1.Mommy

Δράμα, 139′, Καναδάς 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Mommy

Γλώσσα: Γαλλικά/Αγγλικά

Του Ξαβιέ Ντολάν

Με τους Αν Ντορβάλ, Σουζάν Κλεμάν, Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν, Αλεξάντρ Γκογιέ, Πατρίκ Ιάρ, Μισέλ Λιτουάκ, Βιβιάν Πακάλ, Ναταλί Χέιμελ-Ρόι

ΠΛΟΚΗ- ΚΡΙΤΙΚΗ

O γεννημένος το 1989 στο Κεμπέκ, Ξαβιέ Ντολάν, έχοντας καταφέρει να παράξει τέσσερις ταινίες μεγάλου μήκους, έχοντας συλλέξει δεκάδες βραβεία και επαίνους-χαρακτηριζόμενος ως παιδί θαύμα- συνεχίζει με την πέμπτη του( Mommy), να εξερευνά -λιγότερο από το παρελθόν- την εφηβική κρίση σεξουαλικής ταυτότητας και –περισσότερο- να ιχνηλατεί, τους αλληλοσυνδεόμενους πόλους αγάπης και μίσους, ανατροφοδοτούμενος κάθε φορά-όπως και τώρα- από την προβληματική σχέση, με τη μητέρα του, την Ζενεβιέβ.

Το αρχικό πλάνο, μας εισάγει με τίτλους, σε ένα μη ρεαλιστικό γεγονός, στον Καναδά του 2015, όπου ο νόμος του κράτους δίνει τη δυνατότητα στους γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους σε ένα ειδικό κέντρο για εφήβους, τύπου αναμορφωτηρίου, χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες. Η Νταϊάν (Αν Ντορβάλ), χήρα και άνεργη, βρίσκεται ένα βήμα πριν την επανένωση με τον ευερέθιστο, επιθετικό αλλά ευαίσθητο 16χρόνο γιό της, τον Στιβ (Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν), με την δυσπροσάρμοστη του συμπεριφορά, (προκάλεσε εγκαύματα πρώτου βαθμού σε εργαζόμενο του ιδρύματος), να αναπτύσσεται μετά τον θάνατο του πατέρα του.

Η νεαρή μητέρα δεν έχει χρήματα, δεν έχει δουλειά, αντ’αυτού έχει ένα οργισμένο παιδί, που την αγαπάει παθιασμένα, όμως οι υπαρξιακές του ανησυχίες, σε συνδυασμό με τη ψυχολογική του ανισορροπία, θα οδηγήσουν τη συμβίωση τους.. πραγματικά στα άκρα. Στο κινηματογραφικό κάδρο του Ντολάν θα προστεθεί η μούσα του, Σούζαν Κλεμάν, σε ρόλο μιας καταπιεσμένης από τα « κρυφά της θέλω», δασκάλας, της Κάιλα, που διαμένει με τον σύντροφό της απέναντι από την Νταϊάν και η στενή επαφή που θα αναπτύξει με μάνα και γιο, θα την οδηγήσει στην εξερεύνηση και του δικού της εαυτού.

Ο νεαρός σκηνοθέτης, στην επείγουσα του ανάγκη να προβάλει τα έφηβα αγριεμένα όντα, επιτυγχάνει για πρώτη φορά, να ακουμπήσει τις αντιφάσεις, το χάος και την περιπλοκότητα, κατανόησης των πράξεων των παιδιών, στο σύγχρονο- κοινωνικά και οικογενειακά- αποσταθεροποιημένο περιβάλλον που μας περιστοιχίζει. Συνέτεινε σ’ αυτό, ο ιδανικός τρόπος με τον οποίο κατεύθυνε τον ηθοποιό Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν, με την ακατάπαυστη κινητικότητα του, εντός του κάδρου και σε όλες τις εκφάνσεις της συμπεριφοράς του ( πληγωμένος άρα εδώ υπερευαίσθητος, νευρικός, βίαιος).

Από την άλλη πλευρά, η επιθυμία του να ενσωματώσει μέσα στα –υπερβολικά- 150 κινηματογραφικά λεπτά, την κοινωνική αδιαφορία( για τον Στιβ), την οικονομική δυσπραγία( της μητέρας του), την ανελευθερία εντός του γάμου(της Κάιλα), τις απωθημένες τραυματικές εμπειρίες από την απώλεια του πατέρα και το Φροϋδικό “οιδιπόδειο σύμπλεγμα”, αναμειγνύοντάς το -θα λέγαμε- και με το Λακανικό απόφθεγμα «το ασυνείδητο είναι δομημένο σαν γλώσσα», ο Ντολάν από ένα σημείο και έπειτα σκαλώνει, ανακυκλώνεται, χάνεται, μας μπερδεύει, μας κουράζει, γίνεται υπερφίαλος, υπερσυναισθηματικός, θεατρινίστικος, προσπαθεί μάταια να σοκάρει με τις άσκοπες λεκτικές συγκρούσεις και φωνασκίες των ηρώων του, είναι απολύτως λογικό να μην μπορεί να σηκώσει το φορτίο των πολυποίκιλων και δυσεπίλυτων θεμάτων που θέτει, στην ηλικία των 25 του χρόνων. Άλλωστε, το εξαιρετικό κοινωνικό σινεμά των αδερφών Νταρντέν, που δείχνει ο Ντολάν, να παίρνει στοιχεία, έφτασε στην ωρίμανσή του, όταν ήδη το σκηνοθετικό δίδυμο ήταν άνω των 40, με την « Υπόσχεση», του 1996, αλλά ακόμα και ο Αλμοδοβάρ, χρειάστηκε να πειραματιστεί αρκετά για να φτάσει στα 50 του χρόνια, να σκηνοθετεί το « Όλα για τη Μητέρα μου».

Στο τεχνικό μέρος, ο πεισματάρης Ντολάν, επέμεινε –σχεδόν- μέχρι τέλους, στη χρήση της οθόνης σε μέγεθος tablet 1: 1, δημιουργώντας μια απόσταση μεταξύ των τριών χαρακτήρων και του εξωτερικού περιβάλλοντος. Το έργο αποκτούσε άλλη δυναμική όταν το πλάνο άνοιξε 2-3 φορές, στο κλασσικό 16: 9.

Ο παθιασμένος Καναδός σκηνοθέτης έχει όλο το μέλλον μπροστά του, η μέχρι τώρα κινηματογραφική του διαδρομή αξίζει της προσοχής μας, και ιδιαίτερα οι δύο ταινίες που επικοινωνούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία, το « Σκότωσα τη Μητέρα μου» (του 2009) και αυτή εδώ, χρειάζεται όμως, να κατασταλάξουν οι εμμονές του, χρειάζεται σοφία, που αποκτάται μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο.     Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών 2014

Ι.Γ

Η ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ

2. 1001 Γραμμάρια 

Δράμα, 93′, Νορβηγία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: 1001 Gram/ 1001 Grams

Γλώσσα:  Νορβηγικά/ Γαλλικά/ Αγγλικά

Του Μπεντ Χάμερ

Με τους  Αν Νταλ Τορπ, Λοράν Στοκέρ, Περ Κρίστιαν Έλεφσεν

ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ

Η Νορβηγίδα Μαρί, ακολουθεί τα επαγγελματικά βήματα του – άρρωστου – αλλά παγκοσμίου φήμης, πατέρα της, τον οποίο θαυμάζει.. Η Μαρί εργάζεται στην Εθνική Υπηρεσία Μετρολογίας, ελέγχοντας  και στις πιο μικρές τους λεπτομέρειες,  εμπορικές κλίμακες, αντλίες βενζίνης, μετρώντας συσκευές για να τις πιστοποιήσει, ταξιδεύοντας από χώρα σε χώρα, σε ερευνητικά κέντρα και συνέδρια. Η προσωπική της ζωή βρίσκεται σε μια στασιμότητα και το ταρακούνημα θα έρθει, όταν σε ένα συνέδριο για το πραγματικό βάρος της  θεμελιώδους μονάδας μάζας( χιλιόγραμμο), που διεξάγεται  στο Παρίσι, θα γνωρίσει έναν επίσης ιδιόμορφο συνάδελφο της, τον Πι, τον οποίο ερωτεύεται, ξεκινώντας ένα περίεργο και πρωτότυπο παιχνίδι, καταγράφοντας το βάρος των διαφόρων της συναισθημάτων.

Ιδιόρρυθμη και εξόχως ασυνήθιστη στην φόρμα της ρομαντική κομεντί, αλληγορική από την αρχή μέχρι και το τέλος της. Ο Νορβηγός Μπεντ Χάμερ φτιάχνει μια ταινία για όσους δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματα τους, κινούμενος γύρω από τις ευαισθησίες μιας ακόμα -πιο σύγχρονης από την Αμελί – ηρωίδας, μελαγχολικής και φοβισμένης, από τον πεζό τρόπο ζωής και τους άρρωστους,ψυχή τε και σώματι, συνανθρώπους της. Ο Μπεντ Χάμερ μέσα από την προσωπικότητα της Μαρί (ζώντας μέσα από πρωτόκολλα μιας τυποποιημένης καθημερινότητας), δείχνει να ξορκίζει την κουλτούρα των βορειοευρωπαϊκών χωρών, ιδίως της πόλης του Όσλο, όπου ακόμα και τα σπίτια , οι δρόμοι, προκαλούν στον σεναριογράφο και σκηνοθέτη μια νωθρότητα, εν αντιθέσει με το Παρίσι, του φωτός, των ανοιχτών χώρων, το οποίο κατά κάποιο τρόπο ο ίδιος μυθοποιεί, και ο έρωτας έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο.
Παρότι, αναγνωρίζουμε την πρωτοτυπία της ιδέας και της τεχνικής αποτύπωσης, το έργο δεν μπορεί να ξεφύγει από την μονοτονία του αργόσυρτου αφηγηματικού ρυθμού, από τους δυσκίνητους διαλόγους ενός περιγραφικού επιστημονικού λόγου και τις απλοϊκές ατάκες του στιλ « Ήρθε η στιγμή να βάλω τη ζωή μου σε μια τάξη ».

Ι.Γ

The post Πρεμιέρες… από 30 Απριλίου appeared first on screeneye.gr.

1. Στο Σκοτάδι

Δράμα, 96′, Νορβηγία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Blind

Του Έσκιλ Βογκτ

Με τους  Έλεν Ντόριτ Πιτερσεν, Χένρικ Ραφαέλσεν, Βέρα Βιτάλι

ΠΛΟΚΗ

Η Ίνγκριντ, έχοντας πρόσφατα χάσει την όρασή της αποσύρεται στην ασφάλεια του σπιτιού της, το μοναδικό μέρος που αισθάνεται ότι έχει τον έλεγχο, μόνη της με τον σύζυγό της και τις σκέψεις της. Παράλληλα, ο εθισμένος στην πορνογραφία, μοναχικός γείτονας της φαίνεται να στρέφει την προσοχή του σε μια νεαρή κοπέλα του απέναντι κτηρίου. Η ηρεμία της Ίνγκριντ σύντομα διακόπτεται όταν ξεκινά να διαισθάνεται στο διαμέρισμά την παρουσία του άντρα της, στιγμές που εκείνος θα έπρεπε να είναι στο γραφείο. Βρίσκεται πράγματι εκεί; Και γιατί να την παρακολουθεί σιωπηλά; Τα πραγματικά προβλήματα της μάλλον δεν βρίσκονται πέρα από τους τοίχους του σπιτιού και σύντομα οι φαντασιώσεις και ο φόβος την κυριεύουν…

Δράμα, , Δανία 2013, Γλώσσα Αγγλικά

Πρωτότυπος Τίτλος: Nymphomaniac

του Λαρς φον Τρίερ

Με τους Σαρλότ Γκενσμπούρ, Ούμα Θέρμαν, Σία Λαμπούφ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Τζέιμι Μπελ, Κρίστιαν Σλέιτερ

ΠΛΟΚΗ

Το άγριο, αλλά ποιητικό ταξίδι, όπως το αφηγείται η διαγνωσμένη νυμφομανής Τζο, από τη γέννηση της μέχρι σήμερα, σε ηλικία 50 ετών. Ένα κρύο βράδυ του χειμώνα, ο γοητευτικός εργένης Σέλιγκμαν, βρίσκει τη Τζο χτυπημένη σ’ ένα σοκάκι. Τη μεταφέρει στο διαμέρισμα του, όπου τη φροντίζει και τη ρωτάει για τη ζωή της. Την ακούει με βαθιά προσήλωση καθώς η πολύπλευρη και χειμαρρώδης ζωή της ξετυλίγεται σε 8 κεφάλαια.

ΚΡΙΤΙΚΗ

To ίδιο και σχεδόν απαράλλακτο πρώτο μέρος του Νυμφομάνιακ που είδαμε πριν από περίπου 1 χρόνο, επιστρέφει χωρίς όμως τις λογοκριμένες σκηνές. Σε πρώτο πλάνο γεννητικά όργανα και απροκάλυπτες σεξουαλικές διεισδύσεις που πραγματοποιούνται με τη βοήθεια της τεχνολογίας, ο Τρίερ κάποιους θα τους σοκάρει εμάς σίγουρα όχι. Η πρώτη uncut version δεν άλλαξε ούτε προς το καλύτερο ούτε προς το χειρότερο την άποψή μας για το θεωρητικά προκλητικό του έργο.

Αναλυτική Κριτική A’&B Μέρος+Τρέιλερ

4. Ο Φύλακας της Μνήμης

Επιστημονική Φαντασία, 97′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Giver

Του Φίλιπ Νόις

Με τους: Μπρέντον Τουέιτς, Μέριλ Στριπ, Τζεφ Μπρίτζες, Αλεξάντερ Σκάργσκαρντ, Κέιτι Χολμς

ΠΛΟΚΗ

Στη νέα ταινία του Φίλιπ Νόις (Salt, Patriot Games) με τίτλο «The Giver» πρωταγωνιστεί ο πρωτοεμφανιζόμενος Μπρέντον Τουέιτς στο ρόλο του Τζόνας, ενός νεαρού που ζει σε έναν ουτοπικό κόσμο που καταστρέφεται όταν μαθαίνει για το σκοτεινό παρελθόν της κοινότητάς στην οποία μένει. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα της Λόις Λόουρι με τον ίδιο τίτλο, το οποίο και κέρδισε το Newbery Medal το 1994 ενώ πούλησε πάνω από 10 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Τα κινηματογραφικά μεγαθήρια Μέριλ Στριπ, και Τζεφ Μπρίτζες δεν θα μπορέσουν να διασώσουν το  Οργουελικό  νέο όραμα του Φίλιπ Νόις.

Το σενάριο είναι πραγματικά χαοτικό,  και η σκηνοθετική τεχνική του Νόις αντί να ξεδιαλύνει μάλλον περισσότερο μπερδεύει , με αποτέλεσμα ο θεατής όταν θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται τι γίνεται -στο βαρετό αυτό έργο- ουσιαστικά εκεί η ταινία ολοκληρώνεται. Μια ακόμα προσπάθεια που επιδιώκει να αναδείξει τους κατασταλτικούς μηχανισμούς των κοινωνιών, το ψυχολογικό παιχνίδι  μεταξύ λογικής και παραλόγου σκιαγραφώντας τους κακούς(βλέπε Μέριλ Στριπ) με χολιγουντιανή αφέλεια.  Οι αδυναμίες και οι αρετές της ανθρώπινης φύσης παρουσιάζονται μέσα από το μαύρο και το λευκό χρώμα, επιδιώκοντας ο Νόις να δείξει ότι ο άνθρωπος ακολουθεί το απόλυτο, τα άκρα και αδυνατεί να δει  τις αποχρώσεις τις ζωής. Πρόκειται για τη μοναδική στιγμή που δούλεψε θετικά η αλληγορία στο έργο.

Στο συγκεκριμένο είδος που συζητάμε μία είναι η ταινία που ξεχωρίζει, και είναι Οι “Αγώνες Πείνας”.

5. Dracula Untold

Επιστημονική Φαντασία/Δράση, 92′, Η.Π.Α 2014

Του Γκάρι Σορ

Με τους: Λουκ Έβανς, Ντομινίκ Κούπερ, Σάρα Γκέιντον

ΠΛΟΚΗ

Είμαστε στο 1462. Η Τρανσυλβανία απολαμβάνει παρατεταμένη περίοδο ειρήνης υπό τη βασιλεία του Βλαντ ΙΙΙ και της συζύγου του Μιρένα, οι οποίοι μεριμνούν ώστε οι υπήκοοί τους να ζουν προστατευμένοι από τους εχθρούς και ειδικότερα τους Τούρκους που επεκτείνονταν επικίνδυνα, κατακτώντας όποια εδάφη έβρισκαν στο πέρασμά τους.

Όταν ο Σουλτάνος Μεμέτ ο ΙΙ απαιτεί 100 παιδιά για το στρατό των Γενιτσάρων του ο Βλαντ καλείται να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει το παράδειγμα του πατέρα του και να παραδώσει το γιο του στο σουλτάνο ή αν θα απευθυνθεί σε ένα τέρας ώστε να νικήσει τους Τούρκους, χάνοντας, όμως, την ψυχή του.

The post Πρεμιέρες… από 9 Οκτωβρίου appeared first on screeneye.gr.

Στη νέα ταινία του Φίλιπ Νόις (Salt, Patriot Games) με τίτλο «The Giver» πρωταγωνιστεί ο πρωτοεμφανιζόμενος Μπρέντον Τουέιτς στο ρόλο του Τζόνας, ενός νεαρού που ζει σε έναν ουτοπικό κόσμο που καταστρέφεται όταν μαθαίνει για το σκοτεινό παρελθόν της κοινότητάς στην οποία μένει. Επίσης παίζουν οι Μέριλ Στριπ, Τζεφ Μπρίτζες, Αλεξάντερ Σκάργσκαρντ, Κέιτι Χολμς.

Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα της Λόις Λόουρι με τον ίδιο τίτλο, το οποίο και κέρδισε το Newbery Medal το 1994 ενώ πούλησε πάνω από 10 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Το «The Giver» βγαίνει στις αίθουσες στις 15 Αυγούστου. Δείτε το featurette από την ταινία

The post Τζεφ Μπρίτζες και Μέριλ Στριπ στο “Δωρητή” του “Patriot Games” director Φίλιπ Νόις. Δείτε το πρώτο βίντεο appeared first on screeneye.gr.