Δράμα Επιστημονικής Φαντασίας, 108′, Μ. Βρετανία 2013

Του Τζόναθαν Γκλέιζερ

Με τους Σκάρλετ Γιόχανσον, Πολ Μπράνιγκαν, Αντόνια Κάμπελ Χιούζ

Χωρίς να μπορώ να ισχυριστώ ότι με μαγεύουν οι ταινίες του Τζόναθαν Γκλέιζερ, αναγνωρίζω το ιδιαίτερο του στυλ και το κινηματογραφικό του ταπεραμέντο, που διερευνά (όπως καλή ώρα) τα ψυχικά συναισθήματα, την έννοια του ανθρώπινου χάους και της μοναξιά, με ένα μοναδικό τρόπο.

Τα στοιχεία αυτά τα είδαμε μπερδεμένα δέκα χρόνια πριν στη « Γέννηση», θα τα δούμε λίγο πιο ξεκάθαρα   στο «Κάτω από το Δέρμα», το οποίο είναι προσαρμογή ενός γνωστού μυθιστορήματος. Επιλέγει για μία ακόμη φορά μια γνώριμη μορφή του εμπορικού σινεμά( στη « Γέννηση» ήταν η Νικόλ Κίντμαν, εδώ η Σκάρλετ Γιόχανσον), για να την μεταμορφώσει μελαχρινή, και να της δώσει έναν μεταφυσικό ρόλο, υποδυόμενη ένα  ρομπότ που ψάχνει για άντρες-θύματα, χωρίς να υπάρχει πάντοτε υπόνοια σεξουαλικών κινήτρων. Φοράει  μαύρα γυαλιά και ψεύτικα στήθη, ως σαγηνευτικό μέσον και ακολουθείται από έναν άνδρα ας τον πούμε «συνοδό», τον οποίο υποδύεται ο Τζέρεμι Μακ Γουίλιαμς,  Στους σκοτεινούς δρόμους της Σκωτίας το αμάξι της θα σταματήσει πολλές φορές για να μεταφέρει κάποιο από τα θύματα της αλλά η τελευταία της γνωριμία θα αποβεί καθοριστική κι ανατρεπτική.

Χρειάζεται να προχωρήσει αρκετά η ταινία για να αντιληφθούμε αυτή τη πλοκή που μόλις περιγράψαμε. Στα πρώτα 20 λεπτά ο Γκλέιζερ παίζει το δικό του γνωστό οπτικό παιχνίδι, χρησιμοποιώντας ένα ευρύ φάσμα τεχνικών μέσων. Παρατηρήσαμε στην έναρξη,  τη χρήση μακρινών shots , ιδίως στις σκηνές των άγριων τοπίων της φύσης, τα οποία θα μετατραπούν αργότερα σε ασφυκτικά κοντινά, όταν η ηρωίδα θα αρχίσει τη περιδιάβαση της για εξεύρεση των ανυποψίαστων θυμάτων της.

Πρέπει να αναφερθεί ότι ο Γκλέιζερ αν και πέρασε μια δεκαετία κινηματογραφικής απραγίας, εξακολουθούν να τον σαγηνεύουν τα φωτογραφικά ομιχλώδη πλάνα, ταυτόχρονα και οι κινηματογραφικές σιωπές, εξού και η απουσία μακρόσυρτων διαλόγων από την αρχή μέχρι και το τέλος της ταινίας.  Όλο αυτό έχει βεβαίως τη σημασία του, γιατί δεν μιλάμε πια για ένα επιδερμικό έργο επιστημονικής φαντασίας, αλλά καθαρά υπαρξιακό, που βάζει το κοινό σε μια διαδικασία να επεξεργαστεί τους συμβολισμούς που έχουν να κάνουν με την κοινωνική βία, το χάος και τη μοναξιά.

Το έργο με τον τρόπο που σκηνοθετείται αποδεικνύεται ιδανικό για την ηθοποιό που θα ερμηνεύσει το εξωγήινο ον, με την Σκάρλετ Γιόχανσον αρπάζει επιτυχημένα την ευκαιρία που της έδωσε ο Γκλέιζερ , σε ένα αρτιστίκ ρόλο, με ελεύθερους υποκριτικούς αυτοσχεδιασμούς.

“Κάτω από το Δέρμα” από 1/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Κάτω από το Δέρμα( Under the Skin) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Συνολική Διάρκεια 247′, Δανία 2013, Γλώσσα Αγγλικά

του Λαρς φον Τρίερ

Με τους Σαρλότ Γκενσμπούρ, Ούμα Θέρμαν, Σία Λαμπούφ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Τζέιμι Μπελ, Κρίστιαν Σλέιτερ

Νυμφομάνιακ  Α

Όσοι πήραν στα σοβαρά τη δήλωση του Λαρς φον Τρίερ τον Μάιο του 2011 στις Κάννες, ότι δηλαδή μετά το «Μελαγχολία» θα ακολουθούσε ένα πολύωρο φιλμ σκληρού πορνό , πρέπει να αναθεωρήσουν. Ο επικοινωνιακός σαματάς γύρω από το  « Νυμφομάνιακ»( μέρος πρώτο) ίσως αποδώσει εισπρακτικά αλλά η ταινία δεν προκαλεί ούτε με τις σκηνές σεξ, ούτε καταφέρνει να διεγείρει περισσότερο το πνεύμα από το σώμα, όπως ήταν ο διακαής μας πόθος. Εικαστικά άρτια έναρξη που  δημιουργεί προσμονή, όχι όμως και με μια ανάλογη συνέχεια.

Το αρχικό μαύρο της οθόνης που κρατάει μερικά δευτερόλεπτα εξαφανίζεται, με το πρώτο πλάνο να δείχνει ένα χιονισμένο τοπίο και μια γυναίκα με μώλωπες στο πρόσωπο( η Τζο), σωριασμένη στην αυλή ενός σπιτιού. Ο ιδιοκτήτης του(Σέλιγκμαν) θα την περίθαλψη, και η γυναίκα αυτή θα ξεκινήσει κομμάτι κομμάτι να αποκαλύπτει το παρελθόν της, χωρισμένο σε 4 μέρη.  Η πρώτη ερωτική της επαφή, και η συνάντησή τους χρόνια αργότερα σε χώρο δουλειάς, η σεξομανία της και οι 15 ταυτόχρονοι εραστές της, που για να τους ξεχωρίζει  τους κατατάσσει  με γράμματα του αλφαβήτου, και στο τελευταίο μέρος την βλέπουμε μαζί με τον άρρωστο πατέρα της.

Ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των ταινιών του Λαρς φον Τριερ πλαισιώνονται με στοιχεία και αναφορές για τον σύνθετο χαρακτήρα αυτού του κόσμου-που μοιάζει με τον κόσμο των ονείρων-(  Δαμάζοντας τα Κύματα), των προσωπικών παθών( Dogville, Χορεύοντας στο Σκοτάδι), μιας προβοκατόρικα διχαστικής άποψης για το ρόλο των δύο φύλων( Αντίχριστος,Μάντερλει), και μιας εύστοχης φιλοσοφικής τοποθέτησης για το τέλος της ανθρωπότητας( Μελαγχολία), τώρα εδώ ο Δανός σκηνοθέτης αδυνατεί να δώσει μια άλλου είδους υπόσταση στην ακόρεστη σεξουαλικά ηρωίδα του. Ο λόγος πρέπει να αναζητηθεί στο ίδιο το θέμα που επεξεργάζεται.

Την πάθηση της  « Νυμφομανίας» η ιατρική επιστήμη μπορεί να την αναγνωρίσει, αλλά δεν μπορεί να την εξηγήσει. Το ίδιο ισχύει και στο πεδίο της ψυχανάλυσης , όπου η «σεξουαλική παρεκτροπή» είναι πανταχού παρούσα, αλλά στα βιβλία του  Φρόιντ και Ζαν-Μαρτέν Σαρκό η « Νυμφομανία» παρέμενε όρος ασαφής.

Ο Τρίερ  επιθυμεί να ξετυλίξει ο ίδιος το κουβάρι, δείχνει κατά το ήμισυ διαβασμένος, όμως δεν θα αποφύγει τις κακοτοπιές, και θα σκοντάψει πάνω στο ίδιο το δαιδαλώδες θέμα που προβάλλει.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός-όσοι θα το δείτε θα το διαπιστώσετε- ότι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ( του ηλικιωμένου εξομολογητή της πρωταγωνίστριας, του πρώτου της έρωτα, του παντρεμένου εραστή της, της γυναίκας του, και του πατέρα της), είναι ρόλοι βραχείας διάρκειας αλλά σεναριακά καλοδουλεμένοι, και δίνεται η δυνατότητα στους ηθοποιούς να ξετυλίξουν τις υποκριτικές τους ικανότητες.

Η Ούμα Θέρμαν ως απατημένη σύζυγος για παράδειγμα, στην περίπου 7λέπτη της παρουσία, είναι εκπληκτική. Μαγνητίζει με τον τρόπο που γεμίζει τη μεγάλη οθόνη, πάνω σε μια κραυγή απόγνωσης, για την «απώλεια» του συζύγου και πατέρα των παιδιών της. Είναι το μοναδικό πρόσωπο που θα κλέψει τελικά τις εντυπώσεις. Σχήμα οξύμωρο, γιατί θα έπρεπε η Νυμφομανής Τζό, που ερμηνεύεται ως έφηβη από την Στέισι Μάρτιν, κι ως ενήλική από την Σαρλότ Γκένσμπουργκ, να αποτελούν μαζί με τον δημιουργό, το Α και το Ώ της ταινίας. Το γεγονός ότι ο Τρίερ εγκλωβίζεται μέσα στη προσπάθεια του να δώσει ουσία και περιεχόμενο στα στερεότυπα χαρακτηριστικά (αν υπάρχουν)  της « Νυμφομανίας», συμπαρασύρει  και τις 2 ηθοποιούς, σε άνευρες μηχανιστικές ερμηνείες.

Οι σκηνές που η Τζο ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι-χωρίς να κάνει σεξ- εξιστορεί στον Σέλιγκμαν τις προσωπικές της ιστορίες, σκηνοθετείται λαμπρά από τον Τρίερ, σε έναν άδειο και μπρεχτικά θεατρικό χώρο, που δεν δημιουργεί όμως αποξένωση, αλλά λειτουργεί με τέτοιο αισθητικό τρόπο έτσι ώστε να  αποκαλυφθούν κάποια χαρακτηριστικά της ηρωίδας, όπως το συναίσθημα της αυτοταπείνωσης  και της  κατάθλιψης.

Ότι πάει να κτίσει ο Δανός δημιουργός, ο ίδιος το γκρεμίζει,  με τον επιφανειακό του ακαδημαϊσμό, με ατάκες που παραπέμπουν στο « Τους άνδρες τους ψαρεύεις, χρειάζονται  δόλωμα, αν δεν πιάσει(το δόλωμα) χρειάζεται πιο δυνατό», στιγμιαίες αναφορές για τον εβραϊσμό και γενικότερα τη θρησκεία και το τι είναι αμαρτία.

Η ασάφεια στη διασύνδεση προσώπων και καταστάσεων φαίνεται πιο καθαρά στο 4^ο κεφάλαιο, στη σχέση κόρης-πατέρα( τον ερμηνεύει ο Κρίστιαν Σλέιτερ), όταν ο σκηνοθέτης προσπαθεί να συνδέσει ανεπιτυχώς το οιδιπόδειο σύμπλεγμα με τη Νυμφομανία, σε μια σκηνή φαντασίας, εντελώς παρωδία, που σαφώς ΔΕΝ προκαλεί  σοκ αλλά μόνο γέλια.

Νυμφομάνιακ Β

Τα 4 τελευταία κεφάλαια του «Νυμφομάνιακ« εξελίσσονται χωρίς ιδιαίτερα πισωγυρίσματα. Ο Τρίερ θα ακολουθήσει την ηρωίδα του στο μέσο περίπου του ηλικιακού της βίου, όταν η Νυμφομανία από υπέρτατη ερωτική ηδονή μετατρέπεται σε καθημερινό εφιάλτη. Η Τζο θα επιζητήσει τη ψυχική γαλήνη μένοντας για μία χρονική περίοδο πιστή στον πρώτο της έρωτα( τον Ζερόμ) και πατέρα του παιδιού της. Οι  ακόρεστες σεξουαλικές της ορέξεις τελικά θα εκδηλωθούν, με ένα τρίο που θα αποδειχθεί φιάσκο, και με τον Κ, έναν φετιχιστή-σαδομαζοχιστή νεαρό που θα την δέσει και με βία θα την μαστιγώνει, με έναν τρόπο που να της προκαλεί ηδονή.

Ο Λαρς Φον Τρίερ θα επιβεβαιώσει τις σχεδόν βέβαιες μας προβλέψεις, ότι  το Νυμφομάνιακ 2 δεν θα μπορούσε να αλλάξει προς το θετικότερο τις αρχικές μας εκτιμήσεις. Σε κανένα σημείο δεν μπορέσαμε να ταυτιστούμε με την ηρωίδα, γιατί ο σκηνοθέτης θα δημιουργήσει ένα θολό της πορτραίτο, ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι το έργο στερείται από την αρχή μέχρι και το τέλος στιβαρού σεναριακού υπόβαθρου, που αναγκάζουν τον Τρίερ να χρησιμοποιήσει από σκηνοθετικά τεχνάσματα, πομπώδεις κλασσικές  μουσικές, μέχρι τραβηγμένες από τα μαλλιά υπερβολές και συμπτώσεις, για να μπορέσει να δέσει κάπως την ιστορία.

Η ανοησία σε όλο της το μεγαλείο όταν στο 8^ο και τελευταίο κεφάλαιο, εκεί που η Τζο θα εργοδοτηθεί από ένα κύκλωμα τοκογλύφων-εκβιαστών και θα πέσει στα χέρια της ένας παιδεραστής, τελικά θα του προσφέρει μια αξέχαστη ερωτική εμπειρία. Θα τον λυπηθεί και θα τον συμπονέσει επειδή ως παιδόφιλος που είναι δεν μπορεί να ικανοποιήσει ελευθέρα τη σεξουαλική του επιθυμία, όπως κι αυτή καταπιέζεται από τη «Νυμφομανία» της.

Οι φιλοσοφικές συζητήσεις του  Σάλιγκμαν με την Τζο (που ξεκίνησαν από το πρώτο μέρος), εδώ θα πάρουν χαρακτηριστικά αφόρητης δηθενιάς, μιλάμε λίγο για τον Φρόιντ για τα 40 ραπίσματα του Ιησού που δεν ήταν 40 άλλα 39, και μιας επιστημονικά ατεκμηρίωτης  άποψης για το “asexual behavior” του Σάλιγκμαν, με τον Τρίερ να ζουμάρει στην εικόνας της Παναγίας και να ξεκινάει ένας διάλογος των δύο τους, με τον ένα  να διακηρύττει ότι το σεξ είναι αμαρτία  και την άλλη ευλαβικά να ακούει. Όλο αυτό γίνεται για να αποκαλυφθεί η καταπίεση  και τα συμπλέγματα που δημιουργεί στους πιστούς η θρησκευτική προσήλωση, με τον Τρίερ να το προβάλλει με τρόπο παιδικό, επιφανειακό, ακατάσχετης ρητορείας χωρίς κινηματογραφικό τακτ.

Έργο ενός πρωτοπόρου και αγαπημένου δημιουργού που πέτυχε στο διαφημιστικό του κομμάτι να δημιουργήσει προσμονή για κάτι μεγαλειώδες,  αλλά εν τέλει άνθρακας ο θησαυρός.

Το ” Νυμφομάνιακ”2 από 20/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

Το έργο είναι χωρισμένο σε δύο Μέρη (Α’ και Β’), και υπάρχει σε δύο εκδοχές (η μία διάρκειας 4 ωρών συνολικά, και η δεύτερη 5, 5 ωρών).Από τις 25 Δεκεμβρίου που κάνει πρεμιέρα στη Δανία κι έπειτα, θα προβάλλεται παγκοσμίως η τετράωρη εκδοχή. Στην Ελλάδα τα δύο μέρη θα κυκλοφορήσουν ξεχωριστά (30 Ιανουαρίου το πρώτο και 20 Φεβρουαρίου το δεύτερο).Η εκδοχή των 5,5 ωρών θα είναι έτοιμη για διανομή κάποια στιγμή μέσα στο 2014. Ο τρόπος διανομής της θα εξαρτηθεί και θα ανακοινωθεί όταν είναι έτοιμη. Το πρώτο μέρος της εκδοχής αυτής θα προβληθεί στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου.

The post Νυμφομάνιακ(Nymphomaniac) Μέρος Α’ & Β’ appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό Δράμα,118, Η.Π.Α 2013

του Στίβεν Σόντερμπεργκ

Τα δέκα τελευταία χρόνια  από τη ζωή του βιρτουόζου πιανίστα Λιμπεράτσε, και η εξάχρονη θυελλώδης σχέση του με τον νεαρότερο του  Σκοτ Θόρσον,  βρίσκονται στο επίκεντρο της βιογραφικής ταινίας του βραβευμένου και με Όσκαρ σκηνοθέτη Στίβεν Σόντερμπεργκ ( Traffic).

Η επιδεικτική ενδυμασία , το χρήμα που ρέει άφθονο, το εκθαμβωτικό κιτς σκηνικό που στήνεται , είναι τελικά μία πλάνη. Ο Σόντερμπεργκ με πρόσχημα τον Λιμπεράτσε θα μετατρέψει όλο αυτό σε μια μελέτη για τις επιπτώσεις της δόξας, του χρήματος και του υπό όρους έρωτα.

Το έργο δεν μπορεί να φτάσει σε πολύ υψηλά  επίπεδα γιατί διατηρεί μια κάποια ελαφρότητα,  εξαιτίας της ρηχής ζωής του πρωταγωνιστή,  που αναγκάζει τον σκηνοθέτη να ακολουθήσει συμβατική προσέγγιση. Από την άλλη, διαθέτει έξυπνο χιούμορ, συναισθηματική ένταση και δύο μοναδικές ερμηνείες. Δεν υπήρξε ούτε μία διφορούμενη στιγμή του απολαυστικού Μάικλ Ντάγκλας, ο οποίος έδειξε να διασκεδάζει με τον εκκεντρικό χαρακτήρα που ο σκηνοθέτης του επεφύλασσε. Έπαιξε στα δάχτυλα  τους ετερόκλητους ρόλους,  ακόμα και με τις κινήσεις του σώματος  του. Του νάρκισσου  μουσικού, του υπερόπτη ζάμπλουτου, του κομπλεξαρισμένου γκέι, του απελπισμένου για λίγη προσοχή φορέα του AIDS. Το ίδιο ισχύει και για τον Ματ Ντέιμον,  στην καλύτερη στιγμή της μέχρι τώρα σταδιοδρομίας του.

Ο Σόντερμπεργκ που αναίρεσε πολλάκις την υπόσχεσή του για αλλαγή πλεύσης και νέο ξεκίνημα μακριά απο το σινεμά,  δεν μας προσφέρει τα πάντα στο πιάτο. Εμμέσως πλην σαφώς κριτικάρει  τα ταμπού που έχουν να κάνουν με την  ομοφυλοφιλία, όταν  ο ίδιος δεν δίστασε πριν χρόνια για τον εαυτό του να  την αποκαλύψει. Αντίθετα ο διάσημος ήρωας του,  κράτησε μυστική τη σεξουαλική του ταυτότητα, την γνώριζαν μόνο  οι “αυλικοί”, ως εκ τούτου  τον βλέπουμε μέσα  σε ψυχολογικά δεσμά, ουσιαστικά έγκλειστος κι ανελεύθερος.

 Το “Behind the Candelabra” στους κινηματογράφους απο 5 Δεκεμβρίου σε διανομή Hollywood Entertainment

The post Behind the Candelabra appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντική κομεντί,93′, Η.ΠΑ 2013

της Νικόλ Χολοφκένερ

Το απλοϊκό μήνυμα της ταινίας που αρχίζει και τελειώνει με αυτό που λέμε  συχνά « Αποδέχομαι τον άλλον όπως είναι», θα συναντήσει μια όχι και τόσο εύκολη ιστορία δύο ανθρώπων της μέσης ηλικίας,  που προσπαθούν να ξεκινήσουν ένα νέο ειδύλλιο.

Ο Τζέιμς Γκαντολφίνι( The Sopranos) αποχαιρέτησε τον κόσμο τούτο  μόλις στα 51 του χρόνια, έχοντας την ευκαιρία εδώ να ερμηνεύσει τον πιο συναισθηματικό ρόλο της καριέρας του.

Σε ένα έργο που σχεδόν όλοι οι ήρωες του είναι διαζευγμένοι, η  σκηνοθέτις Νικόλ Χολοφκένερ δημιουργεί μια ζωηρή κοινωνική κωμωδία πάνω σε μια ομάδα συμπατριωτών της που αποτελούν τουλάχιστον το 1/3 του αμερικάνικου πληθυσμού. Με καυστικό στυλ χλευάζει τις επιβαλλόμενες κοινωνικές νόρμες του φλερτ και σπάει το ταμπού του εξιδανικευμένου συντρόφου.

Όλο το έργο περιστρέφεται γύρω από την αίσθηση τρόμου της κεντρικής ηρωίδας , της Εύα, εάν δηλαδή ο Άλμπερτ θα είναι αυτός που θα μπορέσει η ίδια να συνυπάρξει ερωτικά και συναισθηματικά για το υπόλοιπο της ζωής της.

Ο αρχικός της ενθουσιασμός θα μετατραπεί σε  αβεβαιότητα, και η συναισθηματική της σύγχυση θα ενταθεί,  όταν συμπτωματικά θα γνωρίσει την πρώην σύζυγό του, η οποία στα μάτια της Εύα θα γκρεμίσει την εικόνα ενός ιδανικού συντρόφου, χωρίς ελαττώματα και ιδιαιτερότητες.

Μέσα από το «Enough Said»  η Χολοφκένερ προβάλλει την κατανόηση και την συντροφική αγάπη ως το μοντέλο της λειτουργικής συνύπαρξης δύο ανθρώπων μέσης ηλικίας. Επίσης αφήνει να καταλάβουμε πως η έλλειψη έρωτα και  πάθους δεν μπορεί να στέκεται εμπόδιο στο να αρχίσει μια σχέση, μια άποψη που θα μπορούσε να  θεωρηθεί αμφιλεγόμενη. Οι δύο ώριμοι πρωταγωνιστές,  με τις διαφορετικές τους “αποσκευές” στη πλάτη, θα προσπαθήσουν να βρούν ένα κοινό σημείο συνύπαρξης, βάζοντας στην άκρη τις αδυναμίες του άλλου προσώπου. Η επιτυχία της ταινίας βρίσκεται ακριβώς σε αυτό, ότι δηλαδη η σκηνοθέτις θα τοποθετήσει το “εμείς” πιο πάνω απο το “εγώ” και θα προσφέρει στο κοινό μια αισιόδοξη προοπτική για τις έτσι κι αλλιώς απαιτητικές διαπροσωπικές σχέσεις.

Απο την άλλη, η βασική αδυναμία της ταινίας,  είναι η οριοθέτηση της  μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, το οποίο παραπέμπει στα μονοπάτια του ανάλαφρου ρομαντισμού, όπως επί παραδείγματι το « Μια Θαυμάσια Μέρα» του Μάικλ Χόφμαν με Κλούνεϊ και Μισέλ Φάιφερ.  Δεν κουβαλάει μαζί της ισχυρές συγκρούσεις όπως στο « Κράμερ εναντίον Κράμερ» ή ψυχολογικές εντάσεις  όπως στο έργο « Δεσμοί Διαζυγίου».

To “Εκεί που δεν το περιμένεις” απο 5/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Εκεί που δεν το περιμένεις(Enough Said) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 142′, Ιταλία 2013, Γλώσσα: Ιταλικά

του Πάολο Σορεντίνο

Ύμνος  για την « Αιώνια Πόλη » και κατ’ επέκταση για την πολιτιστική αξία της  Ιταλίας, μέσα σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα συμβολισμών για την απώλεια αυτής της ομορφιάς, εξαιτίας της  ανθρώπινης στασιμότητας και της πνευματικής αδράνειας.

Ο Ιταλός σκηνοθέτης Πάολο Σορεντίνο ( Il Divo, Εκεί που Χτυπά η Καρδιά μου ) στο πιο φιλόδοξο έργο της 20 χρόνης καριέρας του, δημιουργεί ένα καλαίσθητο σουρεαλιστικό φιλμ, με πολιτικές και αυτοβιογραφικές προεκτάσεις, όπου ο κινηματογραφικός του φακός  μαγεύει, και  λειτουργεί ως καθρέφτης της ίδιας της κοινωνίας. Από την άλλη, η δομή του έργου είναι κάπως κατακερματισμένη και χαοτική. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στο δεύτερο μισό της ταινίας,  εκεί που ο σκηνοθέτης πέφτει σε παγίδα, όταν προσπάθησε  να χωρέσει τα αναρίθμητα νοήματα του σεναρίου, παίζοντας με τη λογοτεχνική γλώσσα, με το όνειρο και την πραγματικότητα.

Πανταχού παρούσα η « Γλυκιά Ζωή» του  Φεντερικό Φελίνι.

Η αρχική σκηνή από ένα ρωμαϊκό πάρτι είναι πέρα για πέρα εντυπωσιακή. Η  κάμερα του Σορεντίνο αποτυπώνει πανοραμικά με θέα το Κολοσσιαίο το ξέφρενο γλέντι της ιταλικής νομενκλατούρας. Στο κέντρο της ιστορίας του θα βρεθεί   ο  δημοσιογράφος και κριτικός τέχνης, Τζεπ Καμπαρτέλα, που προσπαθεί να επιβιώσει από τη μονοτονία της καθημερινότητας. Έχει το «γνώθι σ’ αυτόν», και φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά τις συνέπειες της επιφανειακής καλοζωίας. Το οξύμωρο της ιστορίας βρίσκεται στο γεγονός ότι κι αυτός όπως κι όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες του έργου έλκονται από το εφήμερο,  τις ατέρμονες και χωρίς νόημα συζητήσεις. Θα τον αφυπνίσει η είδηση ότι ο πρώτος του έρωτας, η γυναίκα που τον παράτησε για κάποιον άλλον, δεν υπάρχει πια στη ζωή.

 Η « Τέλεια Ομορφιά» ακόμα και με τις ενστάσεις που αναφέραμε, παραμένει  φιλμ υψηλής καλλιτεχνικής αισθητικής, ορατό σε κάθε του καρέ.

 Ο  Τζεπ Καμπαρτέλα( τον οποίο ερμηνεύει ο ιταλός Μίμης Φωτόπουλος ονόματι Τόνι Σερβίλο ) δεν αποτελεί πιστό αντίγραφο του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι από τη « Γλυκια Ζωή», όπως γράφτηκε στον ξένο τύπο. Υπάρχουν υπόγειες αυτοβιογραφικές αναφορές  του χαρακτήρα και του τρόπου ζωής του σκηνοθέτη Πάολο Σορεντίνο ο οποίος έμεινε ορφανός κι από τους δύο του γονείς σε μικρή ηλικία. Ο Ιταλός δημιουργός στη συνέντευξη που μας παραχώρησε στο Φεστιβάλ των Καννών, αναγνώρισε ότι δεν είναι συμπτωματικό πως όλοι οι ανδρικοί χαρακτήρες των ταινιών του διαθέτουν μεγάλες αρετές  αλλά παραμένουν μόνοι και δυστυχισμένοι.

Ο ήρωας του δεν εξυψώνεται σε κανένα σημείο του έργου. Είναι ένας επιτυχημένος επαγγελματίας, διαθέτει πνευματική διαύγεια η οποία θα τον οδηγήσει να αντιληφθεί με τρόμο ( εκεί που κλείνει ο κύκλος της ζωής του), ότι έχει αποτύχει να συλλάβει το νόημα της πραγματικής ευτυχίας.

Η ” Τέλεια Ομορφιά” απο 28/11 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood Entertainment

The post Η Τέλεια Ομορφιά(The Great Beauty) appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφία, Ρομαντικό δράμα, 113′, Μεγάλη Βρετανία 2013

του Όλιβερ Χιρσμπίγκελ

Υπερφιλόδοξη κινηματογραφική βιογραφία της πριγκίπισσας Νταϊάνα που προσγειώνεται απότομα εξαιτίας της άγνοιας του δημιουργού για κάποιες λεπτομέρειες της προσωπικότητας της, δίνοντας λαβή στους βρετανούς με σκοπιμότητα το φιλμ να το ισοπεδώσουν.

Απο την άλλη, παρά τις όποιες ενστάσεις, ο Γερμανός Όλιβερ Χιρσμπίγκελ δημιουργεί ένα σφιχτοδεμένο ερωτικό δράμα και θα επιτύχει να κρατήσει το κοινό κολλημένο στη μεγάλη οθόνη.

Πρόκειται για τη γνωριμία  της Νταϊάνα με τον πακιστανό χειρούργο Hasnat Khan μετά το διαζύγιο της με τον Κάρολό. Η ταινία ακολουθεί βήμα βήμα το κρυφό τους  ειδύλλιο, το οποίο εξελίσσεται σε έντονο ερωτικό πάθος. Η σχέση τους θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο τη στιγμή που οι παπαράτσι θα αποκαλύψουν το φλερτ.Ο Hasnat Khan δείχνει να τραβάει πίσω και να αποστασιοποιείται, όταν πληροφορείται ότι η οικογένεια του δεν πρόκειται να αποδεχτεί την Νταϊάνα γιατί είναι διαζευγμένη και Χριστιανή.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πόσο εύκολα μπορεί μια ταινία να καταβαραθρωθεί από τους κριτικούς με ευτελή επιχειρήματα.

Οι βρετανοί δημοσιογράφοι έφτασαν στο σημείο να ανασύρουν φωτογραφίες της Νταϊάνα με τον τρόπο που χαιρετούσε  τα πλήθη, για να τις συγκρίνουν με τον τρόπο που η Ναόμι Γουοτς ερμήνευσε την προβεβλημένη πριγκίπισσα.

Ίσως να ήταν ένα από τα ατοπήματα του σκηνοθέτη μαζί με τους επιφανειακούς διαλόγους. Σίγουρα όμως το έργο κερδίζει στο σημείο που αναδεικνύεται ο πόνος ενός ανθρώπου που αγαπήθηκε από τον κόσμο, αλλά απέτυχε να βρει την προσωπική γαλήνη μιας ισορροπημένης ερωτικής σχέσης.

Το αυτοκινητιστικό ατύχημα του 1997, όπως παρουσιάζεται, ήταν περίπου αναπόφευκτο. Η Νταϊάνα είχε ξεπεράσει τα όρια της, δεν μπορούσε να αντέξει το κυνηγητό των παπαράτσι και την δημοσιότητα.

Η ομοιότητα της  Ναόμι Γουοτς με την Νταϊάνα είναι δεδομένη, αλλά η  Αγγλίδα ηθοποιός σε κάποια σημεία ερμήνευσε τυποποιημένα, κι αμήχανα. Απογειώθηκε μόνο στις σκηνές του ερωτικού πόνου και της απόρριψης.

“ Νταϊάνα” απο 28/11 στους κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Νταϊάνα(Diana) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 90′, Ισραήλ 2012, Γλώσσα: Εβραικά

της Ράμα Μπερστάιν

Η δύναμη της ταινίας αυτής είναι το ίδιο το θέμα της. Η θρησκεία είναι άραγε για τους πιστούς μόνο πηγή έμπνευσης και ηθική πυξίδα; Η αίσθηση ότι ανήκεις κάπου,  είναι αρκετό για να υιοθετήσει κανείς ένα σύστημα προσωπικής πειθαρχίας υπάκουω πλήρως στους κανόνες της κοινότητας; Τέλος αυτή η άκαμπτη θρησκευτική  προσκόλληση είναι ικανή να δημιουργήσει στερεότυπα και διακρίσεις, αφαιρώντας ένα κομμάτι από την ατομική ελευθερία;

Όλα αυτά τα ερωτήματα η 45χρονη ορθόδοξη Ισραηλίτισσα σκηνοθέτις Ράμα Μπερστάιν,  θα τα περάσει με ένα μοναδικό και συναρπαστικό τρόπο μέσα από την υπερσυντηρητική εβραϊκής κοινότητα «Χαρέντι» του Τελ Αβίβ που είναι και  η ίδια μέλος της.

Μια ταπεινή και αφοσιωμένη στους οικογενειακούς κανόνες 18χρονη γυναίκα, που είναι ήδη αρραβωνιασμένη, αλλά εξαναγκάζεται να παντρευτεί τον άντρα της αδελφής της, η οποία έχασε τη ζωή της κατά τη διάρκεια της γέννας.

Αυτή είναι η βασική ιστορία, η Μπερστάιν θα αφουγκραστεί απόλυτα το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο είναι και η ίδια ενταγμένη, και θα παρουσιάσει τον απομονωμένο μικρόκοσμο αυτής της κοινότητας. Ραβίνοι με γενειάδα και στρογγυλό μπορ καπέλο, γυναίκες με συντηρητική αμφίεση, οικογενειακές παραδοσιακές συναθροίσεις  που τονίζουν την έννοια της κοινότητας

Η σκηνοθέτις θα παραμείνει αποστασιοποιημένη, δεν θα  πάρει θέση, ούτε θα κρίνει συμπεριφορές, θα επικεντρωθεί στο δίλλημα της βασικής της ηρωίδας.

Αλλά δεν μένει μόνο σε αυτό. Ο τρόπος που κινηματογραφεί είναι περίτεχνος, αποφευγει τους θεατρινισμούς και τον μελοδραματισμό.  Κάποιες στιγμές παρατηρήσαμε τα κοντινά της πλάνα πάνω στα πρόσωπα που έδειχναν τις αντιθέσεις, από τη μια το φόβο και τις αμφιταλαντεύσεις  της νεαρής Σίρα  και από την άλλη τα “πρέπει” και την οικογενειακή υπακοή. 

Έργο που αξίζει προσοχής , και με δεδομένες αρκετές διακρίσεις τους επόμενους μήνες.

” Στο Κενό της” απο 14/11 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Στο Κενό της ( Fill the Void) appeared first on screeneye.gr.

Δράση, Περιπέτεια, Δράμα, 105′ Η.ΠΑ 2013

του Τζέι Σι Τσάντορ

Το « Όλα Χάθηκαν» είναι ο ορισμός ενός κατεξοχήν υπαρξιακού δράματος χωρίς ιδιαίτερες αλληγορίες και φιλοσοφικές αναζητήσεις, που παρόλα αυτά μας ανταμείβει και με το παραπάνω.

 Μια σχεδόν βωβή ναυτική ιστορία επιβίωσης, που μετατρέπεται σε μοναδική εμπειρία θέασης, με επίκεντρο έναν θαλασσομάχο που δεν θα μάθουμε ποτέ το όνομα του, αλλά η αλήθεια είναι ότι ούτε που μας νοιάζει, γιατί η  καρδιά της ταινίας είναι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής της, και το ταλέντο του εκκολαπτόμενου σκηνοθέτη της. Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ είπε το ναι στον νεαρό Τζέι Σι Τσάντορ γιατί  σίγουρα  θα είχε διαισθανθεί  το ταλέντο του,  που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε στο ενεργητικό του μια μόνο ταινία για τον κόσμο του χρήματος που μας άφησε παγερά αδιάφορους, το  «Margin Call».

Ο 32χρονος σκηνοθέτης στο «Όλα Χάθηκαν» θα αφαιρέσει τα συνήθη κλισέ των ταινιών δράσης του Χόλιγουντ που έχουν να κάνουν με τη μανία των φυσικών φαινομένων και με τα εντυπωσιακά οπτικά εφέ στυλ «Gravity», όπως επίσης και τους εσκεμμένος συμβολισμούς του « Life of Pi»,  και δίνοντας σημασία και βάρος στη λεπτομέρεια, θα φωτίσει όλα τα σημεία της προσωπικότητας του μοναδικού του χαρακτήρα, παράλληλα θα μας κάνει  να νοιώσουμε κι εμείς παγιδευμένοι , όπως ο άγνωστος ήρωας του.

Οι σκηνές με τις αρχικές διαδοχικές αναποδιές (πλημυρισμένο σκάφος, χαλασμένος οδηγός πλοήγησης) μέχρι την έλλειψη πόσιμου νερού και την μηδενική προστασία από τις άγριες καιρικές συνθήκες, ο  Τζέι Σι Τσάντορ θα πλάση ένα εκπληκτικό πορτραίτο ενός ανθρώπου  που μια χάνει, και μια κερδίζει τη μάχη για τη ζωή.

Στα 76 του χρόνια κι ενώ  θα  έπρεπε να βρισκόταν στο ναδίρ της  κινηματογραφικής του διαδρομής, ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ αποδεικνύει το αντίθετο. Ο έμπειρος ηθοποιός βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας του , κι εδώ  με απίστευτη ευφυΐα χρησιμοποιεί ένα προς ένα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που τον συνοδεύουν, χωρίς τεχνάσματα και υπερβολές με αποτέλεσμα να  κρατήσει το κοινό για 105 λεπτά κολλημένο στη μεγάλη οθόνη. Η υποψηφιότητα για τα Όσκαρ είναι δεδομένη.

Το ” Όλα Χάθηκαν”  απο 7/11/2013 στους ελληνικούς κινηματογράφους σε διανομή Audio Visual

The post Όλα Χάθηκαν(All is Lost) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 98’, Ελλάδα 2013

του Αλέξανδρου Αβρανά

Η κριτική γράφτηκε στο Φ. Βενετίας 2013

Ο Αλέξανδρος Αβρανάς επαναφέρει το αγαπημένο θέμα των ελλήνων δημιουργών που αρέσκονται να καταπιάνονται με θέματα οικογένειας, αλλά  αφήνει κατά μέρος του έντονους συμβολισμούς όλων των προγενέστερων ταινιών που διαπραγματεύονται το ίδιο θέμα( επί παραδείγματι «Κυνόδοντας»), γίνεται ευθύς, ξεκάθαρος, και περισσότερο επιθετικός. Υπάρχει όμως ένα ερώτημα, αν όλο αυτό που βλέπουμε είναι σαν θέμα κάτι σύγχρονο ή κάτι ξεπερασμένο. Αν επίσης πετυχαίνονται οι επιθυμητοί συμβολισμοί της βίας σε όλα τα επίπεδα( πολιτικοί και κοινωνικοί).

Το έργο ανοίγει με την πολυμελή οικογένεια στο σπίτι, κάπου έξω από την Αθήνα, σε στιγμή επιτηδευμένης ευφορίας αναμνηστικών φωτογραφιών,  και με μια τούρτα γενεθλίων στο τραπέζι. Η μουσική  υπόκρουση παίζει Λέοναρντ Κόεν και το «Dance Me to The End of Love». Η μικρή Αγγελική ξαφνικά  πηδάει από το μπαλκόνι, και ουσιαστικά απ’ εκεί και πέρα ο σκηνοθέτης και συν-σεναριογράφος έχοντας στο μυαλό του όλα τα κομμάτια του πάζλ, τα ανασύρει, με τον πιο περίτεχνο τρόπο.

Το βάρος των επόμενων ημερών μετά την αυτοκτονία  θα πέσει στους ώμους του δεσποτικού πα»τέρα» ο οποίος ελέγχει κυριολεκτικά ακόμα και την ανάσα των μελών της οικογένειας του. Χαρακτηριστική η σκηνή που αφαιρεί τη πόρτα του υπνοδωματίου του μικρού αγοριού, με το αιτιολογικό ότι,  « Σε αυτό το σπίτι δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε». Κι’ όμως έχουν ήδη κρύψει πολλά, γιατί εκεί μέσα γίνονται πράγματα και θαύματα. Η δασκάλα της μικρής Αγγελικής προσπαθεί να μάθει για τις συνθήκες της αυτοκτονίας και παραπληροφορείται, αλλά οι υπάλληλοι της πρόνοιας που θα επισκεφτούν  το σπίτι, θα ανακαλύψουν ότι η μεγάλη κόρη του ζεύγος η Ελένη είναι ξανά  έγκυος.

Ο 37 χρόνος σκηνοθέτης από το σημείο εκείνο θα δημιουργήσει μερικές πανέξυπνες κινηματογραφικές διακλαδώσεις που  θα αρχίσουν να απαντούν τα προηγούμενα ερωτήματα, αλλά ταυτόχρονα  να δημιουργούνται  νέα.

Ο  Αβρανάς χρησιμοποιεί μια τελείως διαφορετική τεχνική  για τα δεδομένα που ξέραμε στο σύγχρονο ελληνικό σινεμά των τελευταίων 3 ετών. Θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ως ένα είδος » κινηματογραφικού αποπροσανατολισμού», όπου ο θεατής σύρεται από τη πλοκή, η οποία  λαμβάνει χαρακτηριστικά θρίλερ,  και τα γεγονότα αποκαλύπτονται βήμα με βήμα. Μοιάζει πολύ με τον τρόπο που δομεί το σασπένς στις ταινίες του ο σπουδαίος Ιρανός Ασγκάρ Φαραντί (Τι Απέγινε η  Έλι, Παρελθόν).

Τι πέτυχε ο σκηνοθέτης με αυτό τον τρόπο; Να μας συμπαρασύρει σε ένα παιχνίδι που κανείς δεν θα έβαζε το χέρι του στη φωτιά για το πώς θα καταλήξει η ταινία. Η φιγούρα του βασανιστή πατέρα Θέμη Πάνου χαράζεται έντονα στη μνήμη, όπως και της κόρης-θύματος  Ελένης Ρουσινού. Η Ρενή Πιττακή μας θύμισε κάτι από τους καλύτερους ρόλους της θεατρικής της διαδρομής.Ο συνδυασμός αυτός του σασπένς, ταυτόχρονα και με ερμηνείες στη κόψη του ξυραφιού, είναι σίγουρα τα ατού της ταινίας

Γενική Παρατήρηση: Το μοναδικό σημείο που θα λέγαμε ότι παραμένει σκοτεινό, είναι  η πτυχή που έχει να κάνει με τον συμβολισμό της πολιτικής βίας που διακαώς επιθυμούσε ο Λαρισαίος σκηνοθέτης να προβάλει, αλλά αυτό αμήχανα αγγίζεται, όπως επίσης και με το ίδιο το θέμα που διαπραγματεύεται Τα μέλη της οικογένειας στο « Miss Violence» δεν έχουν ιδιαίτερα ερεθίσματα από τον έξω κόσμο. Ο πατέρας αποφασίζει, αυτοί δεν θέλουν, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, και ακολουθούν.

Μπορούμε να ισχυριστούμε  ότι τώρα το  2013  ο ρόλος και η λειτουργία των δομών της οικογένειας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό παραμένουν οι ίδιες μέσα στο χρόνο;  Το ερώτημα  δεν αφορά μόνο το « Miss Violence»  αλλά όλες τις ελληνικές ταινίες που καταπιάστηκαν με ζητήματα οικογένειας τα τελευταία χρόνια.

 Το ” Miss Violence” κέρδισε Αργυρή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βενετίας και βραβείο ανδρικής ερμηνείας για τον Θέμη Πάνου.

Απο 7/11/2013 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Miss Violence appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Επιστημονικής Φαντασίας, 91′  Η.Π.Α 2013

του Αλφόνσο Κουαρόν

Η κριτική γράφτηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας

Ο σκηνοθέτης Αλφόνσο Κουαρόν δούλεψε σχεδόν 4 χρόνια πάνω στο τρόπο με τον οποίο θα παρουσίαζε το μεγαλεπήβολο έργο το οποίο πραγματικά εντυπωσιάζει, και μπορεί να θεωρηθεί ωε ένα οπτικό υπερθέαμα.

Οι στιγμές που τα  πανοραμικά longshots 17 λεπτών!! συνδέονται με την τρισδιάστατη απεικόνιση του κόσμου του διαστήματος, δημιουργούν μια αισθησιακά  φορτισμένη οπτική διέγερση, που όμοια της μπορεί να συγκριθεί με αυτήν του «StarWars», του «Σολάρις»  και την «Οδύσσεια 2001 ».  Αλλά στο  «Σολάρις» ο Ταρκόφσκι θέτει μέσα από τον κόσμο του διαστήματος  μια σειρά από ηθικές προκλήσεις που έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο και την τεχνολογία. Tο ίδιο και  ο Στάνλει Κιούμπρικ,  ο οποίος στην « Οδύσσεια 2001» αφαίρεσε τους περιττούς διαλόγους, και αποκάλυψε βαθιά συναισθήματα που είχαν ένα ιδιαίτερο νόημα για τον κόσμο και την ανθρωπότητα. Αντίθετα ο Κουαρόν έμεινε με το ποτήρι μισογεμάτο, από τη στιγμή που το έργο δεν είχε σεναριακό υπόβαθρο, το οποίο κατά διαστήματα  είχε κλισέ και υπερβολές .

Επέλεξε την κλασική χολιγουντιανή μέθοδο που θέλει μια ανάλαφρη έναρξη, που θα αφήνει υπονοούμενα για το τι θα ακολουθήσει.  Η Σάντρα Μπούλοκ ως Ράιαν Στόουν στη πρώτη της αποστολή στο διάστημα, και ο Τζορτζ Κλούνεϊ ως ο βετεράνος αστροναύτης Ματ Κοβάλσκι. Η  διαστημική γνωριμία και το εκατέρωθεν φλερτ γρήγορα θα μετατραπεί σε κόλαση, όταν μια βλάβη στο διαστημόπλοιο θα βρει την Ράιαν να παλεύει με το ελάχιστο οξυγόνο που της απομένει, και όλα τα άλλα μέλη του πληρώματος να βρίσκονται  νεκρά, πλην αυτής και του Κοβάλσκι.

Οι οδηγίες του έμπειρου αστροναύτη  θα την κρατήσουν στη ζωή μέχρι τη στιγμή που δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Η επιστροφή στη βάση είναι μία λύση, το σχοινί θα κοπεί κι ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Ο Κοβάλσκι θα την αφήσει μόνη στο διάστημα,  και από το σημείο αυτό, το θρίλερ θα πάρει μια κατά τη γνώμη μου τραγελαφική τροπή, όταν η Ράιαν βρίσκεται αντιμέτωπη διαρκώς με τον θάνατο, αλλά συνέχεια να την  γλιτώνει. Είτε βρίσκοντας «τυχαία» έναν πυροσβεστήρα και σβήνει τη φωτιά από την μηχανική βλάβη, είτε σε μια δύσκολη στιγμή θα εμφανιστεί ο Κοβάλσκι που είχε πάει στη βάση , και κάνοντας τη διαδρομή «διάστημα-γη» σαν δρομολόγιο «Κολιάτσου-Παγκράτι», θα την κρατήσει στο παρά ένα όρθια, στο τετ α τετ με τον θάνατο.

Η Αμερικάνικη σημαία πανταχού παρούσα, η εικόνα του Ιησού Χριστού εμφανίζεται την κρίσιμη στιγμή, το στοιχείο του παιδιού μπαίνει κι αυτό σαν σφήνα, δηλαδή εν ολίγοις πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, θέματα διαχρονικά που αρέσουν,  για να γεμίσουν οι αμερικάνικες αίθουσες και όχι μόνον.

Έτσι λοιπόν η διαστημική οπτική πανδαισία του Κουαρόν  δεν μπορεί να κερδίσει από μόνη της τον έπαινο, όταν η ιστορία  είναι επιφανειακή. Ο Μεξικανός είναι σημαντικός σκηνοθέτης( μεταξύ των ταινιών που σκηνοθέτησε είναι οι «Μεγάλες Προσδοκίες» του 1998, και το εξαιρετικό «Τα Παιδιά των Ανθρώπων” του 2006) με το « Gravity» όμως  σίγουρα αδικείται. 

Το «Gravity»( Βαρύτητα) στους ελληνικούς κινηματογράφους απο 7/11/2013 σε διανομή Village Films

The post Gravity appeared first on screeneye.gr.