Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Δύο δρόμοι ανοίγονται μπροστά στον Κρίστοφερ Νόλαν, είτε να πλάσει μια επική περιπέτεια με τέρατα, ναυμαχίες και «καρφιά» για τα διαχρονικά δεινά του κόσμου είτε να δημιουργήσει μια φιλοσοφική, σύγχρονη και καυστική «Οδύσσεια». Επέλεξε τον ασφαλή δρόμο.

Αυτή η προσέγγιση κάπως τον αδικεί. Ο Οδυσσέας θα μπορούσε να αποτελεί τη σύνθεση των ανδρικών ηρώων της φιλμογραφίας του Νόλαν. Όπως στο «Memento», κατασκευάζει την ταυτότητά του· όπως στο «Inception», απειλείται από τις επιθυμίες του· όπως στο «Interstellar», επιστρέφει σε ένα παιδί που μεγάλωσε χωρίς εκείνον· και όπως ο Μπάτμαν, ζυγίζει την τάξη απέναντι στη βία. Εδώ, όμως, ο ήρωάς του είναι εύκολος και συμβατικός.

Η ταινία περίπου ξεκινά στο συζυγικό κρεβάτι του Οδυσσέα, Ματ Ντέιμον, και της Πηνελόπης, Αν Χάθαγουεϊ. Εκείνη εμφανίζεται φευγαλέα στην ταινία, χωρίς να βιώνουμε την οπτική της για την εικοσαετή απουσία του συζύγου της, την πολιορκία των μνηστήρων και τα διλήμματά της.

Ο Νόλαν παραλείπει σταθμούς του νόστου και κρατά όσους προσφέρονται για θέαμα. Ο Πολύφημος δεσπόζει ως ωμή δύναμη, οι Λαιστρυγόνες μετατρέπουν το λιμάνι σε παγίδα μαζικής βίας και η Κίρκη αποκαλύπτει τη ζωώδη λαιμαργία.

Εξαιρετικός εικαστικά είναι ο Δούρειος Ίππος, που σηματοδοτεί την πτώση της Τροίας και την αφετηρία του νόστου. Η αργοπορημένη εμφάνισή του, μέσω φλας μπακ, αποδυναμώνει τη σημασία του· θα λειτουργούσε καλύτερα ως το εναρκτήριο τραύμα.

Ο Νόλαν δίστασε να συνδέσει τον μύθο με το 2026, μέσω των πολέμων, της προσφυγιάς, της οικονομικής κυριαρχίας, της πατριαρχίας και της ατέρμονης εκδίκησης. Εδώ χρειαζόταν ένας Σπάικ Λι.

Η μαύρη Ωραία Ελένη μένει ένα σύμβολο επιφανειακό, ενώ το φινάλε ακολουθεί χωρίς φαντασία τα μονοπάτια του μύθου, όπως είδαμε να συμβαίνει και στην πρόσφατη ταινία «Επιστροφή» του Ουμπέρτο Παζολίνι. Εκεί κυριαρχούσαν ο Ρέιφ Φάινς και η Ζιλιέτ Μπινός· εδώ περισσότερο η δράση, καθώς οι Ντέιμον, Χάθαγουεϊ και Θερόν παραμένουν άτονοι.

Η Οδύσσεια από την Πέμπτη 16/7 στους κινηματογράφους

The post Η Οδύσσεια appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Ύμνος εις την ελευθερίαν.

 Όχι, ο ύμνος δεν πάει  για την ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν, αλλά για τα γεγονότα της Δουνκέρκης -λιγότερο γνωστά στους νεότερους- ξεκινώντας στις 20 Μάιου του 1940, για να ολοκληρωθούν στις 3 Ιουνίου του ιδίου έτους, τα οποία στάθηκαν το πρώτο και το κρισιμότερο εμπόδιο των χιτλερικών στρατευμάτων, να εξολοθρεύσουν- στην περιοχή αυτή -της «Γαλλικής» Μάγχης- 400 χιλιάδες στρατιώτες( κυρίως Βρετανούς), κρίνοντας εν πολλοίς της έκβαση του Πολέμου, υπέρ των δυνάμεων του Άξονα.

Όμως κάτι τέτοιο αποφεύχθη.

Στο τέλος οι ναζί-μετρώντας βαριές απώλειες- κατέλαβαν την περιοχή. Τα στρατηγικά λάθη του Χίτλερ, να χτυπήσει αρχικά μόνο από αέρος και η ευφυΐα του Διοικητή Γκορτ να απεγκλωβίσει και να στείλει πίσω στη Μ. Βρετανία πέραν των 100 χιλιάδων στρατιωτών -υπό τις περιστάσεις- επρόκειτο για θαύμα.

Ακριβώς, την απόδραση αυτή, διαπραγματεύεται η ταινία του Βρετανού σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν, ατυχώς, μέσα σε θολά νερά. Ο μη κατατοπισμένος από πριν θεατής, ο οποίος αγνοεί το ιστορικό πλαίσιο της μάχης, δεν πρόκειται επ ουδενί να βάλει σε  σειρά τα γεγονότα και τα πολυάριθμα πρόσωπα,  να ταυτιστεί με τους πεινασμένους και εξαθλιωμένους στρατιώτες -που κρέμεται η ζωή τους από μια κλωστή- ή να διεισδύσει στον ψυχισμό του αντίστοιχου Γκορτ(εδώ λέγεται Μπόλτον, ρόλος μικρής διάρκειας, τον οποίο ερμηνεύει ο Κένεθ Μπράνα), έχοντας να επιλέξει το μη χείρον- δηλαδή ή να προσπαθήσει  να σώσει τα βρετανικά στρατεύματα ή να τους αφήσει στο έλεος των Γερμανών και να πολεμήσει πλάι στους Γάλλους. Η επιλογή του, μπορεί να στοίχισε τη ζωή εκατοντάδων στρατιωτών, αλλά έσωσε δεκάδες χιλιάδες άλλους, δυναμικό το οποίο τέθηκε αργότερα στην υπηρεσία των Συμμαχικών Δυνάμεων.

Ο υπερεκτιμημένος -πιστεύουμε-Βρετανός σκηνοθέτης, είχε την ιδέα, τουλάχιστον 20 χρόνια πίσω. Επεδίωκε να εξοικειωθεί με τις ταινίες τύπου Batman και έπειτα να προχωρήσει στην υλοποίησή της.

Πράγματι, η πολεμική ατμόσφαιρα είναι επική και  το επιδιωκόμενο τρίπτυχο γη, θάλασσα και αέρας, επιτυγχάνεται. Αντίθετα,  τα τρία διαφορετικά χρονικά διαστήματα και η οπτική των γεγονότων, μέσα από διαφορετικές γωνίες( όπως μας έχει συνηθίσει πχ στο δικό του «Memento»), ήταν ατυχής.

Η εικόνα είναι ορθά αγχωτική,  από την αρχή, με τη ρίψη από τους Γερμανούς φυλλαδίων « Σας έχουμε περικυκλώσει», ακολουθούν τα επιβλητικά γενικά και πλονζέ πλάνα, των νεαρών στρατιωτών να μαζεύονται φοβισμένοι στις απέραντες ακτές, στην απώλεια ελέγχου, όσων βρίσκονται παγιδευμένοι στα υποβρύχια, στις σφοδρές αερομαχίες που διεξάγονται( Τομ Χάρντι), σε όσους δραπετεύουν από την κόλαση( Κίλιαν Μέρφι) και περισυλλέγονται από τους Βρετανούς βαρκάρηδες (Μαρκ Ράιλανς) .

Ενώ η πλειάδα των γνωστών αστέρων του Χόλιγουντ, μεταμορφώνονται από το μακιγιάζ, όπως ενδείκνυται,  αγνώριστοι, από τα δεινά  και το μαρτύριο της σκέψης ενός προδιαγεγραμμένου θανάτου, ο Νόλαν τους αφαιρεί τη δυνατότητα να αναδειχθούν-ηθοποιοί με μεγάλες δυνατότητες- και  επενδύει στην εικόνα. Βλέπουμε μόνο δράση, τα σφυροκοπήματα του εχθρού, που είναι τα ίδια, σε όλους τους πολέμους. Μια ανιαρή πολεμική ταινία.   Απολύτως καμία προσπάθεια να «σμιλέψει» τους χαρακτήρες του.

Μολονότι η ταινία γυρίστηκε με ένα αδικαιολόγητα μυθικό ποσό(100 εκατομμυρίων δολαρίων), ο Κρίστοφερ Νόλαν είναι σε αυτό το μέρος σεμνός και μετριόφρων, δεν προσπάθησε να δημιουργήσει ένα πομπώδες έπος( συνέβαλε ως προς αυτό και η μουσική του Χανς Ζίμμερ) , ούτε  χρονικά ατελείωτο και αυτό είναι προς τιμήν του.

Από τα γεγονότα της Δουνκέρκης εμπνεύστηκαν αρκετοί δημιουργοί, όπως ο συμπατριώτης του Νόλαν, ο Λέσλι Νόρμαν, στην ομώνυμη ταινία του 1958. Οι Τζον Μιλς-Ρίτσαρντ Ατένμπορο, ήταν συγκλονιστικοί. Εδώ, ο  Κρίστοφερ Νόλαν έδωσε μικρό ρόλο στον εγγονό του Ρίτσαρντ Ατένμπορο, τον Γουίλ.

” Δουνκέρκη” από την Πέμπτη 24 Αυγούστου στους κινηματογράφους, σε διανομή Tanweer

The post Γιατί η ” Δουνκέρκη” δεν είναι η ταινία που όλοι περιμέναμε appeared first on screeneye.gr.

Μεγάλα έντυπα του εξωτερικού, έχουν κατατάξει το οσκαρικό»( Πρωτότυπο σενάριο & μοντάζ) « Μεμέντο» του Κρίστοφερ Νόλαν, σαν μια από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων 15 χρόνων. Η εταιρεία ΑΜΒΙ, ανέλαβε τα δικαιώματα για το ριμέικ της ταινίας, έχοντας ήδη εξασφαλίσει 200 εκατομμύρια δολάρια από τους επενδυτές, Μόμικα Μπακάρντι-Αντρέα Ιερβολίνο, με τον τελευταίο να δηλώνει: το « Μεμέντο» κατατάσσεται, ως μία από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας. Πολλοί το έχουν δει 10 φορές και αισθάνονται πως πρέπει να το δουν, για μία ακόμη φορά. Αυτό το γεγονός, μας κάνει να πιστεύουμε, πως δικαιολογείται να γυριστεί το ριμέικ της ταινίας. Ο πήχης έχει μπει ψηλά, εξαιτίας της ιδιοφυΐας του Κρίστοφερ Νόλαν. Εμείς  θα θέλαμε να παραμείνει και τώρα ο πήχης το ίδιο ψηλά», ανέφερε ο μεγαλοεπενδυτής της ταινίας Αντρέα Ιερβολίνο.

Πλοκή Ταινίας

Ύστερα από το θάνατο της γυναίκας του,ο Guy Pearce είναι αποφασισμένος να βρει τον δολοφόνο και να τον σκοτώσει. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά γι`αυτόν, καθώς πάσχει από μια σπάνια μορφή αμνησίας και τα μόνα του όπλα είναι οι σημειώσεις που κρατάει και η φωτογραφική του μηχανή.

The post Το ” Memento” επιστρέφει. Στα σχέδια, το ριμέικ της επιτυχημένης ταινίας του Κρίστοφερ Νόλαν appeared first on screeneye.gr.

Δραματική, Επιστημονικής Φαντασίας, 169΄, ΗΠΑ 2014

Του Κρίστοφερ Νόλαν

Με τους  Μάθιου Μακόναχι, Αν Χαθαγουέι, Μάικλ Κέιν, Τζέσικα Τσαστέιν, Κέισι Άφλεκ, Ματ Ντέιμον, Μακένζι Φόι

Βρισκόμαστε σε μια όχι και τόσο μακρινή μελλοντική εποχή. Ο Κούπερ (Μάθιου Μακόναχι) πρώην πιλότος-μηχανικός της αμερικανικής αεροπορίας και χήρος πατέρας 2 ανήλικων παιδιών, προσφέρει πλέον τις υπηρεσίες του ως… αγρότης! Αυτή η κατάσταση δεν είναι ασυνήθιστη στην εν λόγω φουτουριστική κοινωνία, καθώς η τεχνολογία έχει υποχωρήσει σε προγενέστερα και αναχρονιστικά στάδια, με τις τηλεοράσεις και διάφορα άλλα μηχανήματα να είναι είδη προς εξαφάνιση και όλους τους ανθρώπους να παλεύουν για την επιβίωση σε ένα πλανήτη που «ζει» τις τελευταίες μέρες του. Σε τούτη την κρίσιμη καμπή της ανθρωπότητας, όπου η κορεσμένη και άρρωστη γη αδυνατεί πλέον να ταΐσει τον εναπομείναντα πληθυσμό (η πρωτόγνωρη ξηρασία έχει αφανίσει τεράστιες εκτάσεις), οι αγροτικές καλλιέργειες αναζητούν τις τελευταίες τροφές αλλά ο χρόνος δείχνει να μετρά αντίστροφα για το ανθρώπινο είδος. Επιπλέον, η φύση αντεπιτίθεται και με άλλους τρόπους, καθώς τεράστια σύννεφα σκόνης «πλακώνουν» συχνά πυκνά τις πόλεις, αναγκάζοντας τους κατοίκους τους να ζουν καθημερινά με το φόβο και ανίατες ασθένειες να επιβαρύνουν το αναπνευστικό σύστημα των πιο αδύναμων κι ευάλωτων μελών τους. Ο Κούπερ και η μικρή του κόρη Μερφ (Μακένζι Φόι) η οποία έχει κολλήσει από κείνον το μικρόβιο της επιστημονικής μελέτης, εντοπίζουν μια μέρα τυχαία ένα εγκατελλειμένο διαστημικό σταθμό, όπου ένα μυστικό πρόγραμμα της NASA (η οποία θεωρητικά έχει βάλει λουκέτο) αναζητάει τη λύση στην εξίσωση που αφορά τη σωτηρία της ανθρωπότητας.

«Δεν είμαστε αγρότες αλλά εξερευνητές»! Αυτή τη φράση εκστομίζει αρκετά συχνά ο Μάθιου Μακόναχι στην ταινία, δίνοντας ταυτόχρονα το σύνθημα στον Κρίστοφερ Νόλαν, για να παρουσιάσει ως άλλος πιονέρος, ένα απαράμιλλο υπερθέαμα που όμοιο του δεν έχουμε ξαναδεί στον κινηματογράφο. Ο Νόλαν (τριλογία του «Μπάτμαν», «Memento», «Inception»), με το «Interstellar» να βασίζεται σε δικό του σενάριο – πάντα σε συνεργασία με τον μόνιμο συνσεναριογράφο του, τον μικρότερο αδελφό του Τζόναθαν-, είναι έτοιμος για το πρώτο του Όσκαρ, φτάνοντας στο απώγειο της τέχνης του. Μιας τόσο προσωπικής και ταυτόχρονα προσιτής στο πλατύ κοινό τέχνης, που συνδυάζει υποδειγματικά το καλλιτεχνικό όραμα με την εμπορική αξιοπιστία. Δύσκολα ίσως να ξαναφτιάξει ο Νόλαν ένα τόσο άρτιο, πρωτότυπο, εντυπωσιακό και αυθεντικό έργο όπως το «Interstellar», που μοιάζει – και πιθανότατα είναι – σαν το τελευταίο σύνορο της κινηματογραφικής επιστημονικής φαντασίας. Είναι εκείνο ακριβώς το σημείο  που η κιουμπρική «Οδύσσεια του διαστήματος» εφάπτεται με το «Gravity» και την «Επαφή», κάνοντας τον Νόλαν να δηλώνει πανέτοιμος για να λύσει την εξίσωση που αφορά στην επόμενη μέρα και το μέλλον της ανθρωπότητας. Ταυτόχρονα ο βρετανός σκηνοθέτης αναρωτιέται αν είμαστε έτοιμοι για να αποχωριστούμε το σπίτι μας, τον πλανήτη Γη, που μας φιλοξένησε για δεκάδες χιλιάδες χρόνια, ώστε να ανακαλύψουμε νέους κόσμους και γαλαξίες. Η απόπειρα απάντησης του παραπάνω ερωτήματος μετουσιώνεται σε ένα φαντασμαγορικό διαστημικό ταξίδι, όταν ο Κούπερ και μερικοί τολμηροί αστροναύτες θα αναζητήσουν τη σωτηρία σε 3 πλανήτες ενός μακρινού γαλαξία που παρουσιάζουν ενδείξεις κατοίκησης από τον άνθρωπο.

Στην φιλόδοξη σύζευξη τριών διαφορετικών ειδών – οικογενειακό μελόδραμα, εσχατολογική περιπέτεια και θρίλερ επιστημονικής φαντασίας- ο Νόλαν χρησιμοποιεί όλα τα κινηματογραφικά όπλα του για να τονίσει τη δική του φιλοσοφική αγωνία γύρω από το χρόνο, την ανθρώπινη φύση και το μήνυμα του… ανεξήγητου. Η ταινία, παρά τις επιμέρους μελοδραματικές εντάσεις της (δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό), καταφέρνει να αναδειχτεί σε αυθεντικό «εξερευνητή» της αναζήτησης ενός βαθύτερου νοήματος γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη, με τρόπο επικό και συγκινητικό μαζί.

Ο Νόλαν ξέρει να βάζει τέλεια στο ίδιο κάδρο, τον πολυεπίπεδο, βαρύ, συμβολισμό δίπλα στο πιο μικρό και ταπεινό σημάδι, σκιτσάροντας με αλάνθαστο κινηματογραφικό ένστικτο την ιστορία του. Η πορεία του ανθρώπου προς την καταστροφή ή την ανάσταση (διόλου τυχαία η ονομασία «Lazarus» που συνοδεύει την αποστολή των αστροναυτών), του δίνει την ευκαιρία να φτιάξει ένα μεγαλειώδες και υπερφιλόδοξο φιλμ όπου το σασπένς δεν χαμηλώνει στιγμή και τα πάντα κρέμονται από μια κλωστή. Όσο πλησιάζουμε στο φινάλε, το μυστήριο και η αγωνία πυκνώνει σε τέτοιο βαθμό που νομίζεις ότι η οθόνη θα… εκραγεί! Παίρνοντας το ρίσκο να μην αφήσει τίποτα αναπάντητο, ο Νόλαν αρχίζει να κλείνει μία- μία τις εκρεμμότητες, με τρόπο που ακόμη κι αν δεν συμφωνείς 100% μαζί του, οφείλεις να παραδεχτείς τη μεγαλοφυία και την τόλμη του. Το «Interstellar» είναι ένα έργο μεγάλης πνοής που σε μερικά χρόνια θα θεωρείται κλασικό και ορόσημο.

“Interstellar” από 6/11 στους κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Interstellar appeared first on screeneye.gr.

Δράμα Επιστημονικής Φαντασίας,119′ Η.Π.Α 2014

Του Γουόλι Φίστερ

Με τους Τζόνι Ντεπ, Ρεμπέκα Χολ,Κέιτ Μάρα, Μόργκαν Φρίμαν

Από τα χέρια του πιο περιζήτητου Διευθυντή Φωτογραφίας του Χόλιγουντ, του Γουόλι Φίστερ, το   «Transcendence» είναι μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που διεισδύει στο χώρο των τεχνολογικών εξελίξεων του απώτερου μέλλοντος και την επίδραση της νανοτεχνολογίας στο ανθρώπινο είδος και στο φυσικό περιβάλλον.

Μετά από παρότρυνση του συντρόφου της Γουίλι ( Τζόνι Ντεπ) η επίσης επιστήμονας Έβελίν ( Ρεμπέκα Χολ) θα τον καλωδιώσει με σκοπό πλέον να φορτώσει τον εγκέφαλο του άντρα της σε ένα κομπιούτερ. Η μεταφορά ολοκληρώνεται, ο εγκέφαλος σώζεται, αλλά το σώμα πεθαίνει. Ο Γουίλι υπάρχει μόνο ως φωνή, ως ένας επικίνδυνος καθοδηγητής, με μη ανθρώπινες ιδιότητες. Στην ιστορία εμφανίζονται παράλληλα κι άλλα πρόσωπα, εξτρεμιστές και πράκτορες. Στο επίκεντρο οι δυνατότητες αυτής της τεχνολογίας που ο καθένας θέλει να τη χρησιμοποιήσει για ίδιον όφελος.

Ο Φίστερ στην πρώτη σκηνοθετική του απόπειρα-όπως το περιμέναμε-  κρατάει ψηλά τον πήχη των ειδικών εφέ, του μοντάζ και της ηχοληψίας. Από την άλλη, το τόσο εύστοχο συμπέρασμα της ταινίας του, ότι δηλαδή η τεχνολογική εξέλιξη δεν μπορεί να αντικαταστήσει τα ανθρώπινα συναισθήματα και τη συλλογική νοημοσύνη, κι ως εκ τούτου  γίνεται ακραία επικίνδυνη -κατά τη διαδικασία λήψης αποφάσεων- όλο αυτό θυμίζει μια καρικατούρα, εξαιτίας της θολής κι ακραία χαοτικής προσέγγισης, που βγήκε και στο σενάριο, θυμίζοντας αρχάριο δημιουργό.

Είναι αυτός ο πολυτάλαντος δημιουργός που κρυβότανε πίσω από τις ταινίες του Κρίστοφερ Νόλαν(  κέρδισε Όσκαρ για το «Inception», συμμετείχε μεταξύ άλλων και στο «Memento»), εδώ  δεν βάζει τίποτα στη σειρά, επιφανειακές προσεγγίσεις για μικρά παιδιά, αναπόφευκτα αυτές οι αδυναμίες αποδυναμώνουν πλήρως τις αναγνωρισμένες αρετές του στο κομμάτι της κινηματογραφίας. Εύλογες απορίες που μένουν για τον θεατή αναπάντητες, πρόσωπα που λειτουργούν ως γρίφοι για το ποιοι θέλουν το καλό της ανθρωπότητας και ποιοι την πολεμούν. 

Η κινηματογραφική « νεκρανάσταση» του Τζόνι Ντεπ στο τελευταίο ημίωρο, αρχίζει έστω κι αργοπορημένα να κολλάει τα διάσπαρτα κομμάτια του παζλ, με τους εξτρεμιστές που θέλουν να καταστρέψουν τον κόσμο, με τους πράκτορες του FBI(ανάμεσα τους ο Μόργκαν Φρίμαν εμφανίζεται ως φιγούρα και μόνο), και με μια υποτιθέμενη ιστορία αγάπης, αλλά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μπορεί να μας κρατήσει το ενδιαφέρον, που είχε προ πολλού χαθεί.

“Κυριαρχία” από 20/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Κυριαρχία (Transcendence) appeared first on screeneye.gr.

Μετά από προσπάθεια χρόνων φαίνεται ότι ο Christopher Nolan( Inception) θα καταφέρει να γυρίσει το «The Keys to the Street”, διασκευή του βιβλίου μυστηρίου της Ruth Rendell. Τα γυρίσματα θα αρχίσουν τον Ιανουάριο του 2014 με πρωταγωνιστές τους Tim Roth, Gemma Arterton και Max Irons και με παραγωγούς Apollo Productions και Pretty Pictures. Στον κεντρικό άξονα της ιστορίας βρίσκεται μια γυναίκα με το όνομα Mary Jargo (Arterton), η οποία προσπαθώντας να απεγκλωβιστεί από τον επικίνδυνο πρώην της Alaistair (Tim Roth) βρίσκει δουλειά στο Regent’s Park του Λονδίνου. Η ηρεμία της περιοχής θα διαταραχθεί από την βίαια δολοφονία αστέγων ενώ η Mary μπλέκει σε ένα ταξίδι αναζήτησης του δολοφόνου αλλά και προσωπικής αναζήτησης.

Επιμέλεια: Ελίνα Τραϊφόρου

The post Στα σκαριά η νέα ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν appeared first on screeneye.gr.