Δραματική, Επιστημονικής Φαντασίας, 169΄, ΗΠΑ 2014

Του Κρίστοφερ Νόλαν

Με τους  Μάθιου Μακόναχι, Αν Χαθαγουέι, Μάικλ Κέιν, Τζέσικα Τσαστέιν, Κέισι Άφλεκ, Ματ Ντέιμον, Μακένζι Φόι

Βρισκόμαστε σε μια όχι και τόσο μακρινή μελλοντική εποχή. Ο Κούπερ (Μάθιου Μακόναχι) πρώην πιλότος-μηχανικός της αμερικανικής αεροπορίας και χήρος πατέρας 2 ανήλικων παιδιών, προσφέρει πλέον τις υπηρεσίες του ως… αγρότης! Αυτή η κατάσταση δεν είναι ασυνήθιστη στην εν λόγω φουτουριστική κοινωνία, καθώς η τεχνολογία έχει υποχωρήσει σε προγενέστερα και αναχρονιστικά στάδια, με τις τηλεοράσεις και διάφορα άλλα μηχανήματα να είναι είδη προς εξαφάνιση και όλους τους ανθρώπους να παλεύουν για την επιβίωση σε ένα πλανήτη που «ζει» τις τελευταίες μέρες του. Σε τούτη την κρίσιμη καμπή της ανθρωπότητας, όπου η κορεσμένη και άρρωστη γη αδυνατεί πλέον να ταΐσει τον εναπομείναντα πληθυσμό (η πρωτόγνωρη ξηρασία έχει αφανίσει τεράστιες εκτάσεις), οι αγροτικές καλλιέργειες αναζητούν τις τελευταίες τροφές αλλά ο χρόνος δείχνει να μετρά αντίστροφα για το ανθρώπινο είδος. Επιπλέον, η φύση αντεπιτίθεται και με άλλους τρόπους, καθώς τεράστια σύννεφα σκόνης «πλακώνουν» συχνά πυκνά τις πόλεις, αναγκάζοντας τους κατοίκους τους να ζουν καθημερινά με το φόβο και ανίατες ασθένειες να επιβαρύνουν το αναπνευστικό σύστημα των πιο αδύναμων κι ευάλωτων μελών τους. Ο Κούπερ και η μικρή του κόρη Μερφ (Μακένζι Φόι) η οποία έχει κολλήσει από κείνον το μικρόβιο της επιστημονικής μελέτης, εντοπίζουν μια μέρα τυχαία ένα εγκατελλειμένο διαστημικό σταθμό, όπου ένα μυστικό πρόγραμμα της NASA (η οποία θεωρητικά έχει βάλει λουκέτο) αναζητάει τη λύση στην εξίσωση που αφορά τη σωτηρία της ανθρωπότητας.

«Δεν είμαστε αγρότες αλλά εξερευνητές»! Αυτή τη φράση εκστομίζει αρκετά συχνά ο Μάθιου Μακόναχι στην ταινία, δίνοντας ταυτόχρονα το σύνθημα στον Κρίστοφερ Νόλαν, για να παρουσιάσει ως άλλος πιονέρος, ένα απαράμιλλο υπερθέαμα που όμοιο του δεν έχουμε ξαναδεί στον κινηματογράφο. Ο Νόλαν (τριλογία του «Μπάτμαν», «Memento», «Inception»), με το «Interstellar» να βασίζεται σε δικό του σενάριο – πάντα σε συνεργασία με τον μόνιμο συνσεναριογράφο του, τον μικρότερο αδελφό του Τζόναθαν-, είναι έτοιμος για το πρώτο του Όσκαρ, φτάνοντας στο απώγειο της τέχνης του. Μιας τόσο προσωπικής και ταυτόχρονα προσιτής στο πλατύ κοινό τέχνης, που συνδυάζει υποδειγματικά το καλλιτεχνικό όραμα με την εμπορική αξιοπιστία. Δύσκολα ίσως να ξαναφτιάξει ο Νόλαν ένα τόσο άρτιο, πρωτότυπο, εντυπωσιακό και αυθεντικό έργο όπως το «Interstellar», που μοιάζει – και πιθανότατα είναι – σαν το τελευταίο σύνορο της κινηματογραφικής επιστημονικής φαντασίας. Είναι εκείνο ακριβώς το σημείο  που η κιουμπρική «Οδύσσεια του διαστήματος» εφάπτεται με το «Gravity» και την «Επαφή», κάνοντας τον Νόλαν να δηλώνει πανέτοιμος για να λύσει την εξίσωση που αφορά στην επόμενη μέρα και το μέλλον της ανθρωπότητας. Ταυτόχρονα ο βρετανός σκηνοθέτης αναρωτιέται αν είμαστε έτοιμοι για να αποχωριστούμε το σπίτι μας, τον πλανήτη Γη, που μας φιλοξένησε για δεκάδες χιλιάδες χρόνια, ώστε να ανακαλύψουμε νέους κόσμους και γαλαξίες. Η απόπειρα απάντησης του παραπάνω ερωτήματος μετουσιώνεται σε ένα φαντασμαγορικό διαστημικό ταξίδι, όταν ο Κούπερ και μερικοί τολμηροί αστροναύτες θα αναζητήσουν τη σωτηρία σε 3 πλανήτες ενός μακρινού γαλαξία που παρουσιάζουν ενδείξεις κατοίκησης από τον άνθρωπο.

Στην φιλόδοξη σύζευξη τριών διαφορετικών ειδών – οικογενειακό μελόδραμα, εσχατολογική περιπέτεια και θρίλερ επιστημονικής φαντασίας- ο Νόλαν χρησιμοποιεί όλα τα κινηματογραφικά όπλα του για να τονίσει τη δική του φιλοσοφική αγωνία γύρω από το χρόνο, την ανθρώπινη φύση και το μήνυμα του… ανεξήγητου. Η ταινία, παρά τις επιμέρους μελοδραματικές εντάσεις της (δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό), καταφέρνει να αναδειχτεί σε αυθεντικό «εξερευνητή» της αναζήτησης ενός βαθύτερου νοήματος γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη, με τρόπο επικό και συγκινητικό μαζί.

Ο Νόλαν ξέρει να βάζει τέλεια στο ίδιο κάδρο, τον πολυεπίπεδο, βαρύ, συμβολισμό δίπλα στο πιο μικρό και ταπεινό σημάδι, σκιτσάροντας με αλάνθαστο κινηματογραφικό ένστικτο την ιστορία του. Η πορεία του ανθρώπου προς την καταστροφή ή την ανάσταση (διόλου τυχαία η ονομασία «Lazarus» που συνοδεύει την αποστολή των αστροναυτών), του δίνει την ευκαιρία να φτιάξει ένα μεγαλειώδες και υπερφιλόδοξο φιλμ όπου το σασπένς δεν χαμηλώνει στιγμή και τα πάντα κρέμονται από μια κλωστή. Όσο πλησιάζουμε στο φινάλε, το μυστήριο και η αγωνία πυκνώνει σε τέτοιο βαθμό που νομίζεις ότι η οθόνη θα… εκραγεί! Παίρνοντας το ρίσκο να μην αφήσει τίποτα αναπάντητο, ο Νόλαν αρχίζει να κλείνει μία- μία τις εκρεμμότητες, με τρόπο που ακόμη κι αν δεν συμφωνείς 100% μαζί του, οφείλεις να παραδεχτείς τη μεγαλοφυία και την τόλμη του. Το «Interstellar» είναι ένα έργο μεγάλης πνοής που σε μερικά χρόνια θα θεωρείται κλασικό και ορόσημο.

“Interstellar” από 6/11 στους κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Interstellar appeared first on screeneye.gr.

Του Μάικλ Μπέι

Με τους Μαρκ Γουόλμπεργκ, Νίκολα Πελτζ, Στάνλεϊ Τούτσι, Τζακ Ρέινορ

Περιπέτεια φαντασίας, 164΄, ΗΠΑ 2014

Ότομποτς εναντίον Ντισέπτικονς, μέρος 4ο. Η ατελείωτη διαμάχη των δύο εξωγήινων ρομποτικών φυλών συνεχίζεται αμείωτη στο ανυπεράσπιστο πεδίο της Γης και ένας νέος ανθρώπινος χαρακτήρας εισέρχεται στο σκηνικό (μαζί όμως εμφανίζεται και ένας νέος εχθρός, οι μοχθηροί Ντίνομποτς). Πρόκειται για τον τεξανό εφευρέτη και ταλαίπωρο γονιό Κέιντ Γίγκερ(ο Μαρκ Γουόλμπεργκ θα επιχειρήσει να ξορκίσει το φάντασμα του μέχρι πρότινος πρωταγωνιστή Σάια ΛαΜπεφ) ο οποίος εκτός από τα οικονομικά προβλήματα του, έχει και την προσοχή του μόνιμα εστιασμένη στην 19χρονη ατίθαση κόρη του Τέσα (η ξανθιά νεοϋορκέζα Νίκολα Πελτζ θα επιχειρήσει να ξορκίσει το… σέξι φάντασμα της Μέγκαν Φοξ!) που κάνει τα δικά της!

Ο Κέιντ θα ανακαλύψει τυχαία ένα εγκαταλειμμένο φορτηγό αγνοώντας ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για το τραυματισμένο μεταλλικό σκαρί του Optimus Prime, του χτυπημένου ηγέτη των καλών Autobots, υπερασπιστών της ειρήνης του σύμπαντος. Όταν μάθει την αλήθεια θα πολεμήσει στο πλευρό του Optimus για τον υπέρ πάντων αγώνα της επιβίωσης της ανθρωπότητας, που απειλείται από την εισβολή των σατανικών Ντίνομποτς.

Τέταρτο σινε-επεισόδιο του μηχανοκίνητου franchise που βασίζεται στα παιχνίδια της εταιρείας Hasbro, η «Εποχή του αφανισμού», έρχεται να ανανεώσει εμφατικά το φιλμ που πρωτογνωρίσαμε στα 2007 με τις βαριές υπογραφές των Μάικλ Μπέι (σκηνοθέτης- παραγωγός) και Στίβεν Σπίλμπεργκ (executive παραγωγός). Ύστερα από την τρίτη ταινία της σειράς, το 2011 και την ανακοίνωση της αποχώρησης του πρωταγωνιστή Σάια ΛαΜπεφ από το καστ, πολλοί θεώρησαν ότι μπήκαν οι τίτλοι τέλους στα «Transformers». Ο Μάικλ Μπέι όμως, όπως έχει αποδείξει και στην περίπτωση του άγριου τσακωμού με την Μέγκαν Φοξ (συμπρωταγωνίστρια στα 2 πρώτα φιλμ), επιδιώκει να έχει πάντα αυτός την τελευταία λέξη. Η αντικατάσταση του ΛαΜπεφ με τον Μαρκ Γουόλμπεργκ έχει πολλές πιθανότητες να ξεπεραστεί… αναίμακτα ο πρώην σταρ της σειράς αλλά δεν βλέπουμε να γίνεται το ίδιο και με την 19χρονη Πελτζ καθώς η σεξοβόμβα Μέγκαν Φοξ είναι μια κατηγορία από μόνη της.

Έξυπνος γαρ ο καλιφορνέζος Μπέι, στήριξε με σθένος τα καλά του χαρτιά (πρωταγωνιστής, εφέ, στόρι) και ενορχήστρωσε μια οπτική κινηματογραφική συναυλία που μοιάζει με video clip επικών διαστάσεων μεγάλης διάρκειας – μάλλον μεγαλύτερης από όσο θα έπρεπε- και απευθύνεται κυρίως σε κείνους που έκαναν εμπορικά χιτ τα προηγούμενα φιλμ. Όλα λειτουργούν ρολόι σε τούτο το τέταρτο μέρος: οι μετατροπές των μηχανοκίνητων ρομπότ σε αγωνιστικά αυτοκίνητα, εκθαμβωτικές νταλίκες, φλεγόμενους δράκους και ταχύτατα ελικόπτερα, αποτελούν εγγύηση για ένα special – αν και overdose τις περισσότερες φορές- θέαμα, κατά το οποίο δεν μένει τίποτα όρθιο. Αυτή τη φορά δεν είναι μόνο οι αμερικανικές πόλεις που πληρώνουν φόρο… τσιμεντοποίησης στη μανία των εξωγήινων ρομπότ.Το δύσμοιρο Χονγκ Κονγκ για σχεδόν μισή ώρα κοπανιέται από παντού και οι επιβλητικοί ουρανοξύστες του πέφτουν σαν τραπουλόχαρτα από τη μανία των εξωγήινων.

Εν μέσω τόσης εφετζίδικης, μηχανοκίνητης καταιγίδας ο σκηνοθέτης (όπως και στα 3 προηγούμενα φιλμ) Μάικλ Μπέι προσπαθεί να αρθρώσει κάποιες ανθρώπινες κουβέντες. Ο κώδικας τιμής και αυτοθυσίας των Ότομποτς είναι βγαλμένος από τα βάθη της Άγριας Δύσης. Οι επιστήμονες έχουν συνείδηση (αυτήν επικαλείται ο Γουόλμπεργκ πετυχαίνοντας την… μεταμόρφωση του κακού Στάνλεϊ Τούτσι). Οι κόρες, ειδικά οι όμορφες και σέξι, είναι βραχνάς για κάθε μπαμπά. Το χιούμορ σώζει ζωές. Η οικογένεια και η πατρίδα είναι πάνω από όλα…Ok, νισάφι πιά. Όλα αυτά ακούγονται και κυρίως είναι αυθαίρετα, απλοϊκά, ανερμάτιστα και ανεγκέφαλα. Όμως έτσι δεν μοιάζουν κάπως και οι περισσότερες ταινίες του Μπέι; Οπτικά μεγαλειώδεις, νοητικά ανεπαρκείς (τουλάχιστον…);

” Transformers 4: Εποχή Αφανισμού” από 26/6 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Transformers 4: Εποχή Αφανισμού(Transformers: Age of Extinction) appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια φαντασίας, 113΄, ΗΠΑ 2014

Του Νταγκ Λάιμαν

 Με τους Τομ Κρουζ, Έμιλι Μπλαντ, Μπιλ Πάξτον, Μπρένταν Γκλίζον

Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον η Γη δέχεται επίθεση από εξωγήινο εισβολέα. Ο πόλεμος μαίνεται για τα καλά με την εξωγήινη φυλή να έχει καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη, όταν ο Ουίλιαμ Κέιτζ (Τομ Κρουζ), ένας αμερικανός αξιωματικός που έχει λιποτακτήσει, συλλαμβάνεται και στέλνεται στο μέτωπο για να βιώσει το θάνατο του ξανά και… ξανά. Κάθε φορά που ο Κέιτζ πέφτει νεκρός από τα πυρά των εξωγήινων, ξυπνάει (!) για να ζήσει ξανά από την αρχή την τελευταία ημέρα της ζωής του. Η γνώση όμως των μελλοντικών δρώμενων τον βοηθάει να αλλάζει κατά το δοκούν τις αντιδράσεις του και φυσικά να ζει λίγο περισσότερο κάθε φορά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι στο τέλος την γλυτώνει: ο (διαφορετικός έστω) θάνατος συνεχίζει να τον βρίσκει στο τέλος της κάθε διαδρομής αλλά ο Κέιτζ καταφέρνει να βρει την άκρη στο τι ακριβώς του συμβαίνει. Η σκληροτράχηλη εκπαιδεύτρια και δεινή πολεμίστρια των ειδικών δυνάμεων Ρίτα Βρατάσκι (Έμιλι Μπλαντ) έχει τις κατάλληλες απαντήσεις…

Στο αγαπημένο και δημοφιλές είδος της επιστημονικής φαντασίας καμιά συνθήκη δεν ακούγεται άκυρη ή… καμμένη. Το να μεταφερθεί η «Μέρα της Μαρμότας» στον ουελσικό «Πόλεμο των Κόσμων», δεν είναι κάτι παράξενο λοιπόν. Ή έστω δεν είναι τόσο παράξενο. Όσο τουλάχιστον δείχνει το έκπληκτο βλέμμα του Τομ Κρουζ στα πρώτα ξυπνήματα του, λίγο πριν ζήσει ξανά και ξανά τον ίδιο εφιάλτη του αποτρόπαιου θανάτου του. Το πρόβλημα με τα περισσότερα sci- fi movies είναι άλλο: η κοινοτυπία. Η αντίληψη τόσο για την εξωγήινη απειλή όσο και για ανθρώπινη αντίδραση είναι πανομοιότυπη στα φιλμ αυτά. Ο εξωγήινος εχθρός αν και προηγμένος τεχνολογικά παρουσιάζεται με τυπικά ανθρώπινα γνωρίσματα: είναι μοχθηρός και αδίστακτος, αλλά ανίκανος να κατανοήσει την υπεροχή (;) του ανθρώπινου πνεύματος. Από την άλλη, όσο κι αν υστερούν οι άνθρωποι στην πολεμική τους δυναμική, διατηρούν μια ανεξήγητη υπεροπλία στα υπόλοιπα, κι ειδικά στο κομμάτι της αυτοθυσίας και του ηρωισμού. Θυμηθείτε τόσο τον απλό πολίτη (πάλι ο Κρουζ στο σπιλμπεργκικό «Πόλεμο των κόσμων») όσο και τον πλανητάρχη (μνημείο μπαλαφάρας ο ιπτάμενος πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Πούλμαν στην «Ημέρα ανεξαρτησίας» που καβαλάει το αεροπλάνο και κάνει σκόνη τους εξωγήινους) και θα καταλάβετε τι εννοούμε. Από αυτή την άποψη το φιλμ «Στα όρια του αύριο» δεν αποτελεί την εξαίρεση.

Η προσπάθεια των συντελεστών να παρουσιαστεί μια διαφορετική και θεαματική εικόνα της εξωγήινης οντότητας, δεν έχει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Ο εξωγήινος του φιλμ είναι μια μορφή όχι ακριβώς απροσδιόριστη – υπάρχουν οι απλοί στρατιώτες που θυμίζουν μηχανικά χταπόδια που κινούνται ταχύτατα (sic) ενώ οι επιτελείς τους φέρνουν στο νου τις εξωγήινες οντότητες του Τζέιμς Κάμερον- αλλά ελάχιστα εντυπωσιακή. Τουλάχιστον η σχετική πρωτοτυπία της πλοκής (το σενάριο βασίζεται στο ιαπωνικό μυθιστόρημα «All you need is kill» του Χιρόσι Σακουραζάκα) αποτελεί το βασικό μοχλό διατήρησης του σασπένς σε υψηλά επίπεδα.

Αναπόφευκτα το βάρος πέφτει στους χαρακτήρες (εννοείται τους ανθρώπινους) με τον Κρουζ να παλεύει να χτίσει το πολύπλευρο alter ego του, με αντιφατικές πάντως εντυπώσεις. Αν και δικαιωματικά πλέον αξίζει τον τίτλο του κινηματογραφικού σωτήρα της ανθρωπότητας – έχουμε χάσει το μέτρημα από τις χάρες που του χρωστάμε για τη σωτηρία μας- το παλεύει σε ικανοποιητικό βαθμό. Υπάρχουν όμως αρκετές σκηνές που δύσκολα αποβάλλει τα πατροπαράδοτα χούγια του με το χαμόγελο αυτοπεποίθησης αλά «Τοπ Γκαν» και το στιλ «βαράτε με, αντέχω» που έκανε μανιέρα στο πάλαι ποτέ ένδοξο παρελθόν του, με σκηνές δράσης που γύριζε ο ίδιος χωρίς κασκαντέρ. Όσον αφορά το χιούμορ του, αφήστε καλύτερα…

Αντίθετα, ειδική μνεία αξίζει η βρετανίδα Έμιλι Μπλαντ («Ο διάβολος φοράει Prada», «Looper», «Ψαρεύοντας Σολομούς στην Υεμένη»). Σε ένα ρόλο που απαιτεί πέρα από ένα γυμνασμένο κορμί και τις κατάλληλες ανάσες για να αποδοθεί πλήρως η τραγικότητα του χαρακτήρα της – και να χτιστεί παράλληλα ιδανικά το διακριτικό love story-  η βρετανίδα παίρνει άριστα και πιθανότατα με αυτή την ταινία, μεταφέρεται στην πρώτη γραμμή του σταρ σύστεμ.

Πάντως, η ταινία του Νταγκ Λάιμαν είναι κάτι παραπάνω από ευπρεπής. Διαθέτει σφιχτοδεμένο ρυθμό, πλούσιο θέαμα και είναι αν μη τι άλλο καλογυρισμένη. Ο σκηνοθέτης του πρώτου «Μπορν» αλλά και των «Jumper», «Ο κος και η κα Σμιθ», αν και άνισος, εδώ ξεπερνάει τον εαυτό του. Έχει φτιάξει μερικές εντυπωσιακές σκηνές ( η σεκάνς της σφαγής στα γαλλικά παράλια είναι βγαλμένη από την D- Day στη Νορμανδία),  η σοβαρότητα της αφήγησης υπερσκελίζει την όποια σοβαροφάνεια και το στάτους της ποιοτικής σφραγίδας του έργου βρίσκεται τουλάχιστον ένα σκαλοπάτι παραπάνω από τις ανούσιες και ανεγκέφαλες κατασκευές του Χόλιγουντ.

Τέλος, το να ισοπεδωθεί το Λούβρο πέρα από άποψη (;) είναι και μια εναλλακτική ματιά του Χόλιγουντ γύρω από την καταστροφή του πλανήτη. Προφανώς η δύσμοιρη Νέα Υόρκη δεν αντέχει άλλο τέτοια χτυπήματα..

.”Στα Όρια του Αύριο” από 5/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Στα Όρια του Αύριο(Edge of Tomorrow) appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία, 96’, ΗΠΑ 2014

Του Νίκολας Στόλερ

Με τους Ζακ Έφρον, Ρόουζ Μπερν, Σεθ Ρόγκεν, Ντέιβ Φράνκο

Ο Μακ (Σεθ Ρόγκεν) και η Κέλι (Ρόουζ Μπερν) μόλις έχουν αποκτήσει το πρώτο τους παιδί. Ως νέοι γονείς βλέπουν τα άγχη και τις δυσκολίες του μεγαλώματος ενός παιδιού να τους καταβάλλει αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με αυτό που… έρχεται. Φοιτητική αδελφότητα αγοριών που ξεχειλίζουν από τεστοστερόνη, νοικιάζουν το απέναντι σπίτι και επιδίδονται σε πάσης φύσης και ποικιλίας κραιπάλες. Οι γυμνασμένοι κοιλιακοί μύες του προέδρου (ο Ζακ Έφρον είναι απρόβλεπτα καλός ως… κακός) είναι το μικρότερο πρόβλημα για τους νέους γονείς και η μουσική στη διαπασών το μεγαλύτερο, ενώ εμβόλιμα παρεμβάλλονται ανεξέλεγκτα πάρτι με ονοματεπώνυμο («Robert de Niro party»), ποτάμια αλκοόλ, πυροτεχνήματα που κάνουν τη νύχτα μέρα και έντονες σκηνές βγαλμένες από τα πιο ακραία κεφάλαια του τρίπτυχου «sex, drugs and rock’n’roll». Φυσικά το ζευγάρι δεν μένει με σταυρωμένα τα χέρια και γρήγορα ανακαλύπτει τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού του. Τα σατανικά, δόλια σχέδια τους θα έκαναν τον Βελζεβούλ να τους χρίσει άξιους προφήτες του στην αμερικανική Γη της Επαγγελίας.

Αναπάντεχα αστείο, διαολεμένα έξυπνο, τρομακτικά καταιγιστικό. Από την εποχή του «Τρελού θηριοτροφείου» και της ανεξέλεγκτης αυτοκαταστροφικής μανίας του μακαρίτη Τζον Μπελούσι μέχρι το πιο πρόσφατο «Project X» όπου το πάρτι 3 σπασίκλων του λυκείου μετατρέπεται σε πρώτη είδηση στο διαδίκτυο, το αμερικανικό σινεμά αγκαλιάζει συνήθως με θέρμη τέτοια… projects, αλλά σπανίως το τελικό αποτέλεσμα αξίζει τα λεφτά του. Στους «Ανυπόφορους γείτονες» όμως γίνεται κάτι θαυμάσιο. Είναι τόσο δυνατό το κωμικό ένστικτο όλων των ηθοποιών ώστε το φτιαγμένο στη σωστή θερμοκρασία σενάριο διαθέτει μερικές επικές στιγμές γέλιου που δεν αφήνουν τίποτα όρθια. Οι συνηθισμένοι θεατές στα καθιερωμένα 2-3 καλά αστεία αντίστοιγων κωμωδιών, θα εκπλαγούν ευχάριστα διαπιστώνοντας ότι το κωμικό κρεσέντο του Ρόγκεν και της παρέας του δεν πατάει φρένο πουθενά. Μπορεί ο ευτραφής ηθοποιός να το παρακάνει κάπως με τη δοκιμασμένη και πετυχημένη μανιέρα του (μην ξεχνάμε ότι ο ηθοποιός των «Με την πρώτη», «50/50» είναι επιπλέον και συνσεναριογράφος του θρυλικού πλέον «Superbad») αλλά τα κάστανα από τη φωτιά βγάζουν οι δύο υπεράνω υποψίας συμπρωταγωνιστές του. Η ντελικάτη Ρόουζ Μπερν δεν έχει πρόβλημα να τσαλακώσει μια και καλή το clean cut ίματζ της, ενώ ο απρόβλεπτος Ζακ Έφρον, μας αναγκάζει να επαναπροσεγγίσουμε την περίπτωση του.

Σε σκηνοθετικό επίπεδο ο Νίκολας Στόλερ προχωράει ένα βήμα παραπάνω από ότι στα επίσης σπαρταριστά και απενοχοποιημένα απολαυστικά δύο προηγούμενα φιλμ του «Forgetting Sarah Marshall» και «Σηκωτός στη συναυλία».  Οπτικά και λεκτικά γκαγκς σε απόλυτο συγχρωτισμό, ατάκες που γράφουν με τη μία, ανατροπές των κλισέ του είδους με τον πλέον ευρηματικό και θεαματικό συνάμα τρόπο. Σε ένα τόσο δύσκολο είδος όπως η κωμωδία οι σκηνές που θα θυμάστε με χαμόγελο από τους «Γείτονες» πιάνουν διψήφιο νούμερο. Εκείνο όμως το στοιχείο που κάνει πραγματικά ξεχωριστή την περίπτωση τους είναι η ουσία τους. Πριν και πάνω από όλα το φιλμ μιλάει για δύο κόσμους. Εκείνον που χάνεται με τον ερχομό ενός παιδιού στη ζωή των γονιών αλλά κι εκείνον που ξεκινά την ίδια ακριβώς στιγμή. Ο πρώτος, η νεότητα που μοιραία θα χαθεί κάποτε, συμβολίζεται με τα ακραία πάρτυ της αδελφότητας. Ο δεύτερος με την πάλη του ζευγαριού να διατηρήσει το νεανικό πνεύμα αμείωτο παρότι έχει άλλες δουλειές πλέον. Δύσκολα συναντιούνται αυτοί οι δύο ξένοι κόσμοι. Κι ακόμη πιο δύσκολα γίνονται καλοί γείτονες.

Οι “ Ανυπόφοροι Γείτονες” από 8/5 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Ανυπόφοροι Γείτονες(Neighbors) appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια, 136΄, ΗΠΑ 2014

Των Άντονι και Τζόε Ρούσο

Παίζουν: Κρις Έβανς, Σκάρλετ Γιόχανσον, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Ρόμπερτ Ρέντφορντ

Ο Στιβ Ρότζερς μετά από τα τελευταία γεγονότα – βλέπε «Captain America, Η επιστροφή του πρώτου εκδικητή» (2011) αλλά «The Avengers» (2012)- βρίσκεται εγκλωβισμένος σε ένα περιβάλλον, τη σημερινή εποχή, που δεν του ταιριάζει καθόλου. Στην Ουάσιγκτον που κατοικεί βλέπει τους πιο κοντινούς και αγαπημένους του ανθρώπους να σβήνουν από γηρατειά, την ίδια ώρα που εκείνος παραμένει νέος (ας έχει περάσει τα 90 χρόνια ζωής εδώ και καιρό…) και φυσικά αποφασισμένος να καταπολεμήσει το κακό, από όπου κι αν προέρχεται. Η ευκαιρία για δράση έρχεται όταν ο Νικ Φιούρι (Σάμιουελ Τζάκσον) το αφεντικό του στην οργάνωση παγκόσμιας ασφάλειας ΑΣΠΙΔΑ, λίγο πριν σκοτωθεί τον προειδοποιεί για μια σκοτεινή πλεκτάνη όπου εμπλέκονται αρκετοί από τους συνεργάτες τους. Ο μόνος άνθρωπος ή μάλλον υπερήρωας που μπορεί να εμπιστευτεί ο Captain America είναι η κατάσκοπος Νατάσα Ρομανόφ (Σκάρλετ Γιόχανσον) πιο γνωστή κι ως Μαύρη Χήρα, που έχει αυτομολήσει στη Δύση. Η τελευταία πάντως δεν σταματάει να τον πειράζει για τα χρόνια απραξίας ή αποχής σε όλα τα… επίπεδα!

Εκλεκτό μέλος μιας παρέας υπερηρώων – στην οποία συγκαταλέγονται οι Iron man, Thor, Incredible Hulk, Hawkeye, οι γνωστοί μας Avengers δηλαδή – που ξεπήδησε τα τελευταία χρόνια από την εταιρεία παραγωγής Marvel Studios, ο Captain America οφείλει τις υπεράνθρωπες δυνάμεις του στα πειράματα που έγιναν σε αμερικανικά εργαστήρια στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Στην πρώτη ταινία ο παλιομοδίτης Στιβ Ρότζερς είχε πολλούς λόγους για να πιστεύει βαθιά σε ότι πράττει. Η Αμερική κι η μισή σχεδόν ανθρωπότητα βρισκόταν σε πόλεμο με τους ναζί. Ο πατριωτισμός ήταν όχι απλώς ιδεολογία αλλά τρόπος ζωής και η αυταπάρνηση στο στρατιωτικό καθήκον έδειχνε μοναδική πυξίδα προσανατολισμού για τον Captain America (γεννήθηκε το Μάρτιο του 1941 στις σελίδες ενός κόμικ της Marvel από τους Τζο Σίμον και Τζακ Κέρμπι) σε ένα κόσμο χαοτικό και ζοφερό. Εβδομήντα χρόνια αργότερα «ξυπνάει» από την κατάψυξη σε ένα κόσμο επίσης χαοτικό και σκοτεινό. Με τη διαφορά όμως πως αυτός ο κόσμος, στον οποίο οι ΗΠΑ κρατούν το ρόλο σερίφη του σύμπαντος, δεν χρειάζεται πλέον ήρωες τύπου Captain America. Ή μήπως όχι;

Kλείνοντας μας πονηρά το ματάκι οι δημιουργοί του φιλμ, τα αδέλφια Άντονι και Τζο Ρούσο (η κωμωδιούλα «Στους δύο τρίτος δεν χωρεί» με τους Κ. Χάντσον, Ο. Ουίλσον, Μ. Ντίλον και Μ. Ντάγκλας και το τηλεοπτικό «Community» οι πιο γνωστές δουλειές τους) προσθέτουν στα διαλείμματα της ομολογουμένως καθηλωτικής δράσης, ορισμένα τσιτάτα για κουβεντούλα. Η σύγκρουση παλιού και νέου κόσμου, η απώλεια ελευθερίας και η εδραίωση φόβου και, φυσικά, η μόδα της τρομοκρατίας και η καταπολέμηση της, είναι κάποια μόνο από τα θέματα που «θίγει» αυτός ο Captain America. Στην πραγματικότητα αυτές οι προσθήκες δεν ήταν αναγκαίες αφού σε σχέση με το προ τριετίας φιλμ του Τζο Τζόνστον, η κινηματογραφική άποψη των αδελφών Ρούσο είναι σαφώς πιο εντυπωσιακή, πληθωρική και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. …. 

Παράλληλα με την αναζήτηση της νέας του ταυτότητας και πλησιάζοντας στη δύσκολη φάση μιας καθυστερημένης ενηλικίωσης – πρόκειται για το κυρίαρχο θέμα του φιλμ που το «πιάνουν» σωστά με τους κατάλληλους ψυχολογικούς και συναισθηματικούς μηχανισμούς οι σεναριογράφοι-  ο Στιβ Ρότζερς έχει να αντιμετωπίσει νέους εχθρούς. Όπως τον ανίκητο κι αγνώστου ταυτότητας «Στρατιώτη του Χειμώνα», έναν ασταμάτητο μασκοφόρο μακελάρη με μηχανικά μέλη στο κορμί του, που τον καταδιώκει.

Η Νατάσα Ρομανόφ βοηθάει αρκετά τον Captain America αν και δεν είναι λίγες οι φορές που τον αποσυντονίζει με τα… σεξιστικά (sic) πειράγματά της. Εννοείται πως ιδανικότερη για το ρόλο από την Σκάρλετ Γιόχανσον δεν θα μπορούσαν να βρουν τα τσακάλια της Marvel, αφού ένας ψίθυρος της αρκεί για να προκαλέσει τρικυμία στον άμοιρο ήρωα. Στο επίπεδο του χιούμορ, το σίκουελ συνεχίζει την καλή παράδοση της πρώτης ταινίας όπου πρωτοστατούσε ο εκπαιδευτής Τόμι Λι Τζόουνς (θανατηφόρα η ατάκα του σε κείνο το φιλμ για τον κοκαλιάρη τότε προπαιδευόμενο Ρότζερς: «και μόνο που τον βλέπω μού έρχεται να βάλω τα κλάματα») ενώ η δράση είναι όπως την περιμένουν οι φαν: πλούσια και καταιγιστική. Η παρουσία έκπληξη του Ρέντφορντ στο ρόλο του σκοτεινού Αλεξάντερ Πιρς προσθέτει ποιότητα στην ταινία, ενώ το ανοιχτό φινάλε, ανοίγει την όρεξη για ακόμη περισσότερη και διασκεδαστική δράση στο επόμενο φιλμ του χρυσοφόρου franchise της Marvel.

“Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα” από 3/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood  

The post Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα (Captain America: The Winter Soldier) appeared first on screeneye.gr.

Βιβλική περιπέτεια, 139΄, ΗΠΑ 2014

του Ντάρεν Αρονόφσκι

Με τους Ράσελ Κρόου, Τζένιφερ Κόνελι, Άντονι Χόπκινς, Ρέι Ουίνστον, Έμα Γουάτσον, Λόγκαν Λέρμαν

Ο Νώε (Ράσελ Κρόου), ο πιο ευσεβής και ενάρετος άνθρωπος σε μια εποχή βίας και μίσους, επιλέγεται από τον Πλάστη – η λέξη θεός δεν ακούγεται ποτέ στην ταινία- για να δώσει ένα τέλος σε όλα αυτά, που ταυτόχρονα θα είναι η αρχή μιας νέας εποχής. Αποστολή του όμως δεν είναι απλώς η κατασκευή μιας γιγάντιας κιβωτού «για να σωθούν τα ζώα, οι μόνοι αθώοι στον κόσμο αυτό», από όπου θα προκύψει η νέα, αμόλυντη από ανθρώπους, Εδέμ. Όπως λέει στον Νώε ο παππούς του Μαθουσάλας (Άντονι Χόπκινς), επιλέχτηκε για συγκεκριμένους λόγους. Με τη βοήθεια των πέτρινων Γιγάντων (φωτεινά πλάσματα του Παραδείσου που τιμωρήθηκαν από τον Πλάστη επειδή βοήθησαν τον Αδάμ και την Εύα έπειτα από το προπατορικό αμάρτημα) και την οικογένεια του δίπλα του, ο Νώε ολοκληρώνει την κιβωτό μακριά από τα βλέμματα των αμαρτωλών ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να ερμηνεύσει σωστά τα θεόσταλτα οράματα που δοκιμάζουν την πίστη του.

Μια εντυπωσιακή ξύλινη κιβωτός τεράστιων διαστάσεων. Ένας Νώε βγαλμένος από το γυμναστήριο με τη μορφή του Ράσελ Κρόου. Η πάντα έγκυρη και αγαπητή Τζένιφερ Κόνελι στο ρόλο της συζύγου. Ο Άντονι Χόπκινς σε συνέχεια της κωμικής κατιούσας καριέρας του ως Μαθουσάλας αυτή τη φορά -ο παππούς του Νώε- να ονειρεύεται να φάει ένα απλό μούρο την ίδια ώρα που κάνει πράματα και θαύματα με ένα απλό άγγιγμα του.

Αυτά είναι μερικά μόνο αλλά ενδεικτικά κομμάτια του κινηματογραφικού «Νώε», από τις πιο αναμενόμενες ταινίες της χρονιάς. Τα κινηματογραφικά βιβλικά έπη συνήθως ακολουθούν την πεπατημένη οδό. Θρησκευτική κατάνυξη, σεβασμός στις πηγές, καμιά παρέκκλιση από το πρωτότυπο κείμενο. Ο Ντάρεν Αρονόφσκι θεώρησε σωστό να δοκιμάσει τα όρια αυτών στην πρώτη συνεργασία του με το Χόλιγουντ. Αφού έπεισε τους παραγωγούς της Paramount να του εμπιστευτούν πάνω από 125 εκατομμύρια δολάρια (κάποιοι μιλούν για 170 εκατομμύρια) δημιούργησε μια επική απεικόνιση του Κατακλυσμού με φιλοσοφικές προεκτάσεις. Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει ως προς τις εντυπώσεις (τέτοιο θέαμα αξίζει την τρισδιάστατη παρακολούθηση του) αλλά χάνει συντριπτικά σε ουσία. Ο «Νώε» του δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια έξυπνα πλασαρισμένη αλλά αφελής εντέλει θρησκευτική παραβολή για το Κακό και το Καλό, χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας. Από την πλέον δημοφιλή ιστορία της «Γένεσης», ο Αρονόφσκι τοποθετεί τους πυλώνες της (την αυτοθυσία, το κουράγιο και την πίστη του κεντρικού ήρωα) δίπλα σε ελαφρώς άσχετα ή αφελήπεριστατικά. Οι πέτρινοι γίγαντες είναι δανεισμένοι από κόμικ αισθητική, η μία και μόνη σκηνή ωμής βίας και σαδισμού παραπέμπει ευθέως σε πίνακα του Ιερώνυμου Μπος, ενώ τέλος, η artistic αντίληψη περί Δημιουργίας του νεοϋορκέζου Αρονόφσκι μοιάζει σαν να είναι βγαλμένη από  κομμένα πλάνα του «Δέντρου της ζωής» του Τέρενς Μάλικ .

Θεωρούμε πως ο σκηνοθέτης στην προσπάθεια του να διατηρήσει την εύθραυστη ισορροπία μεταξύ εμπορικού και καλλιτεχνικού (αναζητήστε τον αυθεντικό Αρονόφσκι στα «Ρέκβιεμ για ένα όνειρο», «Π» και «Μαύρο κύκνο») έχασε μεγάλη ευκαιρία να δώσει μια πραγματικά τολμηρή άποψη γύρω από την αμφιλεγόμενη αξία της ιστορίας του. Μήπως πίσω από την καταστροφή της ανθρωπότητας και της Γης (το πρώτο disaster story της ιστορίας;) κρύβεται το πρόσωπο ενός εκδικητικού θεού, αυτού της Παλαιάς Διαθήκης, που σκορπά το θάνατο στα δημιουργήματα του που έφτιαξε «καθ’ εικόνα και ομοίωση»; Μόνο ξώφαλτσα φέρνει αυτό το ερώτημα στα καρέ του ο Αρονόφσκι και το τοποθετεί στα χείλη του νιτσεϊκού υπερανθρώπου, που υποδύεται υποδειγματικά ο Ρις Ουίνστον. Όμως για να μην έχει τραβήγματα με παραγωγούς ή χριστιανικές ενώσεις ο Αρονόφσκι, πράττειτο καθήκον του βάζοντας στο στόμα του θανάσιμου εχθρού του Νώε, ατάκες απύθμενης βλακείας και καλοδεχούμενης μανιχαϊστικής λογικής, που κατευνάζει το όποιο θρησκευτικό αίσθημα και δίνει το πράσινο φως για την ολοκλήρωση της ταινίας του.

“Νώε” από 27/3 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Νώε(Νoah) appeared first on screeneye.gr.

Πολεμική περιπέτεια, 102΄, ΗΠΑ 2014

Του Νόαμ Μούρο

Με τους Σάλιβαν Στέιπλετον, Εύα Γκριν, Λένα Χίντεϊ, Χανς Μάθισον, Ροντρίγκο Σαντόρο

Ύστερα από τη μάχη των Θερμοπυλών – αγγλιστί… Hot Gates σύμφωνα με τους συντελεστές του φιλμ και του κόμικ για να μην ξεχνιόμαστε- ο στρατός του Ξέρξη προελαύνει για την Αθήνα. Ο χρησμός της Πυθίας είναι ξεκάθαρος: «Η Αθήνα θα αλωθεί και θα γίνει στάχτη και άμμος εκτός κι αν οι αθηναίοι κατασκευάσουν ξύλινα τείχη». Ο Θεμιστοκλής, εκ των ηρώων της προ δεκαετίας νικηφόρας μάχης των ελλήνων στο Μαραθώνα απέναντι στη στρατιά του Δαρείου, ερμηνεύει σωστά το χρησμό. Διατάζει να κατασκευαστούν αρκετές ξύλινες τριήρεις ώστε να πολεμήσουν τους πέρσες στη θάλασσα, όπου οι έλληνες έχουν το στρατηγικό πλεονέκτημα.

Ταυτόχρονα επιχειρεί να ενώσει τα διαφορετικά πόλη-κράτη απέναντι στην επικείμενη απειλή αλλά οι εσωτερικές διαμάχες και η ανυποχώρητη στάση της Γοργώς, βασίλισσας της Σπάρτης και χήρας του Λεωνίδα («δεν σου φτάνουν οι μέχρι τώρα θυσίες των Σπαρτιατών;» λέει στο Θεμιστοκλή) δυσχεραίνουν το έργο του. Η μόνη του ελπίδα πλέον είναι να εμπνεύσει απλούς αγρότες και πολίτες και με το αδιαμφισβήτητο του στρατηγική ταλέντο του να κερδίσει τον περσικό στόλο στα ανοιχτά της Σαλαμίνας, περιμένοντας την ύστατη στιγμή βοήθεια από τους Σπαρτιάτες. Του περσικού στόλου ηγείται η ελληνίδα Αρτεμισία και αρχιναύαρχος του Ξέρξη, που όταν ήταν παιδί είδε τους έλληνες να σφαγιάζουν τους δικούς της και σώθηκε χάρη στη μεγαλοψυχία ενός πέρση, η οποία σχεδιάζει την εκδίκηση της έχοντας την απόλυτη εμπιστοσύνη του βασιλιά-θεού της περσικής αυτοκρατορίας.

Όσα διαβάσατε παραπάνω δεν είναι η ακριβής αναπαράσταση των ιστορικών γεγονότων που οδήγησαν στην καθοριστική ναυμαχία της Σαλαμίνας αλλά ένα κράμα φιξιόν και πραγματικότητας που γέννησε η φαντασία του Φράνκ Μίλερ στο graphic novel του με τίτλο ‘’Ξέρξης’’. Η ιστορική έρευνα και η απόδοση των γεγονότων είναι μάλλον άγνωστες λέξεις για τον Μίλερ και τους συνεργάτες του που πόνταραν στα εύκολα αναγνωρίσιμα κλισέ για να φτιάξουν μια ιστορία εκδίκησης, αυτοθυσίας και ηρωισμού τραβηγμένης από τα μαλλιά. Έτσι ο Δαρείος Α σκοτώνεται από χτύπημα του Θεμιστοκλή στη μάχη του Μαραθώνα κι όχι από ασθένεια στο κρεβάτι πέντε χρόνια αργότερα, οι αριθμοί είναι φτιαγμένοι κατά το δοκούν (τα περσικά πλοία λίγο πριν την καθοριστική ναυμαχία είχαν μειωθεί σε 1000 λόγω μιας καταστροφική θύελλας αλλά εδώ αλλού φυσάει ο άνεμος), ενώ το… μνημείο του φιλμ είναι το σεξ μεταξύ Αρτεμισίας -που φυσικά στην πραγματικότητα δεν ήταν αντιναύαρχος του Ξέρξη αλλά βασίλισσα της Αλικαρνασσού- και Θεμιστοκλή! Ένα άτυπο σίκουελ των «300» που προήλθε επίσης από το ομώνυμο κόμικ του Μίλερ και προ οκταετίας είχε χωρίσει την Ελλάδα στα… δύο με τους 1,2 εκατομμύρια θεατές που είδαν την ταινία να αποθεώνουν στην πλειοψηφία τους το μιλιταριστικό και πατριωτικό ηρωισμό του… Λεονάιντας και των 300 του, ρίχνοντας στον Καιάδα τους 30-40 κριτικούς κινηματογράφου που τόλμησαν να τα βάλουν με το μεγαλείο της ταινίας.

O tempora o mores θα μπορούσε να πει κάποιος καθώς τα 1,2 εκατομμύρια εισιτήρια δεν τα πιάνει πλέον ούτε ο Κάμερον – ακόμη κι άν έφτιαχνε τη συνέχεια του «Τιτανικού» (sic)-  αλλά κανείς δεν μπορεί να προδιαγράψει ανάλογες ή και χειρότερες αντιδράσεις από πλευράς κοινού αφού οι εποχές είναι πιο πονηρές από το μακρινό 2006. Διαφορές στο στιλ γραφής δεν υπάρχουν παρότι ο Σνάιντερ έχει αποσυρθεί ως άλλος… Ξέρξης στην καρέκλα του παραγωγού, παρακολουθώντας τον εκλεκτό του Νόαμ Μούρο στη δεύτερη μόλις ταινία του (προηγήθηκε το «Smart people» κομεντί του 2008 με τους Ντένις Κουέιντ και Σάρα Τζέσικα Πάρκερ) να μεταφέρει πανομοιότυπα της αισθητική της πρώτης ταινίας: υπερβίαιες χορογραφίες μάχης, βιντεοκλιπίστικη γραφή, τα στενά της Σαλαμίνας να βάφονται κόκκινα, πέρσες καρικατούρες Vs έλληνες ήρωες κ.α. Πατριδολαγνείας το ανάγνωσμα λοιπόν, με μια απλοϊκή και κιτς αποθέωση του μιλιταρισμού και της δίψας για εξουσία, με τον Ξέρξη να μοιάζει ξανά ως ερμαφρόδιτος θαμώνας του «Blue Oyster Bar» και μένει μόνο μια θεαματική κακιά και σέξι Εύα Γκριν, ως Αρτεμισία να προσφέρει το μόνο ίσως λόγο για τον οποίο αξίζει να δει κάποιος το φιλμ αυτό. Τον Θεμιστοκλή υποδύεται με τέλεια αυστραλέζικη αξάν ο άγευστος και άχρωμος Σάλιβαν Στέιπλετον, ενώ ακόμη και η μετατροπή των αθηναίων σε πολεμικές μηχανές, τύπου Σπαρτιάτες στους «300», είναι αμήχανα δοσμένη και ελάχιστα πειστική.

“300:Η Ανοδος της Αυτοκρατορίας” από 6/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Village

The post 300:Η Άνοδος της Αυτοκρατορίας(300: Rise of an Empire) appeared first on screeneye.gr.