Αστυνομική / Κοινωνική, 115΄, Ηνωμένο Βασίλειο / Βραζιλία 2014, Γλώσσα: Αγγλικά / Βραζιλιάνικα

Πρωτότυπος τίτλος: Trash

Του Στίβεν Ντάλντρι

Με τους Ρούνι Μάρα, Μάρτιν Σιν, Βάγκνερ Μούρα, Σέλτον Μέλο

Ας δούμε ένα μικρό ψήγμα της πραγματικότητας στη Βραζιλία: η κατασκευαστική εταιρεία Odebrecht, δημιούργημα του Νορμπέρτο Όντεμπρεχτ, ανέλαβε να κατασκευάσει τέσσερα από τα γήπεδα του πρόσφατου Μουντιάλ της Βραζιλίας, μετείχε σε κοινοπραξίες που κατασκεύασαν άλλα δύο γήπεδα και είχε εξασφαλίσει έργα ύψους τριάντα δισεκατομμυρίων δολαρίων από το πρόγραμμα επενδύσεων της κυβέρνησης Ρούσεφ. Η Odebrecht και τέσσερις από τις θυγατρικές της βρίσκονται μέσα στη λίστα των δέκα εταιρειών που συνεισέφεραν τα περισσότερα χρήματα στο κόμμα της Ντίλμα Ρούσεφ, η οποία στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές επικράτησε με ποσοστό 51,60%. Οικονομικές ελίτ, λοιπόν, και πολιτικό προσωπικό σε αποπνικτικό εναγκαλισμό, ακόμη και στη χώρα που κατά πολλούς εγχώριους opinion makers θα μπορούσε να αποτελέσει το πρότυπο της αριστερής διακυβέρνησης στην Ελλάδα.

Σε αυτό το σκηνικό όσμωσης της οικονομικής και της πολιτικής εξουσίας, ο Στίβεν Ντάλντρι («Billy Elliot: Γεννημένος Χορευτής», «Ώρες») μεταφέρει την ομότιτλη νουβέλα του Άντι Μάλιγκαν, εστιάζοντας στις περιπέτειες τριών εφήβων, του Ραφαέλ (Ρίκσον Τέβεζ), του Γκάρντο (Εντουάρντο Λούις) και του Αρουραίου (Γκάμπριελ Γουάινσταϊν), που ζώντας στις φαβέλες, εξοικονομούν τα υλικά μέσα επιβίωσης αναζητώντας «θησαυρούς» στις χωματερές του Ρίο. Η ρουτίνα, με άλλα λόγια, των καταραμένων Καριόκας. Ρουτίνα μέχρι τη στιγμή που ανάμεσα στους τόνους σκουπιδιών ξεδιαλέγουν ένα δερμάτινο τσαντάκι που περιέχει ένα πορτοφόλι με ένα σημαντικό χρηματικό ποσό, μια ταυτότητα, κάποιες φωτογραφίες, ένα χάρτη και ένα κλειδί. Όταν ανοίγουν τη θυρίδα που αντιστοιχεί στο κλειδί, θα ανακαλύψουν ένα θανάσιμο μυστικό. Και από εκείνη τη στιγμή θα μπουν στο στόχαστρο της αστυνομίας αλλά και του υποκόσμου, στην πραγματικότητα στο στόχαστρο του υπόκοσμου της αστυνομίας. Επιλέγοντας το τυπικό φορμά μιας ιστορίας αστυνομικού μυστηρίου που στόχο έχει την κοινωνική καταγγελία, ο Ντάλντρι αποτυπώνει στην οθόνη μερικές αξιομνημόνευτες σεκάνς, όπως εκείνη της θεαματικής νυχτερινής καταδίωξης των τριών πιτσιρικάδων στις φαβέλες –φέροντας στο νου τη βιρτουοζιτέ του Λικ Μπεσόν στο «Λεόν»– ή την αντίστοιχη της τελικής μονομαχίας των μικρών στο νεκροταφείο, όπου, με υπερβολικές –είναι αλήθεια– «ευκολίες» στη δράση, ο Βρετανός σκηνοθέτης προετοιμάζει την έξοδο προς την τελική δικαίωση.

Ενώ η τελική μονομαχία σε νεκροταφείο στο «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος» διευκόλυνε τον Σέρτζιο Λεόνε να προβοκάρει την ανθρώπινη καλοσύνη και να αναδείξει τον κυρίαρχο κυνισμό, εδώ ο Ντάλντρι πριμοδοτεί τις αγαθές προθέσεις και συντρίβει, κατά περίσταση τουλάχιστον, το «κακό». Η άσκοπη έως παράλογη εμφάνιση της μικρής κόρης ενός από τα καίρια πρόσωπα του δράματος ανάμεσα στους τάφους ενισχύει ένα αδιόρατο θεολογικό πλαίσιο, όπως άλλωστε και ο ρόλος του Μάρτιν Σιν ως ιεραπόστολου. Ωστόσο, επειδή και ο ίδιος αντιλαμβάνεται πως η ουτοπία δεν μπορεί εύκολα να μεταφερθεί σε κινηματογραφική πραγματικότητα δίχως αυτή να γίνει αντικείμενο χλεύης και λοιδορίας, η λύση που επιλέγεται δεν αντιστοιχεί στην ανατροπή των κοινωνικών δεδομένων, αλλά σε φυγή των μικρών ηρώων σε ένα παράλληλο αρχαϊκό μικρόκοσμο.

Συμπερασματικά, ο Στίβεν Ντάλντρι κάνει πολύ καλά αυτό που γνωρίζει να κάνει καλά: αντλεί έμπνευση και δημιουργική διάθεση από την εφηβική ενέργεια (οι τρεις μικροί πρωταγωνιστές είναι οι κυρίαρχοι του υποκριτικού παιχνιδιού) και αποφεύγει να καταφύγει σε ένα ενοχλητικό όσο και ανούσιο διδακτισμό. Ο διευθυντής φωτογραφίας Αντριάνο Γκόλντμαν αποτυπώνει το ζόφο του σύγχρονου Ρίο δίχως η ταινία να καταλήγει μια απλή συρραφή καλοστημένων πλάνων, ενώ το μοντάζ του Έλιοτ Γκράχαμ είναι με μία λέξη εξαιρετικό: στα πρώτα δέκα λεπτά της ταινίας, σε μια επίδειξη σφιχτοδεμένου και λελογισμένου μοντάζ, έχουμε ήδη γνωρίσει όλα όσα χρειαζόμαστε για τους βασικούς πρωταγωνιστές του μύθου.

        «Σκουπίδια» από 30/10 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP 

The post Σκουπίδια appeared first on screeneye.gr.

Του Stijn Coninx

Με τους Ματέο Σιμόνι, Κριστιάν Καμπάνια, Λουίτζι Λο Κάσιο

Μουσικό βιογραφικό δράμα, 118, Ιταλία 2013

ΠΛΟΚΗ

Ιταλία 1948. Ο δεκάχρονος Rocco ζει σε ένα πανέμορφο βουνό, μέχρι που ο πατέρας του αποφασίζει να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένεια του. Οι ευτυχισμένες μέρες του Rocco είναι παρελθόν, καθώς τα γκρίζα τοπία των μεταλλωρυχείων του Βελγίου απλώνονται τώρα μπροστά στα μάτια του. Για χρόνια, οι παγωμένοι χειμώνες και μια άγνωστη κουλτούρα είναι η νέα του πραγματικότητα. Ο Rocco βάζει σκοπό της ζωής του να ξεχωρίσει. Η μουσική και ο έρωτας είναι τα μέσα για να αποδράσει από την πραγματικότητα και να ζήσει το όνειρο του. Η νεαρή Marina θα γίνει η μούσα του και θα του χαρίσει την παγκόσμια αναγνώριση μέσα από το ομότιτλο τραγούδι που θα της γράψει για να την κερδίσει.

Αναλυτική Κριτική

2. Έρωτας αλα Ισπανικά (Spanish Affair)

Του Εμίλιο Μαρτίνεζ

Με τους Κλάρα Λάγκο, Ντάνι Ροβίρα, Κάρα Ελαχάντε,

Αισθηματική Κωμωδία,108’ Ισπανία 2014

ΠΛΟΚΗ

Ο Ραφαέλ είναι γεννημένος στη Σεβίλλη και περήφανος Ανδαλουσιανός. Ένα βράδυ θα γνωρίσει την Αμάια, μια όμορφη και δυναμική κοπέλα με Βάσκικη καταγωγή. Μετά από μια παθιασμένη νύχτα, θα του κλέψει την καρδιά, ξεχνώντας στο σπίτι του, σαν μοντέρνα σταχτοπούτα, την τσάντα της. Αυτό είναι το καλύτερο άλλοθι για τον Ραφαέλ που θα ταξιδέψει στην περιοχή που μένει η Αμάια για να της την επιστρέψει. Παρότι η Αμάια δεν φαίνεται να έχει πρόθεση να του χαρίσει άλλες νύχτες, η επιστροφή του σκληροπυρηνικού πατέρα της στην πόλη, θα της αλλάξει τα σχέδια, υποχρεώνοντας τον Ραφαέλ να υποδυθεί έναν ρόλο που δεν φανταζόταν ποτέ στη ζωή του.

H μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Ισπανία όλων των εποχών, που μέχρι στιγμής την έχουν δει περισσότεροι από 9.500.000 θεατές, μόνο στην χώρα παραγωγής της.

Αναλυτική Κριτική

3. Πάρκερ( Parker)

Του Τεϊλορ Χακφορντ

Με τους Τζένιφερ Λόπεζ, Τζεϊσον Στεϊθαμ , Μαϊκλ Τσίκλις

Θρίλερ, 118’, Η.Π.Α 2013

ΠΛΟΚΗ

O Πάρκερ είναι ένας σκληροτράχηλος κακοποιός με κώδικα τιμής: Δεν κλέβει ποτέ από αυτούς που έχουν ανάγκη. Όταν του τη φέρνουν οι συνεργάτες του σε μια ληστεία τράπεζας, ορκίζεται εκδίκηση και τους ακολουθεί στην επόμενη τους “δουλειά”, μια κλοπή κοσμημάτων στο Παλμ Μπιτς. O Τζέισον Στέιθαμ κυνηγάει να ανταποδώσει, έχοντας στο πλευρό του την πιο sexy από ποτέΤζένιφερ Λόπεζ. Η ταινία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα Flashfire του Donald E. Westlake, ενός από τα πολλά που έχει γράψει με ήρωα τον Πάρκερ. ΟΣτέιθαμ ερμηνεύει τον κεντρικό χαρακτήρα που έχουν στο παρελθόν ερμηνεύσει επίσης ο Λι Μάρβιν στο Point Black του 1967 ως Γουόκερ και ο Μελ Γκίμπσον στο Payback το 1999 ως Πόρτερ.

4.Ελάτε να πάρετε τον καφέ σ’εμάς(Venga a prendere il caffè da noi)

Του Αλμπέρτο Λατουάντα

Με τους Ούγκο Τονιάτσι,  Άντζελα Γκούντουϊν,Μιλένα Βούκοτιτς,

Κομεντί, Ιταλία 1970,

ΠΛΟΚΗ

Ο Εμερεζιάνο (Ούγκο Τονιάτσι) είναι ένας μεσήλικας εφοριακός υπάλληλος, αφοσιωμένος στην αναζήτηση εύπορης συζύγου. Ταξιδεύοντας στη βόρεια Ιταλία θα συναντήσει τρεις αδερφές, οι οποίες παρότι πλούσιες δεν είναι δυστυχώς καθόλου νέες και όμορφες. Εκείνος αποφασίζει να παντρευτεί μία από αυτές και τις άλλες δύο να τις διατηρήσει στον κύκλο του, ως ερωμένες. Οι άπειρες ερωτικά αδερφές αρχίζουν σταδιακά να λαχταρούν όλο και περισσότερους άντρες και ξεδιπλώνουν, στη πορεία, τα σεξουαλικά τους ταλέντα. Όλα δείχνουν να λειτουργούν ομαλά για τον Εμερεζιάνο, μέχρι την ημέρα που εισβάλλει στη ζωή του μια νεαρή σερβιτόρα. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, ο δύσμοιρος Εμερεζιάνο θα μετατραπεί σε αβοήθητο αιχμάλωτο και έρμαιο των ιδιοτροπιών διψασμένων για αγάπη γυναικών. Μια υπέροχη, ερωτική, μαύρη κωμωδία με το απαράμιλλο στιλ του σπουδαίου σκηνοθέτη Αλμπέρτο Λατουάδα.

5.Σουπερχόνδριος (Supercondriaque)

Του Ντάνι Μπουν

 Με τους Ντάνι Μπουν, Άλις Πολ, Καντ Μεράντ

Κωμωδία-Κοινωνική, Γαλλία 2014

ΠΛΟΚΗ

Ο Ρομαίν είναι 40 χρονών, δεν είναι παντρεμένος και δεν έχει παιδιά. Η δουλειά του ως φωτογράφος για διαδικτυακό ιατρικό λεξικό δε βοηθάει την οξεία υποχονδρία του, που για χρόνια καθορίζει τη ζωή του ολόκληρη, υποβιβάζοντας τον σε ένα σάκο με φοβίες και νευρώσεις.

Ο μοναδικός του φίλος, ο γιατρός Ντιμίτρι Ζβένκα, έκανε το τραγικό λάθος να τον συμπαθήσει πραγματικά όταν τον πρωτογνώρισε. Έχει βρει το μπελά του με τα αμέτρητα ψυχοσωματικά προβλήματα του Ρομαίν, και θα ήθελε να τον ξεφορτωθεί για πάντα.

Πιστεύει ότι αν εκείνος γνωρίσει τη γυναίκα της ζωής του, όλα του τα προβλήματα θα λυθούν. Το να βρεθεί όμως μια γυναίκα που θα ανεχτεί το Ρομαίν όπως είναι και θα τον βοηθήσει, αποδεικνύεται μια μεγάλη πρόκληση.Η κωμωδία- φαινόμενο με $50 εκατομμύρια box-office στη Γαλλία!

The post Πρεμιέρες … από 31 Ιουλίου – 6 Αυγούστου appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνική, 99’, ΗΠΑ 2012

Των Σκοτ Μακ Γκίχι και Ντέιβιντ Σίγκελ.

Με τους Στιβ Κούγκαν, Τζούλιαν Μουρ, Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, Ονάτα Έιπριλ, Τζοάνα Γουόντερχαμ

Η 7άχρονη Μέιζι (Ονάτα Έιπριλ) βρίσκεται στη μέση ενός ανεπιθύμητου και οδυνηρού για την τρυφερή ψυχή της καβγά. Οι γονείς της, ο ευκατάστατος έμπορος τέχνης Μπιλ (Στιβ Κούγκαν) και η ώριμη ροκ σταρ Σουζάνα (Τζούλιαν Μουρ) χωρίζουν και καθένας τους διεκδικεί την κηδεμονία της Μέιζι. Εν μέσω καθημερινών και έντονων σκηνών που ανεβάζουν το volume ψυχολογικής βίας και στρες στη διαπασών, το διαζύγιο βγαίνει εις βάρος της Σουζάνα που δεν έχει κόψει τις αμαρτίες του παρελθόντος (αλκοόλ, ουσίες κ.α.). Η απόφαση αυτή όμως δεν σημαίνει βελτίωση των συνθηκών ζωής για την άτυχη Μέιζι. Παρότι μετακομίζει σε ένα άλλο πολυτελές διαμέρισμα του Μανχάταν, ο πατέρας της λείπει διαρκώς σε επαγγελματικά ταξίδια. Έχει φροντίσει πάντως να δημιουργήσει ένα «κατάλληλο» περιβάλλον ασφάλειας και σιγουριάς για τη Μέιζι καθώς τα έχει φτιάξει με τη νταντά της, η οποία προφανώς θα φροντίζει τη μικρή όταν αυτός θα απουσιάζει! Την ίδια εποχή η Σουζάνα δεν διστάζει να ξαναπαντρευτεί ένα νεαρό bartender που γνώρισε πριν από λίγες βδομάδες στο πάρτυ γενεθλίων της κόρης της…   

Όχι τόσο το θέμα του επώδυνου χωρισμού ενός παντρεμένου ζευγαριού με παιδί (τύπου «Κράμερ εναντίον Κράμερ») όσο ένα σχόλιο για τη γονική ευθύνη (ή μάλλον ανευθυνότητα) της υγιούς διαπαιδαγώγησης του παιδιού, που βρίσκεται πιο κοντά στον προβληματισμό του «Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν», δίχως πάντως να φτάνει την καλλιτεχνική αξία της ταινίας της Λιν Ράμσεϊ.

Το σκηνοθετικό δίδυμο ποντάρει στο πρωτότυπο κείμενο του Χένρι Τζέιμς (γραμμένο στα 1897!), η σεναριακή διασκευή των Νάνσι Ντόιν και Κάρολ Καρτράιτ το εκμοντερνίζει ιδανικά στο σήμερα και οι τρεις βασικές ερμηνείες το στηρίζουν κατάλληλα για να παρακολουθήσει κάποιος άνετα την ταινία χωρίς να χάσει στιγμή το ενδιαφέρον του. Είναι άλλωστε τόσο δυνατό το θέμα του έργου που δύσκολα μπορεί να το δει κάποιος χωρίς να τον αγγίξει. Η Μέιζι, που την υποδύεται με απαράμιλλη φυσικότητα η Ονάτα Έιπριλ, είναι ο βασικός λόγος για αυτό. Πρόκειται μια μικρή, εύθραυστη κούκλα που τη διεκδικούν δύο (μεγάλα) παιδιά, χωρίς να την έχουν ουσιαστικά ανάγκη. Από τα πρώτα πλάνα καταλαβαίνουμε ότι ο Μπιλ και η Σουζάνα δεν θα έπρεπε να γίνουν γονείς. Η μικρή Μέιζι δεν το καταλαβαίνει αυτό. Πώς θα μπορούσε άλλωστε με την ανόθευτη, αθώα ψυχή της να οδηγηθεί σε ένα τέτοιο τραυματικό συμπέρασμα; Αμίλητη, ανέκφραστη και βαθιά μελαγχολική υπομένει το βασανιστήριο, του να την τραβάει με μανία πότε ο ένας γονιός και πότε ο άλλος στη ψυχρή αγκαλιά του. Όχι για να της προσφέρει τη στοργή ή την αγάπη που χρειάζεται κι αξίζει αλλά για να ικανοποιήσει το δικό του εγωισμό.

Οι συνσκηνοθέτες Σκοτ Μακ Γκίχι και Ντέιβιντ Σίγκελ, υπογράφουν την πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία τους επενδύοντας στην υψηλή δραματικότητα του θέματος τους. Κορυφαία τους πάντως στιγμή παραμένει το οικογενειακό θρίλερ «Deep end», παραγωγής 2001, με την Τίλντα Σουίντον (υποψήφια τότε για Χρυσή Σφαίρα στη κατηγορία δράματος που το έχασε από τη Σίσι Σπέισεκ για το εξαίσιο «Μέσα στην κρεββατοκάμαρα» του Τοντ Φιλντ) στο ρόλο μιας μητέρας που προσπαθεί να συγκαλύψει το έγκλημα του γιου της. Παρότι το οικογενειακό σκηνικό είναι ένας χώρος που τον κατέχουν καλά και γνωρίζουν τα… μυστικά του, δεν ευτυχούν πάντα στα κινηματογραφικά αποκαλυπτήρια του. Πολλοί διάλογοι είναι προκάτ ενώ κάποιες καταστάσεις δεν χαρακτηρίζονται από την πρωτοτυπία τους (απεναντίας, το προβλέψιμο σκάει που και που μύτη στο σετ) αφήνοντας όλο το βάρος να το σηκώσει η μικρή πλατίτσα της Ντέιζι..

“Το Μυστικό της Μέιζι” από 22/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Το Μυστικό της Μέιζι (What Maisie Knew) appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνική, 91’, Μεγ. Βρετανία 2013

Σκηνοθεσία: Κλιό Μπαρνάρντ

Παίζουν: Κόνερ Τσάπμαν, Σον Τόμας, Σον Γκίλντερ

Βόρεια Αγγλία, σήμερα. Ο 13άχρονος Άρμπορ και ο κολλητός του Σουίφτι, βολοδέρνουν χωρίς καμιά όρεξη στη λαϊκή γειτονιά τους κάθε φορά που αποβάλλονται από το σχολείο. Τα δύο αγόρια νιώθουν σαν ξένοι στην πόλη τους. Πολλές φορές νιώθουν το ίδιο ακόμη και στο ίδιο τους το σπίτι. Ο Άρμπορ που έχει τρομερά ξεσπάσματα οργής, ζει με τη μητέρα και το μεγαλύτερο αδελφό του, ενώ ο Σουίφτι κατοικεί με την πολυπληθή οικογένεια του σε ένα σπίτι όπου η ανάγκη για καθημερινό φαγητό υποχρεώνει τη μητέρα του να μειώνει τις μερίδες φαγητού στο ελάχιστο προκειμένου να ταΐσει και τα 6 παιδιά της. Όταν γνωρίσουν τον Κίτεν, έναν ρακοσυλλέκτη της περιοχής που συλλέγει και επεξεργάζεται μεταλλικά απορρίμματα και καλώδια, θα δουλέψουν για εκείνον με σκοπό να βγάλουν χρήματα. Στην προσπάθεια τους να μαζέψουν όσα περισσότερα μεταλλικά σκουπίδια μπορούν, θα χρησιμοποιήσουν ένα άλογο (ο εσωστρεφής Σουίφτι έχει ταλέντο στο να επικοινωνεί με τα άλογα) κι ένα κάρο. Κάποια στιγμή όμως η φιλία των δύο αγοριών δοκιμάζεται εξαιτίας της απληστίας του Άρμπορ και της επιμονής του να κερδίσει τη συμπάθεια του αυστηρού «αφεντικού» τους, παρότι εκείνος δείχνει να έχει μεγαλύτερη εκτίμηση στον Σουίφτι.

Βλέποντας τον «Εγωιστή Γίγαντα» θυμήθηκα μια αγαπημένη ταινία από τα 60ς, το «Kes» του Κέν Λόουτς. Ο κοινωνικός ρεαλισμός του Λόουτς λειτουργεί σαν πυξίδα για την Κλιό Μπερνάρντ που στην πρώτη μεγάλου μήκους μυθοπλαστική ταινία της – είχε αποκτήσει φήμη με το προ 4ετίας ντοκιμαντέρ «The Arbor» – διασκευάζει όχι απλώς ελεύθερα αλλά σχεδόν σπαραχτικά το διάσημο παραμύθι του Όσκαρ Ουάιλντ. Η ιστορία των δύο αγοριών είναι ένα τραχύ, βίαιο αλλά και συγκινητικό δείγμα του σύγχρονου βρετανικού σινεμά για το πως περιθωριοποιείται η νέα γενιά. Με ποιητικές εικόνες όπως τα ανοιχτά, μεγάλα τοπία όπου βοσκούν ελεύθερα τα άλογα ή με μια απροσδιόριστη αίσθηση απειλής (τα ομιχλώδη σκηνικά της γκρίζας βιομηχανικής πόλης θυμίζουν φυλακή), η σκηνοθέτιδα δίνει εύστοχα το στίγμα του απαισιόδοξου και σκοτεινού παραμυθιού που εμπνεύστηκε ο Όσκαρ Ουάιλντ στα τέλη του 19ου αιώνα. Μάλιστα αντιπαραβάλει την τρυφερή παιδική ηλικία κόντρα στη σκληράδα του βιομηχανικού τοπίου, με μια νευρώδη, αέναη κίνηση της κάμερας που χαλαρώνει μόνο όταν συναντάει το βλέμμα του αλόγου. Τότε δηλαδή που το παραμύθι ξαναπαίρνει τα ηνία της πλοκής και η σκηνοθέτιδα ψάχνει με κάθε μέσο να προσφέρει κάποια αχτίδα διεξόδου ή ελπίδας στους δύο ήρωες της. Δεν το καταφέρνει πάντα.

Η ιστορία της μιλάει κυρίως για την αδικία και την οργή που προκαλεί σε εκείνους που τη βιώνουν στο πετσί τους. Όπως ο εγωιστής γίγαντας καταδίκασε σε αίωνιο σκοτάδι και χειμωνιά τα λουλούδια του όμορφου κήπου του κι απαγορεύσε στα παιδιά να παίζουν μέσα σε αυτόν, έτσι κι ο «Γίγαντας» της ταινίας καταδικάζει την ομορφιά και την αθωότητα σε διαρκές σκοτάδι και ατέλειωτο μίσος. Το αν θα έχει και happy end είναι μια άλλη κουβέντα. Ή ίσως μια άλλη ταινία. Αξίζει να επισημάνουμε εδώ τον υποκριτικό θρίαμβο από τους δύο νεαρούς πρωταγωνιστές. Τίποτα πιο δύσκολο από το κάνεις δύο παιδιά να υποδύονται τους χαρακτήρες τους με τέτοια αμεσότητα και ρεαλισμό. Ειδικά η ηλεκτρισμένη ερμηνεία του Κόνερ Τσάπμαν στο ρόλο του Άρμπορ θα σας καθηλώσει.

Ο «Εγωιστής Γίγαντας» προβλήθηκε στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών του 66ου Διεθνούς Φεστιβάλ των Καννών, αποσπώντας εγκωμιαστικές κριτικές, που οι περισσότερες ανέφεραν την τύχη των βρετανών να αποκτούν μια τέτοια σκηνοθέτιδα στην πρώτη γραμμή των σημαντικότερων κινηματογραφιστών τους.

Ο “Εγωιστής Γίγαντας” από 13/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Ο Εγωιστής Γίγαντας(The Selfish Giant) appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνική, 117’, ΗΠΑ

Του Ζαν-Μαρκ Βαλέ

Με τους Μάθιου Μακόναχι, Τζάρεντ Λέτο, Τζένιφερ Γκάρνερ, Στιβ Ζαν

Ο 35χρονος ηλεκτρολόγος Ρον Γούντρουφ από το Ντάλας είναι αθεράπευτος πότης, γυναικάς και κομπιναδόρος αναβάτης σε ροντέο, που γουστάρει να εξαπατάει αφελείς γελαδάρηδες ακόμα κι όταν ρισκάρει να φάει το ξύλο της αρκούδας. Μισεί τους γκέι («Αν είναι δυνατόν να έχει όλα τα μου… του Χόλιγουντ στα πόδια του κι αυτός να θέλει να παίρνει πίπ… σε άντρες» λέει για τον Ροκ Χάτσον όταν διαβάζει στην εφημερίδα ότι πέθανε από AIDS), θέλει να κάνει συνέχεια σεξ – η ταινία ξεκινάει με ένα φοβερό… τρίο στο χώρο του ροντέο- και να μεθάει με τους κολλητούς του στα παραδοσιακά μπαρ του Τέξας. Ένας αυθεντικός καουμπόι δηλαδή, που κάποια στιγμή θα δει τη μοίρα να του κλείνει το μάτι με ύπουλο τρόπο.

Ύστερα από ένα εργατικό ατύχημα μαθαίνει ότι πάσχει από AIDS. Η είδηση γίνεται ακόμη πιο τρομακτική όταν μαθαίνει από τους γιατρούς πως ίσως και να του μένουν μόλις 30 μέρες ζωής ακόμη, λόγω των καταχρήσεων (ναρκωτικά και αλκοόλ είναι στην καθημερινή διατροφή του) που κάνει. Ο Ρον σκυλοβρίζει τους γιατρούς («σιγά μην έγω την αδελφίστικη αρρώστια» ουρλιάζει φεύγοντας από το νοσοκομείο), συνεχίζει να κάνει ότι και πριν, αλλά το σώμα του κάποια στιγμή τον προδίδει. Με όση δύναμη του απομένει θα ερευνήσει σε εφημερίδες και περιοδικά τα στοιχεία της νέας ασθένειας (βρισκόμαστε στα 1985) και θα πειστεί για την κατάσταση του. Τότε αποφασίζει ως ύστατη λύση κι ενώ το μοιραίο δείχνει αναπόφευκτο – τα φάρμακα που λαμβάνει δεν τον βοηθούν- να ταξιδέψει ως το Μεξικό για να δει ένα φημισμένο γιατρό. Εκεί θα συντελεστεί ένα μικρό θαύμα. Με βιταμίνες κυρίως και ιατρικά σκευάσματα που δεν κυκλοφορούν στις ΗΠΑ, ο Ρον θα δει την υγεία του να βελτιώνεται. Μάλιστα με την επιστροφή του στο Ντάλας θα στήσει μια άκρως επικερδή επιχείρηση φροντίδας για ασθενείς του AIDS, το «Dallas buyers club»…

Το υποψήφιο για 6 όσκαρ φιλμ έχει περάσει στη συνείδηση του κοινού για τη «συγκλονιστική ερμηνεία ενός αδυνατισμένου κατά 20 κιλά Μακόναχι», που ίσως να του αποφέρει και το Όσκαρ ερμηνείας με την πρώτη του υποψηφιότητα. Όντως ο Μακόναχι είναι στο μεγαλύτερο μέρος του φιλμ αγνώριστα αδυνατισμένος κι ερμηνευτικά εντυπωσιακός. Εκείνο όμως που μετράει περισσότερο ίσως κι από τη δική του παράσταση ή την αβανταδόρικη ερμηνεία του Τζάρεντ Λέτο ως τρανσέξουαλ (που επίσης είναι υποψήφιος για Όσκαρ με την περσόνα του να είναι βγαλμένη από τον Marc Bolan των T.Rex), είναι η αυθεντικότητα και σημειολογία της ιστορίας. Πώς γίνεται ένας ομοφοβικός, μάτσο κρετίνος να μεταμορφωθεί σε ανοιχτόμυαλο, ευαίσθητο και συνειδητοποιημένο άνθρωπο; Ίσως ο καναδός σκηνοθέτης του «C.R.A.Z.Y.» να υπερβάλλει στις λεπτομέρειες της προσωπογραφίας του Γούντρουφ για να κάνει πιο πικάντικη την εκδοχή του. Ίσως και όχι. Αν υποθέσουμε ότι όσα βλέπουμε είναι αλήθεια τότε μιλάμε όχι απλώς για μια σπάνια ιστορία δύναμης και θέλησης, διανθισμένη χιούμορ και συγκίνηση σε ισόποσα μέρη, αλλά για μια αποθέωση του αμερικανικού ονείρου.

Με άλλα λόγια, όταν στο β μέρος βλέπουμε πλέον τον ήρωα να μεταμορφώνεται από μίστερ Χάιντ σε ντόκτορ – κυριολεκτικά «γιατρό» αφού πλέον κλέβει ασθενείς από τους δικούς του πρώην γιατρούς-  Τζέκιλ, συνειδητοποιούμε τη σοκαριστική αλήθεια του «Dallas Buyers club»: το AIDS έσωσε τη ζωή του Γούντρουφ!

Εκτός από την μεταμόρφωση του από κτήνος σε άνθρωπο, τον έκανε και πετυχημένο επιχειρηματία. Η μπίζνα που σκαρφίστηκε μάλιστα και τον έκανε πλούσιο (να τη ιδεατή εκδοχή του αμερικανικού ονείρου), λαμβάνει το μέγεθος και την ισχύ μιας αδιάσειστης φωνής καταγγελίας για το τρίγωνο αμαρτίας «αμερικανικής κυβέρνησης- φαρμακοβιομηχανιών- ιατρών» που εκμεταλλεύεται την αρρώστια του απελπισμένου κόσμου για να εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα. Και πολιτικός ακτιβιστής γίνεται λοιπόν ο Γούντρουφ, ο οποίος δεν διστάζει να πάει κόντρα σε όλους – ακόμη και να μηνύσει το αμερικανικό κράτος ή την εφορία του που τον υποβάλλει σε διαρκούς ελέγχους- για να δώσει άθελα του το ισχυρότερο μήνυμα ελπίδας. Αν κάνεις την αδυναμία σου το ισχυρότερο πλεονέκτημα σου μπορεί και να μεγαλουργήσεις. Κι αν αγαπάς τη ζωή τότε μπορείς να νικήσεις ακόμη και το θάνατο. Ο αληθινός Ρον Γούντρουφ πέθανε 7 χρόνια αργότερα από τη στιγμή που έγινε γνωστό ότι πάσχει από AIDS.

To “Dallas Buyers Club” από 13/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Dallas Buyers Club appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνική, 83’ Γερμανία 2012

του Γιαν Όλεν Γκέρστερ.

Παίζουν: Τομ Σίλινγκ, Φριντερίκε Κέμπτερ, Μαρκ Χόζεμαν, Γιούστους Φον Ντόναβι, Φρέντερικ Άλου

Ξεκίνημα με μια ελαφρώς ναρκισσιστική εξομολόγηση-κατάθεση ψυχής. Πρωινό ξύπνημα στο κρεβάτι άγνωστης κοπέλας κι ο Νίκο να προσπαθεί να την… κάνει με ελαφρά πηδηματάκια. Η κοπέλα ξυπνάει, αντιλαμβάνεται τι τρέχει και του προτείνει να πιουν έστω ένα καφέ. Οι αστείες δικαιολογίες του Νίκο και η αμηχανία που βουβαίνει την ατμόσφαιρα, δίνουν το στίγμα της ιλαροτραγικής περιπέτειας που θα ζήσει ο ήρωας για τις επόμενες 24 ώρες. Σε τούτο το καθοριστικό όπως θα εξελιχτεί για το μέλλον του διάστημα ο Νίκο, που έχει εγκαταλείψει τις σπουδές του στη Νομική, θα δει πολλά. Ένα ψυχολόγο αμφίβολης πνευματικής επάρκειας να τον προσβάλλει και να του κόβει την άδεια οδήγησης.

Ένα γείτονα συναισθηματικής  αστάθειας να του φορτώνεται με το έτσι θέλω στο διαμέρισμα του, βομβαρδίζοντας τον με αδιάκριτες προσωπικές ερωτήσεις. Τον πλούσιο πατέρα του να τον κατσαδιάζει για την αποτυχία του στο πανεπιστήμιο και να του κόβει το γονικό επίδομα. Ένα ΑΤΜ να του «τρώει» τα τελευταία του λεφτά στην πιο κωμική σκηνή του έργου. Μια παλιά του συμμαθήτρια που συναντάει τυχαία και κορόιδευε όλη η τάξη τους επειδή ήταν χοντρή όταν ήταν παιδιά, να έχει γίνει μια πανέμορφη ηθοποιός. Κουρασμένος από όλα αυτά θα βρει καταφύγιο σε ένα νυχτερινό μπαρ όπου τον πλησιάζει ένας άγνωστος άντρας για να μοιραστούν ένα τελευταίο ποτό μαζί…  

Ένας χαμένος νέος σε μια χαοτική πόλη. Αυτός είναι ο Νίκο κι αυτή είναι η πόλη του.

Το ασπρόμαυρο Βερολίνο και οι νότες τζαζ μουσικής που τρυπούν περίτεχνα σε κάθε σκηνή δεν είναι μόνο μια περίτεχνη και δυνατή σκηνοθετική άποψη. Είναι η ειλικρινής και τρυφερή ματιά του σκηνοθέτη για τη νέα γενιά των 30something. Μια νεολαία χωρίς στόχους και ελπίδες, σύμφωνα με τον Γιαν Όλεν Γκέρστερ, σκορπισμένη στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, που πληρώνει τα λάθη των μεγάλων. Μια γενιά που βολοδέρνει από καφέ σε μπαρ κι από διανοουμενίστικους δηθενιές (πολύ εύστοχη η σαρκαστική οπτική του γύρω από τη «μεταμοντέρνα» θεατρική παράσταση που συμμετέχει η πρώην συμμαθήτρια του) σε αδειανά κρεβάτια. Το χειρότερο με το Νίκο είναι ότι αρχίζει να συνηθίζει τη μιζέρια που τον συντροφεύσει σε κάθε βήμα του κι έχει πάψει να ελπίζει.

Ακόμη και το πιο απλό πράγμα στην καθημερινότητα του απαιτεί κόπο και υπομονή. Η προσπάθεια του να παραγγείλει ένα καφέ για το δρόμο, μετρώντας τα ψιλά που έχει, εκτός από… Γολγοθάς, μετατρέπεται και σε σήμα κατατεθέν της κατάστασης του. Μιας κατάστασης για γέλια και για κλάματα: «μα είναι δυνατόν ένας καφές να κάνει 3,40 ευρώ?» ρωτάει την πωλήτρια κι εμείς ταυτιζόμαστε μαζί του, για να αποδειχτεί ότι η Αθήνα από το Βερολίνο δεν απέχει και τόσο πολύ!

Τα συνεχή ευτράπελα που του συμβαίνουν όμως, κρύβουν πίσω από το κωμικό περιτύλιγμα τους μια γλυκιά μελαγχολία και απέραντη μοναξιά. Ο ενοχλητικός γείτονας είναι μια τραυματισμένη ύπαρξη. Η παλιά συμμαθήτρια ένα πληγωμένο κορίτσι. Το επεισόδιο στο ATM κλείνει με την τραγική εικόνα του κοιμισμένου άστεγου. Σε κάθε τι στην καθημερινότητα του Νίκο υπάρχει γέλιο και δάκρυ μαζί, ενώ το περίφημο «γερμανικό τραύμα» δείχνει να μην έχει κλείσει ακόμη.

Ο ναζισμός που φανερώνεται σε κάποιες σκηνές με αποκορύφωμα το συμβολικό και εξαιρετικά συγκινητικό φινάλε μας ώθησε να τον ρωτήσαμε «αν επηρεάζει ακόμη και τις νεότερες γενιές». Η απάντηση του μάλλον δηλώνει την αμηχανία που νιώθει κι ο ήρωας του: «Δεν ξέρω. Η ταινία δεν αφορά τη γερμανική ιστορία αλλά πως αυτή περνά στην καθημερινότητα του ήρωα». Το «Oh Boy» απέσπασε 6 βραβεία από τη γερμανική ακαδημία κινηματογράφου το 2012, ανάμεσα στα οποία καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και Α αντρικού ρόλου για την σπουδαία, όλο εσωτερικότητα, ερμηνεία του Τομ Σίλινγκ, τον γερμανό Ζαν Πιερ Λεό, όπως τον αποκάλεσε ο Τάκης Βερέμης, πρόεδρος της εταιρείας Strada Films που διανέμει την ταινία στη χώρα μας. 

 Το “Oh Boy” από 19/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Oh Boy appeared first on screeneye.gr.