Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο βίος και η πολιτεία του μαέστρου, του συνθέτη, του παιδαγωγού Λέοναρντ Μπερνστάιν , του περιλάλητου Αμερικάνου καλλιτέχνη του 20^ου αιώνα ( 1918-1990), η φήμη του οποίου ξεπέρασε την  άλλη όχθη του Ατλαντικού, σαγηνεύει τον Μπράντλεϊ Κούπερ ( Ένα Αστέρι Γεννιέται), αναλαμβάνοντας και τα σκηνοθετικά ηνία και την ερμηνεία του κεντρικού χαρακτήρα, της ταινίας « Ο Μαέστρος».    Επιλέγει την Κάρεϊ Μάλιγκαν για το ρόλο της Φελίσια ( της  συντρόφου,  της συζύγου  και  μητέρας των τριών παιδιών τους),σε μια ερμηνεία οξυδερκή και εσωτερικά θορυβώδη, αλλά επικαλύφθηκε από την αυτοπροβολή του Κούπερ, ως ένα βαθμό ήταν δικαιολογημένη.

Ο Μπερνστάιν έζησε πολυτάραχα , άρα και εξόχως κινηματογραφικά. Το εγχείρημα όμως  θα ταίριαζε  καλύτερα στη  μικρή οθόνη,  σαν μίνι σειρά.

 Ο Κούπερ  καταπιάστηκε με τη σχέση του ζεύγους, κάπως  μονόπλευρα.

 Τσαλάκωσε υπερβολικά τον Μπερνστάιν, κι από ένα σημείο και μετά,  διερωτάται κανείς, εάν η ταινία  άξιζε να γυριστεί  κάτω από το συγκεκριμένο πρίσμα,  αφήνοντας απ’ έξω  σημαντικές πληροφορίες της καλλιτεχνικής και προσωπικής του ζωής ,

οι οποίες θα δημιουργούσαν ένα ολοκληρωμένο πορτρέτο, ανάμεσα στις αποκλίνουσες-ωφελιμιστικές συμπεριφορές του Μπερνστάιν  και του σημαντικού έργου του.

Ο Μπερνστάιν  άλλαξε από πολύ νωρίς το όνομά του,  επιθυμία της μητέρας του ( δεν το μάθαμε μέσα από την ταινία), αποποιήθηκε τον ιουδαϊσμό για να ασπαστεί τον χριστιανισμό ( ούτε κι αυτό το μάθαμε), ασπάστηκε τον κομμουνισμό, τέθηκε στο περιθώριο, ανοίχτηκε φάκελος στο FBI κι αμέσως ο Μπερνστάιν αποποιήθηκε τον κομμουνισμό, για να ξεκλειδώσει τις μεγάλες του φιλοδοξίες, σε μια πρώτη συμμαχία με τον ορκισμένο αντικομμουνιστή Ελία Καζάν  ( ούτε κι αυτό το μάθαμε). Δήλωσε στήριξη στους « Μαύρους Πάνθηρες» , αλλά οι πράξεις του , εξόργισαν φίλους κι εχθρούς, εξαιτίας ενός πάρτι που διοργάνωσε, μέσα στη χλιδή ( ούτε κι αυτό το μάθαμε).

Αντιθέτως, ο Μπράντλεϊ Κούπερ κοίταξε από την κλειδαρότρυπα, τα νεανικά χρόνια του Μπερνστάιν, που κοιμόταν με άντρες, όπως επί παραδείγματι  με τον συνθέτη Άαρον Κόπλαντ, ή με τον μαέστρο Δημήτρη Μητρόπουλο, τον οποίο διαδέχθηκε στη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης.

Μα και στη γνωριμία του με την Φελίσια και την ανάγκη του, να είναι μαζί της, χωρίς να της κρύψει την ομοφυλοφιλία του, σε όλα τα στάδια της κοινής τους ζωής.

Στο έργο τίθενται   διάσπαρτα  κομμάτια της δημιουργικής ευφυΐας του Λέο, όπως ήταν η ευκολία να συνθέτει όπερες, να γράφει μουσική για  μιούζικαλ (West Sιde Story), να διευθύνει με πάθος ορχήστρες και σύνολα, βέβαια,  η ταινία  έκλεινε περισσότερο απ όσο χρειαζόταν στην αποκαθήλωση του ήρωά της.

 Υπάρχει στιγμή στο έργο, όπου ο Λέο λέει σε ένα παιδί

« έχω κοιμηθεί και με τη μητέρα και με τον πατέρα σου».

Αλκοόλ με ναρκωτικά, εναλλαγή ερωτικών συντρόφων, ψέματα στα ίδια του τα παιδιά, υπόνοια ότι και η Φελίσια αρρώστησε και πέθανε εξαιτίας του. Εν ολίγοις ο Μπράντλεϊ Κούπερ ψυχογραφεί τον Μπερστάιν  σαν  καλλιτέχνη διαόλου κάλτσα,

  αλλά πάνω απ‘ όλα… σαν ένα καθίκι του κερατά.

“Ο Μαέστρος” από την Πέμπτη 7/12 στους κινηματογράφους

The post Ο Μαέστρος appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Στην αμερικανική φιλμογραφία, μερικά από τα πιο διεισδυτικά δημοσιογραφικά θρίλερ, έχουν βρει τη θέση τους ανάμεσα στις πιο προβεβλημένες ταινίες όλων των εποχών.

Ταινίες εξερεύνησης κι αποκάλυψης σκανδάλων, αυταπάρνησης και ηρωισμού των εκπροσώπων του Τύπου. Οι δημοσιογράφοι παθιάζονται, ξημεροβραδιάζονται, θυσιάζουν προσωπικό χρόνο, διαλύουν τις σχέσεις τους, επανακαθορίζουν τη ζωή τους βάσει της επιθυμίας τους, να έχουν την είδηση και να λάμψει η αλήθεια.

Οι ίδιοι να δικαιωθούν επιθυμούν και οι ένοχοι να πληρώσουν το τίμημα.

Είτε οι εξιστορήσεις ακολουθούντα πραγματικά γεγονότα( Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου, Kill the Messenger), είτε έχουν έντονο το στοιχείο της μυθοπλασίας ( Η Κατάσταση των Πραγμάτων).

Στην εποχή μας, οι ιστορίες σεξουαλικής κακοποίησης γυναικών βρίσκονται στο προσκήνιο και η σκηνοθέτις Μαρία Σρέιντερ, αποφασίζει να βάλει σε μια σειρά το βίο και την πολιτεία του χολιγουντιανού παραγωγού Χάρβεϊ Γουάινστιν και τις εις βάρος του καταγγελίες.

Η έρευνα δύο νεαρών ρεπόρτερ της εφημερίδας «New York Times» , της Τζόντι Κάντορ και της Μέγκαν Τούι,, στάθηκε η αφορμή για να ξεκινήσει η χιονοστιβάδα των αποκαλύψεων.

Η Σρέιντερ μεταφέρει στην κινηματογραφική οθόνη, το ομώνυμο βιβλίο τους, τo « She Said”, ακολουθώντας κατά πόδας τις δύο παθιασμένες ρεπόρτερ.

Παρά την αδιαμφισβήτητη σημασία της υπόθεσης , στην απαρχή των δυναμικών κινημάτων που ακολούθησαν- όπως ήταν και εξακολουθεί να είναι το κίνημα « MeToo» – η ταινία δίνει την αίσθηση, ότι δημιουργήθηκε με την εμπορική-οσκαρική λογική, εκμαιεύοντας την στήριξη και την αποδοχή της ταινίας, μονάχα εξαιτίας του επίκαιρου θέματος της.

Ο δημοσιογραφικός κόσμος παρουσιάζεται λαμπερός και στιλιζαρισμένος, ως ένας κόσμος ανιδιοτέλειας και αταλάντευτης προσήλωσης στην αλήθεια. Την ίδια στιγμή, το μοτίβο που ακολουθείται, υιοθετεί την πεπατημένη φόρμα παρόμοιων ταινιών.

Κόβονται και ράβονται σκηνές από διάφορες ταινίες.

Ούτε όμως δένει αρμονικά, η σύνδεση της επαγγελματικής με την προσωπική ζωή των δύο ηρωίδων. Υπάρχει εμβόλιμα το στοιχείο της προσωπικής ζωής, χωρίς να στηρίζεται σε μια σταθερή σεναριακή βάση.

Η Κάρεϊ Μάλιγκαν και η Ζόι Καζάν, ήταν οι δύο εξαιρέσεις. Αντιμετώπισαν με σεβασμό την ιστορία, υπήρξαν στιγμές που απέδειξαν ότι υπό διαφορετικές συνθήκες, θα ήταν εκεί παρούσες υποκριτικά, να προσδώσουν στο έργο τη δραματουργική  του διάσταση, την οποία στέρησε η επιδερμική προσέγγιση της Μαρία Σρέιντερ.

” Κάποια Μίλησε” από την Πέμπτη 1/12 στους κινηματογράφους

The post Κάποια Μίλησε appeared first on screeneye.gr.

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Βρετανού συγγραφέα Τόμας Χάρντι και εξιστορεί την πορεία της ηρωίδας Βηθεσβά Έβερντιν, μιας ανεξάρτητης, επίμονης και όμορφης κοπέλας την οποία πολιορκούν ερωτικά τρεις πολύ διαφορετικοί άντρες ένας αγρότης, ένας στρατιώτης και ένας πλούσιος και ώριμος εργένης.

Τη σκηνοθεσία έχει κάνει ο Δανός Τόμας Βίντερμπεργκ(Hunt), συμπρωταγωνιστούν οι Ματίας Σόναρτς, Τομ Στέριτζ, Τζούνο Τεμπλ και Μάικλ Σιν ενώ αναμένεται να βγει στις αίθουσες τον Μάιο του 2015.

Δείτε το πρώτο τρέιλερ.

The post Η Κάρεϊ Μάλιγκαν στο πρώτο τρέιλερ της νέας ταινίας του Τόμας Βίντερμπεργκ. Πληροφορίες& Τρέιλερ appeared first on screeneye.gr.

Η Μέριλ Στριπ πρόκειται να υποδυθεί ένα σύμβολο του γυναικείου πολιτικού ακτιβισμού, την Έμελιν Πάνκχερστ στο δράμα «Σουφραζέτα» σε σκηνοθεσία της Σάρα Γκάβρον (Brick lane). Πρωταγωνίστρια στη «Σουφραζέτα» είναι η Κάρεϊ Μάλιγκαν ως Μοντ, μια γυναίκα που συμμετείχε στα αρχικά βήματα του φεμινιστικού κινήματος και η οποία ασπάζεται ριζοσπαστικές στάσεις καταφεύγοντας στη βία ως αναγκαία πράξη για κοινωνική αλλαγή.

Η Μέριλ Στριπ θα έχει μικρό ρόλο στην ταινία αλλά ο χαρακτήρας της θα δώσει μια σημαντική ομιλία πάνω στα δικαιώματα των γυναικών κατά τη διάρκεια πολιτικής εκστρατείας.

Η Πάνκχερστ, γεννημένη στο Μάντσεστερ το 1858 ήταν ιδρυτικό μέλος διάφορων γυναικείων κινημάτων. Η ίδια και οι υποστηρικτές της έγιναν γνωστοί λόγω της  επιθετικής μαχητικής τους ως μέσο διαμαρτυρίας ενάντια στην ανισότητα των φύλων. Η Πάνκχερστ και άλλα μέλη της Κοινωνικής και Πολιτικής Ένωσης των Γυναικών (WSPU) καταδικάστηκαν πολλές φορές σε φυλάκιση και κατά τη διάρκεια έκτισης της ποινής τους ξεκίνησαν απεργίες πείνας για να διασφαλίσουν καλύτερες συνθήκες. Σύμφωνα με πηγές και άλλα πρωτοκλασάτα ονόματα, που δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα,  θα λάβουν μέρος στην ταινία Τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν στις 24 Φεβρουαρίου.

The post Μέριλ Στριπ και Κάρεϊ Μάλιγκαν ως ακτιβίστριες σε ταινία για τα δικαιώματα των γυναικών appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Μουσική 104′ Η.Π.Α 2013

των Τζόελ και Ίθαν Κοέν

Με τους Όσκαρ Άιζακ, Κάρεϊ Μάλιγκαν, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ, Τζον Γκούντμαν

Την αρνητική κριτική γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Η ταινία άλλοτε με στοιχεία υπαρκτά κι άλλοτε μυθοπλαστικά είναι μια ρετρό αναδρομή της πορείας του αμερικάνου τραγουδοποιού Ντέιβ Βαν Ρονκ, ενός ταλαντούχου μουσικού που όσο ήταν στη ζωή το ταλέντο του αναγνωρίστηκε μέσα σε ένα μικρό καλλιτεχνικό κύκλο. Η ιστορία  τοποθετείται χρονικά το 1961 στο Γκρίνουιτς Βίλατζ δυτικά του Μανχάταν.

Έργο των Κοέν χωρίς αίματα και ξυλοφορτώματα, για το οποίο δέχομαι ότι διαθέτει την αισθητική ευαισθησία που αποτυπώνεται στη φωτογραφία, σαν ένα φιλμ νουάρ, δέχομαι τον τρόπο με τον οποίο το σκηνοθετικό δίδυμο γνωρίζει πως να μας διασκεδάζει σε απλά-όπως τώρα- ή λίγο πιο δύσκολα σενάρια, όπως ήταν «Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι». Από την άλλη, με αυτό τους το φιλμ δεν διεγείρουν κανένα μας συναίσθημα.

 Ενώ κατά το παρελθόν δημιούργησαν μερικούς από τους πιο εντυπωσιακούς χαρακτήρες της μεγάλης οθόνης, όπως ήταν οι τρεις ήρωες στο « Ω Αδελφέ που είσαι;», εδώ αντίθετα δεν θα το πετύχουν, γιατί τελικά ο θεατής παρακολουθεί μόνο ως απλός παρατηρητής μια ούτε στο ελάχιστο ενδιαφέρουσα βιογραφία.

Το πρώτο κοντινό πλάνο ζουμάρει πάνω στις χορδές της κιθάρας του πρωταγωνιστή (Οσκαρ Αϊζακ) και ακολούθως ξεκινά να παίζει το τραγούδι «Hang Me, Oh Hang Me». Οι Κοέν ανοίγουν το πλάνο και αποκαλύπτεται ένας άδειος χώρος γεμάτος καρέκλες, παιχνίδι συμβολισμού για την μοναχικότητα ενός καλλιτέχνη πάνω στη σκηνή, κι όχι μόνο εκεί.

Ο Llewyn Davis καταβάλει προσπάθειες να βάλει τις βάσεις μιας σταθερής και ανοδικής σταδιοδρομίας, αλλά το περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται κι οι υπαρκτές δυσκολίες της επιβίωσης δείχνουν να τον αγχώνουν. Διατηρεί μια μποέμικη και άστατη ζωή. Υπάρχει πρώην ερωμένη που πάει για έκτρωση, αλλά τελευταία στιγμή αποφασίζει να κρατήσει το παιδί, και μια νυν σχέση (Κάρεϊ Μάλιγκαν) που μένει επίσης έγκυος κι η οποία θα πάρει επίσης το δρόμο για το χειρουργικό νυστέρι. Μέσα από διάφορες κωμικοτραγικές καταστάσεις, ο μουσάτος τραγουδοποιός ξεκινά ένα road-trip από τη Νέα Υόρκη προς το Σικάγο για να συναντήσει έναν ειδικό που ξεψαχνίζει μουσικά ταλέντα. Ο μάνατζερ θα τον απορρίψει με την αιτιολογία ότι δεν θα βγουν λεφτά από τη φωνή του, και… τίποτα άλλο.

Ε λοιπόν, καλά ακούσατε. Αυτό είναι όλο κι όλο το έργο. Το να ψάχνουμε να βρούμε υψηλού επιπέδου συμβολισμούς ή να λέμε ότι πίσω από τους κοινότυπους χαρακτήρες κρύβεται η πολυπλοκότητα της ύπαρξης και η γενικότερη σύγχυση των ανθρώπων, είναι αποπροσανατολιστικό. Ίσως το κάνουν μόνο όσοι λατρεύουν φανατικά το σκηνοθετικό δίδυμο, αδυνατώντας να αναγνωρίσουν μια ταινία που κινείται πάνω στη βάση μιας ανούσιας αφήγησης. Επειδή είναι οι Κοέν, βρίσκουν τον τρόπο με τα πραγματικά όμορφα τραγούδια εκείνης της εποχής και με το καυστικό τους χιούμορ, να μπλέξουν την ιστορία με διάφορες έξυπνες σφήνες π.χ. με τα αστεία τερτίπια της γάτας ή με την ολιγόλεπτη αλλά  επιβλητική εμφάνιση του Τζον Γκούντμαν, που σπάνε που και που αυτή την ευθεία γραμμή, παρόλα αυτά η ταινία δεν σώζεται.

Ο Οσκαρ Αϊζακ διαθέτει χαρίσματα, αλλά ο Τζόελ κι ο Ίθαν φαίνεται να τον αφήνουν αβοήθητο να βγάλει μόνος του τα κάστανα απ’ τη φωτιά, απ’ τη στιγμή που δεν υπάρχει μια κάποια λύτρωση, κι ο αντί-ήρωας τους στερείται οποιασδήποτε κινηματογραφικής γοητείας.

« Οι έπαινοι και τα εγκωμιαστικά σχόλια που ακολούθησαν τις 2 προβολές της ταινίας στο Φεστιβάλ των Καννών που ήμουν παρών, πραγματικά δεν μπόρεσα να τα καταλάβω. Αν εκεί δεν υπήρχε η αξιοπρεπής « Ζωή της Αντέλ», τότε το «Ιnside Llewyn Davis» θα έφευγε με Χρυσό Φοίνικα, η  απόλυτη παρωδία μιας σπουδαίας διοργάνωσης».

Τη θετική κριτική γράφει η Ελίνα Τραϊφόρου

Η τελευταία ταινία των αδερφών Κοέν, το InsideLlewynDavis, παίχτηκε στις Κάννες αποσπώντας το μεγάλο βραβείο της Επιτροπής και επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά την ικανότητά τους να γυρίζουν ταινίες ενδιαφέρουσες σεναριακά, με καλές ερμηνείες, ατμοσφαιρική κινηματογράφηση και εναλλαγές ύφους.

Η ιστορία αυτή τη φορά περιστρέφεται γύρω από έναν μουσικό στις αρχές της δεκαετίας του 60, ο οποίος περιφέρεται από σπίτι σε σπίτι, μην έχοντας σταθερή στέγη και σταθερό εισόδημα. Ο θεατής ακολουθεί ουσιαστικά λίγες μέρες της ζωής του ήρωα, που είναι γεμάτες φολκ μουσική, προσωπικές απογοητεύσεις και μια γάτα.

Η ταινία των αδερφών Κοέν είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της «γκρίζας περιοχής».

Καταρχήν η ίδια η ιστορία και ο χαρακτήρας ξεφεύγουν από τα στερεότυπα. Ο κεντρικός χαρακτήρας δεν είναι για τους γύρω του ούτε καλός, ούτε κακός μουσικός. Αλλά και σε ένα δεύτερο επίπεδο ο Llewyn Davis δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός άνθρωπος. Απρόσεκτος, αδέκαρος αλλά και τρυφερός και πεισματάρης, δηλαδή ανθρώπινος. Υπάρχουν σκηνές που ταυτίζεσαι με τις αντιδράσεις του και άλλες που τις κοιτάζεις με κριτικό πνεύμα. Έτσι οι Κοέν δημιουργούν και μια γκρίζα ζώνη στη σχέση θεατή και χαρακτήρα, παίζοντας μεταξύ αποστασιοποίησης και συμπάθειας, ακροβατώντας στους δυο αυτούς πόλους με μαεστρία.

Και ακόμα παραπέρα αν για κάποιους η αφήγηση είναι θολή και θεωρηθεί ότι δεν οδηγεί πουθενά, ότι δηλαδή δεν υπάρχει καθαρότητα στο αίτιο και το αιτιατό, ότι υπάρχουν μικρές ιστορίες που μένουν ανολοκλήρωτες, οι Κοέν μας κλείνουν το μάτι ότι η ζωή συνήθως δεν κρύβει επιμύθιο με happyend τύπου Ροντρίγκεζ στο «Searching for Sugar Man». Όπως και ότι δεν είναι ανάγκη κάθε κινηματογραφική απόπειρα να ακολουθεί την δομή μιας γραμμικής κλασσικής αφήγησης. Η ταινία δεν είναι φυσικά το «Πέρυσι στο Μάριενμπαντ» αλλά έχει συνειδητά μια πιο χαλαρή «εναλλακτική» σεναριακή δομή από τις καλουπωμένες πλοκές. Γιατί αν ακολουθήσεις τη ζωή ενός ανθρώπου για τρεις μέρες, θα δεις πως υπάρχει αναρχία, μισοτελειωμένα σενάρια, παύσεις, άλυτα μυστήρια. Οι χαρακτήρες που περιτριγυρίζουν τον Llewynείναι καρικατούρες ανθρώπων αλλά στον κόσμο που ζει ο πρωταγωνιστής, οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν σαν σκιές με τρεμάμενες λεπτομέρειες στο διάβα του.

Όσο για την ατμόσφαιρα, οι Κοέν κινούνται από αστείες ατάκες σε πικρία δημιουργώντας σουρεαλιστικά σκηνικά που μοιάζουν ρεαλιστικά και το αντίθετο. Σε μια ταινία χαμηλών τόνων μπορούν να κάνουν έναν μικροτραυματισμό να φαντάζει σαν θρίλερ σε σημείο που το σκοτάδι να παραπέμπει στον Ντέιβιντ Λιντς. Το να σε διαπεράσει έτσι μια ταινία μέσα από μια πλούσια συναισθηματική γκάμα δεν είναι μόνο επίτευγμα της καλής διεύθυνσης φωτογραφίας αλλά θέμα και πλανοθεσίας.

Εν τέλει οι Κοέν φτιάχνουν μια ταινία για την αποτυχία. Την αποτυχία ενός καλλιτέχνη να σταδιοδρομήσει στο επάγγελμα που διάλεξε, την αποτυχία να ολοκληρωθεί σε επίπεδο οικογενειακό, φιλικό, ερωτικό. Την αποτυχία να ξεφύγει από την αποτυχία . Την  αποτυχία του κριτικού να κατηγοριοποιήσει την ταινία. Την αποτυχία του θεατή να μαντέψει την επόμενη κίνηση των Κοέν στο σενάριο, να ταυτιστεί ή να αποξενωθεί απόλυτα με την ταινία και (τι ειρωνεία και δεν νομίζω τυχαίος τίτλος)  την τελική, εσκεμμένη από τους σκηνοθέτες, αποτυχία του να μπει ολοκληρωτικά στο μυαλό του LlewynDavis (μεταφράζοντας στα ελληνικά το «InsideLlewynDavis»).  Και για όλα αυτά η ταινία είναι μεγάλη επιτυχία.

Το “Ιnside llewyn Davis”από 9/1 στους κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Ιnside Llewyn Davis appeared first on screeneye.gr.