Γράφει η Πέννυ Σουμελίδου

Έφτασε ο καιρός της απονομής των βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Την Κυριακή, στις 12 Μαρτίου, θα μάθουμε επιτέλους ποιοι θα κερδίσουν το πολυπόθητο αγαλματίδιο, κλείνοντας έτσι τον χορό των βραβεύσεων για τη φετινή χρονιά. Κι όπως αναφέρεται και στον τίτλο του άρθρου, οι υποψηφιότητες φέτος περιλαμβάνουν όλα τα είδη, από κλασικά blockbusters (Top Gun: Maverick, Avatar: The way of Water), βιογραφίες, αλλά και ημι-αυτοβιογραφίες (Elvis, the Fabelmans), μέχρι σατιρικά δράματα (The Banshees of Inisherin, The Triangle of Sadness ) και…αψυχολόγητα διαμαντάκια (Everything everywhere all at once). Το τελευταίο μάλιστα, προς έκπληξη πολλών κινηματογραφόφιλων, είναι και αυτό με τις περισσότερες υποψηφιότητες σε όλες τις κατηγορίες, 11 στο σύνολο! Ακολουθεί το Banshees of Inisherin, μαζί με το All Quiet on the Western Front, ένα στιβαρό, ιστορικό δράμα, τα οποία απέσπασαν αμφότερα 9 υποψηφιότητες. Ας δούμε αναλυτικά τους υποψηφίους που ξεχώρισαν, ξεκινώντας από τις κατηγορίες των ρόλων.

Brendan Fraser: Η επιστροφή του Βασιλιά

Από το φεστιβάλ της Βενετίας, όπου καταχειροκροτήθηκε για 6 ολόκληρα λεπτά, μέχρι σήμερα, ο μεγάλος νικητής είναι ο Brendan Fraser, που με το The Whale έκανε ένα από τα πιο εντυπωσιακά comebacks στην ιστορία του κινηματογράφου. Το όνομά του ήταν ξεχασμένο για χρόνια, παρατημένο στα τέλη της δεκαετίας του ’90, όπου μεσουρανούσε με τη σειρά ταινιών The Mummy. Λόγω κακομεταχείρισης από τα κυκλώματα του Χόλυγουντ, ο Fraser αποσύρθηκε, ή πιο συγκεκριμένα, τον «απέσυραν». Ο Darren Aronofski όμως, είναι μεγάλος μαέστρος όσον αφορά τη διαλογή των ηθοποιών του, επιλέγοντας να δώσει το φιλί της ζωής στην καριέρα του Fraser και να του δώσει την ευκαιρία να δείξει το εύρος του ταλέντου του. Πράγματι, ο Fraser ηγήθηκε στις περισσότερες κινηματογραφικές βραβεύσεις κι έχει κερδίσει την καρδιά και την στήριξη του κοινού. Εξίσου ικανός όμως αποδείχθηκε και ο Austin Butler, που με τον Elvis του διακρίθηκε σε πολλές απονομές, μία εκ των οποίων ήταν και οι Χρυσές Σφαίρες. Στον αντίποδα, ο Colin Farrell, τιμήθηκε στο φεστιβάλ Βενετίας για το ρόλο του στο Τhe Banshees of Inisherin, του συνεργάτη του από παλιά Martin Macdonagh. Όλοι οι παραπάνω ηθοποιοί είναι υποψήφιοι στην κατηγορία του Α’ Αντρικού Ρόλου, ίσως η πιο ενδιαφέρουσα κατηγορία στα φετινά βραβεία, μιας και είναι αρκετά δύσκολο να ξεχωρίσουμε κάποιο φαβορί.
Στην κατηγορία του Β’ Αντρικού Ρόλου έχουμε το συμπρωταγωνιστή του Farrell, Brendan Gleeson, με τον οποίον συνεργάζονται για δεύτερη φορά ύστερα από την Αποστολή στη Μπριτζ, πάλι σε σκηνοθεσία του Macdonagh, αποδεικνύοντας την αδιαμφισβήτητη χημεία μεταξύ τους. Από το The Banshees ξεχώρισε επίσης και ο Barry Keoghan, ανερχόμενο αστέρι και ιδιαίτερα αγαπητός στο κοινό, τόσο λόγω των επιτυχιών που διαδέχονται η μία την άλλην (The Killing of a Sacred Deer, Dunkirk) όσο και για το background του ηθοποιού. Είναι άξιο αναφοράς πως, πριν το Χόλυγουντ, ο Keoghan πέρασε 7 χρόνια της ζωής του σε ανάδοχη φροντίδα, στα οποία μεγάλωσε συνολικά σε 13 αναδόχες οικογένειες! Αντίστοιχα συναισθηματική είναι και η περίπτωση του Judd Hirsch που έκλεψε την παράσταση στο The Fabelmans. Στα 87 του, ελπίζει να σπάσει το ρεκόρ του Anthony Hopkins και να γίνει ο γηραιότερος βραβευθέντας στην ιστορία του θεσμού στη συγκεκριμένη κατηγορία.
Ένα σκάνδαλο για τη “Leslie”
Όσον αφορά τις υποψηφιότητες στους γυναικείους ρόλους, μεγάλες διαστάσεις πήρε το θέμα της πρότασης να είναι υποψήφια η Andrea Riseborough για το ρόλο της στην ταινία “To Leslie”.

Θεωρήθηκε από πολλούς απαράδεκτο το γεγονός ότι, παρόλο που η ταινία απέτυχε στο box office, η ίδια αποθεώθηκε από τους «πλούσιους, λευκούς φίλους» της, όπως η Charlize Theron και η Gwyneth Paltrow, στα social media. Η Riseborough κατηγορήθηκε πως έκλεψε μία θέση στις υποψηφιότητες από άλλες, ίσως πιο ικανές συναδέλφους της. Όπως και να έχουν τα πράγματα, αυτές που έχουν πρωταγωνιστήσει στις βραβεύσεις και στα προγνωστικά είναι η Michelle Yeoh για το Everything Everywhere All At Once και η Cate Blanchet για το Tar. Και οι δύο υποψήφιες έχουν κερδίσει σε προηγούμενες βραβεύσεις, οπότε η συγκεκριμένη κατηγορία προβλέπεται να εξελιχθεί σε μονομαχία (wo)man-to-(wo)man.
Στις υποψηφιότητες για το Β’ Γυναικείο ρόλο, έχει ξεχωρίσει η Hong Chau, η ήρεμη δύναμη και καρδιακή φίλη του Brendan Fraser στο The Whale, όπως επίσης και η Jamie-Lee Curtis, που συμπρωταγωνίστησε στο Everything μαζί με τη Michelle Yeoh. Έκπληξη πάντως αποτελεί η υποψηφιότητα της Angela Bassett για το σίκουελ του Μαύρου Πάνθηρα, Wakanda Forever. Ίσως είναι το αποτέλεσμα της προσπάθειας της Ακαδημίας να τραβήξει μερίδα πιο νεανικού κοινού, παρόλο που η-πάντα αξιόλογη-Bassett θα μπορούσε να βρίσκεται σε αυτήν τη θέση λόγω κάποιας άλλης ταινίας.
Την απονομή θα παρουσιάσει ο Jimmy Kimmel, ο οποίος αναλαμβάνει τη θέση του παρουσιαστή για τρίτη φορά στην ιστορία του θεσμού. Επιπλέον, θα υπάρξουν πολλοί αστέρες στην παρουσίαση των βραβείων, μεταξύ άλλων οι Halle Berry, o John Travolta, o Harrison Ford και η Sigourney Weaver, ενώ το τραγούδι που θα καλύψει την παρουσίαση των ονομάτων στο In Memoriam, όπου αποτίθεται φόρος τιμής σε όσους καλλιτέχνες έφυγαν από τη ζωή αυτή τη χρονιά, ανέλαβε να ερμηνεύσει ο Lenny Kravitz.
Ακολουθούν αναλυτικά οι κατηγορίες και τα ονόματα των υποψηφίων.

The post Ένα πλούσιο αφιέρωμα για την 95η τελετή των Όσκαρ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Πηνελόπη Σουμελίδου

Ο άνθρωπος – αράχνη επέστρεψε, αυτή τη φορά με μεγάλη παρέα.

Όλοι πλέον γνωρίζουν το όνομα Peter Parker ύστερα από την ανακάλυψη του Mysterio, ο οποίος κατάφερε να προκαλέσει μεγάλη ζημιά στον Peter και στους ανθρώπους που τον βοήθησαν. Ο κόσμος έχει διχαστεί, άλλοι τον θεωρούν ήρωα κι άλλοι εγκληματία. Προσπαθώντας να βρει μια λύση και να αποκαταστήσει το όνομά του και  των φίλων του, θα ζητήσει τη βοήθεια του, αρχικά διστακτικού, Doctor Strange. Η ιδέα που προτείνει; Να ξεχάσουν όλοι ποια είναι η αληθινή του ταυτότητα. Με ένα ξόρκι του Strange, θα γυρίσουν το χρόνο πίσω και θα σβήσουν τις μνήμες όλων. Το ξόρκι όμως, προφανώς, πάει στραβά και διαταράσσεται η ισορροπία του σύμπαντος, προκαλώντας ρήξη ανάμεσα σε αυτό και στα άλλα, άπειρα παράλληλα σύμπαντα…

Κάθε χαρακτήρας της Marvel έχει τη δική του ιδιότητα, χωρίς απαραίτητα να εννοούμε τη μάσκα ή τις σούπερ δυνάμεις. Για την ακρίβεια, ο κάθε ήρωας αντιπροσωπεύει μία διαφορετική ταυτότητα. Ο Spiderman,όπως έδειξε η ταινία, αναδεικνύει τον έφηβο που κρύβεται μέσα μας, τον αμήχανο, ανώριμο, χαμένο κοινωνικά και συναισθηματικά νέο που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην παιδικότητα και την ενηλικίωση. Τον καλεί να βγει στο φως και να απολαύσει τα 150 λεπτά δράσης, αγωνίας, χιούμορ και νοσταλγίας. Και σε αυτό το κομμάτι τα καταφέρνει περίφημα.

Οι Marvel fans, όπως και οι μάζες των εφήβων που αναπόφευκτα θα σπεύσουν να δουν τον άνθρωπο-αράχνη, θα ουρλιάξουν από λαχτάρα και ικανοποίηση, Έτσι κι αλλιώς, είναι πασιφανές πως η ταινία τους αφορά, σχεδόν αποκλειστικά, μιας κι είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους. Οι ήρωες κι αντιήρωες εμφανίζονται αναπάντεχα, ανά ορδές, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης κι επιφωνήματα έκπληξης από τους εκστασιασμένους θεατές, στιγμές που φέρνουν στο μυαλό εκείνες του Endgame. Κι αυτή είναι η μυστική συνταγή που έκανε το σύμπαν της Marvel τόσο επιτυχημένο : να ενώνει το κοινό του σα γροθιά, να απλώνει ένα κύμα ενότητας μέσα στην σκοτεινή αίθουσα και να μεταμορφώνει τον κόσμο σε αγαθούς «χούλιγκανς» που περίμεναν με τόση προσμονή να γίνουν ένα με τον Spidey.

Οι σκηνές δράσης, επίσης, δε θα αφήσουν κανένα παραπονεμένο, ο σκηνοθέτης Jon Watts  χρησιμοποιεί έντεχνα κι έξυπνα τα φαντασμαγορικά κόλπα του «πρωτομάστορα» Sam Raimi, χαρίζοντας κλασικό κόμιξ στιλ και ιλουστρασιόν αισθητική. Το soundtrack του Michael Giacchino έχει κι αυτό πρωταγωνιστικό ρόλο, βάζοντας στο κλίμα τον θεατή κι αγκαλιάζοντας την κάθε σκηνή. Δε λείπουν φυσικά και οι κλασικές χιουμοριστικές ατάκες των υπερηρώων, μερικές εκ των οποίων αναμένεται να γίνουν διαχρονικές.

Κι εδώ ξεκινάνε τα θέματα.

Θα ξεκινήσω με το πιο βασικό: το σενάριο. Δε θα υπήρχε παράπονο για την πλοκή της ταινίας, αν δεν υπήρχε το μέτρο σύγκρισης με προηγούμενες δουλειές της Marvel, όπως το Black Panther ή το Civil War. Είναι κατανοητό πως οι συντελεστές δεν έριξαν βάρος στο να αναπτύξουν ένα πιο περίπλοκο storyline, αφού ήξεραν πως θα απευθυνθούν κυρίως σε ανήλικο κοινό. Έτσι κι αλλιώς, δεν είναι πάντα απαραίτητο να παρουσιάζεις μία δυσνόητη πλοκή για να δείξεις την υπεροχή της γραφής σου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, θα έπρεπε να σεβαστούν τους χαρακτήρες και να αφοσιωθούν στην ουσία της κάθε προσωπικότητας, κι όχι να τους παρουσιάζουν σαν σε πασαρέλα. Οι συγγραφείς χρησιμοποιούν για ακόμη μια φορά την εύκολη λύση, το επονομαζόμενο what-if, το οποίο λειτουργεί άψογα σαν την κότα με τα χρυσά αυγά για να δημιουργήσει παρακλάδια και αμέτρητες υποπλοκές. Τα what-ifs έχουν λειτουργήσει αρμονικά στο παρελθόν, με ένα πρόσφατο παράδειγμα τη σειρά Loki. Εκεί ωστόσο μπόρεσε να απλωθεί σωστά, όντας σε φάσμα σειράς μερικών επεισοδίων. Τα πράγματα είναι διαφορετικά όταν αναφερόμαστε σε ταινία, στην οποία οφείλεις να δώσεις το κάτι παραπάνω, έχοντας μάλιστα τόσους άσους στο μανίκι. Αν το δούμε και πιο συνολικά, παρατηρείται στο Hollywood πολύ έντονα αυτή η αγάπη για τις υποπλοκές,  οποία μπορεί μακροπρόθεσμα να αποβεί καταστροφική για τις μελλοντικές υπερηρωικές και μη ταινίες δράσης. Η αυθεντικότητα έχει υποστεί πολλά πλήγματα σε σημείο που κάθε φορά που παρουσιάζεται ένα γνήσιο, αρχετυπικό σενάριο να εκθειάζεται αυτόματα ως αριστούργημα, μιας και ο κόσμος το έχει στερηθεί τόσο πολύ.

Άλλο ένα μείον της ταινίας είναι το δέσιμο των ηθοποιών. Όσο κι αν το γουστάρει και το παλεύει ο Tom Holland, όσο κι αν (δεν) προσπαθεί η Zendaya, η σύγκριση με τους ‘παλιούς’ είναι αναπόφευκτη. Οι κακοί ειδικά κόβουν και ράβουν, η εμπειρία και το καλλιτεχνικό τους υπόβαθρο είναι διακριτά, με αποτέλεσμα οι νέοι να φαίνονται ‘λίγοι’. Επιπλέον, γίνεται αισθητό, αν και όχι τόσο φανερά, πως κάποιοι από τις ‘παλιές καραβάνες’ ερμηνεύουν με το ζόρι, σαν να μην ήθελαν να συμμετέχουν εξαρχής, ενώ άλλοι παραγκωνίζονται άδικα. Τελευταίο, αν και αρκετά ενοχλητικό, το γεγονός ότι κάποιοι διάλογοι φαίνεται λες και έχουν γραφτεί από ‘boomers’, σα να παλεύουν οι σεναριογράφοι να φανούν μέσα στα πράγματα και να κάνουν τους νέους να ταυτιστούν με το έτσι θέλω, ιδιαίτερα όταν δείχνουν τις αντιδράσεις του κολλητού του Spiderman, Ned.

Το συμπέρασμα; Οι φανατικοί Μαρβελάκηδες να σπεύσουν. Οι λάτρεις των ταινιών δράσης που αναμένουν να απολαύσουν παλιούς και νέους χαρακτήρες,  θα περάσουν υπέροχα. Συστήνω έντονα να πάνε μεγάλες παρέες, μιας και θα το απολαύσουν ακόμα περισσότερο, η ταινία προωθεί τον χαβαλέ και την παρεϊστικη διάθεση. Παρόλα αυτά, θα απολαύσουν ένα εύπεπτο υπερθέαμα, που λειτουργεί σαν fast food. Θα βγουν από την αίθουσα χορτασμένοι, με ένα αίσθημα όμως ανολοκλήρωτης εμπειρίας, μιας και η ταινία θα τους προσφέρει κορεσμό, καμία όμως διατροφική αξία.

The post Spiderman: No way home appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Πέννυ Σουμελίδου

Έφτασε ο καιρός που τα φεστιβάλ, σιγά σιγά, το ένα μετά το άλλο ανοίγουν την αυλαία τους να υποδεχθούν τον ανυπόμονο, ενθουσιασμένο και, πλέον υποχρεωτικά, εμβολιασμένο σινεφίλ κόσμο. Πρώτο από όλα, το Φεστιβάλ Καννών ανακοίνωσε επίσημα την έναρξή του στις 6 Ιουλίου και θα διεξάγεται ως τις 17 Ιουλίου 2021. Η αρχική ανακοίνωση ήταν για την περίοδο  11-22 Μαΐου 2021, αλλά μετατέθηκε για ακόμα μία φορά, ύστερα από μία σειρά αναβολών κατά τη διάρκεια του 2020. Ελπίζουμε αυτή η ανακοίνωση να είναι και οριστική, μιας και τα ονόματα που αναμένονται να συμμετέχουν είναι αν μη τι άλλο ενδιαφέροντα.

Ο πολιτικοποιημένος σκηνοθέτης  Σπάικ Λι, θα αναλάβει τα καθήκοντά του ως πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του Διαγωνιστικού τμήματος, για δεύτερη φορά, μιας και η πρώτη πρόσκληση που του έγινε από τους ιθύνοντες του Φεστιβάλ την προηγούμενη χρονιά ακυρώθηκε.

 Η πρόσκληση είναι ιστορικής σημασίας, μιας και ο Σπάικ Λι θα είναι ο πρώτος Αφροαμερικανός πρόεδρος του Φεστιβάλ. Ο ίδιος δήλωσε «θεωρώ μεγάλη μου τιμή που θα αντιπροσωπεύσω  την Αφρικανική διασπορά». Προεδρεύει στο πιο σημαντικό κινηματογραφικό Φεστιβάλ του κόσμου Ο Σπάικ Λι,  ποτέ δεν έκρυβε τα λόγια του. Εκμυστηρεύτηκε,  πως οι Κάννες άλλαξαν την τροχιά της καριέρας του και επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό το έργο του. Όσο για τους ίδιους τους διοργανωτές, δηλώνουν απόλυτα ικανοποιημένοι για αυτήν την επιλογή, δηλώνοντας πως ο Λι τους υποστήριξε απίστευτα όλους αυτούς τους δύσκολους μήνες της αβεβαιότητας. Ο Λι έχει ιστορικό στο Φεστιβάλ, έχοντας 7 ταινίες που προβλήθηκαν ανά καιρούς, έχοντας κερδίσει το Grand Prix το 2018 για το Blakkklansman, ενώ θα παρουσίαζε το φιλμ του  Da 5 bloods, σε παραγωγή Netflix, στην κατηγορία Εκτός Συναγωνισμού, αν δεν τον είχε προλάβει η πανδημία.

Τα μεγάλα ονόματα δεν σταματούν εδώ. Η Jodie Foster θα είναι επίσης εκεί, καθώς θα της απονεμηθεί το τιμητικό Palme d’ Or, ένα βραβείο που έχουν κρατήσει μεταξύ άλλων ο Bernando Bertolucci κι ο Jean-Paul Belmondo. Ως γαλλομαθής και λάτρης της Γαλλικής κουλτούρας, η Foster έχει μία ιδιαίτερη σχέση με το Φεστιβάλ. Όχι μόνο ως ηθοποιός, μιας και η πρώτη της εμπειρία με τις Κάννες ήταν το 1976 με τον Ταξιτζή , ή ως σκηνοθέτης, με τις ταινίες Beaver και Money Monster ,αλλά και ως παρ’ ολίγον πρόεδρος, το 2001. Η πρόταση απορρίφθηκε αναγκαστικά λόγω… πανικού. Συγκεκριμένα, το Panic Room, του David Fincher. Τα αμοιβαία αισθήματα αγάπης ανάμεσα στη Foster και τους διοργανωτές υπάρχουν ακόμα. Η Foster δήλωσε έντονα την αγάπη και το σεβασμό της για αυτό το Φεστιβάλ, όπου «οι auteurs τιμούν τους καλλιτέχνες» και όπου θα της δοθεί «η ευκαιρία να πει λόγια σοφίας και να μοιραστεί περιπέτειες με άλλους νέους καλλιτέχνες». Οι ιθύνοντες παρομοίως λατρεύουν « την αύρα της, την μοντέρνα κοσμοθεωρία, την ευφυία και την ανάγκη της για ελευθερία και ανεξαρτησία». Η Foster θα παραλάβει το βραβείο της στις 6 Ιουλίου.

Όσον αφορά τις ίδιες τις ταινίες, την αρχή θα κάνει το πολυαναμενόμενο μιούζικαλ Annette, του Leos Carax, όπου περιμένουμε να δούμε τις στιβαρές ερμηνείες των Adam Driver και Marion Cotillard. Επίσης, το French Dispatch, του αιώνια εκκεντρικού κι εμμονικού Wes Anderson, με μία λίστα…ατελείωτη για καστ όπως και το Benedetta, του Paul Verhoeven. Και οι 3 ταινίες θα συμμετάσχουν στο Διαγωνιστικό τμήμα, στο οποίο θα λάβουν μέρος 24 ταινίες, ενώ συνολικά θα παρουσιαστούν 61. Μεγάλοι σκηνοθέτες από όλον τον κόσμο θα έχουν την ευκαιρία να παρουσιάσουν τα έργα τους, μερικοί από τους οποίους είναι οι Jacques Audiard, François Ozon, Andrea Arnold και Asghar Farhad, όπως και ο Sean Penn με το Flag Day. Υπάρχει ένας αέρας αλλαγής και πρωτοτυπίας στην ατμόσφαιρα, μιας και 4 από τις 24 ταινίες που θα παρουσιαστούν έχουν σκηνοθετηθεί από γυναίκες. Υπάρχει όμως και η βαριά αίσθηση της αβεβαιότητας και της συνεχούς απειλής του ιού. Αυτή τη φορά, οι υπεύθυνοι αποφάσισαν να λάβουν όσα μέτρα υπάρχουν, με COVID test ανά 48ωρο, με πιστοποιητικά που επιβεβαιώνουν το αρνητικό αποτέλεσμα, με αποδεικτικά που γνωστοποιούν ότι οι παρευρισκόμενοι έχουν εμβολιαστεί, και ούτω καθεξής. Όσοι λοιπόν επιθυμούν να βρίσκονται στις Κάννες για το Φεστιβάλ, θα πρέπει να είναι ενήμεροι για τα ιδιαιτέρως αυστηρά μέτρα και προετοιμασμένοι για πολλούς, πολλούς ελέγχους.

Αναλυτικά, τα ονόματα που θα παρευρεθούν στο Φεστιβάλ :

 COMPETITION

Annette, dir: Leos Carax (opening night film)

Flag Day, dir: Sean Penn

Tout S’est Bien Passé, dir: François Ozon

A Hero, dir: Asghar Farhadi

Tre Piani, dir: Nanni Moretti

Titane, dir: Julia Ducournau

The French Dispatch, dir: Wes Anderson

Red Rocket, dir: Sean Baker

Petrov’s Flu, dir: Kirill Serebrennikov

France, dir: Bruno Dumont

Nitram, dir: Justin Kurzel

Memoria, dir: Apichatpong Weerasethakul

Les Olympiades, dir: Jacques Audiard

Benedetta, dir: Paul Verhoeven

La Fracture, dir: Catherine Corsini

The Restless, dir: Joachim Lafosse

Lingui, dir: Mahamat-Saleh Haroun

The Worst Person In The World, dir: Joachim Trier

Bergman Island, dir: Mia Hansen-Love

Drive My Car, dir: Ryusuke Hamaguchi

Ahed’s Knee, dir: Nadav Lapid

Casablanca Beats, dir: Nabil Ayouch

Compartment No. 6, dir: Juho Kuosmanen

The Story Of My Wife, dir: Ildiko Enyedi

OUT OF COMPETITION

De Son Vivant, dir: Emmanuelle Bercot

Stillwater, dir: Tom McCarthy

The Velvet Underground, dir: Todd Haynes

Bac Nord, dir: Cédric Jiminez

Aline, dir: Valérie Lemercier

Emergency Declaration, dir: Han Jae-Rim

MIDNIGHT SCREENINGS

Bloody Oranges, dir: Jean-Christophe Meurisse

CANNES PREMIERES

Evolution, dir: Kornel Mundruczo

Cow, dir: Andrea Arnold

Mothering Sunday, dir: Eva Husson

Love Songs For Tough Guys, dir: Samuel Benchetrit

In Front Of Your Face, dir: Hong Sang-soo

Hold Me Tight, dir: Mathieu Amalric

Deception, dir: Arnaud Desplechin

Val, dirs: Ting Poo, Leo Scott

JFK Revisited: Through The Looking Glass, dir: Oliver Stone

*Jane By Charlotte, dir: Charlotte Gainsbourg

SPECIAL SCREENINGS

*H6, dir: Yi Yi

Black Notebooks, dir: Shlomi Elkabetz

Mariner Of The Mountains, dir: Karim Ainouz

Babi Yar. Context, dir: Sergei Loznitsa

The Yar Of The Everlasting Storm; dirs: Jafar Panahi, Anthony Chen, Malik Vitthal, Laura Poitras, Dominga Sotomayor, David Lowery, Apichatpong Weerasethakul

UN CERTAIN REGARD

The Innocents, dir: Eskil Vogt

After Yang, dir: Kogonada

Delo, dir: Alexey German Jr

Bonne Mere, dir: Hafsia Herzi

Noche De Fuego, dir: Tatiana Huezo

*Lamb, dir: Vladimar Johansson

*Un Monde, dir: Laura Wandel

*Freda, dir: Gessica Généus

*Moneyboys, dir: CB Yi

Blue Bayou, dir: Justin Chon

Commitment Hasan, dir: Hasan Semih Kaplanoglu

Rehana Maryam Noor, dir: Abdullah Mohammad Saad

Let There Be Morning, dir: Eran Kolirin

Unclenching The Fists, dir: Kira Kovalenko

*La Civil, dir: Ana Mihai

Women Do Cry, dirs: Mina Mileva, Vesela Kazakova

The post Έρχεται το 74o Φεστιβάλ Καννών : Μέτρα & αισιοδοξία! appeared first on screeneye.gr.

Της Πέννυς Σουμελίδου

Ο Τζο Γκάρντνερ είναι μια χαμένη ψυχή. Στην αρχή μεταφορικά, παγιδευμένος στη συμβατική δουλειά του ως δάσκαλος μουσικής, εγκλωβισμένος σε μια ενήλικη ζωή που δέχεται όμως παρεμβολές από τη δυναμική μητέρα του, ψάχνοντας την ευκαιρία, ύστερα από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες, να πετύχει το σκοπό του, να παίξει τζαζ, επαγγελματικά αυτή τη φορά. Σε ένα γύρισμα της τύχης, τον δέχονται για δοκιμαστικό σε ένα από τα πιο φημισμένα τζαζ κλαμπ της Νέας Υόρκης. Ο Τζο είναι συνεπαρμένος από αυτή την ανέλπιστη εξέλιξη και δε βλέπει μπροστά του. Και κάπως έτσι, πεθαίνει. Ή για την ακρίβεια, γίνεται στην κυριολεξία, πλέον, μία χαμένη ψυχή, που ισορροπεί ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Κι εδώ ξεκινάει ουσιαστικά η ταινία. Και το πιο περίεργο από όλα; Μιλάμε για μία παιδική ταινία. Ίσως για την πιο μη-παιδική ταινία για παιδιά.

Ο Πιτ Ντόκτερ κάνει το θαύμα του για ακόμα μία φορά, συνδυάζοντας το απλό με το «ψαγμένο», το παιδικό στοιχείο με την ενήλικη αναζήτηση του εγώ μας. Παιδιά και ενήλικοι συναντιόνται στο ίδιο σημείο : την ανεμελιά, με όχημα τη νοσταλγία. Αυτή τη φορά όμως, το εγχείρημα είναι πολύ πιο δύσκολο, σε πολλά επίπεδα. Αρχικά, οι συντελεστές επέλεξαν να ντύσουν την ταινία με τζαζ, ένα από τα πιο περίπλοκα, δυσνόητα και ιδιαίτερα είδη μουσικής, που δύσκολα θα προσέγγιζε ένα παιδί. Επιπλέον, ο κεντρικός χαρακτήρας φαίνεται να βρίσκεται στην αρχή μιας κρίσης μέσης ηλικίας και να βιώνει διλήμματα και προβληματισμούς που δεν αφορούν ένα παιδί. Το πιο ζόρικο, παρ’ όλα αυτά, κομμάτι των δημιουργών ήταν να περιγράψουν τον «άλλο κόσμο». Πώς καταφέρνεις να δείξεις έννοιες όπως «Παράδεισος», «Μετεμψύχωση», «Άγγελοι»; Πώς απλοποιείς σύνθετες ιδέες που αφορούν τη μετάβαση των ψυχών ή τις ανώτερες μορφές ζωής; Όπως και με το Inside Out, ο Ντόκτερ επιχείρησε το ακατόρθωτο: να δώσει μορφή σε κάτι άμορφο, να βρει σχήμα σε αφηρημένες έννοιες, ακόμη και να τους εμφυσήσει ανθρώπινο χαρακτήρα. Είναι πραγματικά αξιέπαινο το πόσο αριστοτεχνικά κινείται και παρουσιάζει βαθιά φιλοσοφικά μονοπάτια με τόσο απλό τρόπο.

 Το ατού της ταινίας είναι ίσως και η μεγαλύτερη αδυναμία του, μιας και το νόημα που θέλει να περάσει είναι….το να περνάς νοήματα! Με άλλα λόγια, αντί να περάσεις τη ζωή σου ψάχνοντας τον σκοπό που γεννήθηκες, βρίσκεις την ίδια τη ζωή μέσα από την αναζήτηση σκοπού. Βρίσκεις το τι αγαπάς, το πάθος σου, αυτό για το οποίο γεννήθηκες όχι απλά κάνοντάς το, αλλά ψάχνοντας το, προσπαθώντας για αυτό, καθώς παράλληλα ζεις και βιώνεις όλα τα άσχετα εξωτερικά ερεθίσματα που σου παρέχει η εμπειρία που ονομάζεται ζωή. Ακούγεται περίπλοκο; Σαφώς, πόσο μάλλον για ένα παιδί. Πώς μπορούν να αγγίξουν ένα άτομο σε τόσο νεαρή ηλικία όλα αυτά, όταν ο εγκέφαλός του έχει μόλις αρχίσει να αναπτύσσεται και να καταλαβαίνει βασικές έννοιες; Η ίδια η εμπειρία στο σινεμά απέδειξε στην πράξη αυτό το μειονέκτημα. Οι ενήλικοι είχαν απορροφηθεί, τη στιγμή που τα παιδιά τους είτε είχαν μείνει με απορημένη έκφραση και κοίταζαν στο κενό, είτε είχαν παρατήσει την ταινία στη μέση.

Ωστόσο, παρά τις ενστάσεις για το αν θεωρείται κατάλληλη για μικρά παιδιά ή όχι, η ταινία είναι συνολικά άρτια, ευχάριστη και κυρίως πανέμορφη. Η φθινοπωρινή Νέα Υόρκη, με τους πολυσύχναστους δρόμους, τη νυχτερινή ζωή, ακόμα και οι υπόγειοι σταθμοί του παλιού μετρό, είναι ερωτεύσιμη. Ο «άλλος κόσμος», σε παλ αποχρώσεις, έβγαζε μια γλυκύτητα, μια ηρεμία που ήταν σχεδόν ελκυστική. Οι χαρακτήρες, όλοι τους ξεχωριστοί και βαθιά ανθρώπινοι, αν και αυτό είναι κοινό γνώρισμα της Pixar. Και κυρίως, η μουσική, που σε κάποια σημεία μιλούσε από μόνη της, δε χρειαζόταν ο Τζο να εξηγήσει γιατί την αγαπά τόσο. Για τους ανθρώπους με καλλιτεχνικές ανησυχίες, η ταινία χτύπησε φλέβα όταν έδειξε την απορρόφηση του Τζο στο δικό του, μουσικό κόσμο. Η ψυχή του Soul βέβαια βρίσκεται στην απλότητα. Σε κάνει να τη θυμάσαι στις πιο απλές απολαύσεις, είτε είναι το θρόισμα ων φύλλων, είτε ένα κομμάτι λαχταριστής πίτσας. Λειτουργεί ως αφύπνιση και σε παρακινεί να χαμογελάσεις, όταν πιάσεις τον εαυτό σου να χαμογελάει με το γέλιο ενός μωρού, τον ήχο της θάλασσας, την ομορφιά του ολόγιομου φεγγαριού μιας καλοκαιρινής νύχτας. Ή την προβολή μιας ταινίας σε ένα θερινό, που τόσο μας είχε λείψει.

“Soul” στους θερινούς κινηματογράφους

The post Soul appeared first on screeneye.gr.

The post “Οι Νύχτες Πέμπτης” της καραντίνας και οι θρύλοι που έφυγαν appeared first on screeneye.gr.

Επιμέλεια Πέννυ Σουμελίδου

Η χώρα, η ήπειρος, ο πλανήτης μπήκε στον πάγο. Διανύουμε μία περίοδο άνω τελείας σε κάθε τομέα της ζωής μας. Όπως ήταν αναμενόμενο, μετά τα σχολεία, επόμενη κίνηση της κυβέρνησης ήταν να αναστείλει τη λειτουργία και των κινηματογράφων σε όλη τη χώρα για δύο εβδομάδες τουλάχιστον, ως μέτρο καταπολέμησης της εξάπλωσης του κοροναϊού. Συνεπώς, θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι να ξανανιώσουμε όλα εκείνα τα μοναδικά συναισθήματα που μας προσφέρει η 7η τέχνη.
Σε παρόμοιο κλίμα, η εβδομάδα που πέρασε προσέφερε κυρίως νέα αναβολών και ανασυγκρότησης. Η αρχή είχε γίνει με την αναβολή του νέου James Bond και η συνέχεια ήρθε από τη Disney, όταν αποφάσισε να αναβάλλει την έξοδο του ριμέικ της κλασικής πια ταινίας του 1998, “Mulan”.

Στην avant-premiere της ταινίας στο Λονδίνο, αφού άστραψαν τα φλας στο κόκκινο χαλί, η εταιρεία ανακοίνωσε πως η ταινία δε θα παιχθεί στις 27 Μαρτίου όπως υπολογιζόταν, αλλά θα αναβληθεί, άγνωστο μέχρι πότε. Πιθανότατα θα ανακοινωθεί νέα ημερομηνία προβολής μέσα στο χρόνο, όπως και για τα άλλα horror projects της εταιρείας “The New Mutants” και “Antlers”, τα οποία τα…πήρε η μπάλα. Η Disney όμως δε σταμάτησε εκεί. Έκλεισε και τα θεματικά της πάρκα στην Καλιφόρνια και στο Παρίσι για προληπτικούς λόγους.

Την κίνηση της Disney ακολούθησαν η Universal, με τη νέα προσθήκη στο “Fast and Furious” franchise, F9, να παίρνει αναβολή για το Μάιο, και η Paramount Pictures, με τη συνέχεια του “A Quiet Place 2″ να αναβάλλεται επ’ αόριστον. Ο ίδιος ο Kransiski, πρωταγωνιστής της πρώτης ταινίας, το ανακοίνωσε στα social media, νιώθοντας περήφανος που ο κόσμος θέλει να είναι μαζί (στο σινεμά) όταν βλέπουν την ταινία.

Επ’ αόριστον αναβολή  και για το ανεξάρτητο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Τραϊμπέκα της Νέας Υόρκης, που θα ξεκινούσε τον Απρίλιο και θα συμμετείχε και ο Έλληνας σκηνοθέτης Αργύρης Παπαδημητρόπουλος με το έργο “Monday”. Οι άνθρωποι της Tribeca δήλωσαν πως ίδρυσαν το Φεστιβάλ ως αντίδραση στην 11η Σεπτεμβρίου, ως εκδήλωση της ανάγκης τους να ενωθούν και να καταπολεμήσουν το φόβο και το άγχος. Είναι επομένως αναπόσπαστο κομμάτι του Φεστιβάλ να ανασυντίθεται, να προσαρμόζεται και να προχωράει μπροστά, δήλωσαν οι ιδρυτές του.

Στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ υπήρχε και το Office Competition με πρωταγωνιστές τον Antonio Banderas και την Penelope Cruz, όπως παρόντες θα ήταν και το ζευγάρι που βρέθηκε με κοροναϊο, Tom Hanks-Rita Wilson.

Υπάρχουν όμως και οι «πολύ σκληροί» για να…σταματήσουν, αλλά αναγκάστηκαν να το πράξουν από τις ίδιες της συνθήκες. Η νέα ταινία του Guillermo Del Toro, Nightmare Alley, με πρωταγωνιστές τους Bradley Cooper και Rooney Mara μέχρι την Πέμπτη 12/3 συνέχιζαν να βρίσκονται στα γυρίσματα  κανονικά. Ο βραβευμένος Μεξικανός σκηνοθέτης, χθες Παρασκευή, ανακοίνωσε τη διακοπή των γυρισμάτων. Για την ιστορία, οι δύο γνωστοί πρωταγωνιστές εμφανίστηκαν στη χιονισμένη Νέα Υόρκη, με ρούχα που παραπέμπουν σε 50’s noir ταινίες, μιας και η ταινία θα βασίζεται σε αυτήν την περίοδο.

Στο ίδιο χρονικό πλαίσιο τοποθετείται και η νέα ταινία του Steven Soderbergh, Kill Switch. Οι John Hamm και Sebastian Stann βρίσκονται σε συζητήσεις να παίξουν στο αστυνομικό δράμα, με τον πρώτο σε ρόλο αστυνομικού και το δεύτερο ως μέλος συμμορίας που εισβάλλει σε σπίτια. Τα γυρίσματα ακόμα να ξεκινήσουν.
Ο Soderbergh έχει την τιμητική του αυτές τις μέρες λόγω…..Contagion. Η ταινία που κυκλοφόρησε το 2011 ήταν τελικά πιο προφητική από ότι περιμέναμε, μιας και ο σκηνοθέτης είχε εξετάσει ενδελεχώς την πιθανότητα να υπάρξει τέτοιο ξέσπασμα και είχε μιλήσει με επιστήμονες, οι οποίοι επιβεβαίωσαν τις υποψίες του. Η ταινία λοιπόν είναι ιδανική επιλογή για home cinema, ειδικά αυτές τις μέρες για όποιον θέλει να μπει στο κλίμα. Παρόμοια περίπτωση είναι και το Sea Fever, της Neasa Hardiman, που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Τορόντο και αφορά την εισχώρηση ενός παράσιτου στην καμπίνα ενός αλιευτικού. Μέσα στο πλοίο βρίσκεται μία βιολόγος για να ερευνήσει το βυθό και να μπορέσει να αποξενωθεί. Η εισβολή και το χάος που προκαλεί σταδιακά το μικρόβιο όμως, θα την αναγκάσει να ξεχάσει τις αναστολές της και να βοηθήσει το πλήρωμα να μη βυθιστεί στην παράνοια.
Η ταινία αναμένεται να προκαλέσει έντονα συναισθήματα σασπένς όταν, καλώς εχόντων των πραγμάτων πλέον, κυκλοφορήσει στις αίθουσες.

Άλλο ένα μεγάλο κινηματογραφικό κεφάλαιο φαίνεται να κλείνει αυτήν την εβδομάδα, με την ανακοίνωση της ποινής του Harvey Weinstein και την προσέλευσή του στο δικαστήριο. Ο Weinstein καταδικάστηκε σε 23 χρόνια φυλάκισης για σεξουαλική κακοποίηση της Miriam Haley και της Jessica Mann, πρώτου βαθμού για την πρώτη και τρίτου βαθμού για τη δεύτερη γυναίκα. Ο επιχειρηματίας εμφανίστηκε για την εκδίκαση της ποινής στο δικαστήριο σε αναπηρικό καροτσάκι, ύστερα από εγχείρηση στην καρδιά, μιας και ανέφερε πόνους στο στήθος. Στη συνέχεια οδηγήθηκε στις φυλακές του Rikers Island.

The post Η 7η τέχνη στον πάγο. Διακόπτονται γυρίσματα, αναβάλλονται πρεμιέρες, ακυρώνονται Φεστιβάλ και ο Γουάινστιν στη φυλακή appeared first on screeneye.gr.

Επιμέλεια: Πέννυ Σουμελίδου

Στο επίκεντρο της εβδομάδας βρίσκεται ξανά το πλήγμα που δέχεται η βιομηχανία του θεάματος από τον Κορωνοϊό, με την ανησυχία των επαγγελματιών αλλά και φίλων του κινηματογράφου να εντείνεται.
Θέλοντας να ηρεμήσει τα πνεύματα και να καθησυχάσει τους όποιους ενδιαφερόμενους, ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Καννών Τιερί Φρεμό δήλωσε πως θα υπάρξει επίσημη ανακοίνωση αναλυτικά για το πρόγραμμα στις 16 Απριλίου στο Παρίσι. Οι υπεύθυνοι του Φεστιβάλ ανακοίνωσαν πως δε θα υπάρξει ματαίωση, μιας και υπήρχαν ισχυρισμοί να συμβεί κάτι τέτοιο από τη στιγμή που ο ιός έφτασε στη Γαλλία και, εκτός από νεκρούς, άφησε το στίγμα του και σε άλλα Φεστιβάλ της χώρας.
Ο Φρεμό πάντως, δήλωσε πως το Φεστιβάλ θα διεξαχθεί κανονικά, και μάλιστα πως δε θα υπάρξουν ακυρώσεις από δημοσιογράφους που θέλουν να καλύψουν ένα από τα πιο σημαντικά κινηματογραφικά γεγονότα. Τουναντίον, υπήρξε αύξηση ύψους 9% στις διαπιστεύσεις, όπως δήλωσε.
Το 71ο Φεστιβάλ θα λάβει χώρα από τις 12 μέχρι τις 23 Μαϊου με Πρόεδρο Επιτροπής τον Spike Lee.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η πρεμιέρα του νέου James Bond, “No Time to Die”, έχει νέα ημερομηνία. Το φιλμ θα ξεκινήσει να προβάλλεται πλέον στις αρχές Νοεμβρίου στο Ηνωμένο Βασίλειο και στα τέλη του μήνα στις ΗΠΑ. Η MGM,εταιρεία παραγωγής των Bond ταινιών, θεώρησε την επιλογή να αναβάλλουν την πρεμιέρα για 7 μήνες ως λιγότερο επιζήμια, αναλογιζόμενη την τρέχουσα κατάσταση των κινηματογράφων παγκοσμίως, οι οποίοι κλείνουν ο ένας μετά τον άλλον λόγω φόβου μετάδοσης του ιού. Ο μοναδικός που φάνηκε να ευνοείται πραγματικά από τις συνεχείς αναβολές της ταινίας είναι ο Rian Johnson, σκηνοθέτης του περσινού “Knives Out”, ο οποίος «εκμεταλλεύτηκε» τον Daniel Greg, που είδε τις αναβολές ως ευκαιρία να παίξει στην ταινία.

Και από τα θέματα υγείας, περνάμε στην πολιτική, που επηρεάζει θέλοντας και μη τον κινηματογραφικό χώρο. Η φιλανθρωπική οργάνωση SRtRc (Show Racism the Red card), που στόχο της έχει να προβάλλει την αντιρατσιστική φύση του ποδοσφαίρου, αποφάσισε να ορίσει τον Ken Loach ως Πρόεδρο Κριτικής Επιτροπής ενός διαγωνισμού τέχνης για παιδιά που θα διεξαχθεί στα πλαίσια της οργάνωσης. Ο Loach, γνωστός για την υποστήριξή του στον αγώνα των Παλαιστινίων κατά των Ισραηλινών, δέχθηκε πυρά από το Διοικητικό Συμβούλιο των Βρετανών Εβραίων Βουλευτών. Το Συμβούλιο θεώρησε ειρωνικό να βρίσκεται σε τέτοια θέση κάποιος που κλίνει υπέρ του Αντισημιτισμού. Η οργάνωση πάντως αρνήθηκε να αποσύρει την πρόταση προς τον Loach, που βρήκε πολλούς υποστηρικτές, όπως τον Eric Cantona, τον σκηνοθέτη Mike Lee, τον προπονητή Sir Alex Ferguson, τον Sir Mark Rylance, την Miriam Margolyes, την Dame Marina Warner, την Baroness Blackstone, όπως και τον ηθοποιό Steve Coogan. Ο Lee συγκεκριμένα θεώρησε απαράδεκτο και γελοίο το να κατηγορείται ο Loach για ρατσισμό.

Τέλος, όντας η μέρα της γυναίκας, οφείλουμε να αναφέρουμε ένα τελευταίο νέο: το βιβλίο που θα αφορούσε τα απομνημονεύματα του Woody Allen, και θα έκανε μνεία προς το έργο του δε θα κυκλοφορήσει τελικά στην αγορά.

Η εταιρεία Hachette ακύρωσε την κυκλοφορία ύστερα από διαμαρτυρία των Dylan και Ronan Farrow. Οι ίδιοι δήλωσαν πως το βιβλίο είναι απρεπές και δείχνει έλλειψη επαγγελματισμού, μιας και η εταιρεία δεν έκανε ποτέ εξακρίβωση των γεγονότων που αναφέρονται σε αυτό. Ο Allen έχει κατηγορηθεί για κακοποίηση ανηλίκου και αυτοί οι ισχυρισμοί τον έχουν χρίσει μία από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του χώρου.

The post Ο φόβος πλανάται πάνω από το Χόλιγουντ και το arthouse σινεμά. Κεν Λόουτς και Γούντι Άλεν στοχοποιούνται appeared first on screeneye.gr.

Επιμέλεια Πέννυ Σουμελίδου

Μεγάλος πρωταγωνιστής της εβδομάδα δεν ήταν άλλος από τον Κοροναϊό, ο οποίος σάρωσε κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πέρα από τις περιπτώσεις ανθρώπων που ασθενούν παγκοσμίως, ο ιός εξαπλώνεται ραγδαία και «χτυπά» τη βιομηχανία.
Το πρώτο πλήγμα αφορά την  πρεμιέρα  της νέας ταινίας  James bond( “No Time to Die”)  τον Απρίλιο στην Κίνα,, η οποία τελικά εξαιτίας του ιού αναβλήθηκε.

Αντίστοιχα παγώνει η παραγωγή του έβδομου “Mission Impossible”, λόγω των εξωτερικών γυρισμάτων της ταινίας στην Ιταλία. Οι υπεύθυνοι παραγωγής ανέβαλλαν τα γυρίσματα για προληπτικούς λόγους.

Το κερασάκι στην τούρτα όμως, ήταν η αναβολή της προβολής του ριμέικ της Disney, “Mulan”. Προφανώς κομμένη και ραμμένη για την Κίνα, η ταινία δεν είχε ανακοινώσει ημερομηνία προβολής πριν την εξάπλωση του ιού, και απ’ όσο φαίνεται, θα αργήσει να ανακοινώσει. Οι παραγωγοί της ταινίας εκφράζουν ανησυχίες πως, ακόμα κι αν ανακοινωθεί η ημερομηνία, ακόμα κι αν ανοίξουν οι 70.000 (!) αίθουσες που παραμένουν κλειστές λόγω ιού, ο κόσμος θα αποφεύγει να βρεθεί σε κλειστό χώρο, ειδικά σε πολυσύχναστα multiplex σινεμά. Αυτό θα αποτελέσει τεράστιο πλήγμα για τα διεθνή έσοδα της ταινίας.

Μιλώντας για συνέχειες επιτυχημένων ταινιών και ριμέικ, ή με άλλα λόγια για την έλλειψη πρωτοτυπίας του Χόλυγουντ, η παραγωγή του καινούργιου Indiana Jones αλλάζει καπετάνιο. Ο σκηνοθέτης όλων των προηγούμενων ταινιών της σειράς, Steven Spielberg, αποφάσισε να αποσυρθεί από το project, μιας και, όπως ισχυρίζεται, η ταινία χρειάζεται μία νέα, φρέσκια ματιά. Η ταινία, βέβαια, αντιμετώπιζε προβλήματα με την παραγωγή εδώ και χρόνια λόγω διαφωνιών μεταξύ των παραγωγών και των σεναριογράφων, με αποτέλεσμα να αναβάλλονται τα γυρίσματα ξανά και ξανά. Πιθανός αντικαταστάτης του Spielberg είναι το «νιάτο» James Mangold, σκηνοθέτης του “Logan”, αλλά και του υποψήφιου για Όσκαρ καλύτερης ταινίας, “Ford versus Ferrari”, ο οποίος αναμένεται να δώσει πνοή στο καταπονημένο project. O Spielberg θα εμπλέκεται στο Indy 5 πλέον μόνο ως παραγωγός, και ο Harrison Ford θα υποδυθεί τον Ιντιάνα για ακόμη μία φορά.

Γυρνώντας στην Ευρώπη, ο Roman Polanski αρνήθηκε να παραστεί στα βραβεία Cesar, ή αλλιώς τα Γαλλικά Όσκαρ, στα οποία η νέα του ταινία “An Officer and a Spy”, προτάθηκε σε 12 κατηγορίες. Ο ίδιος δήλωσε πως φοβάται το δημόσιο λιντσάρισμα από διαδηλωτές. Συγκεκριμένα, η Υπουργός Ισότητας και Δικαιωμάτων, υπέρμαχος του φεμινισμού, Marlene Schiappa, όπως και άλλοι φεμινιστές, δήλωσαν αηδιασμένοι από τις υποψηφιότητες της ταινίας και ισχυρίστηκαν πως ο θεσμός των Cesar φάνηκε σα να θεωρεί το βιασμό ως κάτι «όχι τόσο κακό». Ο Polanski, από την άλλη, παρατηρεί την ειρωνεία στην όλη υπόθεση, μιας και το σενάριο της ταινίας αφορά τον Albert Dreyffus, έναν Εβραίο αξιωματικό που εκδιώχθηκε άδικα από το Γαλλικό στρατό στις αρχές του 20ου αιώνα.
«Πώς να ευδοκιμήσει μία ταινία που μιλάει για τον αγώνα για τη δικαιοσύνη, την υπεράσπιση της αλήθειας, το τυφλό μίσος και τον αντισημιτισμό σε τέτοιες απαράδεκτες συνθήκες; Οι διαμαρτυρίες αφορούν λόγια ανθρώπων για πράξεις μισού αιώνα πριν. Όταν ένα ψέμα διατυπώνεται 1.000 φορές, αρχίζει να ακούγεται πλέον ως αλήθεια», δήλωσε μεταξύ άλλων.

Θα κλείσουμε με μία «γλυκιά» γεύση, μιας και κυκλοφόρησε το πρώτο trailer του ριμέικ “The Candyman”. Με σενάριο του Jordan Peele, η φιγούρα του Candyman φοράει το γάντζο της και τρομοκρατεί για ακόμα μία φορά όποιον τολμήσει να πει το όνομά της.

The post Ποιες μεγάλες παραγωγές πλήττονται από τον Κοροναϊό. Οι σημαντικές στιγμές της κινηματογραφικής επικαιρότητας appeared first on screeneye.gr.

Δύο εβδομάδες μετά την τελετή απονομής των βραβείων της Ακαδημίας, τα βλέμματα όλων των κινηματογραφόφιλων είναι πλέον στραμμένα στο 70ο φεστιβάλ της Μπερλινάλε, που άνοιξε την αυλαία της,  την Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου. Η πιο σημαντική πρεμιέρα για το φεστιβάλ ήταν η ταινία του Philippe Falardeau “My Salinger Year,” με πρωταγωνίστρια τη SigourneyWeaver.

Η γνώμη μας

Στο  διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ θα παρουσιαστούν συνολικά 18 ταινίες.

Ο μοναδικός που….το φυσάει και δεν κρυώνει με την Απονομή των Όσκαρ πάντως είναι ο πανταχού παρών και… για τα πάντα μιλών DonaldTrump. Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών αναφέρθηκε στη νίκη της ταινίας “Parasite”, την οποία θεώρησε εκτός τόπου και χρόνου, μιας και οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν προβλήματα με την Νότιο Κορέα όπως υποστήριξε. Παρόλο που δεν έχει δει την ταινία, σχολίασε πως η βράβευση της ήταν υπερβολική, το οποίο δεν έκανε εντύπωση στην εταιρία διανομής των «Παρασίτων». Η Neon το θεώρησε κατανοητό, μιας και « δεν ξέρει να διαβάζει». Ο Trump αναφέρθηκε και στον Μπραντ Πιτ, τον οποίο θεωρεί «εξυπνάκια» και υπερτιμημένο.

Τα νέα δεν είναι ευχάριστα για τον Ασιατικό Κινηματογράφο, μιας και η  ταινία  που είχε στα σκαριά ο  Jia Zhang-ke (A Touch of Sin, Ash is Purest White), θα αναβληθεί λόγω του Κορωναϊού. Ο ίδιος παραβρέθηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου  και εξήγησε πόσο έχει ζημιωθεί η παραγωγή ταινιών στη χώρα του,  λόγω του ιού, κάτι που έγινε αισθητό και στο Φεστιβάλ, μιας και υπήρξαν πάνω από 100 ακυρώσεις συμμετεχόντων.

Το βραβευμένο στις Κάννες αριστούργημα του FrancisFord-Coppola, “TheConversation” , θα κυκλοφορήσει σε νέα έκδοση των 35mm. Η ταινία θα κυκλοφορήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες τον επόμενο μήνα και αφορά την ιστορία ενός ειδικού στις παρακολουθήσεις μέσω ηχογραφήσεων (Gene Hackman) ο οποίος ανακαλύπτει πως μία φαινομενικά αθώα συζήτηση δύο εραστών κρύβει πολύ πιο σημαντικά μυστικά.

Σε άλλα νέα, από το σύμπαν της DC, κυκλοφόρησε το πρώτο teaser για το “Τhe Batman”, όπου εμφανίζεται και η καινούργια στολή του Robert Pattinson. Κανείς δεν εντυπωσιάστηκε από αυτό το νέο.

Ο πρώην Batman, Ben Affleck, δήλωσε πως αποσύρθηκε από το ρόλο του ανθρώπου-νυχτερίδα λόγω της εξάρτησής του από το αλκοόλ. Κανείς δεν εντυπωσιάστηκε από αυτό το νέο.

Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα με τα τελευταία κινηματογραφικά νέα.

Πέννυ Σουμελίδου

The post Τα κινηματογραφικά νέα της εβδομάδας (16-22 Φεβρουαρίου) appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Πέννυ Σουμελίδου

Ο Λουκάς ( Χάρης Φραγκούλης) είναι ένας ταλαίπωρος νεκροθάφτης. Κάνει την πιο σοβαρή δουλειά του κόσμου κι όμως η ίδια η ζωή μοιάζει να μην τον παίρνει στα σοβαρά. Ο Λουκάς ερωτεύεται συχνά και με αφέλεια, ελπίζοντας να βρει πραγματική επικοινωνία, ελπίζοντας να βρει κάποια που θα τον αγαπήσει γι’ αυτό που είναι. Ή δεν είναι, τέλος πάντων.

Η σχεδόν 11λέπτη ταινία  της Ελένης Μητροπούλου κινείται έξυπνα ανάμεσα σε δύο πτυχές της ζωής του πρωταγωνιστή, σε αυτή της δουλειάς του και σε αυτή της (καταπονημένης) ερωτικής του ζωής. Στην πρώτη μαθαίνουμε, μέσα από δική του αφήγηση, τις κρυφές του σκέψεις και βαθιές του επιθυμίες. Καταλαβαίνουμε πόσο μόνος νιώθει, ένα συναίσθημα που γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν αντιπαραβάλλεται με το φόντο του νεκροταφείου. Κι εκεί η όλη μελαγχολική εικόνα που έχει χτίσει ο Λουκάς με το μονόλογό του αντικαθίσταται από την πεζή, τραγελαφική πραγματικότητα της ερωτικής του ζωής. Από την πρώτη του επαφή με την κοπέλα του τίτλου προσγειωνόμαστε απότομα, παρακολουθώντας έναν αμήχανο Λουκά να τα χάνει μπροστά στη θέα της Άννας. Τη συναντάει σε ένα ξέφρενο πάρτι, στο οποίο βρίσκεται με τους φίλους του σαν ψάρι έξω από το νερό, όμως ούτε εκείνη, ούτε οι φίλοι του τον βοηθούν ιδιαίτερα να ξεμπλοκάρει, με την ερωτική απογοήτευση να μοιάζει αναπόφευκτη. Σταδιακά, αντιλαμβανόμαστε τον κυνισμό που διακατέχει τις προσωπικές σχέσεις μέσα από τις διαδοχικές αποτυχίες του Λουκά και παρατηρούμε πώς και γιατί κατέληξε με πληγωμένη καρδιά. Ο ρομαντισμός ωχριά μπροστά στη σαρκική απόλαυση και η ψυχική επικοινωνία χάνεται, καθώς μπαίνει σε προτεραιότητα η «βιαστική» (ακόμα και εδώ φαίνεται η ειρωνική διάθεση του σεναρίου) ικανοποίηση του κορμιού, αφήνοντας τον πρωταγωνιστή έρμαιο των επιθυμιών του και ανίκανο να τις διαχειριστεί. Κι ίσως τελικά, το μόνο που του μένει να κάνει είναι να τις θάψει, κάτι που ξέρει πολύ καλά να κάνει.

Οι συμβολισμοί είναι διάχυτοι καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας και διευκολύνουν το θεατή να αντιληφθεί το καυστικό ύφος και την ελαφρώς επικριτική στάση της σκηνοθέτιδος απέναντι στις μοντέρνες σχέσεις. Η Ελένη Μητροπούλου, έχοντας πρόσφατα αποφοιτήσει από το τμήμα Digital Filmaking της SAE Athens, κάνει εδώ το σκηνοθετικό της ντεμπούτο και με τη βοήθεια του σπιρτόζου σεναρίου ενώνει την ελαφριά κωμωδία με βαριά θεματολογία. Η ταινία παρακολουθείται ευχάριστα χάρη στο κοφτό μοντάζ, στη φωτογραφία με τις νέον αποχρώσεις να κάνουν αντίθεση με το μουντό σκηνικό του νεκροταφείου και κυρίως χάρη στους ηθοποιούς, με τον Χάρη Φραγκούλη ως Λουκά να χρησιμοποιεί κάθε μυ του προσώπου του για να αποδώσει μία πληθώρα συναισθημάτων, κι όλο το επιτελείο να απολαμβάνει την εμπειρία. Το ίδιο, άλλωστε, θα νιώσει και ο θεατής.

Πέννυ Σουμελίδου

Διαθέσιμη έως 23/2/2020

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

The post Τα καλά κρυμμένα μυστικά της ΕΡΤ προς ελεύθερη θέαση. “Όταν ήμουν στο Λύκειο ήμουν ερωτευμένος με την Άννα” appeared first on screeneye.gr.