινήσει ξανά  κοινό και κριτικούς. Αν τούτο επεδίωκε, τότε απέτυχε.

Το «Τρίτο Πρόσωπο» στερείται στοιχειώδους συνοχής, η δομή του είναι άρτζι μπούρτζι και λουλάς, ερωτήματα αιωρούνται στην ατμόσφαιρα, οι ιστορίες, ούτε τέμνονται ούτε στο φινάλε ξεδιαλύνονται. Εμφανώς αναγνωρίσιμη ως δουλειά του ποδαριού, ακόμα κι από ένα μάτι μη κινηματογραφικά έμπειρο.

Ο Λίαμ Νίσον υποδύεται τον ευκατάστατο συγγραφέα ονόματι Μάικλ, σύζυγος στο έργο της Κιμ Μπάσιντζερ , που θα ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του και θα απομονωθεί σε ξενοδοχείο του Παρισιού, ετοιμάζοντας ένα φιλόδοξο έργο επιστροφής στο προσκήνιο της καλλιτεχνικής ελίτ. Διατηρεί κρυφό δεσμό με την δυναμική νεαρή δημοσιογράφο Άννα( Ολίβια Ουαϊλντ), η οποία αρέσκεται στο  να τραβολογιέται με ώριμους άντρες. Είναι καχύποπτη στα μεγάλα λόγια που της έχουν πει -όπως καλή ώρα- και διατηρεί καβάτζες για να καλύπτει τα συναισθηματικά της κενά.

Αστραπιαία, η κάμερα του Χάγκις μεταφέρεται από το Παρίσι στη Ρώμη συγκεκριμένα σε ένα μπαρ, με τον «επιχειρηματία» Σκοτ(Έιντριεν Μπρόντι) να φλερτάρει μανιωδώς μια τσιγγάνα, την Μόνικα ( Μόραν Άτιας).Δεν θα ενδώσει αμέσως στο φλερτ, θα φύγει, θα «ξεχάσει» πίσω της μια τσάντα με 5 χιλιάδες ευρώ,  προορίζονταν τα χρήματα  για την απελευθέρωση της κόρης της, που παρέμενε αιχμάλωτη ενός εκβιαστή.Αυτή η ιστορία του Χάγκις είναι πραγματικά για γέλια και για κλάματα.

Τέλος, θα πάμε στην Νέα Υόρκη, για να συναντήσουμε έναν καλλιτέχνη, ο ρόλος ανήκει στον Τζέιμς Φράνκο και στις φρικτές κατηγορίες που προσάπτει στην σύντροφο του( Μίλα Κούνις), για κακοποίηση του μικρού τους γιου, στερώντας της ακόμα και να τον βλέπει.

Εν αντιθέσει με το «Crash», oι πρώτες δύο αφηγήσεις είναι υπερβολικά  τετριμμένες κι ανισομερείς. Κάποιες προβάλλονται επί μακρό(  η παράνομη σχέση κλισέ του Μάικλ με την Άννα) και κάποιες άλλες τις βλέπουμε  αποσπασματικά, όπως επί παραδείγματι το τι πραγματικά συμβαίνει  στο εκρηκτικό ζευγάρι της Νέας Υόρκης(η ιστορία αυτή αρχικά άφηνε θετικές προσδοκίες αλλά γρήγορα εξανεμίστηκαν).

 Ως εκ τούτου, με τον τρόπο σκηνοθεσίας από τον Χάγκις, ο υποτιθέμενος άσσος που κράταγε στο μανίκι, ήταν  ακατόρθωτος να γεφυρώσει το χάσμα και να ενώσει τα κομμάτια του κινηματογραφικού του πάζλ.  Το κρυμμένο ενοχικό σύνδρομο όλων των ηρώων του φιλμ, ξεσκεπάζεται με προχειρότητα και στο τεχνικό μέρος και στο ετοιμόρροπο υπόβαθρο των τριών παραμυθιών, για να οδηγηθούμε ακόμα και σε χωροχρονική σύγχυση (η καμαριέρα Μίλα Κούνις από την Αμερική βρίσκεται ξαφνικά στο διαμέρισμα του Μάικλ στο Παρίσι). Ταυτόχρονα και το ηθικό δίδαγμα είναι  κοινότυπο  και συμπυκνώνεται στο εξής  « Πρέπει να πάμε μπροστά. Το παρελθόν δεν μπορεί αιωνίως να μας στοιχειώνει».

Οι αιθέριες υπάρξεις Μίλα Κούνις και Ολίβια Ουαϊλντ  έδωσαν ουσιαστική υπόσταση στους ρόλους τους, σε ένα έργο με ελάχιστες καλές αναμνήσεις, που προφανώς όλοι οι ηθοποιοί του θα το αφήσουν πίσω τους, όπως θα πράξουμε κι εμείς.

” Το Τρίτο Πρόσωπο” από 3/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Το Τρίτο Πρόσωπο(Third Person) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Έγκλημα, 116’, Η.Π.Α 2013

Του Σκοτ Κούπερ

Με τους Κρίστιαν Μπέιλ,Κέισι Αφλεκ, Γούντι Χάρελσον, Φόρεστ Γουίτακερ, Γουίλεμ Νταφόε, Ζοέ Σαλντάνα,Σαμ Σέπαρντ,

Success Story ακούμε….μα για κάποιο λόγο δεν το πιστεύουμε. Στον γοητευτικό κόσμο του σινεμά, τέτοιες ιστορίες έχουν ουσία και περιεχόμενο, με τα ταλέντα δύσκολα να κρύβονται. Η διαδρομή του Σκοτ Κούπερ το επιβεβαιώνει. Μέχρι το 2009 έπαιζε σε ρόλους δεύτερη διαλογής. Τότε αποφασίζει να πάρει για πρώτη φορά στη ζωή του κάμερα και να γυρίσει ένα σπαρακτικό δράμα, το «Crazy Heart». Λίγους μήνες μετά έβλεπε τον πρωταγωνιστή του, τον  Τζεφ Μπρίτζες, να σηκώνει το χρυσό αγαλματίδιο. Παραδόξως αυτή η οσκαρική ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, συμπορευόμενος με  εφτά ηθοποιούς της Χολιγουντιανής αφρόκρεμας, θα προσπαθήσει συνειρμικά να δείξει ότι η  σκοτεινή Αμερική της δεκαετίας του 70 ,του Βιετνάμ, της κοινωνικής βίας που βρισκόταν σε άνοδο, εξακολουθεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να υφίσταται.

 Η παρακμή της βαριάς αμερικάνικης βιομηχανίας και οι  συνέπειες για τους αδύναμους, η έλλειψη ευκαιριών που οδηγεί τους νέους στο πεδίο της μάχης( Ιράκ), οδηγεί στην ταξική-προλεταριακή εξαθλίωση.

Ο Ράσελ (Κρίστιαν Μπέιλ),  εργάζεται σε ένα εργοστάσιο Χάλυβα στις Η.Π.Α το οποίο οδεύει προς το οριστικό λουκέτο. Θα φυλακιστεί μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο οποίο θα εμπλακεί. Όταν θα βγει, θα βρεθεί μπροστά σε δύο απώλειες. Ο άρρωστος πατέρας του τελικά πεθαίνει και η σχέση του με τη Λένα (Ζόε Σαλντάνα) διαλύεται. Ο αδερφός του Ρότνει( Κέισι Άφλεκ),  επιστρέφει μετά από τέσσερις θητείες στο Ιρακ. Έχει ανεξόφλητα χρέη τα οποία θέλει γρήγορα να ξεπληρώσει συμμετέχοντας σε παράνομους αγώνες πάλης που τους οργανώνει ο Τζον Πέτι τον οποίο ερμηνεύει ο Γουίλεμ Νταφόε, όμως εκεί ο νεαρός Τζον θα βρεθεί αντιμέτωπος με έναν στυγνό εγκληματία και έμπορο ναρκωτικών τον Χάρλαν Ντε Γροτ( Γούντι Χάρελσον ) και η ζωή του τίθεται σε κίνδυνο.

Όλο αυτό που περιγράφουμε σκηνοθετείται από τον Κούπερ, με μια εμφανή σεναριακή νευρικότητα, καθώς από τη μέση κι έπειτα, θα εγκαταλείψει  τη μελέτη των οικογενειακά και οικονομικά παγιδευμένων του δύο ηρώων( του Ράσελ και του Ρότνει)  και θα  στρίψει το τιμόνι σε μια προβλέψιμη και συμβατική κατεύθυνση, ενός θρίλερ εκδίκησης, έχοντας ως βάση ναρκωτικά, αγώνες πυγμαχίας, και γκάνγκστερς.. θα  χαραμίσει έτσι την κοινωνική κριτική του προηγούμενου διαστήματος.

Έργο σκόπιμα υποτονικό , με ποιητικό τόνο, από την αρχή μέχρι και το τέλος, με  περιορισμένους διαλόγους , με ατμοσφαιρικά κοντινά πλάνα ακόμα και μέσα από τζάμια αυτοκινήτων, απολαυστικές οι γενικές εξωτερικές λήψεις από τα φουγάρα της βιομηχανικής περιοχής Μπράντοκ της Πενσυλβάνια,  υπάρχει μια καταπληκτική σκηνή απείρου κάλλους , με τον Κρίστιαν Μπέιλ και την μοναδική γυναικεία παρουσία του έργου, τη ΖοέΣαλντάνα ,  πάνω σε μια σκουριασμένη γέφυρα, τη στιγμή που  δίνουν τέλος στη σχέση τους. Τα εύσημα μας στον διευθυντή φωτογραφίας Μασανόμπου Τακαγιανάτζι.

Το εσωτερικό των ερειπωμένων κτιρίων επιλέγεται σχεδόν σε όλες τις βίαιες σκηνές, όπως και στην τελευταία πράξη του δράματος.  Ακουστική κιθάρα, μαντολίνο και μουσικές από Pearl Jam συνθέτουν το μελαγχολικό σάουντρακ. Μειλίχιος κι άδολος ο Κρίστιαν Μπέιλ στον ήρεμο αλλά δυναμικό ρόλο που του επιφύλασσε ο Σκοτ Κούπερ, εντελώς αλλιώτικος από τον γραφικό απατεωνίσκο που ερμήνευσε στον «Οδηγό Διαπλοκής».

Κρίμα που επιλέχθηκαν από τον σκηνοθέτη κινηματογραφικές ευκολίες, και κοινότυπες προσεγγίσεις, που τις έχουμε δει εκατό φορές, περιορίζοντας αισθητά τις δυνατότητες για να λάμψει πραγματικά η ταινία.

“Σκουριασμένη Πόλη” από 5/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos, Seven

The post Σκουριασμένη Πόλη(Out of the Furnace) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Έγκλημα, 114’, Η.Π.Α 2013

Του Ατόμ Εγκογιάν

Με τους Κόλιν Φερθ, Ρις Γουίδερσπουν,Στίβεν Μόγιερ, Μιρέιγ Ένος

13η και φαρμακερή για τον Ατόμ Εγκογιάν, που άκουσε – ίσως και υπερβολικά- τα εξ’αμάξης από τους συναδέλφους κριτικούς, που βρέθηκαν τον προηγούμενο Σεπτέμβρη στο Φεστιβάλ του Τορόντο, ρίχνονταν στον Καιάδα τα « Δεσμά του Διαβόλου», με διάθεση γενικευμένης ισοπέδωσης του έργου.

Η ταινία δεν είναι τόσο απογοητευτική όσο προβάλλεται από τους επικριτές της, είναι βέβαια κατώτερη των προσδοκιών, αν αναλογιστεί κανείς την κινηματογραφική παρακαταθήκη που άφησε τις προηγούμενες τρεις δεκαετίες ο Γαλλοαρμένιος σκηνοθέτης, με τα έργα του να αποτελούν Κεφάλαιο των Σχολών του Σινεμά.

Η ιστορία του λοξοκοιτάζει σε μια σκοτεινή υπόθεση δολοφονίας τριών παιδιών, στο Μέμφις, που συντάραξε το 1993 ολόκληρη την Αμερική και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για να γραφτούν βιβλία και να γυριστούν ντοκιμαντέρ, με γνωστότερο όλων το «Χαμένος παράδεισος: Οι δολοφονίες των παιδιών στο Ρόμπιν Χουντ Χιλς», το οποίο είδαμε και στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Η αλήθεια είναι ότι ο Εγκογιάν δεν είχε τίποτα καινούριο επί του θέματος να φωτίσει,   θα προσπαθήσει αλλά θα  αποτύχει να ξεφύγει από το εύκολο  πρώτο αφηγηματικό επίπεδο, παραμένοντας  επικεντρωμένος στην πληθώρα των προσώπων και χαρακτήρων, σε βαθμό που να είναι η πλοκή, σε κάποια σημεία δυσπαρακολούθητη. Ταυτόχρονα, μοιράζει τον χρόνο, για να  δώσει έμφαση και στην δικαστική διαμάχη, που εξελισσόταν για χρόνια. Δείχνει μπερδεμένος-κι αυτό είναι εμφανές- για το πώς  θα μεταπηδήσει στο δύσκολο επόμενο στάδιο, που θα ήταν η εμβάθυνση της ψυχολογικής κατάστασης των κεντρικών του ηρώων, την μάνας που χάνει το παιδί της  (Ρις Γουίδερσπουν), του ντετέκτιβ που μάχεται κατά της θανατικής ποινής (Κόλιν Φέρθ), των δακτυλοδεικτούμενων από την εμφάνιση τους και τα σατανιστικά τους πιστεύω, νεαρών κατηγορουμένων.

Το γεγονός ότι παίζει σοφά από την αρχή, με τον χωροχρόνο-το παρελθόν των παιδιών εισβάλει στο παρόν κι αντίστροφα-, θα μας θυμίσει το τεχνικό στιλ του δικού του « Γλυκού Πεπρωμένου»( με κορμό κι εδώ το θάνατο εφήβων,)  το« Σκοτεινό Ποτάμι» του Κλίντ Ίστγουντ, και θα δημιουργήσει προσμονή για μια παρόμοια συνταρακτική κατάληξη, ιδίως στους θεατές που για πρώτη φορά πληροφορούνται για το συμβάν.

Ναι, το φινάλε δεν προκαλεί σοκ, ναι, ο τρόπος που φιλμάρεται ο  « Δεσμός του Διαβόλου» έχει μια οσμή των ξεπερασμένων νομικών περιπετειών κάποιων παλαιότερων εποχών,   αλλά μια προσεκτική ανάγνωση, καθιστά σαφές ότι μέσα από την κινηματογραφική θολούρα του Εγκογιάν εμφανίζονται τα ταμπού των μικρών και μεγάλων κοινωνιών, όπως τα έχουμε δει  στο « Exotica», στο  « Γλυκό Πεπρωμένο»  και στο «Family Viewing». Όσοι συνειδητά επιλέγουν να ανήκουν στο περιθώριο( πχ οι νεαροί που κατηγορούνται για φόνο),  μπορεί να το πληρώσουν, ακόμα και με την ίδια τους τη ζωή, επίσης οι αιμομιξίες και οι ανήθικες σεξουαλικές πράξεις  αποσιωπούνται, η διαπλεκόμενη δικαιοσύνη αλλοιώνει δικογραφίες, ο «ηθικός» κριτής  των πάντων, η 4η εξουσία (ΜΜΕ)  αντικαθιστά βίαια την 1η.  Όλα αυτά έστω και με προβλήματα, υπαινίσσονται  στο έργο.

Η Ρις Γουίδερσπουν, χωρίς καθοδήγηση, έδειξε μέρος της πλούσιας υποκριτικής της γκάμας, οργισμένη να αναζητά τον υπαίτιο του θανάτου του γιού της, ο Κόλιν Φερθ παρότι δεν βοηθήθηκε από το πληκτικό κτίσιμο του χαρακτήρα του ντετέκτιβ Ρον Λαξ,  είχε κάποιες επιδέξιες αναλαμπές, κι από την άλλη, ο ικανός σκηνοθέτης Ατομ Εγκογιάν  βρίσκεται εδώ και μια πενταετία τουλάχιστον σε ένα περίεργο σταυροδρόμι στην προσωπική του ζωή, όταν παραδέχτηκε το 2010 (στα 50 του) ότι περνάει κρίση της μέσης ηλικίας-εξού και η μετριότατη ταινία «Chloe» – δεν γνωρίζουμε αν σε προσωπικό επίπεδο συνεχίζεται, σε επαγγελματικό αν εξακολουθεί να πορεύεται έτσι, θα μιλάμε σύντομα για κρισάρα, αλλά ακόμα για μας αντέχει.

“Τα Δεσμά του Διαβόλου” από 5/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Τα Δεσμά του Διαβόλου(Devil’s Knot) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 96′,Η.Π.Α 2013

του Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον

Με τους Μπρι Λάρσον, Τζον Γκάλαχερ Τζούνιορ, Κάιτλιν Ντέβερ

To« Short Term 12» ξεκίνησε ως μια ταινία μικρού μήκους του Ντέστιν Κρέτον και κατέληξε να μεταφερθεί σε μεγάλου μήκους και να αποσπάσει πολλά βραβεία και διθυραμβικές κριτικές.

Η υπόθεση έχει σαν κύριο θέμα τη ζωή σ’ενα ίδρυμα φροντίδας νεαρών ατόμων που έχουν αντιμετωπίσει προσωπικές δυσκολίες και χρειάζονται ιατρική και συμβουλευτική παρακολούθηση. Η Γκρεις δουλεύει σε ένα τέτοιο περιβάλλον με τον φίλο της τον Μέισον και θα αναμετρηθεί με δαίμονες του παρελθόντος όταν μια νεαρή κοπέλα εισάγεται στο ίδρυμα.

Κι αν η ιστορία της ταινίας ακούγεται καταθλιπτική, το σενάριο με μαεστρία ελαφρύνει το τοπίο με ατάκες που σου αφήνουν ένα χαμόγελο σε σκηνές κρίσης. Αλλά λειτουργεί και ανάποδα, δηλαδή σε στιγμές χαλαρότητας παρουσιάζεται ένταση. Ακόμα και σε επίπεδο χαρακτήρων, η ατσαλοσύνη για παράδειγμα του Νέιτ στη νέα του δουλειά αλλά και η τρυφερότητα και το χιούμορ του Μέισον, δίνουν ισορροπίες σε ένα εν δυνάμει φορτισμένο σκηνικό.

«Δεν είναι δουλειά σου να ερμηνεύεις τα δάκρυα. Γι αυτό υπάρχουν οι ψυχοθεραπευτές» λέει ο προϊστάμενος στην Γκρέις. Και η Γκρέις του απαντά «Τότε οι ψυχοθεραπευτές δεν ξέρουν τίποτα.» Αυτός ο διάλογος κρύβει πολλά. Είναι μια έμμεση κριτική για την κοινωνία που καλουπώνει τα όποια προβλήματα μόνο μέσα στη σφαίρα ειδικών ψυχολόγων. Κι όμως τα δάκρυα, οι συναισθηματικές εξάρσεις δεν λύνονται απαραίτητα μόνο με φαρμακευτικές αγωγές. Ούτε με το να κατηγοριοποιούνται οι έγκλειστοι ως «παιδιά ενός κατώτερου θεού». Η Γκρέις και ο Μέισον προσπαθούν να τα προσεγγίσουν με αμεσότητα, αγάπη και ειλικρίνεια. Γι αυτό και εν τέλει κερδίζουν την εμπιστοσύνη τους, τους ανοίγονται περισσότερο αντί με μια συνεδρία που λειτουργεί μέσα από τη σχέση θεραπευτή-αρρώστου. Κοινωνούν και μοιράζονται εμπειρίες και απόψεις όπως ένας άνθρωπος με έναν άλλον άνθρωπο.

Η ταινία η ίδια με τον τρόπο της σε ένα βαθύτερο επίπεδο προσπαθεί να ερμηνεύσει τα δάκρυα, και ακόμα παραπέρα το εύθραυστο, το υπόγειο που πολλές φορές γίνεται ξέσπασμα. Έτσι μια επιθυμία να ξυρίσεις το κεφάλι σου, μια απάντηση ότι έχεις ξαναμείνει έγκυος, ένα χταπόδι, μια κούκλα αποκαλύπτουν βαθύτερα νοήματα. Πληγές που προσπαθούν να επουλωθούν, τραύματα του παρελθόντος, ψυχικά και σωματικά.

Η μετατροπή ενός τραύματος σε δημιουργία αποτελεί μοτίβο στο έργο. Είτε μέσα από τη ζωγραφική, είτε μέσα από ένα ραπ τραγούδι, είτε μέσα από ένα παραμύθι. Κατσαρίδες με μπαλόνια, κομμένα πλοκάμια, επιθετικός λόγος, σκοτεινές ιστορίες βρίσκουν το δρόμο τους και μετουσιώνονται σε τέχνη.

Το «Short Term 12» κάποιες φορές τείνει προς το μελόδραμα, και ίσως είναι το μόνο μεμπτό στοιχείο μιας κατά τα άλλα άριστα σεναριακά δομημένης ταινίας με ευαίσθητη σκηνοθεσία και με τους ηθοποιούς να ερμηνεύουν την κάθε σκηνή αβίαστα και με φυσικότητα. Η ιστορία της Γκρέις, το ψυχολογικό ταξίδι της κεντρικής ηρωίδας, αιτιολογεί το ξέσπασμα αλλά η συσσώρευση των προβλημάτων της μέσα σε ταινία μιάμισης ώρας φαντάζει έντονα μυθοπλαστική. Αλλά αυτή η σεναριακή υπερβολή έχει λειτουργικό χαρακτήρα και δίνει μια αίσθηση συνέχειας και εξέλιξης που δένει με το όλο περιβάλλον.

Το φινάλε ρεαλιστικό, κυκλικό αλλά και συμβολικό. Σε μια Αμερική που το κοινό έχει συνηθίσει να κουνιούνται ηρωικά οι σημαίες στο τέλος μιας ταινίας, εδώ κυματίζουν κατακερματισμένες από τις ανθρώπινες οδύνες με τους ανθρώπους να προσπαθούν να τις κατευνάσουν. Αυτή η Αμερική είναι πιο αληθινή. Και αν και είναι προτιμότερο ένα χαρούμενο τέλος σε μια ιστορία, όπως αναφέρεται στην αρχή της ταινίας, η πραγματικότητα είναι σκληρή. Σκληρή και γι αυτό χρειαζόμαστε την επικοινωνία και την βοήθεια των άλλων για να την απαλύνουμε.

Όπως και ο σκηνοθέτης απαλύνει με ελαφριές πινελιές μια δραματική σκηνή προσπαθώντας να αντισταθμίσει την αγριότητα που βιώνουν οι χαρακτήρες και συναισθάνονται οι θεατές. Κι είναι στο χέρι μας να το απλώσουμε, να προχωρήσουμε αντάμα με τον συνάνθρωπό μας. Σε μια εποχή που το εγώ έχει προτεραιότητα, το «ShortTerm 12» μας θυμίζει πως το εμείς, η συναδελφικότητα, η συνεργασία, η συντροφικότητα πρέπει να είναι η παγκόσμια σημαία μας.

Το “Short Term 12″ από 27/3 στους κινηματογράφους σε διανομή  Spentzos, Seven

The post Μικρά Όμορφα Πλάσματα(Short Term 12) appeared first on screeneye.gr.

 Δράμα-Περιπέτεια 115′, Η.Π.Α 2013

του Αλεξάντερ Πέιν

Με τους Μπρους Ντερν, Γουίλ Φόρτε, Τζουν Σκουίμπ

Η “Νεμπράσκα” του Αλεξάντερ Πέιν θα λέγαμε ότι είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες αμερικάνικες ταινίες της φετινής χρονιάς. Ο ελληνοαμερικάνος σκηνοθέτης μπορεί να μην είναι δημιουργός πολύ μεγάλων δυνατοτήτων, τα θέματα του έχουν το κοινό στοιχείο ότι ανακυκλώνονται στην ούτω καλούμενη ανδρική κενότητα και μελαγχολία των αντι-ηρώων του, αλλά κάποιες φορές όπως τώρα θα κάνει ένα βήμα μπροστά, και σε όλο αυτό θα δώσει βάθος, ουσία και περιεχόμενο, ξεφεύγοντας από κάποιες υπερβολές και κλίσε που είδαμε στο παρελθόν.

Ο Πέιν στη “Νεμπράσκα” εγκαταλείπει την ατμόσφαιρα της μεγαλούπολης και των ατόμων υψηλότερου κοινωνικού και οικονομικού επιπέδου όπως στο “Sideways” και στους “Απογόνους”, για να δει από μέσα, μια άλλη κατηγορία Αμερικανών, κάπως ξεχασμένων από το προβεβλημένο χολιγουντιανό σύστημα.

Ένας ηλικιωμένος πατέρας (ο Γούντι) που επιβιώνει πίνοντας αλκοόλ, μια νταρντάνα δυναμική κυρία (η Κέιτ) και τα δύο τους παιδιά, με το ένα από αυτά (τον Ντέιβιντ) αν και άνω των 40 παραμένει προσκολλημένος στην οικογένεια, με τη σύντροφό του να τον αφήνει στα κρύα του λουτρού εξαιτίας αυτής της εξάρτησης.

Ο Γούντι ισχυρίζεται ότι κέρδισε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό και για να το εξαργυρώσει πρέπει να πάει από τη Μοντάνα στη Νεμπράσκα. Το χει κάνει βούκινο, έτσι λοιπόν φίλοι και εχθροί θυμούνται κάποιες παλιές ιστορίες για να του ζητήσουν πίσω τα χρωστούμενα, τώρα που «έγινε» εκατομμυριούχος.

Όμως η ταινία (και εδώ είναι το ενδιαφέρον), αφήνει σε δεύτερη μοίρα την εξέλιξη αυτής της ιστορίας. Ο Πέιν με τον τρόπο που κινηματογραφεί, με τη μαυρόασπρη φωτογραφία να κυριαρχεί από την αρχή μέχρι το τέλος, με τη κάμερα να γυρίζει συχνά στον μελαγχολικό ουρανό και να επιστρέφει στους κοινότυπους χαρακτήρες του, αναδεικνύει στο κοινό κάτι πολύ απλό, που για την πλειοψηφία των ανθρώπων είναι δύσκολο να συλλάβουν. Ότι δηλαδή την ίδια στιγμή που η ίδια η ζωή προχωρά, κάποιοι γύρω μας μένουν στάσιμοι, μίζεροι και θλιβεροί, με την παραπαίουσα αυτή κατάσταση να μην μπορεί να εξηγηθεί από τους ίδιους. Άρα λοιπόν παραμένουν εγκλωβισμένοι στις ίδιες συνήθειες, στην ίδια ρουτίνα, βρίσκονται εφόρου ζωής πάνω σε μία ευθεία γραμμή. Μια ψυχολογική διεργασία που δεν μπορεί εύκολα να γίνει από τον καθένα αν δεν υπάρξει πρώτα η γνώση του ίδιου του εαυτού μας.

Έτσι λοιπόν πατέρας και γιος, αλλά και μια ολόκληρη κοινότητα στη Νεμπράσκα, θα βρουν κάτι απλό για να ασχολούνται, αφήνοντας κατά μέρος τα δύσκολα και ανεπίλυτα που έχουν να κάνουν με την ίδια τους την ύπαρξη.

Ο Πέιν θα βγάλει αυτή την αντίφαση πολλές φορές στην επιφάνεια, είτε σε ένα μάζεμα ανδρών για να δουν αμερικάνικο ποδόσφαιρο, είτε στις σκηνές του Γούντι με τον Ντέιβιντ, με την κάμερα να τραβάει με έναν συγκεκριμένο τρόπο, με τον πατέρα να βρίσκεται πάντα μπροστά από τον γιο του, κι αυτός να ακολουθεί. Άλλωστε και η πρώτη φωτογραφία της ταινίας που κυκλοφόρησε πριν καιρό και βρίσκεται αναρτημένη στο imdb, αυτό το στοιχείο προβάλλει.

Επιβλητική η παρουσία της μητέρας, που ερμηνεύει μοναδικά η Τζουν Σκουίμπ. Γενικά, όλοι οι δευτερεύοντες ρόλοι είναι πραγματικά πολύ δυνατοί, όπως βεβαίως και των δύο κεντρικών προσώπων που διεκδικούν Όσκαρ Μπρους Ντερν και Γουίλ Φόρτε.

 Η “Νεμπράσκα” από 23/1 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos

The post Νεμπράσκα(Nebraska) appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντική κομεντί,93′, Η.ΠΑ 2013

της Νικόλ Χολοφκένερ

Το απλοϊκό μήνυμα της ταινίας που αρχίζει και τελειώνει με αυτό που λέμε  συχνά « Αποδέχομαι τον άλλον όπως είναι», θα συναντήσει μια όχι και τόσο εύκολη ιστορία δύο ανθρώπων της μέσης ηλικίας,  που προσπαθούν να ξεκινήσουν ένα νέο ειδύλλιο.

Ο Τζέιμς Γκαντολφίνι( The Sopranos) αποχαιρέτησε τον κόσμο τούτο  μόλις στα 51 του χρόνια, έχοντας την ευκαιρία εδώ να ερμηνεύσει τον πιο συναισθηματικό ρόλο της καριέρας του.

Σε ένα έργο που σχεδόν όλοι οι ήρωες του είναι διαζευγμένοι, η  σκηνοθέτις Νικόλ Χολοφκένερ δημιουργεί μια ζωηρή κοινωνική κωμωδία πάνω σε μια ομάδα συμπατριωτών της που αποτελούν τουλάχιστον το 1/3 του αμερικάνικου πληθυσμού. Με καυστικό στυλ χλευάζει τις επιβαλλόμενες κοινωνικές νόρμες του φλερτ και σπάει το ταμπού του εξιδανικευμένου συντρόφου.

Όλο το έργο περιστρέφεται γύρω από την αίσθηση τρόμου της κεντρικής ηρωίδας , της Εύα, εάν δηλαδή ο Άλμπερτ θα είναι αυτός που θα μπορέσει η ίδια να συνυπάρξει ερωτικά και συναισθηματικά για το υπόλοιπο της ζωής της.

Ο αρχικός της ενθουσιασμός θα μετατραπεί σε  αβεβαιότητα, και η συναισθηματική της σύγχυση θα ενταθεί,  όταν συμπτωματικά θα γνωρίσει την πρώην σύζυγό του, η οποία στα μάτια της Εύα θα γκρεμίσει την εικόνα ενός ιδανικού συντρόφου, χωρίς ελαττώματα και ιδιαιτερότητες.

Μέσα από το «Enough Said»  η Χολοφκένερ προβάλλει την κατανόηση και την συντροφική αγάπη ως το μοντέλο της λειτουργικής συνύπαρξης δύο ανθρώπων μέσης ηλικίας. Επίσης αφήνει να καταλάβουμε πως η έλλειψη έρωτα και  πάθους δεν μπορεί να στέκεται εμπόδιο στο να αρχίσει μια σχέση, μια άποψη που θα μπορούσε να  θεωρηθεί αμφιλεγόμενη. Οι δύο ώριμοι πρωταγωνιστές,  με τις διαφορετικές τους “αποσκευές” στη πλάτη, θα προσπαθήσουν να βρούν ένα κοινό σημείο συνύπαρξης, βάζοντας στην άκρη τις αδυναμίες του άλλου προσώπου. Η επιτυχία της ταινίας βρίσκεται ακριβώς σε αυτό, ότι δηλαδη η σκηνοθέτις θα τοποθετήσει το “εμείς” πιο πάνω απο το “εγώ” και θα προσφέρει στο κοινό μια αισιόδοξη προοπτική για τις έτσι κι αλλιώς απαιτητικές διαπροσωπικές σχέσεις.

Απο την άλλη, η βασική αδυναμία της ταινίας,  είναι η οριοθέτηση της  μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, το οποίο παραπέμπει στα μονοπάτια του ανάλαφρου ρομαντισμού, όπως επί παραδείγματι το « Μια Θαυμάσια Μέρα» του Μάικλ Χόφμαν με Κλούνεϊ και Μισέλ Φάιφερ.  Δεν κουβαλάει μαζί της ισχυρές συγκρούσεις όπως στο « Κράμερ εναντίον Κράμερ» ή ψυχολογικές εντάσεις  όπως στο έργο « Δεσμοί Διαζυγίου».

To “Εκεί που δεν το περιμένεις” απο 5/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Εκεί που δεν το περιμένεις(Enough Said) appeared first on screeneye.gr.