Λίγες μέρες πριν την ελληνική πρεμιέρα της νέας του ταινίας μικρού μήκους στο Φεστιβάλ Δράμας, και έχοντας ήδη πανηγυρίσει το πρώτο της διεθνές βραβείο εκτός συνόρων, ο σκηνοθέτης με τη ζωηρή κοινωνική διαλεκτική μιλάει στο Screeneye για την ηθοπλαστική δύναμη του κινηματογράφου και για τα δημιουργικά του εφαλτήρια.

Γράφει η Πόλα Τσώνη

Μόλις ένα χρόνο μετά το θριαμβευτικό του ντεμπούτο ως σκηνοθέτης κινηματογράφου με την πολυβραβευμένη ταινία μικρού μήκους Γενέθλια, ο Δημήτρης Κατσιμίρης επιστρέφει για να προβληματίσει, να συγκινήσει, αλλά κυρίως να διεκδικήσει την αγάπη του κοινού για το νέο του έργο.
“Η νέα ταινία λέγεται Μαμά, Γύρισα. Είναι μία ταινία για τη διαφορετικότητα. Mια γυναίκα επιστρέφει, μετά από 40 χρόνια, στο χωριό στο οποίο γεννήθηκε. Αφορμή είναι ο θάνατος της μητέρας της. Στα χέρια της κρατάει μια παλιά φωτογραφία: μια μάνα με τα δυο αγοράκια της. Φτάνοντας στο νεκροταφείο, έρχεται αντιμέτωπη με τα πρόσωπα όλων εκείνων που άφησε πίσω της κάποτε.”
Οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές, Εύα Κουμαριανού και Γιάννης Τσορτέκης, θα συγκρουστούν υπό το βάρος μιάς απρόσμενης αλλά αργοπορημένης αποκάλυψης.
“Το κεντρικό θέμα της ταινίας είναι κατά της τρανσφοβίας, κατά του ρατσισμού. Γίνεται η αποκάλυψη ότι η γυναίκα είναι τρανς, με συνέπεια να δεχτεί επίθεση από τους παλιούς συγγενείς και φίλους”.

Η κοινωνική άγνοια που μας οδηγεί σε άδικες συμπεριφορές οι οποίες καταδικάζουν, εκούσια ή ακούσια, συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού στον κοινωνικό αποκλεισμό, ήταν άλλωστε το θέμα που καυτηρίαζε ο σκηνοθέτης και στην πρώτη ταινία του, με πρωταγωνιστή έναν νέο με εγκεφαλική παράλυση. Οι σπουδές και η επαγγελματική του ενασχόληση ως κοινωνικός λειτουργός του χάρισαν μία σφαιρική αντίληψη των κοινωνικών ζητημάτων και των ανισοτήτων στην κοινωνία γύρω μας.

“Έχω σπουδάσει και εργαστεί ως κοινωνικός λειτουργός, οπότε με ενδιαφέρουν γενικότερα τα κοινωνικά θέματα. Γενικά όμως θεωρώ ότι ο κινηματογράφος είναι καλό να φωτίζει αυτές τις πλευρές. Μου αρέσει να ασχολείται ο κινηματογράφος με αυτά τα θέματα, και προσωπικά παρακολουθώ ταινίες με αυτές τις θεματικές. Στόχος βέβαια δεν είναι να αλλάξουμε τον κόσμο αλλά να προβληματίσουμε, να δημιουργήσουμε κάποιες σκέψεις, ίσως επάνω σε κάποια θέματα γύρω από τα οποία υπάρχει άγνοια, όπως π.χ. η εγκεφαλική παράλυση που πολύς κόσμος δε γνώριζε τι είναι. Ίσως μία ταινία δημιουργήσει στους αποδέκτες της κάποια ερωτήματα, κάποιες σκέψεις, κάποιες απαντήσεις, και ίσως να τούς κάνει στο μέλλον να δράσουν διαφορετικά εφόσον έχουν δει κάποιο έργο και τους έχει αγγίξει”.

Η παρατήρηση της αδικίας είναι, για το Δημήτρη Κατσιμίρη, ένα δημιουργικό έναυσμα.

“Πιστεύω ότι για κάποιον που ασχολείται με την τέχνη και προβληματίζεται, πίσω κρύβεται συχνά το αίσθημα της αδικίας. Νιώθει αδικία για αυτά που συμβαίνουν και δεν είναι ικανοποιημένος με αυτά που βλέπει, με τις συμπεριφορές των ανθρώπων, ίσως και με τον ίδιο το δημιουργό, οπότε κάνοντας τέχνη προσπαθεί όλο αυτό να το ξορκίσει, δημιουργώντας σκέψεις και στους άλλους. Η αδικία δηλαδή που νιώθει ο ίδιος για αυτά που βλέπει είναι η κινητήρια δύναμη για να δημιουργήσει”.

Δείτε την βραβευμένη ταινία ” Γενέθλια” του Δημήτρη Κατσιμίρη

Με τα Γενέθλια να έχουν ήδη προβληθεί σε περισσότερες από 90 πόλεις ανά τον κόσμο, ο Δημήτρης Κατσιμίρης πιστεύει πολύ στην οικουμενικότητα.

“Παρακολουθώ πάρα πολύ τις δουλειές των ξένων δημιουργών. Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό το αλισβερίσι, ότι ο κάθε δημιουργός από τη δική του χώρα μπορεί να δημιουργήσει κάτι ξεχωριστό το οποίο θα το δουν και σε άλλες χώρες. Και θεωρώ ότι υπάρχει και πολύ ενδιαφέρον από κινηματογραφιστές έξω για τις δουλειές των Ελλήνων δημιουργών. Ένα μεγάλο βήμα έχει κάνει ο Γιώργος Λάνθιμος, και πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια θα ανοίξει περισσότερο αυτό, θα υπάρξει ένα εντονότερο ενδιαφέρον από τους ξένους για εμάς”.

Το οικονομικό ζήτημα, αν και παραμένει αγκάθι για κάθε νέο δημιουργό, δεν πιστεύει ότι είναι τροχοπέδη για να σταματήσει η δημιουργία, ιδίως εφόσον ήδη το κόστος παραγωγής έχει μειωθεί δραστικά χάρη στη μετάβαση από το φιλμ στο ψηφιακό.

“Βλέπουμε ότι τα τελευταία χρόνια στα μεγάλα φεστιβάλ, υπάρχουν ταινίες βραβευμένες που είναι γυρισμένες ακόμη και σε κινητό. Το μήνυμα που περνάνε άλλωστε κάποιοι κινηματογραφιστές που επενδύουν πάρα πολλά χρήματα στις ταινίες τους είναι ότι αυτό που ενδιαφέρει τον κόσμο είναι η ιστορία, όχι οι τεχνικές δεξιότητες που χρησιμοποιεί κάθε σκηνοθέτης. Αν η ιστορία είναι συναρπαστική, ακόμα και αν τα τεχνικά μέσα δεν είναι σε υψηλό επίπεδο, ο κόσμος θα παρακολουθήσει με αμείωτο ενδιαφέρον”.

Μολονότι έχει παρουσιάσει και δύο επιτυχημένα δικά του θεατρικά έργα, ο Δημήτρης Κατσιμίρης επικεντρώνει πλέον την ενέργειά του στον κινηματογράφο. Στα επόμενα σχέδια είναι άλλη μία μικρού μήκους, και ύστερα στόχος μία μεγάλου μήκους ταινία που θα μπορούσε να είναι και συμπαραγωγή.
Όσο για τα βραβεία, παραδέχεται ότι “βοηθούν πάρα πολύ έναν δημιουργό να πατήσει καλύτερα”, ωστόσο το υπέρτατο βραβείο είναι μία  ταινία να κερδίσει και να κρατήσει την αγάπη των θεατών μέσα στα χρόνια.

“Θεωρώ πιο σημαντικό από όλα τη διάρκεια, δηλαδή το κάθε βραβείο να σου ανοίγει το δρόμο για την επόμενη δουλειά κι αυτό να συνεχίζεται μέσα στα χρόνια. Υπήρχαν ταινίες που βραβεύτηκαν αλλά μετά ο κόσμος τις ξέχασε. Οπότε θεωρώ πιο δυνατό από όλα την αγάπη του κόσμου. Να βλέπει μία ταινία και να μπορεί να δημιουργήσει συναισθήματα”.

Η ταινία μικρού μήκους Μαμά, Γύρισα του Δημήτρη Κατσιμίρη θα παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Δράμας στις 20 Σεπτεμβρίου.
Συντελεστές
Ηθοποιοί: Εύα Κουμαριανού, Γιάννης Τσορτέκης, Θανάσης Χαλκιάς, Θοδωρής Μπρατσάκος, Πάνος Κατσιμπέρης, Γιάννης Ζαφείρης
Σενάριο – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κατσιμίρης
Cinematography – Μοντάζ: Βασίλης Σταυρόπουλος
Βοηθός Σκηνοθεσίας: Κωνσταντίνα Γιαννοθανάση, Γενοβέφα Ζάγγα
Bοηθός Οπερατέρ: Κυριάκος Γκίκας
Mακιγιάζ – Special effects: Έλλη Κριαρά
Μουσική: λΑΜΠΕΡΟύκ
Ηχοληψία: Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος
Re-Recording Mιξάζ: Σαράντης Ράμπιας
Διεύθυνση Παραγωγής: Πάνος Κατσιμπέρης
Φωτογραφίες Backstage: Τιτίκα Καλημέρη
Παραγωγή: Δημήτρης Κατσιμίρης, Βασίλης Σταυρόπουλος, Κυριάκος Γκίκας
(c) 2017

The post Δημήτρης Κατσιμίρης appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στην Πόλα Τσώνη

«Μελέα» θα πει μελανή, σκοτεινή. Είναι η πρώτη προσφώνηση που ακούμε για τη Μήδεια από την παραμάνα στο αρχαίο κείμενο της Μήδειας του Ευριπίδη. Μέσα από την ταινία του, «Μήδεια Μελέα», ο σκηνοθέτης Χρήστος Καράμπελας καταπιάνεται με μία από τις δημοφιλέστερες αρχαίες τραγωδίες, σε μία απόπειρα να φωτίσει μια πλευρά της που παραμένει αθέατη στο αρχαίο δράμα. Τι θα συνέβαινε εάν τα τρία βασικά πρόσωπα έλεγαν μεταξύ τους αυτά που πραγματικά ήθελαν να πουν, χωρίς να διακινδυνεύουν κάτι; Θα άλλαζε ο τραγικός μίτος του έργου;

«Η ιδέα ξεκίνησε δύο χρόνια πριν, όταν φοιτούσα στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν, στο πιλοτικό τμήμα σκηνοθεσίας. Εκεί ασχοληθήκαμε αρκετά με την τραγωδία της Μήδειας, και πάνω στη σπουδή και την έρευνα που είχα κάνει τότε στην τραγωδία, αισθάνθηκα μία μεγάλη ανάγκη προσωπικά ως δημιουργός, να εξερευνήσω αυτά τα ανείπωτα που υπάρχουν στην τραγωδία από όλους τους χαρακτήρες. Ποτέ στην τραγωδία δε λέμε ξεκάθαρα στον άλλον τι μπορεί να θέλει, παρά μόνο στο τέλος όταν υπάρχει η τελική ρήξη», εξηγεί ο Χρήστος Καράμπελας. «Με ενδιέφερε πάρα πολύ στη Μελέα να δείξω αυτή τη σύγκρουση των χαρακτήρων προτού φτάσουν τα πράγματα εκεί που όλοι γνωρίζουμε, και το αν αυτό θα είχε κατ’ επέκταση κάποια αλλαγή στον ρου της ιστορίας ή όχι»

Η ταινία μας τοποθετεί σε ένα δάσος, στα γυρίσματα μιας κινηματογραφικής εκδοχής της Ευριπίδειας τραγωδίας, όπου οι τρεις ηθοποιοί-πρωταγωνιστές προσπαθούν στις πρόβες για τις σκηνές τους να βρουν την αλήθεια του ρόλου που ερμηνεύουν. Η «Μήδεια Μελέα» αποτελεί στην ουσία μία απόπειρα να φωτίσουμε το τι πραγματικά χαλάει σε μία σχέση τόσο δυνατή ανάμεσα σε έναν άντρα και μία γυναίκα, και γιατί αυτό δε λέγεται.

«Στη δική μου εκδοχή, εξετάζω το κατά πόσον θα μπορούσε να αλλάξει κάτι για το συγκεκριμένο ζευγάρι, με αυτές τις συνθήκες, και με τη νοοτροπία αυτής της γυναίκας, που έχει συρθεί σε αίμα και νερό για έναν άντρα, κι έχει δοθεί άνευ όρου σε αυτόν», λέει ο Χρήστος Καράμπελας. «Ακόμη κι αν το φέρουμε στο σήμερα, αν ένας άνθρωπος, άντρας ή γυναίκα, ερωτευτεί τόσο παράφορα, αν κάποιος έχει φτάσει σε όρια τέτοιου έρωτα, τι είναι ικανός να κάνει; Αυτό το εν δυνάμει, στον καθένα από εμάς είναι τρομακτικό»

Κάπως έτσι οδηγούμαστε στη συγκλονιστική συνειδητοποίηση ότι τελικά η Μήδεια -όπως και όλοι οι χαρακτήρες στις αρχαίες τραγωδίες- δεν είναι ηρωίδα ή μύθος, αλλά αρχέτυπο ενός χαρακτήρα της ανθρώπινης φύσης και του πού μπορεί να μας οδηγήσει η ορμή που έχουμε ως πλάσματα. Γεγονός το οποίο συχνά επιβεβαιώνεται τραγικά στις μέρες μας από το σύγχρονο αστυνομικό ρεπορτάζ, 2500 χρόνια μετά τον Ευριπίδη. Μήπως τελικά όλοι κρύβουμε μία «μελέα» όψη μέσα μας;

«Η ταινία, όπως και η τραγωδία, έχουν πάντα αυτά τα στοιχεία της ποίησης και της αλληγορίας. Θεωρώ ότι το φινάλε της τραγωδίας είναι άκρως ποιητικό, δηλαδή ότι η Μήδεια μετουσιώνεται στο τέλος, δεν είναι πια άνθρωπος, αφού με τον φόνο των παιδιών είναι σα να σκοτώνει το μέρος της ανθρώπινης και της μητρικής της φύσης, σαν ακρωτηριασμός. Είναι υπερβολή να πούμε ότι ανά πάσα στιγμή καθένας μπορεί να σκοτώσει τα παιδιά του, αν και θεωρώ ότι δυστυχώς όλοι είμαστε ικανοί για όλα υπό συγκεκριμένες συνθήκες, και με την κατάλληλη πυροδότηση μπορούμε να κάνουμε πολύ άσχημα πράγματα. Πιστεύω ωστόσο ότι η καλλιέργεια και γενικότερα οποιαδήποτε μορφή γνώσης ή παιδείας, μάς βοηθάει να βρούμε κάποιες απαντήσεις σε πράγματα που δεν έχουμε και προλαβαίνει κάποια δεινά… Ειλικρινά ελπίζω προσωπικά ο καθένας από εμάς να μπορεί να κάνει μικρά βηματάκια και άθλους προς το καλύτερο σε όποιο επίπεδο είναι αυτό»

Ως αφετηρία στο ταξίδι της ανά τα κινηματογραφικά Φεστιβάλ, η «Μήδεια Μελέα» θα διαγωνιστεί αυτό το μήνα στο Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας. Αν και υπάρχουν ήδη θετικές απαντήσεις για συμμετοχές σε ανάλογες διοργανώσεις, δεν είναι ακόμη ανακοινώσιμες λόγω εμπάργκο. Για τον σκηνοθέτη, η προσδοκία είναι να προβληθεί η ταινία σε αρκετά Φεστιβάλ, δίνοντάς του ίσως και το «εισιτήριο» για το επόμενο κινηματογραφικό του εγχείρημα.

«Αν βραβευθεί θα είναι κάτι υπέροχο, αλλά ακόμα κι αν δε βραβευθεί, θεωρώ πως το ότι συμπεριλαμβάνεται σε ένα πακέτο ταινιών και θα τη δουν άνθρωποι είναι αρκετά τιμητικό, γιατί κάθε ταινία φτιάχνεται για ένα κοινό. Από κει και πέρα, εάν μέσα από αυτή την ταινία δοθεί η ευκαιρία για κάτι επόμενο, που να μην είναι αυτοχρηματοδοτούμενο και να μην είναι τόσο κοπιαστικό όσο ήταν αυτό, θα ήταν επίσης ιδανικό. Αν όχι, μεράκι είναι ο κινηματογράφος, θα συνεχίσω πάλι, αλλά θα θέλω ένα μικρό διάστημα για το επόμενο»

Νέες ιδέες προς ανάπτυξη υπάρχουν ήδη στα συρτάρια του Χρήστου Καράμπελα, βρίσκουν όμως σκόπελο την υλοποίηση. Στην «Μήδεια Μελέα», συνεργείο και ηθοποιοί εργάστηκαν αφιλοκερδώς, δείχνοντας έναν «εξαιρετικό εαυτό», όπως λέει ο σκηνοθέτης τους. «Από σενάρια και ιδέες, αυτό είναι κάτι που ακόμα και στο δρόμο να είσαι μπορεί να σου ανάψει ένα λαμπάκι, όπως στα καρτούν, και να σού έρθει κάτι! Δεν είναι αυτό το θέμα. Είναι το να μπεις στη διαδικασία να το υλοποιήσεις χωρίς να θυσιαστεί μέρος του ή να μη γίνει κάπως μέτριο, να γίνει αυτό που πρέπει να γίνει. Στη Μήδεια κατάφερε να γίνει αυτό που ήταν να γίνει… Για τα επόμενα, που είναι και λίγο μεγαλύτερο το budget… θέλει κυνήγι»

“Απόφοιτος του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωση του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Χρήστος Καράμπελας εργάζεται εδώ και μια δεκαετία ως δημοσιογράφος και σκιτσογράφος σε έντυπα και διαδικτυακά μέσα. Παρακολούθησε σπουδές υποκριτικής και το 2011 φοίτησε στο τμήμα σκηνοθεσίας θεάτρου του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν. Τον Μάιο του 2013 ανέβασε την πρώτη του θεατρική σκηνοθετική δουλειά με τίτλο ‘Lift Inc.” στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ του Κινητήρα Studio, η οποία απέσπασε το βραβείο κοινού. Η “Μήδεια Μελέα” αποτελεί την τέταρτη κινηματογραφική του ταινία μετά τις μικρού μήκους Fragility (2008), “Stamped!” (2013) -συμμετείχε στο φεστιβάλ “Love in Athens” της εφημερίδας Metropolis και της Nova Cinema- καθώς και της μεγάλου μήκους “Hostess” που βρίσκεται στο στάδιο post-production”.

Μήδεια Μελέα

Σύλληψη-σκηνοθεσία: Χρήστος Καράμπελας

Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Μπακαγιάννη

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Αντώνης Κουνέλας

Χορογραφίες: Χριστίνα Φωτεινάκη

Σκηνικά-Κοστούμια: Κατερίνα Χριστίνα Μανωλάκου

Πρωταγωνιστούν: Έλενα Μαυρίδου, Γιώργος Παπαγεωργίου, Βασιλική Τρουφάκου, Μάρω Παπαδοπούλου, Απόστολος Πελεκάνος, Αλεξάνδρα Τσιάγκα

The post Χρήστος Καράμπελας appeared first on screeneye.gr.

«Η γνώση του διαλόγου είναι εκείνο που λείπει από την Ευρώπη του αύριο»

Γράφει η Πόλα Τσώνη

Κουβαλώντας ήδη στις αποσκευές του τις εξαιρετικά θετικές εντυπώσεις που αποκόμισε από την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Fantasporto 2014 και την συμμετοχή στο Los Angeles Greek Film Festival, το μικρού μήκους «Πέρασμα» του Λάμπρου Γεωργόπουλου, αναμένεται να πυροδοτήσει το ενδιαφέρον και του εγχώριου κοινού, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας τον ερχόμενο Σεπτέμβρη.

Η ταινία μάς μεταφέρει στην Ευρώπη του κοντινού μας μέλλοντος, όπου οι άνθρωποι παραδίδονται σε μια συνεχή ουρά θανάτου. Ένας γενειοφόρος άνδρας παραδίδεται γυμνός σε ένα ανυψωτικό μηχάνημα που θα τον μεταφέρει στο σκοτεινό και μυστηριώδες «Πέρασμα». Δε θα είναι ο μόνος, ούτε και θα αντισταθεί… Κι εκεί εντοπίζεται το πρόβλημα που καυτηριάζει ο 32 χρόνος Λάμπρος Γεωργόπουλος στην πρώτη μικρού μήκους ταινία του: προ-βλέπει την Ευρωπαϊκή κοινωνία του μέλλοντος, ως «μία Κάφκα-esque κοινωνία, όπου οι άνθρωποι δεν συλλαμβάνονται πια, αλλά παραδίδονται μόνοι τους σε μία κατάσταση ασυλοποίησης, με τη βούλησή τους».

Μολονότι η διερεύνηση του θέματος ξεκίνησε από ένα προσωπικό εσχατολογικό- λυτρωτικό θέμα, εκείνο του «περάσματος» σε έναν άλλο κόσμο, σύντομα η ανάπτυξή του έλαβε παράλληλες πολιτικές διαστάσεις.

«Ήθελα να δηλώσω ότι οι σημερινοί Ευρωπαίοι πολίτες τελικά δεν έχουμε και πάρα πολλές επιλογές, κυρίως γιατί κατευθυνόμαστε-τουλάχιστον οι μάζες- και τελικά καταφέρνουμε να βρεθούμε όλοι στον ίδιο χώρο. Είναι μία απλή πολιτική άποψη. Αν το δούμε και μεταφυσικά, ναι, τελικά όλοι καταλήγουμε στον ίδιο χώρο, έστω και χωρίς να το θέλουμε», λέει ο σκηνοθέτης. Αν όμως αυτό το εξοργιστικό αναπόδραστο είναι αναπόφευκτο στο επίπεδο του μεταφυσικού «περάσματος» των ανθρώπων, σε πολιτικό επίπεδο τα πράγματα δεν ήταν πάντοτε τόσο απόλυτα ομοιογενή.

«Μιλάω για την Ευρωπαϊκή κοινωνία ανθρώπων, η οποία έχει περάσει μέσα στους αιώνες πολέμους, Σταυροφορίες, χιλιάδες πράγματα. Όμως αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε ένα απίστευτο αδιέξοδο, όπου, κατευθυνόμενη, γνωρίζει μόνο μία λύση. Αυτό είναι τρομακτικό, δεν έχει ξανασυμβεί σε παλαιότερες εποχές. Π.χ., στους δύο μεγάλους πολέμους που ζήσαμε, οι άνθρωποι ζούσαν δύο λύσεις, ή τρεις λύσεις, ή πέντε. Ακόμη πιο τρομερό, είναι το ότι τελικά δε μπορούμε να απαντήσουμε την ερώτηση από ποιον κατευθύνονται σήμερα οι Ευρωπαίοι πολίτες προς αυτή τη μία και μοναδική λύση; Γιατί αν ένας θεσμός, όπως η ΕΕ, αποτελείτο από ανθρώπους, από ένα Κοινοβούλιο, από μία Επιτροπή, από μία συναπόφαση, θα υπήρχε ένας πλουραλισμός, θα υπήρχαν πολλές απόψεις. Το ζήτημα τελικά δεν είναι γιατί κατευθυνόμαστε κάπου κι από ποιον, αλλά γιατί δεν ακούμε όλες τις απόψεις μέχρι να μάθουμε την απόφαση. Νομίζω ότι στερούμαστε του δικαιώματος της γνώσης, της ενημέρωσης όλων των απόψεων που υπάρχουν, π.χ. μέσα στην ΕΕ, μέχρι αυτό να καταλήξει σε μία συναπόφαση την οποία θα πρέπει να ακολουθήσουμε. Λίγα πράγματα γνωρίζουμε για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Δεν είμαστε οι μόνοι που έχουμε πρόβλημα στην Ελλάδα, όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη έχουν πρόβλημα, αλλά λίγα γνωρίζουμε για τις απόψεις τους για την Ελλάδα, ή π.χ. για την καλλιέργεια κάποιου πράγματος στην Ελλάδα. Δε μας έρχεται η γνώση του διαλόγου, μάς έρχεται μόνο η απόφαση».

Αυτός ακριβώς ο διεθνικός διάλογος, μεταξύ δημιουργών αυτή τη φορά, ήταν το μεγάλο κέρδος από τη συμμετοχή του Γεωργόπουλου στο Fantasyporto 2014. Όπως χαρακτηριστικά μας λέει, «πιάσαμε μία κουβέντα πάρα πολύ ωραία και δημιουργική πάνω στο πώς μπορούμε μέσα από το fantasy film να περάσουμε κάποια μηνύματα, από το horror movie μέχρι και το splatter, μηνύματα πολιτικά και κοινωνικά, και να κάνουμε πραγματικό κινηματογράφο»

Με το δάσκαλο, σκηνοθέτη και παραγωγό της ταινίας,  Βασίλη Μαζωμένο

Όσον αφορά τους Έλληνες δημιουργούς, ο Λάμπρος Γεωργόπουλος ξεχωρίζει ως πλεονέκτημα της ελληνικής κινηματογραφίας το όραμα που δαθέτει.

«Έχει φαντασία, έχει πάρα πολλούς νέους, και υπάρχουν και πράγματα να πούμε. Γιατί βιώνουμε πράγματα, ειδικά μέσα σ’ αυτή τη κρίση που έχει έρθει στην Ελλάδα. Όλο αυτό το κοινωνικοπολιτικό ζήτημα που υπάρχει, μάς βοηθάει στο να δημιουργούμε. Έχουμε προσλαμβάνουσες πια. Όσο, όχι χυδαίο ελπίζω, όσο ακραίο κι αν ακούγεται, δε χρειάζεται να ψάξουμε πια να βρούμε άστεγο, δε χρειάζεται να ψάξουμε να βρούμε πρόβλημα, είναι όλα μπροστά μας. Αρκεί να τα διαχειριστούμε. Μειονέκτημα πάνω στο πλεονέκτημα είναι ότι κατά μεγάλο ποσοστό οι Έλληνες κινηματογραφιστές δεν ασχολούνται με αυτό που συμβαίνει πραγματικά στην Ελλάδα, την πραγματική της παθογένεια. Ένα μεγάλο ποσοστό ασχολείται με παθογένειες γενικότερες, αόριστες…»

Καθώς ήδη το «Πέρασμα» δέχτηκε πολλαπλές αναγνώσεις από τους θεατές στα δύο προηγούμενα Φεστιβάλ όπου προβλήθηκε, ο Λάμπρος Γεωργόπουλος στο Φεστιβάλ της Δράμας θα ήθελε να γίνει μία μεγάλη συζήτηση γύρω από την ταινία του και με το ελληνικό κοινό. «Μακάρι να πυροδοτήσω κουβέντα κι όχι να φύγω με κάποιο βραβείο, πχ του καλύτερου σκηνοθέτη ή της καλύτερης ταινίας», παραδέχεται, ενώ θεωρεί ως σημαντικότερο στοιχείο της ταινίας του το εικαστικό κομμάτι. «Η φωτογραφία της είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό για μένα και θα ήθελα να υπάρχει μία αναγνώριση. Από κει και πέρα, μακάρι να ξεκινήσουμε μία κουβέντα με τους συναδέλφους και με οποιοδήποτε άλλο εκεί, πάνω στο φιλοσοφικό θέμα της».

The post Λάμπρος Γεωργόπουλος appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Πόλα Τσώνη

Ένα πλούσιο πρόγραμμα με ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, συναυλίες από πρωτοποριακά μουσικά σχήματα, ανοιχτά workshops και πάνελ συζητήσεων αλλά και ταινίες σταθμό από το αρχείο του Φεστιβάλ, περιλάμβανε το τρίτο κατά σειρά Sundance London Film and Music Festival που ολοκληρώθηκε την τελευταία εβδομάδα του Απρίλη.

Το Ίδρυμα Sundance ιδρύθηκε το 1981 από τον θρύλο του παγκόσμιου κινηματογράφου Robert Redford, με στόχο την ανακάλυψη και την ενίσχυση νέων ταλαντούχων δημιουργών, και φέτος γιορτάζει 30 χρόνια διοργανώσεων, με αφετηρία τη Γιούτα των ΗΠΑ το 1985.

Σχετικά πρόσφατα αφιχθέν λοιπόν επί ευρωπαϊκών εδαφών, το Sundance London κατάφερε για μία ακόμη χρονιά όχι μόνο να μας ανοίξει ένα παράθυρο στον κόσμο, δείχνοντάς μας κόσμους χωρίς φωνή, κόσμους που δεν ξέραμε και δε θα είχαμε ίσως  ποτέ την ευκαιρία να γνωρίσουμε, αλλά και φωτίζοντας με τρόπο ευαίσθητο και συμπονετικό την κοινωνική πραγματικότητα, όπως αυτή διαμορφώνεται μέσα από την απλότητα και την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων στα διάφορα μήκη και πλάτη της Γης.

Αναμφίβολα, η ταινία που μονοπώλησε το ενδιαφέρον των Μέσων Ενημέρωσης ήταν εκείνη με το λαμπερό καστ – Ryan Reynolds και Gemma Arterton. Πέρα από τους celebrity τίτλους στις βρετανικές εφημερίδες όμως, η Διεθνής Πρεμιέρα του «The Voices» της Marjane Satrapi (Persepolis, 2008)  πρόσφερε στους θεατές μία ταινία mind-provoking, με αλλόκοτη πλοκή που παραπαίει ανάμεσα στην αρρωστημένη φαντασία και την σκληρή πραγματικότητα, ενώ οι δύο διάσημοι ηθοποιοί δε δίστασαν να δοκιμαστούν σε ρόλους – πρόκληση που, όπως δήλωσε η Arterton, σπάνια τούς προσφέρονται.

Τα φώτα της δημοσιότητας κέρδισε επίσης το «They Came Together» του David Wein, με τους Paul Rudd και Amy Poehler. Μία κλασική αμερικανική ρομαντική κωμωδία με ευφυές χιούμορ, το οποίο ωστόσο δεν κατάφερε να αποσπάσει την προσοχή μας από την ομοιότητα της πλοκής με εκείνη του “You’ve Got Mail” με τους Tom Hanks και Megg Ryan. Στέλεχος αλυσίδας  καταστημάτων οδηγεί στην καταστροφή την μικρή επιχείρηση όμορφης κι ευαίσθητης νέας, παρ’όλα αύτα ερωτεύονται μεταξύ τους, λίγο κλάμα λίγο γέλιο, και ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσαν και οι νεανικές κωμωδίες Obvious Child, Frank και Hits, χάρη στο φρέσκο, ανατρεπτικό και ευφυές σενάριο, και τις αποκαλυπτικές ερμηνείες που κέρδιζαν τη συμπάθεια του θεατή από το πρώτο λεπτό.

Τα πραγματικά διαμάντια της διοργάνωσης κρύβονταν ωστόσο στις πιο απομακρυσμένες γειτονιές του πλανήτη. Πρώτη στις εντυπώσεις μας, το κοινωνικό δράμα Drunktown’s Finest, μία ταινία που επιχειρεί να αποτινάξει τον βαρύ «τίτλο» της Πόλης των Αλκοολικών ο οποίος σκεπάζει εδώ και δεκαετίες την πόλη που μεγάλωσε η σκηνοθέτης, Sydney Freeland, στα όρια του περιθωριοποιημένου καταυλισμού των Ινδιάνων Ναβάχο στο Νέο Μεξικό. Βαθιά συγκινητική κι ανθρώπινη, η ιστορία της Freeland, η οποία έγραψε και το σενάριο, καταγράφει την εσωτερική πάλη που βιώνουν, διαχρονικά και παγκόσμια, τα «υποσχόμενα» νιάτα κάθε  παρηκμασμένης κοινωνίας. Μία πάλη ανάμεσα στην λαχτάρα τους να ξεφύγουν από το σάπιο περιβάλλον των χαμένων ευκαιριών και της παραβατικότητας που προδιαγράφει το μέλλον τους, και την έμφυτη ανάγκη τους να παραμείνουν πιστοί στην ταυτότητά τους ως μέλη της κοινότητας που τους ανέθρεψε, με όλες της τις ιδιαιτερότητες.

Εξίσου αποκαλυπτική για τις κοινωνικές δομές και τα αδιέξοδά τους, ήταν και η Kumiko, The Treasure Hunter, μία συμπαραγωγή ΗΠΑ – Ιαπωνίας. Ο σκηνοθέτης David Zellner κατάφερε μαγικά να συμφιλιώσει τον σουρρεαλισμό της πραγματικότητας που βιώνει η μοναχική πρωταγωνίστριά του με μία εκπληκτικά ρεαλιστική φωτογραφία που σε καθηλώνει. Η απόκοσμη ομορφιά των τοπίων και η συγκλονιστική μουσική είναι σίγουρα δύο καλοί λόγοι για να σας προτείνουμε την ταινία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υστερεί ούτε σε ερμηνείες ούτε σε σενάριο.

Τέλος, θα ήταν παράλειψή μας να μην αναφερθούμε στις άγνωστες μουσικές ιστορίες που ξεδιπλώθηκαν στις οθόνες του Sundance: το Memphis, ένα ντοκιμαντέρ για τον μουσικό – ποιητή Willis Earl Beal και την πόλη που γέννησε ορισμένους από τους σημαντικότερους μουσικούς του περασμένου αιώνα, και το Finding Fela, μία σοκαριστική ενδοσκόπηση στη ζωή του Νιγηριανού σούπερ σταρ και πολιτικού ακτιβιστή των ‘70s-‘80s, Fela Kuti, δημιουργού του ιδιαίτερου μουσικού είδους afro-beat, από το οποίο πήραμε έντονη γεύση στο πάρτι λήξης του Φεστιβάλ.  

Πόλα Τσώνη

The post Τα Highlights του Φεστιβάλ Sundance του Λονδίνου appeared first on screeneye.gr.