Πρόκειται για μία ερωτική ιστορία τοποθετημένη το 1950. Τα γυρίσματα εκτός από την Πολωνία θα πραγματοποιηθούν σε Βερολίνο και Σερβία. Την παραγωγή έχει αναλάβει η MK2, γνωστή για τις arthouse επιλογές της.

The post Ο Πάβελ Παβλικόφσκι επιστρέφει με νέα ταινία appeared first on screeneye.gr.

 Δράμα, 80′ Πολωνία 2013

του Πάβελ Παβλικόφσκι

Με τους Αγκάτα Κούλεζα, Αγκάτα Τσεμπουκόφσκα, Τζοάνα Κούλιγκ

 Έχοντας στις αποσκευές της τρεις  σημαντικές διακρίσεις , το βραβείο Fipresci στο φεστιβάλ του Τορόντο του 2013, το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Λονδίνου της ίδιας χρονιάς και μια υποψηφιότητα για τα  βραβεία lux , κάνει  πρεμιέρα και στη χώρα μας   η τελευταία ταινία του διακεκριμένου Πολωνού σκηνοθέτη Πάβελ Παβλικόφσκι

 Στη μεταπολεμική Πολωνία της δεκαετίας του 60, μία 18χρόνη δόκιμη μοναχή ετοιμάζεται να πάρει τον όρκο του τάγματός της στο μοναστήρι που μεγάλωσε ως ορφανή. Η νεαρή  Άννα μαθαίνει πως έχει μία συγγενή εν ζωή, την αδερφή της μητέρας της, ονόματι Βάντα, και την οποία θα ήθελε να γνωρίσει πριν αφιερώσει τη ζωή της στο Θεό. Η Βάντα δεν διστάζει από την πρώτη στιγμή να αποκαλύψει στην ανιψιά της την αλήθεια: η  Άννα είναι Εβραία και το αληθινό της όνομα είναι Ίντα(Ida). Οι δύο γυναίκες αποφασίζουν να ταξιδέψουν στο πατρικό σπίτι της Άννας και να μάθουν για την τύχη των γονιών της στη διάρκεια του πολέμου.

Στο ταξίδι αυτό οι δύο γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με τους δαίμονές τους. Η Βάντα, πρώην εισαγγελέας και θιασώτης του κομμουνιστικού καθεστώτος, συναισθηματική και εξωστρεφής, πρέπει για πρώτη φορά να αναμετρηθεί με τις πληγές του παρελθόντος. Η εύθραυστη  Άννα, υπό το φως της νέας της ταυτότητας αλλά και της πληθωρικής προσωπικότητας της Βάντα , αλλάζει ρότα και επιλογές.

Υπό το βάρος της δυνατής ανθρώπινης ιστορίας των δύο γυναικών να ρίχνει τη σκιά της σε κάθε σκηνή του έργου, η Ida” του 2013 αποτελεί έργο άξιο προσοχής και αντιπροσωπεύει απόλυτα τη μεγάλη κινηματογραφική σχολή του Πολωνικού σινεμά, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ο 56χρονος Παβλικόφσκι έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του μακριά από τον τόπο καταγωγής του. Θέλοντας να αποτυπώσει πλήρως την μεταπολεμική ατμόσφαιρα, γυρίζει το φιλμ σε άσπρο και μαύρο φόντο, και χρησιμοποιεί τη ξεπερασμένη αναλογία οθόνης 1.37:1 academy, με τέτοιο τρόπο που να αισθάνεται κανείς ότι βλέπει έργο σύγχρονο. Την ίδια στιγμή ο  Παβλικόφσκι  θα στήσει μια επιβλητική ατμόσφαιρα άρτια αισθητικά εικόνων και εξαιρετικών κατά διαστήματα κοντινών πλάνων, στα πρότυπα του μεγάλου δασκάλου Αντρέι Βάιντα, προσδίδοντας στο φιλμ  ποιητική μελαγχολία και αποτυπώνοντας ταυτόχρονα το μεταβαλλόμενο ψυχισμό των δύο ηρωίδων του.

Στη διάρκεια του ταξιδιού στην έρημη παγωμένη πολωνική εξοχή, καθώς ανασύρονται τα μυστικά του παρελθόντος, η σχέση των δύο γυναικών αλλάζει διαρκώς μορφή, αντιμετωπίζοντας η κάθε μία ξεχωριστά τη δική της αλήθεια. 

Ο σκηνοθέτης αποφεύγει τον εύκολο δρόμο  της  απλής αστυνομικής αφήγησης, και  πετυχαίνει να δημιουργήσει  ένα ψυχολογικό υπόβαθρο εσωτερικών εντάσεων, που φανερώνουν τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις των δύο χαρακτήρων. Η  ιδεαλίστρια μοναχή, αφελής ως προς τον πραγματικό κόσμο γύρω της, παρατηρεί ανέκφραστη την αυτοκαταστροφική θεία της, ενώ παλεύει με τη νέα της ταυτότητά και τους πειρασμούς της πραγματικής ζωής. Στο αισθαντικό σύμπαν που στήνει ο Παβλικόφσκι, μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί η επιλογή της σχεδόν απόκοσμα όμορφης, με τα τεράστια αινιγματικά μάτια, πρωτοεμφανιζόμενης ηθοποιού Agata Trzebuchowska. Στον αντίποδα, η κυνική αλλά ανθρώπινη μέσα στις αδυναμίες της Βάντα (Agata Kulesza), αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις πληγές του παρελθόντος, ενώ προσπαθεί να αφυπνίσει την ανιψιά της από τη μοναχική ζωή.

“Ida” από 30/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

Αφιέρωμα του Screeneye στον σκηνοθέτη του ” Ida” Πάβελ Παβλικόφσκι

The post Ida appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Οι Βρετανοί τον θεωρούν δικό τους  τέκνο και πώς να μην είναι, όταν ο Πάβελ Παβλικόφσκι –παιδί ακόμα- είχε μετακομίσει  οικογενειακώς τη δεκαετία του ’70 στο Ηνωμένο Βασίλειο ,προερχόμενος από τη Βαρσοβία. Η γιαγιά του ήταν ένα από τα χιλιάδες θύματα των Ναζί, αλλά ο Πάβελ το έμαθε την περίοδο της ενηλικίωσης του. Επισκέφτηκε  το Άουσβιτς οικειοθελώς, μόνο μία φορά. Ο πατέρας του ήταν γιατρός, η μητέρα του υπήρξε χορεύτρια του εθνικού Πολωνικού μπαλέτου κι ο ίδιος φοίτησε στη φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστήμιου της Οξφόρδης. Αργότερα, ξεκίνησε να εργάζεται ως ερασιτέχνης κινηματογραφιστής στο μεγάλο λονδρέζικο στούντιο του BBC, πλάι στους Στίβεν Φρίαρς -Κένεθ Μπράνα,  για να σκηνοθετήσει στα τέλη του ’80 και στις αρχές του ’90, μερικά  θαυμάσια ντοκιμαντέρ.

« Αγνοούσα βασικές αρχές του είδους, δεν είχα επίγνωση των διαχωριστικών γραμμών που οφείλει να βάζει ένας σκηνοθέτης μπροστά σε μια προσωπική ή κοινωνική κατάσταση», παραδέχθηκε πρόσφατα σε ένα  masterclass  ο 57 χρόνος αυτοδίδακτος δημιουργός. Η ώθηση,  δόθηκε από τις συμβουλές βετεράνων κινηματογραφιστών που τον συμβούλεψαν να αφήσει τη φαντασία του να καθοδηγήσει την κάμερα…και τους άκουσε,  φτάνοντας σήμερα με το έργο « Ida», να διεκδικεί το ευρωπαϊκό βραβείο Lux και να ελπίζει σε μια υποψηφιότητα στα Όσκαρ.

Η μετά-κομμουνιστική Ρωσία, βρέθηκε πολλάκις στο επίκεντρο του τηλεοπτικού του ενδιαφέροντος –εξαιτίας προφανώς της καταγωγής της συντρόφου του- όπως για παράδειγμα  ο  ύμνος στον αποθανόντα από καρκίνο συγγραφέα Μπένι Γεροφέγιεφ (Από τη Μόσχα στο Πιετούσκι), με μια ταυτόχρονη ποιητική, λυρική αλλά και σαρκαστική διάθεση για το πόσο γραφική είναι η ζωή στην σύγχρονη Μόσχα, των αλκοολικών προσώπων και της χαμένης τους ταυτότητας. Η συγκεκριμένη ταινία, βραβεύτηκε και  με Έμμυ.

  Ενώ επιθυμούσε διακαώς να εξερευνήσει άγνωστες πτυχές του ταξιδιού που έκανε ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι το 1862 στη Δυτική Ευρώπη, έπεσε πάνω σε  δισέγγονο του γνωστού συγγραφέα, τον Ντιμίτρι – μηχανοδηγό του τραμ της Αγίας Πετρούπολης-και τον έπεισε να ακολουθήσει την ίδια διαδρομή, δίνοντας σε κάθε χώρα, διαλέξεις για το διάσημο προπαππού του. Ο Ντιμίτρι είπε το ναι, αλλά ζήτησε από τον σκηνοθέτη χιλιάδες αγγλικές λίρες, έτσι ώστε, με αυτά τα χρήματα, να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα. Το όνειρο, δεν ήταν άλλο, από το να αγοράσει μια Μερσεντές. Στο άκουσμα αυτό, ο Παβλικόφσκι ξαφνιάστηκε, συμφώνησε κι ακολουθώντας τον νεαρό,   δημιούργησε το φιλμ, τα  « Βήματα του Ντοστογιέφσκι», ένα έργο που συνδυάζει πραγματικά γεγονότα αλλά και μυθοπλαστικά, δείχνοντας το μεγαλείο του Φιοντόρ και παράλληλα το κατάντημα του συγγενή του, δείχνοντας τη σκοτεινή πλευρά της   Ρωσίας του 1990.

Τα γνωστότερα ντοκιμαντέρ του, είναι η προσωπογραφία του Ρώσου εθνικιστή Ζιρινόφσκι ( Tripping with Zhirinovsky) το 1995 και τα « Σερβικά Έπη», 3 χρόνια πιο πριν. Το 45λέπτο έργο, « Σερβικά Έπη»,  λειτουργεί κι ως μάθημα ιστορίας.  Κατακεραυνώνει με πρωτοτυπία και ειρωνεία τις εθνικιστικές εξάρσεις, γυρισμένο τις μέρες κορύφωσης του γιουγκοσλαβικού εμφυλίου, με κεντρική εικόνα, την πολιορκία του Σαράγεβο.

Το κινηματογραφικό στιλ του Παβλικόφσκι και η χρήση της κάμερας -στα συγκεκριμένα ντοκιμαντέρ αλλά και σε μερικές από τις μετέπειτα μεγάλου μήκους του ταινίες-  κινούνται πιο κοντά στο σινεμά των Γάλλων Ρομπέρ Μπρεσόν και Φρανσουά Τρυφώ,  παρά στην οπτική ποίηση του εθνικού σινεμά, απ’ όπου ο ίδιος κατάγεται. Πρόσφατα, ο Παβλικόφσκι αποκάλυψε, ότι τα έργα του -άγνωστου- Πολωνού ντοκιμαντερίστα Μπογκταν Ντιόρσκι λειτούργησαν ως έμπνευση, στα πρώτα του βήματα. Οι θεματικές του-ακόμα και στις ταινίες που αφορούν άλλες χώρες- είναι σαφώς επηρεασμένες από το πολιτικό background της Πολωνίας. Βέβαια, αποφεύγει τα λάθη των κινηματογραφιστών της Σχολής του Λότζ και δίνει έμφαση στα ανθρώπινα δράματα( κυρίως των γυναικείων χαρακτήρων), ως αποτέλεσμα  του κοινωνικού γίγνεσθαι, δεχόμενος,την αυτοκριτική άποψη του αγαπημένου του  Αντρέι Βάιντα, που είπε κάποτε, πως η αποτυχία του Πολωνικού σινεμά να δημιουργήσει μια σχολή που θα έμενε για χρόνια στην ιστορία,  οφείλεται στην δημιουργία μόνο ηρώων του πολέμου.

Στο « Τελευταίο Καταφύγιο» του 2000, ο Παβλικόφσκι στο πρόσωπο της Τάνια-μιας ανύπαντρης μητέρας από τη Ρωσία, η οποία ταξιδεύει στο Λονδίνο για να συναντήσει τον αρραβωνιαστικό της – ενσωματώνει και αυτοβιογραφικές αναφορές, όταν η οικογένεια του ζήτησε πολιτικό άσυλο στην Μ. Βρετανία. Το φιλμ συνδυάζει όλα τα άνωθεν στοιχεία που έχουμε αναφέρει, με την πολιτική απαισιοδοξία του ρεαλιστικού σινεμά του Κεν Λόουτς, για την περιθωριοποίηση της εργατικής τάξης και την έλλειψη αλληλεγγύης των νεοφιλελεύθερων κοινωνιών.

Ο Παβλικόφσκι 13 χρόνια μετά, πλάθει ένα ακόμα -εν μέρει- αυτοβιογραφικό δράμα, στη μητρική του γλώσσα, το « Ida», για την οδύσσεια μιας δόκιμης μοναχής, χρονικά κοντά στο 1960, στο δρόμο για να ανακαλύψει τα ίχνη των Εβραίων γονέων της, θύματα και αυτοί όπως και η γιαγιά του Πάβελ, της χιτλερικής θηριωδίας.

Η συνάντηση με τη θεία της, θα φανερώσει όχι μόνο την αλήθεια και τις μεταξύ τους διαφορές αλλά κι έναν άγνωστο για αυτήν κόσμο, μελαγχολικό, εθνικά καταρρακωμένο, ουσιαστικά κατεστραμμένο από το φασισμό. Μια ταινία που υμνεί τον ανθρωπισμό, με μια  άψογη εικαστική απεικόνιση, σε μαυρόασπρο φόντο, μακράν η σημαντικότερη στιγμή της κινηματογραφικής διαδρομής του Πάβελ Παβλικόφσκι.

 « Η ρωσικής καταγωγής σύζυγος του Πάβελ Παβλικόφσκι -με την οποία απέκτησε 2 παιδιά-απεβίωσε το 2006. Από τότε ο ίδιος ζει στο Παρίσι. Το επόμενο έργο του- μετά το τραγικό συμβάν- ήταν το θρίλερ μυστηρίου « Η Γυναίκα του Πέμπτου», το 2011, με τον Ίθαν Χόκ και την Κριστίν Σκοτ Τόμας. Γύρισε 5 ταινίες μεγάλου μήκους, μεταξύ αυτών το « Καλοκαίρι του Έρωτά μου», κερδίζοντας και βραβείο BAFTA».

To ” Ida” από 30/10 στους κινηματογράφους

The post Πάβελ Παβλικόφσκι appeared first on screeneye.gr.

1.Ida

 Δράμα, 80′ Πολωνία 2013

του Πάβελ Παβλικόφσκι

Με τους Αγκάτα Κούλεζα, Αγκάτα Τσεμπουκόφσκα, Τζοάνα Κούλιγκ

ΠΛΟΚΗ

Στη μεταπολεμική Πολωνία της δεκαετίας του 60, μία 18χρόνη δόκιμη μοναχή ετοιμάζεται να πάρει τον όρκο του τάγματός της στο μοναστήρι που μεγάλωσε ως ορφανή. Η νεαρή Άννα μαθαίνει πως έχει μία συγγενή εν ζωή, την αδερφή της μητέρας της, ονόματι Βάντα, και την οποία θα ήθελε να γνωρίσει πριν αφιερώσει τη ζωή της στο Θεό. Η Βάντα δεν διστάζει από την πρώτη στιγμή να αποκαλύψει στην ανιψιά της την αλήθεια: η Άννα είναι Εβραία και το αληθινό της όνομα είναι Ίντα(Ida). Οι δύο γυναίκες αποφασίζουν να ταξιδέψουν στο πατρικό σπίτι της Άννας και να μάθουν για την τύχη των γονιών της στη διάρκεια του πολέμου.

3. God’s Pocket

Δράμα,Έγκλημα 88′, Ή.Π.Α 2014

Του Τζον Σλάτερι

Με τους Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, Τζον Τορτούρο, Ρίτσαρντ Τζένκινς, Κριστίνα Χέντρικς

ΠΛΟΚΗ

Ο Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν υποδύεται τον Μίκι Σκαρπάτο, πατριό ενός αγοριού που σκοτώνεται σε ατύχημα σε εργοτάξιο. Ο Μίκι αποκαρδιώνεται όταν συνειδητοποιεί πως κανείς από την συνοικία δεν λυπάται για το θάνατο του αγοριού. Κι ενώ προσπαθεί να θάψει τα άσχημα νέα μαζί με το σώμα του αγοριού, η μητέρα του αγοριού, η Τζίνι απαιτεί να μάθει την αλήθεια.
Ο Μίκι προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα εμπόδια που βρίσκονται μπροστά του, ένα σώμα που δεν μπορεί να θάψει, μια γυναίκα που δεν μπορεί να ικανοποιήσει και ένα χρέος που δεν μπορεί να πληρώσει.

3.Ο Αγαπημένος μου Άγιος

Τραγικωμωδία, 102′, Ή.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: St Vincent

Του Τεοντόρ Μέλφι

Με τους Μπιλ Μάρει, Μελίσα Μακάρθι, Ναόμι Γουάτς, Κρις.Ο Ντάουντ, Τερενς Χάουαρντ

ΠΛΟΚΗ

Στο έργο ένας ιδιόρρυθμος βετεράνος πολέμου γίνεται μέντορας ενός 12χρονου παιδιού του Όλιβερ που έχουν χωρίσει οι γονείς του. Η εμμονή του γερό Βίνσεντ με τον τζόγο, το αλκοόλ και τα περίεργα πλάσματα της νύχτας τον οδήγησαν θριαμβευτικά στον πάτο της ζωής και για να καταφέρει πλέον να συνεχίσει να επιβιώνει στην αποτυχημένη και αξιολύπητη καθημερινότητά του, θα αναλάβει να φροντίζει, επί πληρωμή, το 12άχρονο μελαγχολικό αγόρι της διπλανής πόρτας.

Επίσης κυκλοφορεί η Αμερικάνικη ταινία “Η Κακή Μέρα Από το Πρωί Φαίνεται”

The post Πρεμιέρες… από 30 Οκτωβρίου appeared first on screeneye.gr.

 Δράμα, 80′ Πολωνία 2013

του Πάβελ Παβλικόφσκι

Γράφει η Δέσποινα -Ηλέκτρα Βούλγαρη

 Έχοντας στις αποσκευές της δύο σημαντικές διακρίσεις , το βραβείο της Fipresci στο φεστιβάλ του Τορόντο και το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Λονδίνου, την πρεμιέρα της στη χώρα μας έκανε η τελευταία ταινία του διακεκριμένου Πολωνού σκηνοθέτη Πάβελ Παβλικόφσκι « Ίντα» στο 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

 Στη μεταπολεμική Πολωνία της δεκαετίας του 60, μία 18χρονη δόκιμη μοναχή ετοιμάζεται να πάρει τον όρκο του τάγματός της στο μοναστήρι που μεγάλωσε ως ορφανή. Η νεαρή  Άννα μαθαίνει πως έχει μία συγγενή εν ζωή, την αδερφή της μητέρας της, ονόματι Βάντα, και την οποία θα ήθελε να γνωρίσει πριν αφιερώσει τη ζωή της στο Θεό. Η Βάντα δεν διστάζει από την πρώτη στιγμή να αποκαλύψει στην ανιψιά της την αλήθεια: η  Άννα είναι Εβραία και το αληθινό της όνομα είναι Ίντα. Οι δύο γυναίκες αποφασίζουν να ταξιδέψουν στο πατρικό σπίτι της Άννας και να μάθουν για την τύχη των γονιών της στη διάρκεια του πολέμου.

Στο ταξίδι αυτό οι δύο γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με τους δαίμονές τους. Η Βάντα, πρώην εισαγγελέας και θιασώτης του κομμουνιστικού καθεστώτος, συναισθηματική και εξωστρεφής, πρέπει για πρώτη φορά να αναμετρηθεί με τις πληγές του παρελθόντος. Η εύθραυστη  Άννα, υπό το φως της νέας της ταυτότητας αλλά και της πληθωρικής προσωπικότητας της Βάντα , αλλάζει ρότα και επιλογές.

Υπό το βάρος της δυνατής ανθρώπινης ιστορίας των δύο γυναικών να ρίχνει τη σκιά της σε κάθε σκηνή του έργου, η “Ίντα” του 2013 αποτελεί έργο άξιο προσοχής και αντιπροσωπεύει απόλυτα τη μεγάλη κινηματογραφική σχολή του Πολωνικού σινεμά, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ο 56χρονος Παβλικόφσκι έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του μακριά από τον τόπο καταγωγής του. Θέλοντας να αποτυπώσει πλήρως την μεταπολεμική ατμόσφαιρα, γυρίζει το φιλμ σε άσπρο και μαύρο φόντο, και χρησιμοποιεί τη ξεπερασμένη αναλογία οθόνης 1.37:1 academy, με τέτοιο τρόπο που να αισθάνεται κανείς ότι βλέπει έργο σύγχρονο. Την ίδια στιγμή ο  Παβλικόφσκι  θα στήσει μια επιβλητική ατμόσφαιρα άρτια αισθητικά εικόνων και εξαιρετικών κατά διαστήματα κοντινών πλάνων, στα πρότυπα του μεγάλου δασκάλου Αντρέι Βάιντα, προσδίδοντας στο φιλμ  ποιητική μελαγχολία και αποτυπώνοντας ταυτόχρονα το μεταβαλλόμενο ψυχισμό των δύο ηρωίδων του.

Στη διάρκεια του ταξιδιού στην έρημη παγωμένη πολωνική εξοχή, καθώς ανασύρονται τα μυστικά του παρελθόντος, η σχέση των δύο γυναικών αλλάζει διαρκώς μορφή, αντιμετωπίζοντας η κάθε μία ξεχωριστά τη δική της αλήθεια. 

Ο σκηνοθέτης αποφεύγει τον εύκολο δρόμο  της  απλής αστυνομικής αφήγησης, και  πετυχαίνει να δημιουργήσει  ένα ψυχολογικό υπόβαθρο εσωτερικών εντάσεων, που φανερώνουν τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις των δύο χαρακτήρων. Η  ιδεαλίστρια μοναχή, αφελής ως προς τον πραγματικό κόσμο γύρω της, παρατηρεί ανέκφραστη την αυτοκαταστροφική θεία της, ενώ παλεύει με τη νέα της ταυτότητά και τους πειρασμούς της πραγματικής ζωής. Στο αισθαντικό σύμπαν που στήνει ο Παβλικόφσκι, μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί η επιλογή της σχεδόν απόκοσμα όμορφης, με τα τεράστια αινιγματικά μάτια, πρωτοεμφανιζόμενης ηθοποιού Agata Trzebuchowska. Στον αντίποδα, η κυνική αλλά ανθρώπινη μέσα στις αδυναμίες της Βάντα (Agata Kulesza), αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις πληγές του παρελθόντος, ενώ προσπαθεί να αφυπνίσει την ανιψιά της από τη μοναχική ζωή.

Δέσποινα -Ηλέκτρα Βούλγαρη

The post Ίντα( Ida) του Πάβελ Παβλικόφσκι απο το Φ. Θεσσαλονίκης appeared first on screeneye.gr.