Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η ταινία « Το Θηρίο» σε σκηνοθεσία του Μπερνάρντ Μπονελό , συνδυάζει στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, ρομαντισμού και ψυχολογικού θρίλερ, με επίκεντρο τις διαχρονικές σχέσεις δύο ανθρώπων, της Γκαμπριέλ  (Λέα Σειντού ) και του Λουί  (Τζορτζ ΜακΚέι ). Η ταινία εκτυλίσσεται σε τρεις διαφορετικές εποχές: το Παρίσι του 1910, το Λος Άντζελες του 2014, και το δυστοπικό Παρίσι του 2044.

Οι δύο χαρακτήρες διασταυρώνονται σε κάθε εποχή, με τη σχέση τους να φαίνεται καταδικασμένη από το πεπρωμένο. Η πλοκή εναλλάσσεται συνεχώς ανάμεσα στις τρεις χρονικές περιόδους, παρουσιάζοντας τις συναισθηματικές συγκρούσεις των χαρακτήρων και τις επιπτώσεις της τεχνολογίας στις ζωές τους.

Ο Μπονελό επιλέγει μια σκηνοθετική προσέγγιση που συνδυάζει ονειρικές εικόνες με φουτουριστικές αναφορές. Η ταινία κινείται μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας, παρουσιάζοντας το 2044 ως ένα ψυχρό, τεχνολογικά αποξενωμένο Παρίσι, όπου οι άνθρωποι αποκόπτονται από τα συναισθήματά τους. Η αφήγηση είναι μη γραμμική, με συνεχείς μεταβάσεις μεταξύ των χρονικών περιόδων, κάτι που δημιουργεί μια αίσθηση αποσύνθεσης του χρόνου, η οποία είναι αρκετά υπερβολική.

Η έμφαση στους συμβολισμούς  αλλά και στην αισθητική,  επισκιάζει την ανάπτυξη της πλοκής, με αποτέλεσμα η αφήγηση να χάνει μέρος της συναισθηματικής της δύναμης.

Η Λέα Σειντού, καταφέρνει να μεταδώσει την ένταση και τον πόνο της ηρωίδας, ιδιαίτερα στις στιγμές όπου η τεχνολογία προσπαθεί να “σβήσει” τα συναισθήματά της. Ο Τζόρτζ ΜακΚέι προσφέρει μια ισορροπημένη ερμηνεία, εστιάζοντας στην εσωτερική του πάλη και στη μοιραία σχέση του με την Γκάμπριελ.

Το Θηρίο από την Πέμπτη 17/10 στους κινηματογράφους

The post Το Θηρίο appeared first on screeneye.gr.

Κριτική, Ιάκωβος Γωγάκης

Χωρίς ενοχές για την αστική της καταγωγή, ελεύθερη και ακομπλεξάριστη,  η Γαλλίδα σκηνοθέτις Μία Χάνσεν Λοβ, συνεχίζει να αποτυπώνει κινηματογραφικά και με ένα λόγο κάπως ακαδημαϊκό,  είτε προσωπικές τις εμπειρίες- εν προκειμένω το θάνατο του πατέρα της-, είτε καταστάσεις που περιβάλλουν την μεσαία και ανώτερη τάξη της Γαλλίας, καθοδηγώντας όμως τις ιστορίες της , με  μια μέθοδο,  όπου τα συναισθήματα και το περιεχόμενο, να  αποκτούν ευρύτερη διάσταση.

Θα το επιτύχει ξανά.

Η απώλεια, η μοναξιά, ο έρωτας, η σχέση με τους γονείς και η πορεία προς το δικό τους τέλος-  της  επίγειας ζωής – είναι τα θέματα που διαπραγματεύεται η Γαλλίδα σκηνοθέτις, πάνω σε ένα μοτίβο χωρίς εξάρσεις και ανατροπές. 

Όπως έπραξε στην ταινία « Το Μέλλον» έτσι και στην τελευταία της  βραβευμένη  στο Φεστιβάλ Καννών δημιουργία,  με τίτλο  «. Ένα Όμορφο Πρωινό», η Μία Χάνσελ Λοβ, παρακολουθεί στο Παρίσι, μέσα στις τέσσερις εποχές του χρόνου, την ηρωίδα της, την Σάντρα ( Λέα Σειντού) να προσπαθεί να διαχειριστεί από τη μια, την επαγγελματική της σταδιοδρομία ως μεταφράστρια,   και τις προσωπικές της τραγωδίες από την άλλη.

Την απώλεια του άντρα της, ο οποίος απεβίωσε πριν από πέντε χρόνια-αποκτώντας μαζί του μια κόρη- και την τελευταία μάχη που δίνει ο πατέρας της-καθηγητής φιλοσοφίας- με μία νόσο,  που δεν του επιτρέπει να αισιοδοξεί,  ότι θα τη βγάλει καθαρή.

Στη ζωή της ηρωίδας εισβάλλει ο Κλεμάν, καλός φίλος του άντρα της αλλά και δικός της.

Ο  Κλεμάν θα την ρωτήσει « Τίποτα μετά το θάνατο του Τζουλιάν; » και η Σάντρα θα απαντήσει « Τίποτα εδώ και πέντε χρόνια».

Μια μπερδεμένη ερωτική σχέση, θα ξεκινήσει μεταξύ των δύο φίλων, τόσο μπερδεμένη,  όσο και οι μετέωρες καταστάσεις που βιώνουν.

Εντελώς διαφορετικός – από τις προηγούμενες σκηνοθετικές της δημιουργίες-  αλλά και πολύ εύστοχος, ο τρόπος με τον οποίο σκιαγραφούνται οι διάφορες σχέσεις της ηρωίδας-οικογενειακές και προσωπικές- μέσα στο πέρασμα του χρόνου και  πως, οι εποχές του χρόνου -όπως λόγου χάριν το καλοκαίρι- αναδιαμορφώνουν τα συναισθήματα και επιδρούν στο να υπάρξουν μετατοπίσεις και αλλαγές.

Επίσης και η χρωματική παλέτα είναι σε κάθε εποχή, διαφορετική.

Από την άλλη, η Μία Χάνσεν Λοβ, αφήνει ανοιχτά διάφορα ζητήματα

- όπως είναι η ασθένεια της κόρης της- τα οποία θα μπορούσε να τα δικαιολογήσει με σαφήνεια, από το να τα αφήσει να αιωρούνται.

Η ηθοποίος Λέα Σειντού, ανοίγει απλόχερα και το δικό της ψυχικό κόσμο και προσαρμόζεται με φυσικότητα, σε όλους τους ρόλους και στις ανάγκες μιας παγιδευμένης-από δύσκολές καταστάσεις- ηρωίδας.

“Ένα Όμορφο Πρωινό” από την Πέμπτη 8/6 στους κινηματογράφους 

The post Ένα Όμορφο Πρωινό appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

« Κοιτάξτε ποιος είμαι εγώ. Κάνω απίθανα κόλπα με την κάμερα. Συνθέτω τα πλάνα, σχεδόν μαγικά. Θαυμάστε με.

 Εύκολα θα με αναγνωρίσετε. Είμαι ψείρας, τελειομανής. Οι ταινίες μου είναι κινηματογραφικά κουκλόσπιτα. Οι χρωματικές μου παλέτες είναι μοναδικές και συναρπάζουν. Οι ηθοποιοί μου, είναι ένας και ένας.»

Ιδιοφυής, υπέρμετρα εγωκεντρικός ή και τα δύο;

Για τον Γουές Άντερσον, η σκηνογραφία και το μοντάζ, είναι πλέον το παν.

Στα πρώτα του κινηματογραφικά βήματα( στα τέλη της δεκαετίας του ’90), κουβαλούσε και ιστορίες προσωπικές, από την εφηβεία αλλά και οικογενειακά βιώματα -ως παιδί στο Ώστιν- που οι γονείς του είχαν χωρίσει. Το αποτέλεσμα, ήταν η παραγωγή τριών πολύ ιδιαίτερων ταινιών, οι οποίες διέθεταν και υπόβαθρο κοινωνικό( Αρχάριος, Οικογένεια Τενενμπάουμ , Υδάτινες Ιστορίες). Την σεναριακή πρωτοτυπία και την στοχαστική οπτική, την είδαμε χρόνια αργότερα και στο « Ξενοδοχείο Γκραντ Budapest».

Ο Γουές Άντερσον, με την τελευταία του ταινία « Γαλλική Αποστολή», κάνει διαχωρισμούς. Αποκλείει εκ προοιμίου,  το κοινό που έχει  χαλαρή σχέση με το σινεμά του είτε παντελώς το αγνοεί. Απευθύνεται στους φανατικούς και μυημένους θεατές, που ξεσκονίζουν το κάθε καρέ και ερμηνεύουν με χαρά την κάθε τεχνική λεπτομέρεια. Από τις εναλλαγές,  από 4:3 σε 16:9, μέχρι το που και πως φωτίζεται το κάθε αντικείμενο ξεχωριστά. Ασφαλώς, μπορούν να κατανοήσουν το γιατί επιλέγει τη Γαλλία και τι επίδραση είχε πάνω του,   το γαλλικό σινεμά( από τον πρωτοπόρο Μελιές, τον σουρεαλιστή Επστάιν, μέχρι τους νεοκυματιστές Τρυφώ και Γκοντάρ).
Παραμελεί να αναπτύξει τους περισσότερους χαρακτήρες( με εξαίρεση τη δημοσιογράφο που ερμηνεύει στα σίξτις,  η  Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, τον νεαρό επαναστάτη τον οποίο ερμηνεύει ο Τιμοτέ Σαλαμέ και την εκπληκτική Τίλντα Σουίντον,  με την  εμφάνιση,  αλά Μάργκαρετ Θάτσερ).

Αδιαφορεί για την συνεκτική και ξεκάθαρη πλοκή, η οποία γίνεται αντιληπτή από το δελτίο τύπου, παρά από την ιδία την ταινία. Μια γαλλική πόλη, ονόματι Ενουί, ένας εκδότης μιας ιστορικής εφημερίδας ( Μπιλ Μάρει), που δεν ζει πια, μερικές ιστορίες που σημάδεψαν το έντυπο, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.

Εν τέλει, επαφίεται στο βαθμό εξοικείωσης με τα έργα του Γουές Άντερσον, για να μπει σε τάξη ή να παραμείνει σε χάος, ο συσχετισμός των προσώπων, των σκηνικών και των χρονικών μεταβάσεων από τη μια εποχή στην άλλη.

The post Η Γαλλική Αποστολή appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντική κωμωδία επιστημονικής φαντασίας, 118′, Μ. Βρετανία/Ελλάδα 2015

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Γιώργου Λάνθιμου

Με τους Κόλιν Φάρελ, Ρέιτσελ Βάις, Τζον Σι Ράιλι, Λεά Σεϊντού, Αγγελική Παπούλια,Αριάν Λαμπέντ

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Άφθονοι κοινωνικοί συμβολισμοί και στα 110 λεπτά του, ολιγόλογοι και καταπιεσμένοι ήρωες, πινελιές κωμικού πνεύματος, μελαγχολική και υπερρεαλιστική κινηματογράφηση, δηλαδή το οικείο, ιδιότυπο, ομοιόμορφο και αγαπημένο περιβάλλον του Γιώργου Λάνθιμου, ξεδιπλώνεται μετά τον «Κυνόδοντα» και τις «Άλπεις», για τρίτη φορά, προσπερνώντας το έντονο ελληνικό στοιχείο των προηγούμενων ταινιών του, εκμεταλλευόμενος-ίσως όχι στο έπακρον- την αυξημένη ευελιξία, της διεθνούς  παραγωγής κι ένα υψηλών προδιαγραφών καστ, -ιδιαιτέρως οι  Κόλιν Φάρελ, Ρέιτσελ Βάις, Τζον Σι Ράιλι,- που λειτούργησε καταλυτικά, στην ήπια προσγείωση της ταινίας, στα άνισα τελευταία,  35 της λεπτά.

Κρύο τοπίο, ένας απροσδιόριστος αρχικά χώρος κι ένα πρόσωπο που του ζητείται να δηλώσει εάν είναι στρέιτ ή ομοφυλόφιλος, για να καταχωρηθεί στο σύστημα. Όταν αυτός το σκέφτεται και απαντάει «Μπαισεξουαλ», ανακαλύπτει πως δεν υπήρχε τέτοια επιλογή.
Πρόκειται για ένα απομονωμένο μοτέλ, το προσωπικό έχει χάρη και φινέτσα, αρκεί οι «δέσμιοι» θαμώνες για να απελευθερωθούν -δεν πάνε εκεί εθελοντικά-, πρέπει να υπακούουν τους κανόνες του παιχνιδιού, όπως είναι για παράδειγμα να βρουν σύντροφο, εντός 45 ημερών. Εάν αυτό δεν συμβεί, τότε μετατρέπονται σε ζώο της επιλογής τους. Ο Ντέιβιντ(Κόλιν Φάρελ) δηλώνει… αστακός. Θα αναγκαστεί εκ των συνθηκών να βρει το έτερον ήμισυ, αλλά η γνωριμία του με την γυναίκα με τη λιγοστή όραση( Ρέιτσελ Βάις), θα θέσει τη ζωή του σε κίνδυνο.

Ο Γιώργος Λάνθιμος κι ο μόνιμος σεναριογράφος του, Ευθύμης Φιλίππου, επαινούν εμμέσως, τα αριστουργηματικά «Ψυχώ» και «Λάμψη», τοποθετώντας στον πυρήνα της ταινίας τους, τον υπόγειο τρόμο, από τη διαμονή κάποιων χαμένων ψυχών, σε ένα ίδρυμα, διευρύνοντας τον προβληματισμό, πάνω στους ακραίους ατομικούς συμβιβασμούς , παρουσιάζοντας επίσης την παρεμβατική αντίληψη ακόμα και των –θεωρητικά- ελεύθερων δυτικών κοινωνιών, που ακόμα χειραγωγούνται από τα κοινωνικά στερεότυπα, τα πρωτόκολλα διαγωγής, τον ομογενοποιημένο συμπεριφορισμό, για τις σχέσεις άρπα κόλα, για το γάμο, τη μονογαμία, την υποβάθμιση του συναισθήματος, στις διαπροσωπικές σχέσεις, γνωστές θεματικές από τις προηγούμενες ταινίες τους, αλλά δοσμένες μακριά από τον ελληνικό χωροχρόνο κι αυτή η οικουμενική διάσταση, θα λέγαμε πως ήταν επιτυχημένη.

Διαμέσου του θέματος της σεξουαλικής ταυτότητας( βλέπε Ντέιβιντ), αγγίζουν ένα άλλο ενδιαφέρον πεδίο, ιδιαίτερα πρωτότυπο στο σύγχρονο σινεμά, αυτό των οπτικών πλανών και των ψευδαισθήσεων, κοινωνικά σύνολα που αγνοούν το γκρι και υιοθετούν στην καθημερινότητα τους, είτε το μαύρο, είτε το άσπρο.
Ο κουτσός άντρας( Τζει Σι Ρέιλι) γίνεται ένα με τις δικές του ενοχές, δεν αντιδρά, δεν ξεφεύγει από τον έξωθεν εκφοβισμό.

Η κάθε σκηνή της ταινίας, αποτελεί κι ένα νέο πεδίο σκέψης για το κοινό. Όσο ελκυστικό μπορεί να φαντάζει αυτό το γεγονός, άλλο τόσο φανερώνεται, ως η αχίλλειος πτέρνα της. Ο θεατής οφείλει να αποκωδικοποιεί διαρκώς εκφράσεις, ομιλίες, δράσεις, αλλά με τη πάροδο του χρόνου, οι συμβολισμοί αυτοί, φαίνεται να μην ενσωματώνονται και να μην αλληλεπιδρούν με μια στέρεη-έστω και σουρεαλιστική-αφήγηση, με αρχή, μέση και τέλος, κάνοντας το τελευταίο μισάωρο, αρκετά βασανιστικό, ακόμα και σε ένα δοκιμασμένο στα δύσκολα, κινηματογραφικό μάτι.
Είναι πιθανόν, όσοι αγάπησαν τον «Κυνόδοντα« και τις «Άλπεις«, να υποδεχτούν τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, αρκετά συγκρατημένα, εξαιτίας των επαναλαμβανόμενων θεματικών πεδίων της.

“Αστακός” από 22/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Αστακός appeared first on screeneye.gr.

Αισθηματική- δραματική- φαντασίας, 112’, Γαλλία 2014

Του Κριστόφ Γκανς

Με τους Λεά Σεϊντού, Βενσάν Κασέλ, Αντρέ Ντισολιέ, Εντουάρντο Νοριέγκα

Εύπορος χήρος έμπορος (Αντρέ Ντισολιέ) που βλέπει την περιουσία του να χάνεται σε μοιραίο ναυάγιο, αναγκάζεται να ζήσει στην απομονωμένη επαρχία με τα έξι παιδιά του. Επιστρέφοντας από ένα ταξίδι που προσδοκεί ότι θα αλλάξει τη μοίρα τους, ο έμπορος βρίσκεται τυχαία στον πύργο του Τέρατος, όπου κάνει το λάθος να κόψει ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο. Το Τέρας (Βενσάν Κασέλ) τον καταδικάζει σε θάνατο αλλά του δίνει διορία μια μέρα για να αποχαιρετήσει τα παιδιά του και ιδιαίτερα την μικρή θυγατέρα του Belle (Λεά Σεϊντού), για χάρη της οποίας έκοψε το λουλούδι. Η Πεντάμορφη θεωρεί τον εαυτό της υπεύθυνο για την καταδίκη του πατέρα της, το σκάει από τους δικούς της και φτάνει στον πύργο του Τέρατος. Εκείνο, γοητευμένο από την ομορφιά αλλά κυρίως την αυτοθυσία της, τής χαρίζει τη ζωή. Όμως την κρατάει φυλακισμένη στον πύργο του και προσπαθεί να την κάνει να τον ερωτευτεί.  

Από τον Κοκτό (1946) μέχρι την… Disney(1991) και τώρα στον οπτικό παροξυσμό του Κριστόφ Γκανς («Η αδελφότητα των Λύκων», «SilentHill») το διάσημο ερωτικό παραμύθι της Μαντάμ ντε Βιλνέβ (1695- 1755) που πρωτοεκδόθηκε το 1740 με τον τίτλο τίτλο «La Jeune Américaine et les Contes Marins», έχει περάσει διάφορες περιπέτειες στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη. Η σκηνοθετική ματιά του Γκανς είναι συζητήσιμη: πολλά εφέ, ελάχιστη ουσία για ένα ιλουστρασιόν παραμύθι με φανταχτερή εικόνα αλλά χωρίς καμιά έκπληξη (σκοτεινή ή ανατρεπτική) σε επίπεδο ιδεών. Επιπλέον η ελαφρώς εκμοντερνίζουσα ανάγνωση του κλασικού παραμυθιού (ατάκες τύπου «Χαλάρωσε» από την πεντάμορφη προς το τέρας προφανώς και στοχεύουν σε ένα πιο νεανικό κοινό αλλά δεν είναι απαραίτητο αυτό να είναι και ανεγκέφαλο) δεν προσφέρει τίποτε στην ιστορία: ούτε φρεσκάδα, ούτε χιούμορ και φυσικά ούτε… άποψη από πλευράς Γκανς.

Η βιντεοκλιπίστικη αισθητική επιλέγει να χαϊδέψει τον αμφιβληστροειδή του θεατή, παρά να δείξει διάθεση να αγγίξει τους νευρώνες που οδηγούν στις δεξαμενές σκέψης του. Τα ψηφιακά εφέ είναι ή του ύψους (εντυπωσιακή η σεκάνς του τέλους με το ξύπνημα των πέτρινων γιγάντων) ή του βάθους (αστεία αλλά με την αρνητική έννοια η μεταμόρφωση των κυνηγόσκυλων του πρίγκιπα σε… κουτάβια), ενώ η χημεία μεταξύ Σεϊντού και Κασέλ απλώς δεν υφίσταται. Στην πραγματικότητα πρόκειται για σχέση μεταξύ Σεϊντού και… λιονταριού, αφού ο μαγεμένος πρίγκιπας του Κασέλ στη μεγαλύτερη διάρκεια του φιλμ φορά την τρομακτική μάσκα του ανθρωπόμορφου λιονταριού. Τα σεξουαλικά σύμβολα που θα περίμενε να συναντήσει κάποιος από τέτοια καυτή συνεύρεση, ας τα αναζητήσει σε άλλες ταινίες των δύο γάλλων πρωταγωνιστών: εκτός κι αν αρκεστεί στο πλούσιο μπούστο της Σεϊντού, που αποκαλύπτεται μόνο όσο επιτρέπει ο βαθμός καταλληλότητας του φιλμ και το όριο σκανδαλισμού των μπόμπιρων που θα παρακολουθήσουν την ταινία με τους περισσότερο χαρούμενους μπαμπάδες τους…      

Εν κατακλείδι, όχι τόσο μια ρομαντική ιστορία αγάπης όσο ένα πανάκριβο (με βάση τα 33 εκατομμύρια ευρώ του μπάτζετ της παραγωγής) σχόλιο γύρω από την απληστία – τα δύο αδέλφια της Πεντάμορφης θα βάλουν στο μάτι το μυθικό θησαυρό του Τέρατος- τη μοχθηρία και τη βία. Μάλιστα η αναίτια βία που λαμβάνει και οικολογικές διαστάσεις, αντανακλάται στην αλαζονική και απερίσκεπτη συμπεριφορά του πρίγκιπα που λησμονεί την υπόσχεση προς την αγαπημένη του και σκοτώνει τη χρυσαφένια ελαφίνα του δάσους, προκαλώντας έτσι τη δική του τιμωρία σε αιώνια κατάρα πριν τον λυτρώσει ο αληθινός έρωτας.

“Η Πεντάμορφη και το Τέρας” από 20/4 σε διανομή Feelgood  

The post Η Πεντάμορφη και το Τέρας( la Belle et la Bete) appeared first on screeneye.gr.

«Με αυτή την ταινία θέλω να αφήσω την φαντασία μου ελεύθερη» είπε ο Κριστοφ Γκανς αναφορικά με την «Πεντάμορφη και το Τέρας» που σκηνοθέτησε. «Αν και θα ακολουθήσω τους κανόνες της κινηματογραφικής αφήγησης γι αυτό το διαχρονικό παραμύθι, δηλαδή θα ακολουθήσω τον ίδιο ρυθμό και τους χαρακτήρες με το πρωτότυπο έργο, θα εκπλήξω τους θεατές με τη δημιουργία ενός νέου οπτικού σύμπαντος που δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ και θα κατασκευάσω εικόνες ασύγκριτης ποιότητας. Κάθε μία από τις ταινίες που σκηνοθέτησα παρουσιάζει προκλήσεις και αυτή με συναρπάζει και με ικανοποιεί περισσότερο απ’όλες.»

Με πρωταγωνιστές την Λέα Σειντού και τον Βενσάν Κασέλ, η ταινία θα προβληθεί στη Γαλλία στις 12 Φεβρουαρίου 2014 ενώ ακόμα δεν έχουν δοθεί πληροφορίες για το πότε θα βγει στις αίθουσες στην Ελλάδα

Προς το παρόν δείτε το τρέιλερ.

The post “Η Πεντάμορφη και το Τέρας”. Η νέα εκδοχή με Βενσάν Κασέλ-Λέα Σειντού. Πληροφορίες και τρέιλερ appeared first on screeneye.gr.