Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Οι φυλετικές συγκρούσεις, ο πόλεμος του Βιετνάμ , η γαλλική εξέγερση , ο φοιτητικός ξεσηκωμός σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική, οι δολοφονίες Κένεντι-Μάλκολμ Χ- Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τροφοδότησαν τον εκστατικό στροβιλισμό της κρατικής βίας -από την πλευρά των καπιταλιστών- αλλά και τον διακαή πόθο για επαναστατικές μεταβολές των δυτικών κοινωνιών -από την πλευρά των ακτιβιστών-κομμουνιστών-.

Η δεκαετία του ‘60 τα είχε όλα. Είχε στην Αμερική και τους « Μαύρους Πάνθηρες«.
Συνήθως φόραγαν δερμάτινα μπουφάν, μπερέ και γυαλιά ηλίου . Το κίνημα γεννήθηκε το 1966 στην Καλιφόρνια, έχοντας ως προμετωπίδα του ένα σοσιαλιστικό-μαρξιστικό μανιφέστο, 10 σημείων.
Αποκήρυσσαν τη βία, εφόσον θα την αποκήρυσσε και η αμερικανική εξουσία.
O Πρόεδρος Τζόνσον ( του Δημοκρατικού Κόμματος), ακολουθούσε την πεπατημένη  αντικομουνιστική γραμμή και αποδέχθηκε τις συστάσεις του FBI, ούτως ώστε η οργάνωση να εξουδετερωθεί εν τη γενέσει της.

Ο αποκαλούμενος «Μαύρος Μεσσίας« ( Φρεντ Χάμπτον), έδρασε στο Σικάγο.

Είχε χαρίσματα-παρότι εικοσάχρονος- που θορύβησαν τις μυστικές υπηρεσίες.
Ήταν δεινός ρήτορας, με ριζοσπαστικό λόγο και με αυξανόμενο περίγυρο στελεχών.Ταυτόχρονα, πλήθη υποστηρικτών του συνέρρεαν στις συγκεντρώσεις του, προερχόμενα από τα γκέτο του Ιλινόις.

Οι μυστικές υπηρεσίες χρησιμοποίησαν πράκτορα -χαρακτηρίζεται ως «Ιούδας«- τον Γουίλιαμ Ο’ Νιλ , ο οποίος έφτασε να κατέχει κομβικό ρόλο στην οργάνωση και να ενημερώνει τις αρχές, για τις κινήσεις του Χάμπτον.Δεν ήταν «υπό κάλυψη αστυνομικός«», ήταν μικροαπατεώνας, ακολουθούσε τα βήματα του χρήματος, που του έταξε το FBI.

Ο σκηνοθέτης  Σάκα Κινγκ, αποποιείται ορθά να χαράξει τη βιογραφία του ενός, αντιθέτως σκιαγραφεί την πορεία και των δύο ηρώων .
Πρόσωπα που ξεκινούν από την ίδια αφετηρία ( το υποθέτουμε), όμως ο Χάμπτον αντιλαμβάνεται νωρίς, το ουσιαστικό διακύβευμα:
« χωρίς αγώνα, οι μαύροι θα παραμείνουν στην ίδια δεινή θέση…δεν θα καταπολεμήσουμε τον ρατσισμό με ρατσισμό, θα τον πολεμήσουμε με αλληλεγγύη. Δεν θα πολεμήσουμε τον καπιταλισμό με καπιταλισμό, αλλά θα τον πολεμήσουμε με τον σοσιαλισμό», αυτό ισχυρίζεται.
Ο Ο’ Νιλ από την άλλη, οδηγείται ενστικτωδώς στην παρανομία, όπως έπραττε η πλειοψηφία των μαύρων , σε μια χωρισμένη κοινωνία, που έδινε μονόπλευρα ευκαιρίες στους λευκούς.
Η συνύπαρξη του Ο’ Νιλ με τα μέλη των Μαύρων Πανθήρων, θα του ξυπνήσουν τη φυλετική συνείδηση, αλλά θα είναι αργά, θα έχει υλοποιήσει τον προδοτικό ρόλο που του ανάθεσαν οι μυστικές υπηρεσίες , εκβιάζοντας τον στεγνά.
Η τραγωδία είναι αναπόφευκτη, σε δύο διαφορετικά χρονικά σημεία. Η θυσία για τα ιδανικά, ακολουθεί  η αυτοχειρία της μετάνοιας.

Η συγκεκριμένη σκηνοθετική αποτύπωση- αν και δύσκολη τεχνικά- αποτυπώνεται με σαφήνεια και προσφέρει την έντονη πολιτική ματιά στο έργο, που μας παραπέμπει στην πρόσφατη ανθρωποκτονία του Τζορτζ Φλόιντ στην Μινεάπολις, μας παραπέμπει επίσης στις κάθε λογής διακρίσεις , στην αστυνομική βία και στο διχασμό της αμερικανικής κοινωνίας και στον 21ο αιώνα.

Η οπτική ακολουθεί την μαρξιστική κατεύθυνση, για το πως ορίζεται η ταξική συνείδηση, όπως επίσης και για το πως ορίζονται στον παραδοσιακό μαρξισμό οι ερωτικές σχέσεις, που στηρίζονται στα κοινά οράματα – του Χάμπτον και της Ντέπορα εν προκειμένω- έρωτας μαζί με την επιθυμία τους να εργαστούν για να μετασχηματιστεί η αμερικανική κοινωνία.
Οι σκηνές με το ζευγάρι να βρίσκεται σε πρώτο πλάνο, όπως επί παραδείγματι η εγκυμονούσα  Ντέπορα να περιμένει τον Φρεντ έξω από τη φυλακή, ανήκουν στις κορυφαίες στιγμές της ταινίας.
Ωστόσο, το εγχείρημα του Κινγκ υπονομεύεται από μια σειρά προβλημάτων, ξεκινώντας από τη δομή του σεναρίου, από το αφηγηματικό τέμπο και από την έλλειψη μιας κινηματογραφικής σχέσης του Χάμπτον και του Ο Νιλ. Οι μεταξύ τους σκηνές( των δύο πρωταγωνιστών), οι διάλογοι και η εξερεύνηση ενδότερων χαρακτηριστικών τους, δεν βρίσκονται στο προσκήνιο, ενώ σίγουρα εάν βρίσκονταν ίσως αποτελούσαν μια ουσιαστική ευκαιρία για να αποκαλυφθούν οι εσωτερικές τους συγκρούσεις και τα ακραία διλήμματα τους. Απουσίαζε ένα αναγκαίο ψυχογράφημα των χαρακτήρων τους.

Οι ερμηνείες είναι υψηλών προδιαγραφών, όχι μόνο των δύο πρωταγωνιστών, τον Ντάνιελ Καλούγια( Χάμπτον), του Λακίθ Στάνφιλντ(Ο Νιλ) , αλλά είναι υψηλών προδιαγραφών οι ερμηνείες  από το σύνολο του καστ, όπως επί πραδείγματι από  τον συναισθηματικά βραδυφλεγή ρόλο της Ντομινίκ Φίσμπακ ( σύζυγος Χάμπτον) και από την κυνική ερμηνεία του  Μάρτιν Σιν,σε ρόλο ορκισμένου εχθρού του κινήματος των Μαύρων Πανθήρων.

Η ταινία διεκδικεί το  το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και άλλα 4  Όσκαρ

The post Ο Ιούδας και ο Μαύρος Μεσσίας appeared first on screeneye.gr.

Ιστορικό βιογραφικό δράμα, 128′, Μ.Βρετανία/Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Selma

Γλώσσα: Αγγλικά

Της Άβα ΝτυΒερνέ

Με τους  Ντέιβιντ Ογιελόβο, Τομ Ουίλκινσον, Μάρτιν Σιν, Κούμπα Γκούντινγκ Τζούνιορ

Το 1965 στην πολιτεία της Αλαμπάμα παίζεται ένα θρίλερ. Ο δρ. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είναι αποφασισμένος να πατάξει μια για πάντα τη ρατσιστική βία εις βάρων των μαύρων. Ταυτόχρονα στοχεύει να αναγνωριστούν από την αμερικανική κυβέρνηση τα πολιτικά κι ανθρώπινα δικαιώματα των αφροαμερικανών, πραγματοποιώντας μια δυναμική καμπάνια για το δικαίωμα ψήφου. Ο πρόεδρος Τζόνσον πάντως δεν δείχνει διατεθειμένος να βοηθήσει έμπρακτα τον αγώνα του Κινγκ. Ο τελευταίος αν και πιέζεται έντονα από τους πιο σκληροπυρηνικούς αφροαμερικανούς (ανάμεσα στους οποίους ηγετικό ρόλο παίζει κι ο Μάλκομ Χ που μιλάει απαξιωτικά για τον Κινγκ αποκαλώντας τον «θρησκόληπτο Μπαρμπα-Θωμά»), αρνείται να υποστηρίξει την ένοπλη πάλη και κρατάει τους οπαδούς του μακριά από τη βία. Δεν μπορεί όμως και να τους προστατεύσει από αυτήν. Μια ειρηνική πορεία από την πόλη Σέλμα προς την πρωτεύουσα της πολιτείας Αλαμπάμα, το Μοντγκόμερι, θα βαφτεί στο αίμα από την πρωτοφανή αγριότητα της αστυνομίας κατά των ειρηνικών διαδηλωτών.

Η αφροαμερικανίδα Άβα ΝτιΒερνέ είναι μια ανερχόμενη και πολλά υποσχόμενη σκηνοθέτις. Με το ντεμπούτο της, το 2008 με το ντοκιμαντέρ «This in the life» που αφορά στην ιστορία του αμερικανικού χιπ χοπ, έστρεψε για πρώτη φορά το ενδιαφέρον των κριτικών πάνω της. Ακολούθησε μια σειρά τηλεοπτικών κυρίως δουλειών, για να ακολουθήσει το 2012 η δεύτερη μυθοπλασίας ταινία της με τίτλο «Middle of nowhere» (ένα οικογενειακό δράμα με πολιτικό προφίλ), χάρη στην οποία έγινε η πρώτη αφροαμερικανίδα σκηνοθέτιδα που κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ του Σάντανς.

Οι προσδοκίες για το «Selma» ήταν μεγάλες κι ως ένα βαθμό επιβεβαιώθηκαν (πρόκειται για μια ευσυνείδητη, συγκινητική, δίχως υπερβολές δουλειά), συνεχίζοντας ουσιαστικά στο δρόμο της αντιρατσιστικής κουβέντας που άνοιξε πέρυσι με το «12 χρόνια σκλάβος». Με δύο υποψηφιότητες για όσκαρ, αυτά της καλύτερης ταινίας και τραγουδιού για το βραβευμένο με Χρυσή Σφαίρα “Glory” των Common και John Legend, άλλος σκηνοθέτης μπορεί και να ήταν ικανοποιημένος. Όχι όμως και η ΝτιΒερνέ, που με την υποστήριξη πολλών σταρ του Χόλιγουντ (κυριότερη ένθερμη υποστηρικτής της η Όπρα Γουίνφρεϊ που είναι εκτός από πρωταγωνίστρια και συμπαραγωγός του φιλμ), αντέδρασε στην απόφαση των μελών της Ακαδημίας να μην είναι το φιλμ υποψήφιο στις κυριότερες «βαριές» κατηγορίες, αν και η δυσαρέσκεια της εκφράστηκε κυρίως με την απογοήτευση της που απουσίαζε ο πρωταγωνιστής Ντέιβιντ Ογιέλοου από τη λίστα των κορυφαίων αντρικών ερμηνειών. Το γεγονός αυτό ερμηνεύτηκε ως μποϊκοτάζ του φιλμ από τα Όσκαρ, ξεσηκώνοντας σάλο στο Διαδίκτυο («Oscars so white» ο τίτλος στην κουβέντα που άναψε στο Twitter) κατά του υπερήλικου, λευκού πλειοψηφικού σώματος των εκλεκτόρων της Ακαδημίας. Αυτές οι ενστάσεις με μια λέξη είναι υπερβολικές.

Παρά τη σωστή διαπίστωση πως όντως οι περισσότεροι εκλέκτορες των Όσκαρ είναι ηλικιωμένοι και λευκοί (μόλις το 8% των μελών της Ακαδημίας είναι μαύροι), το «Selma» σκηνοθετικά δεν έχει να παρουσιάσει κάποια άξιου λόγου πρωτοτυπία ή διαφοροποίηση από φιλμ αυτού του είδους. Μάλιστα διαπράττει το λάθος να ακολουθήσει την πεπατημένη των δραματικών βιογραφιών, με την ακαδημαϊκή ανάγνωση της αληθινής ιστορίας και την υπογράμμιση όλων των ευδιάκριτων (κι ενίοτε μονοδιάστατων) συμβόλων για να φορτιστεί συναισθηματικά η ούτως ή άλλως έντονη ιστορία. Όλο το κέντρο βάρους λοιπόν πέφτει στην προσωπικότητα του Κινγκ και την καταγραφή των γεγονότων που οδήγησαν στην ιστορικής σημασίας κατάργηση του νόμου που έθετε προϋποθέσεις ή περιορισμούς στο δικαίωμα ψήφου των μαύρων. Μέχρι τότε είχαν το δικαίωμα μόνο όσοι αφροαμερικανοί είχαν την οικονομική ικανότητα και την «συστατική επιστολή» κάποιοι λευκού συμπολίτη τους. Η ειρηνική πορεία από τη Σέλμα στο Μοντγκόμερι ήταν εκείνη που το άλλαξε αυτό, με το ανάλογο τίμημα φυσικά.

Η προσωπικότητα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ παρουσιάζεται όπως την φαντάζεται κανείς. Ένας γνήσια ανθρωπιστής, χαρισματικός ρήτορας, θεμελιωδώς καλός που κηρύσσει το νόημα της αγάπης χωρίς να υποκύπτει σε προκλήσεις ή πειρασμούς (με εξαίρεση την αδυναμία του στο ωραίο φύλο αν και παντρεμένος) και βαθιά οραματιστής για τις ριζικές αλλαγές που θα ζούσαν οι επόμενες γενιές. Και, το κυριότερο, ένας αποτελεσματικός διαπραγματευτής όπως μαρτυρούν οι συναντήσεις του με τον πρόεδρο Τζόνσον. Ο Ντέιβιντ Ογιέλοου είναι πειστικός, αποπνέει την ήρεμη δύναμη του περίφημου χαρακτήρα του και επιτρέπει να φανεί στο θεατή η ανθρώπινη πλευρά ενός κατά τ’ άλλα μεσσιανικού ήρωα. Το παρακάνει κάπως η ΝτιΒερνέ στις χριστιανικές διδαχές (παντελώς άστοχος ο διάλογος στη φυλακή μεταξύ Κινγκ και συναγωνιστή του με απομνημόνευση εδαφίων από το Κατά Ματθαίων Ευαγγέλιο όπως και το άνευ ουσιαστικού λόγου φινάλε) και τους νεκρούς χρόνους που δεν εξυπηρετούν τίποτα στην ξεδίπλωση της δράσης. Εκεί που βγαίνει νικήτρια είναι στις άριστα αποτυπωμένες σκηνές πλήθους και τον παραλληλισμό τους με τα αυθεντικά τηλεοπτικά ντοκουμέντα και φυσικά στη χαμηλότονη απόδοση της ιστορίας της, την οποία εύστοχα διανθίζει με τον επιτακτικό ουμανισμό και την ξεχωριστή αύρα που συνοδεύει ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός εν τη γεννέσει του.

Selma από 5/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Selma appeared first on screeneye.gr.

Αστυνομική / Κοινωνική, 115΄, Ηνωμένο Βασίλειο / Βραζιλία 2014, Γλώσσα: Αγγλικά / Βραζιλιάνικα

Πρωτότυπος τίτλος: Trash

Του Στίβεν Ντάλντρι

Με τους Ρούνι Μάρα, Μάρτιν Σιν, Βάγκνερ Μούρα, Σέλτον Μέλο

Ας δούμε ένα μικρό ψήγμα της πραγματικότητας στη Βραζιλία: η κατασκευαστική εταιρεία Odebrecht, δημιούργημα του Νορμπέρτο Όντεμπρεχτ, ανέλαβε να κατασκευάσει τέσσερα από τα γήπεδα του πρόσφατου Μουντιάλ της Βραζιλίας, μετείχε σε κοινοπραξίες που κατασκεύασαν άλλα δύο γήπεδα και είχε εξασφαλίσει έργα ύψους τριάντα δισεκατομμυρίων δολαρίων από το πρόγραμμα επενδύσεων της κυβέρνησης Ρούσεφ. Η Odebrecht και τέσσερις από τις θυγατρικές της βρίσκονται μέσα στη λίστα των δέκα εταιρειών που συνεισέφεραν τα περισσότερα χρήματα στο κόμμα της Ντίλμα Ρούσεφ, η οποία στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές επικράτησε με ποσοστό 51,60%. Οικονομικές ελίτ, λοιπόν, και πολιτικό προσωπικό σε αποπνικτικό εναγκαλισμό, ακόμη και στη χώρα που κατά πολλούς εγχώριους opinion makers θα μπορούσε να αποτελέσει το πρότυπο της αριστερής διακυβέρνησης στην Ελλάδα.

Σε αυτό το σκηνικό όσμωσης της οικονομικής και της πολιτικής εξουσίας, ο Στίβεν Ντάλντρι («Billy Elliot: Γεννημένος Χορευτής», «Ώρες») μεταφέρει την ομότιτλη νουβέλα του Άντι Μάλιγκαν, εστιάζοντας στις περιπέτειες τριών εφήβων, του Ραφαέλ (Ρίκσον Τέβεζ), του Γκάρντο (Εντουάρντο Λούις) και του Αρουραίου (Γκάμπριελ Γουάινσταϊν), που ζώντας στις φαβέλες, εξοικονομούν τα υλικά μέσα επιβίωσης αναζητώντας «θησαυρούς» στις χωματερές του Ρίο. Η ρουτίνα, με άλλα λόγια, των καταραμένων Καριόκας. Ρουτίνα μέχρι τη στιγμή που ανάμεσα στους τόνους σκουπιδιών ξεδιαλέγουν ένα δερμάτινο τσαντάκι που περιέχει ένα πορτοφόλι με ένα σημαντικό χρηματικό ποσό, μια ταυτότητα, κάποιες φωτογραφίες, ένα χάρτη και ένα κλειδί. Όταν ανοίγουν τη θυρίδα που αντιστοιχεί στο κλειδί, θα ανακαλύψουν ένα θανάσιμο μυστικό. Και από εκείνη τη στιγμή θα μπουν στο στόχαστρο της αστυνομίας αλλά και του υποκόσμου, στην πραγματικότητα στο στόχαστρο του υπόκοσμου της αστυνομίας. Επιλέγοντας το τυπικό φορμά μιας ιστορίας αστυνομικού μυστηρίου που στόχο έχει την κοινωνική καταγγελία, ο Ντάλντρι αποτυπώνει στην οθόνη μερικές αξιομνημόνευτες σεκάνς, όπως εκείνη της θεαματικής νυχτερινής καταδίωξης των τριών πιτσιρικάδων στις φαβέλες –φέροντας στο νου τη βιρτουοζιτέ του Λικ Μπεσόν στο «Λεόν»– ή την αντίστοιχη της τελικής μονομαχίας των μικρών στο νεκροταφείο, όπου, με υπερβολικές –είναι αλήθεια– «ευκολίες» στη δράση, ο Βρετανός σκηνοθέτης προετοιμάζει την έξοδο προς την τελική δικαίωση.

Ενώ η τελική μονομαχία σε νεκροταφείο στο «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος» διευκόλυνε τον Σέρτζιο Λεόνε να προβοκάρει την ανθρώπινη καλοσύνη και να αναδείξει τον κυρίαρχο κυνισμό, εδώ ο Ντάλντρι πριμοδοτεί τις αγαθές προθέσεις και συντρίβει, κατά περίσταση τουλάχιστον, το «κακό». Η άσκοπη έως παράλογη εμφάνιση της μικρής κόρης ενός από τα καίρια πρόσωπα του δράματος ανάμεσα στους τάφους ενισχύει ένα αδιόρατο θεολογικό πλαίσιο, όπως άλλωστε και ο ρόλος του Μάρτιν Σιν ως ιεραπόστολου. Ωστόσο, επειδή και ο ίδιος αντιλαμβάνεται πως η ουτοπία δεν μπορεί εύκολα να μεταφερθεί σε κινηματογραφική πραγματικότητα δίχως αυτή να γίνει αντικείμενο χλεύης και λοιδορίας, η λύση που επιλέγεται δεν αντιστοιχεί στην ανατροπή των κοινωνικών δεδομένων, αλλά σε φυγή των μικρών ηρώων σε ένα παράλληλο αρχαϊκό μικρόκοσμο.

Συμπερασματικά, ο Στίβεν Ντάλντρι κάνει πολύ καλά αυτό που γνωρίζει να κάνει καλά: αντλεί έμπνευση και δημιουργική διάθεση από την εφηβική ενέργεια (οι τρεις μικροί πρωταγωνιστές είναι οι κυρίαρχοι του υποκριτικού παιχνιδιού) και αποφεύγει να καταφύγει σε ένα ενοχλητικό όσο και ανούσιο διδακτισμό. Ο διευθυντής φωτογραφίας Αντριάνο Γκόλντμαν αποτυπώνει το ζόφο του σύγχρονου Ρίο δίχως η ταινία να καταλήγει μια απλή συρραφή καλοστημένων πλάνων, ενώ το μοντάζ του Έλιοτ Γκράχαμ είναι με μία λέξη εξαιρετικό: στα πρώτα δέκα λεπτά της ταινίας, σε μια επίδειξη σφιχτοδεμένου και λελογισμένου μοντάζ, έχουμε ήδη γνωρίσει όλα όσα χρειαζόμαστε για τους βασικούς πρωταγωνιστές του μύθου.

        «Σκουπίδια» από 30/10 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP 

The post Σκουπίδια appeared first on screeneye.gr.

1.Ida

 Δράμα, 80′ Πολωνία 2013

του Πάβελ Παβλικόφσκι

Με τους Αγκάτα Κούλεζα, Αγκάτα Τσεμπουκόφσκα, Τζοάνα Κούλιγκ

ΠΛΟΚΗ

Στη μεταπολεμική Πολωνία της δεκαετίας του 60, μία 18χρόνη δόκιμη μοναχή ετοιμάζεται να πάρει τον όρκο του τάγματός της στο μοναστήρι που μεγάλωσε ως ορφανή. Η νεαρή Άννα μαθαίνει πως έχει μία συγγενή εν ζωή, την αδερφή της μητέρας της, ονόματι Βάντα, και την οποία θα ήθελε να γνωρίσει πριν αφιερώσει τη ζωή της στο Θεό. Η Βάντα δεν διστάζει από την πρώτη στιγμή να αποκαλύψει στην ανιψιά της την αλήθεια: η Άννα είναι Εβραία και το αληθινό της όνομα είναι Ίντα(Ida). Οι δύο γυναίκες αποφασίζουν να ταξιδέψουν στο πατρικό σπίτι της Άννας και να μάθουν για την τύχη των γονιών της στη διάρκεια του πολέμου.

3. God’s Pocket

Δράμα,Έγκλημα 88′, Ή.Π.Α 2014

Του Τζον Σλάτερι

Με τους Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, Τζον Τορτούρο, Ρίτσαρντ Τζένκινς, Κριστίνα Χέντρικς

ΠΛΟΚΗ

Ο Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν υποδύεται τον Μίκι Σκαρπάτο, πατριό ενός αγοριού που σκοτώνεται σε ατύχημα σε εργοτάξιο. Ο Μίκι αποκαρδιώνεται όταν συνειδητοποιεί πως κανείς από την συνοικία δεν λυπάται για το θάνατο του αγοριού. Κι ενώ προσπαθεί να θάψει τα άσχημα νέα μαζί με το σώμα του αγοριού, η μητέρα του αγοριού, η Τζίνι απαιτεί να μάθει την αλήθεια.
Ο Μίκι προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα εμπόδια που βρίσκονται μπροστά του, ένα σώμα που δεν μπορεί να θάψει, μια γυναίκα που δεν μπορεί να ικανοποιήσει και ένα χρέος που δεν μπορεί να πληρώσει.

3.Ο Αγαπημένος μου Άγιος

Τραγικωμωδία, 102′, Ή.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: St Vincent

Του Τεοντόρ Μέλφι

Με τους Μπιλ Μάρει, Μελίσα Μακάρθι, Ναόμι Γουάτς, Κρις.Ο Ντάουντ, Τερενς Χάουαρντ

ΠΛΟΚΗ

Στο έργο ένας ιδιόρρυθμος βετεράνος πολέμου γίνεται μέντορας ενός 12χρονου παιδιού του Όλιβερ που έχουν χωρίσει οι γονείς του. Η εμμονή του γερό Βίνσεντ με τον τζόγο, το αλκοόλ και τα περίεργα πλάσματα της νύχτας τον οδήγησαν θριαμβευτικά στον πάτο της ζωής και για να καταφέρει πλέον να συνεχίσει να επιβιώνει στην αποτυχημένη και αξιολύπητη καθημερινότητά του, θα αναλάβει να φροντίζει, επί πληρωμή, το 12άχρονο μελαγχολικό αγόρι της διπλανής πόρτας.

Επίσης κυκλοφορεί η Αμερικάνικη ταινία “Η Κακή Μέρα Από το Πρωί Φαίνεται”

The post Πρεμιέρες… από 30 Οκτωβρίου appeared first on screeneye.gr.