Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν, το μοτίβο του  Καναδού Ντενί Βιλνέβ, στην πολυσυζητημένη συνέχεια της  περίτεχνης  και αριστουργηματικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας του 1982.  Το πρωτόλειο “Blade Runner”, του Ρίντλεϊ Σκοτ, αρχικά χλευάστηκε , μετέπειτα αποθεώθηκε, χαρακτηριζομενη “κινηματογραφική τομή”, ισορροπώντας μοναδικά ανάμεσα στο σινεμά του δημιουργού και σε αυτό που αγαπούν οι μάζες και τα στούντιο. Η  πάλη των τάξεων, η φυλή, οι σχέσεις των δύο φύλων, η απομυθοποίηση του αστικού περιβάλλοντος και του έρωτα, αποτελούν  αλληλοσυνδεόμενη πλέξη, στον  μακρινό -τότε-κόσμο( Καλιφόρνια 2019). Ένας ντετέκτιβ, ο Ρικ Ντέκαρντ ( Χάρισον Φορντ) μετά κόπων και βασάνων αποδέχεται να βρει και να εξουδετερώσει τα προπλάσματα(  γενετικά προηγμένες ρέπλικες), απαγορευμένα στη Γη, τα οποία είναι όμοια με τους ανθρώπους.

Μολονότι ο Βιλνέβ διατηρεί τον ρόλο του Ρικ Ντέκαρντ, δεν αποτελεί εδώ-35 χρόνια μετά- την πρωταγωνιστική φιγούρα(εμφανίζεται περίπου στο ενενηκοστό λεπτό), αλλά αποτελεί πρόσωπο- καταλύτη στην αποκάλυψη ενός μυστικού, από τον αντικαταστάτη του,  τον Ράιαν Γκόσλινγκ( το όνομά του είναι “Κ”),εν έτει 2049 και πάλι βεβαίως στο Λος Άντζελες.

Ο χαμηλών τόνων και μελαγχολικός Κ,  προτού οδηγηθεί στα ίχνη του Ρικ Ντέκαρντ, είναι επιφορτισμένος με την εξάρθρωση των παλαιών ρέμπλικών, τους Nexus 8, όπως η αρχική σκηνή, μας αποκαλύπτει. Όμως ο Κ είναι…

Ενώ η ταινία του 1982, την κατακερματισμένη δομή της, τις αφηγηματικές ελλείψεις και τον νωχελικό ρυθμό, τον τοποθετούσε εμβόλιμα, δίνοντας χρόνο στο θεατή να εισαχθεί ομαλά σε αυτήν, μέσα από μια στρωτή και κατανοητή αφήγηση,  εδώ , ο Καναδός σκηνοθέτης αποφασίζει να φέρει τα πίσω-μπρος, επενδύοντας από την αρχή και επί μακρόν, στα αξιοθαύμαστα εικαστικά, στα οπτικά εφέ, αλλά και στις αφηγηματικές   ασάφειες και περιπλοκότητες, αλλάζοντας ύφος και δομή, μόνο όταν ο Γκόσλινγκ συναντάει τον Φορντ. Η συγκεκριμένη κινηματογραφική οπτική, οδήγησε αναγκαστικά και στην χρονική επέκταση του έργου, από τα 117 λεπτά της πρώτης ταινίας, στα 163 λεπτά της δεύτερης.

Ο Ντενί Βιλνέβ, μένει πιστός στα στιλιστικά νέο-νουάρ χαρακτηριστικά που εισήγαγε στα 80s ο Ρίντλεϊ Σκοτ, μεγάλο βάθος πεδίου, χιονιά, βροχή,σκιές, γυναίκες με διπλό ρόλο, δηλητηριώδη (Τζόσι) και λυτρωτικό(Τζόι), φρεσκάροντας την ατμόσφαιρα, με μια μορφή οικεία στην νέα γενιά θεατών, που αγάπησαν το “Ex Machina “του Άλεξ Γκάρλαντ και το  “Drive” του Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν. Ιδίως το στιλ του Ρεφν, είναι εμφανές στο έργο αυτό, όχι μόνο από το “Drive” αλλά και από τις πρόσφατες του ταινίες “  Μόνο Ο Θεό Συγχωρεί” και “ The Neon Demon”. Μινιμάλ σκηνικό, μετρημένοι διάλογοι.

Μπορεί η σίκουελ εκδοχή να μην προσφέρει κάτι καινούριο και εν τέλει να ήταν αχρείαστη, θα επιτύχει ο Βιλνέβ,  να αναγάγει και να αναδείξει φιλοσοφικά ζητήματα, όπως είναι η ελευθερία, οι επιθυμίες, η μνήμη και τα συναισθήματα, ως η  πεμπτουσία αυτού του πολύπλοκου εγχειρήματος και αυτό αποτυπώνεται μοναδικά στο τελευταίο πλάνο.

“Blade Runner 2049″ από την Πέμπτη 5/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Blade Runner 2049 appeared first on screeneye.gr.

The post La La Land appeared first on screeneye.gr.

Δράμα/Βιογραφία,130′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: The Big Short

Του Άνταμ Μακεΐ

Με τους Κρίστιαν Μπέιλ, Ράιαν Γκόσλινγκ,Μπραντ Πιτ,Φιν Γουίτροκ, Τζον Μαγκάρο,Στιβ Καρέλ

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

CDO, CMO, CDS, FHA… Short selling. Μην παιδεύεστε. Δεν είναι κινέζικα. Είναι το γλωσσάρι των οικονομικών όρων που βάλθηκε να μας διδάξει ο συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου Μάικλ Λιούις και σκηνοθέτησε ο  Άνταμ Μακεΐ με παραγωγό τον Μπραντ Πιτ, ταινία που αποπειράται με ασυνήθιστη αφήγηση, να αποκαλύψει το πώς έφτασε ο πλανήτης στην κρίση των ενυπόθηκων δανείων του 2008, αφήνοντας δεκάδες εκατομμύρια  ψυχές στο δρόμο και  εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους να χάσουν τη δουλειά τους, σε μια μέρα μέσα.

Τέσσερις ειδήμονες της αμερικάνικης χρηματοπιστωτικής αγοράς και μάνατζερ αμοιβαίων κεφαλαίων υψηλού κινδύνου, ο καθηγητής Μάικλ Μπέρι( Κρίστιαν Μπέιλ),  ο  Τζέρεντ Βένετ της Γκολντμαν Σακς (Ράιαν Γκόσλινγκ) και δύο αμούστακα φιλαράκια, απόφοιτοι οικονομικών ο Τσάρλι Λέντλει  (Φιν Γουίτροκ) και ο Τζέρεμι Μέι (Τζον Μαγκάρο)με τη βοήθεια του πρώην τραπεζικού Μπεν Ρίκερτ (Μπραντ Πιτ) ψυλλιάζονται από το 2005 τη φούσκα της αγοράς ακινήτων και προσπαθούν να πείσουν τους επενδυτές να σνομπάρουν τα χαρτοφυλάκια των τραπεζών. Ο εργασιομανής  οικονομολόγος της Γουόλ Στριτ Μαρκ Μπάουμ (Στιβ Καρέλ) κάτι διαισθάνεται και προσπαθεί να ενώσει τα διάφορα κομμάτια του οικονομικού παζλ.

Τα κεντρικά  πρόσωπα του έργου δεν πρόκειται ποτέ να ανταμωθούν για να γιορτάσουν τη διορατικότητα τους πιάνοντας το νήμα της οικονομικής κρίσης από την αρχή, αλλά  και να κλάψουν για το κατάντημα του αμερικάνικου οικοδομήματος.

Ο σκηνοθέτης των -μέχρι πρότινος- ευκολοχώνευτων κωμωδιών  τύπου Anchorman Άνταμ Μακεΐ, δημιουργεί τρεις παράλληλες ιστορίες τις οποίες ενώνει με μαεστρία, χρησιμοποιώντας τον Μάικλ Μπέρι ως αφηγητή, αλλά ταυτόχρονα και με την ιλιγγιώδη του μονταζική ταχύτητα (σαν  το «Traffic» του Σόντεμπεργκ), αποφορτίζοντας τους ακατάπαυστους εξειδικευμένους διαλόγους πανεπιστημιακού επιπέδου της οικονομικής επιστήμης,  με   ζωηρή μπιτ μουσική και με τους πρωταγωνιστές ενίοτε να μιλούν ανφάς στην κάμερα.

Οι χαρακτήρες του όμως, στερούνται ψυχολογικού υποβάθρου, γιατί δεν σκιαγραφούνται ενδελεχώς και η ιστορία παραμένει  περιγραφική και περίπλοκη, με αποτέλεσμα ο θεατής να δυσκολευτεί όχι μόνο να ταυτιστεί με τα πρόσωπα, αλλά και να αφομοιώσει το «ποιος είναι ποιος». Παρόλα αυτά πρόκειται για μια ελκυστική ταινία, ίσως φτάσει και στα Όσκαρ, με τη συνδρομή και των κορυφαίων του ηθοποιών.  Η έλλειψη της πρωταγωνιστικής γυναικείας παρουσίας γίνεται σίγουρα αντιληπτή, έχει την εξήγηση της, όχι μόνο στη φύση του συγκεκριμένου χώρου των ακινήτων και των επενδύσεων( άλλωστε δεν είναι τυχαία η χρήση του όρου Golden Boys) αλλά και σε μια θεατρική και κινηματογραφική παράδοση ,που ξεκίνησε από τα «Οικόπεδα με Θέα» του Μάμετ, για να φτάσει στο «Δρόμο του Χρήματος» του  Τζέι Σι Κάντορ, στο « Λύκο της Γουόλ Στρήτ» του Σκορσέζε, για να καταλήξει σε αυτήν εδώ.

Τέσσερις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα

“Το Μεγάλο Σορτάρισμα ” από 7/1 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Το Μεγάλο Σορτάρισμα appeared first on screeneye.gr.

Ο Ράιαν Γκόσλινγκ, σύμφωνα με το Deadline, θα πρωταγωνιστήσει στη νέα ταινία του Ντάμιεν Σαζέλ, δημιουργός του βραβευμένου μουσικού δράματος του 2014 ” Whiplash” που θα είναι βιογραφία για τον Νιλ Άρμστρονγκ, τον πρώτο άνθρωπο που πάτησε το πόδι του στο φεγγάρι. Η ταινία θα βασιζεται στη βιογραφία του Τζέιμς Χάνσεν «Ο πρώτος άνδρας: Η ζωή του Νιλ Άρμστρονγκ» και λέγεται ότι έχει προταθεί να συμπέσει η παραγωγή με την 50η επέτειο από το 1969 που πραγματοποιήθηκε η πρώτη προσγείωση στη σελήνη. Ο Γκόσλινγκ και ο Σαζέλ αυτή την περίοδο συνεργάζονται στο μουσικό ρομάντζο «La la land» στην οποία παίζει και η Έμα Στόουν. Η ταινία είναι ένας παιάνας στη «βιομηχανία του ονείρου» του Λος Άντζελες, με τον Γκόσλινγκ σε ρόλο τζαζ πιανίστα και την Στόουν να υποδύεται μια μοναχική, επίδοξη ηθοποιό. Ο Κλιντ Ίστγουντ είχε αγοράσει τα δικαιώματα για το βιβλίο του Χάνσεν το 2003 αλλά αργότερα εγκατέλειψε το πρότζεκτ.

The post Και ξανά στο προσκήνιο ο Νιλ Άρμστρονγκ. Νέα ταινία ετοιμάζεται για το διάσημο αστροναύτη από το δημιουργό του ” Whiplash” appeared first on screeneye.gr.

Το “Lost River” είναι ένα σκοτεινό παραμύθι για την αγάπη, την οικογένεια και τη μάχη για επιβίωση μπροστά στον κίνδυνο. Σε μια ουσιαστικά εγκαταλελειμμένη πόλη, την Λοστ Ρίβερ, η Μπίλι(Κριστίνα Χέντριξ), μια μόνη μητέρα δύο παιδιών οδηγείται σε έναν μακάβριο υπόκοσμο στην προσπάθειά της να σώσει το πατρικό της σπίτι και να κρατήσει την οικογένειά της ενωμένη. Ο έφηβος γιος της Μπόουνς(Ίαν Ντε Κασεστέκερ) ανακαλύπτει ένα μυστήριο για την προέλευση της Λοστ Ρίβερ που εξάπτει την περιέργειά του και τον κάνει να ξεκινήσει ένα απρόσμενο ταξίδι που θα δοκιμάσει τα όριά του και τα όρια όσων αγαπά.

Συμπρωταγωνιστούν οι Εύα Μέντεζ, Σαροΐζ Ρόναν, Μπεν Μέντελσον και Ματ Σμιθ. Δείτε το τρέιλερ.

The post Πρώτο τρέιλερ για την ταινία του Ράιαν Γκόσλινγκ “Lost River” appeared first on screeneye.gr.

Ο Ράιαν Γκόσλινγκ και ο Ράσελ Κρόου θα πρωταγωνιστήσουν στο φιλμ νουάρ «The Nice Guys» του Σέιν Μπλακ. Το σενάριο ακολουθεί τον «σκληρό άντρα» Τζάκσον Χίλι και τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Χόλαντ Μαρτς στη δεκαετία του ’70 στο Λος Άντζελες, οι οποίοι συνεργάζονται σε μια υπόθεση που αφορά την αυτοκτονία μιας σταρ του πορνογραφικού σινεμά. Η θεία της κοπέλας που αυτοκτόνησε ισχυρίζεται ότι είδε την ανιψιά της ζωντανή μετά το συμβάν. Ο Μαρτς έχει ανάγκη από χρήματα και αναλαμβάνει την υπόθεση η οποία αναπτύσσεται σε μια δολοφονία με συνομωσιολογικό υπόβαθρο και ρίζες που οδηγούν στην αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία.

The post Μαζί σε φιλμ νουάρ ο Ράιαν Γκόσλινγκ και ο Ράσελ Κρόου appeared first on screeneye.gr.

                                   Θρίλερ-Δράμα 90′ Γαλλία, Ταιλάνδη, Γλώσσα: Αγγλικά 2013

του Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν

Λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του νεαρού στο Κερατσίνι και τον γενικό αναβρασμό που επικρατεί απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας, η ταινία « Μόνο Ο Θεός Συγχωρεί » εμφανίζεται στις κινηματογραφικές αίθουσες ως σατανική σύμπτωση. Οι  ομοιότητες που υπάρχουν,  μας κάνουν να αμφισβητούμε  αν τελικά ο κινηματογράφος είναι  μόνο η αποθέωση του φαντασιακού. Κάποιες στιγμές το παραμύθι μετατρέπεται σε στυγνό ρεαλισμό μιας αποκρουστικής πραγματικότητας. Τι μπορεί να συνδέει τα χθεσινά γεγονότα με το φιλμ αυτό; Μόνο ένα στοιχείο, αλλά αυτό είναι  ικανό  να δημιουργήσει έντονα  το συνειρμό. Το πλέγμα της λεκτικής βίας που μεταλλάσσεται σε κίνητρο εκδίκησης και εν τέλει υλοποίησης της. Το πολιτικό στοιχείο δεν εμφανίζεται στο έργο αλλά υποκρύπτεται η φυλετική διάκριση.

Το πεδίο της σύγκρουσης βρίσκεται στην Μπανγκόκ με έναν νεαρό να διευθύνει κλαμπ πυγμαχίας και με αυτό τον τρόπο να ξεπλένει το βρώμικο χρήμα που κερδίζει από εμπόριο ναρκωτικών. Ο αδερφός του σκοτώνεται έπειτα από ένα βιασμό μιας 16χρονής. Η εμφάνιση της μητέρας τους στην πρωτεύουσα της Ταϊλάνδης θα είναι η απαρχή της εκδίκησης για το θάνατο του γιού της, μόνο που η δύναμη της τοπικής μαφίας είναι πιο ισχυρή από όσο φαντάζοταν.

Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια έκρηξη ταινιών που σκιαγραφούν τη ποικιλομορφία της σύγχρονης βίας. Ο Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν εξετάζει συστηματικά αυτό το φαινόμενο,  όχι βέβαια πάντα επιτυχημένα, με τη χρήση ενίοτε κλισαρισμένων ιστοριών. Οικείο το σκηνικό για το σκηνοθέτη, για αυτό ίσως και δεν μπόρεσε να μας μαγέψει. Επαναλαμβάνει κάπως τον εαυτό του αλλά σαφώς  τελειοποιεί κάποια τεχνικά του μέσα.

Ο Δανός κινηματογραφιστής θα κρατήσει σχεδόν όλες τις γνώριμες τεχνικές του που είδαμε παλαιότερα στο “Pusher” και στο πιο δημοφιλές και πρόσφατο “Drive”. Δηλαδή, αυστηρά αποστασιοποιημένη αφήγηση από χαρακτήρες και καταστάσεις, παραδομένοι διάλογοι που βγαίνουν με το σταγονόμετρο, ένας άντρας (Ράιαν Γκόσλινγκ) παγιδευμένος σε παρωπίδες απ’ τις οποίες θα ήθελε να ξεφύγει αλλά τελικά  δεν μπορεί. Η μητέρα του (Κριστίν Σκοτ Τόμας) σκληρή και ανελέητη, την οποία ο γιος της σαφώς εξιδανικεύει. Βιαιότητα στις λέξεις, στο πνεύμα και στο σώμα, όπως επί παραδείγματι στο τελικό δυνατό τετ-α-τετ του πρωταγωνιστή με τον Ταϊλανδέζο κυνηγό του.

Μέχρι εδώ δεν υπάρχει τίποτα διαφορετικό που να μην το έχουμε δει από τον Ρεφν, αυτό όμως που ξεχωρίζει είναι ότι παραδίδει στο κοινό την πιο επιβλητική του εικόνα. Συνεχόμενα ευρυγώνια πλάνα, πολύμορφη φωτογραφία, πανέμορφοι χρωματισμοί που πειραματίζονται κυρίως μέσα σε ένα τερέν πυγμαχίας με το σκοτάδι, τα κατά κόκκινα έφε, και το γήινο στοιχείο. Το σάουντρακ κάπως  μονότονο και συμβατικό που σαφώς δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό του “Drive”.

Κάτω από άλλες συνθήκες ο Ράιαν Γκόσλινγκ θα μας καθήλωνε, αλλά αυτή η τυποποιημένη μανιέρα ενός λιγομίλητου τσαμπουκά τύπου που λειτουργεί σαν ρομπότ για να κλέβει και να σκοτώνει, δεν πείθει απόλυτα.

Αντίθετα ο Ρεφν έπλασε την Κριστιν Σκοτ Τόμας εντελώς αλλιώτική, με μακρύ ξανθό μαλλί, με φουσκωμένα μπράτσα όπου η Αγγλο- Γαλλίδα ηθοποιός ανταποκρίθηκε πλήρως στον άκαμπτο, αυταρχικό και μισητό ρόλο που της επιφύλασσε.

The post Μόνο Ο Θεός Συγχωρεί appeared first on screeneye.gr.

( Μέρος Α)

  Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

«Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο, ετήσιο Φεστιβάλ της Αθήνας. Ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι.{…} Οι Νύχτες Πρεμιέρας απευθύνονται αποκλειστικά στο μεγάλο και ανήσυχο σινεφίλ κοινό της Αθήνας».

Αυτά έγραφε στο σημείωμά του ο αείμνηστος διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ Γιώργος Τζιώτζιος, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου φεστιβάλ (15-24/9/1995). Τα επόμενα χρόνια τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν. Οι Νύχτες Πρεμιέρας  έγιναν το κατεξοχήν κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, μαζεύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερο κόσμο.

Σε μια ιστορική αναδρομή 19 ετών θυμόμαστε τα highlights των προηγούμενων διοργανώσεων και τα χωρίζουμε σε δύο μέρη.

1995  

Η προβολή της ταινίας «Πριν το Ξημέρωμα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, με τους Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, που αποτέλεσε την πρώτη από τις τρεις ταινίες -η τρίτη, «Πριν τα Μεσάνυχτα», προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι με παρόντες τους συντελεστές.

Το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και ηθοποιό Εντ Γουντ (1924-1978): «Όλη του ζωή ήταν μια αργή αποσύνθεση, μια απελπισμένη προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων και δημιουργικών διεξόδων, που κράτησε δύο δεκαετίες» έγραφε το σημείωμα του προγράμματος του φεστιβάλ. Προβλήθηκε η ταινία του «Μια Νύφη για το Τέρας» και «EdWood» του Τιμ Μπάρτον με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ.

1996

H προβολή της ταινίας του 26χρονου ανερχόμενου τότε Πολ Τόμας Άντερσον «Hard Eight» με τους Φίλιπ Μπέικερ Χολ, Τζον Ράιλι, Γκουίνεθ Πάλτροου και Σάμιουελ Τζάκσον.

Το αφιέρωμα στις ταινίες μικρού μήκους της Τζέιν Κάμπιον (Μαθήματα Πιάνου), της πρώτης γυναίκας κινηματογραφίστριας που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Οι ταινίες της είχαν προβληθεί στο ντεμπούτο της στο φεστιβάλ Καννών το 1986. Πρόκειται για τις: «Peel, A Girl’s Own Story» και «Passionless Moments».

1997

Εκτός από ταινίες με πρωταγωνιστές μεγάλους χολιγουντιανούς αστέρες, όπως το «Πέμπτο Στοιχείο» με τον Μπρους Γουίλις του Λικ Μπεσόν, το «She’s So Lovely»  του Νικ Κασσαβέτης με τους Σον Πεν και Ρόμπιν Ράιτ και το «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», με τους Κιμ Μπέισιντζερ, Κέβιν Σπέισι, Ράσελ Κρόου και Γκάι Πιρς, το φεστιβάλ φιλοξένησε το αριστούργημα του Μίκαελ Χάνεκε Funny Games.

«Προσπαθώ να βρω τρόπους να αναπαραστήσω τη βία όπως πραγματικά είναι: ακατανόητη. Δείχνω τη βία όπως είναι στ’ αλήθεια: Πόνος και παραβίαση των άλλων» δήλωνε τότε ο σκηνοθέτης. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Τελικά ο Χάνεκε κέρδισε εις διπλούν στο μέλλον, για τη «Λευκή Κορδέλα» (2009) και το «Αγάπη» (2012).

Ακόμη προβλήθηκε η πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, «Tesis» με πρωταγωνίστρια την Αν Τόρεντ στο ρόλο της Άντζελας, της φοιτήτριας δημοσιογραφίας που βρέθηκε μπλεγμένη σε μια σκοτεινή υπόθεση μετά τη δολοφονία του καθηγητή της. Η ταινία απέσπασε 7 βραβεία Goya. Η πορεία του σκηνοθέτη αποδείχθηκε σημαντική («Οι Άλλοι», «Η Θάλασσα μέσα μου»).

Το αφιέρωμα στις ταινίες «Tromeo and Juliet»  και «The Toxic Avenger»  της εταιρείας Troma Entertainment των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερτς που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα 80’s και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για σκηνοθέτες όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Πίτερ Τζάκσον και ο Κέβιν Σμιθ.

1998

Στις ειδικές προβολές συμπεριλήφθηκε η καλύτερη ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι (και βραβευμένη με τρία Όσκαρ) «Η Ζωή είναι Ωραία», αλλά και το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» που ανέδειξε την Κάμερον Ντίαζ.

Στην ίδια κατηγορία προβλήθηκε το «Φόβος και Παράνοια» στο Λας Βέγκας του Τέρι Γκίλιαμ (12 Πίθηκοι) με τους Τζόνι Ντεπ, Μπενίσιο ντελ Τόρο και Έλεν Μπάρκιν.

Η προβολή της μυθικής ταινίας του Ζαν Εστάς που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων όταν κέρδισε το Ειδικό βραβείο στις Κάννες το 1973. Πρόκειται για το «Η Μαμά και η Πουτάνα» που στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε την αίγλη ενός καλτ αριστουργήματος.

1999

Στις ειδικές προβολές του φεστιβάλ φιλοξενήθηκε μία από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά, το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» του Ρότζερ Μίτσελ με τους Τζούλια Ρόμπερτς και Χιου Γκραντ.

Στο πανόραμα ταινιών προβλήθηκε η «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά», η σουρεάλ κωμωδία του Πάνου Κούτρα με τους Γιάννη Αγγελάκη, Θέμιδα Μπαζάκα, Χρήστο Μάντακα, κα.

Αφιέρωμα στον Όρσον Γουέλς («Πολίτης Κέιν») με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Δουλεύοντας με τον Όρσον Γουέλς» και των ταινιών του «Μάκβεθ», «Οθέλλος», «Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου», «Η Πηγή της Νιότης», «Ο Κύριος Αρκάντιν», «Οι Υπέροχοι Άμπερσονς».

Αφιέρωμα στον Ντάριο Αρτζέντο: «Το Πουλί με τα Κρυστάλλινα Φτερά»,» Τρόμος στην Όπερα», «Βαθύ Κόκκινο», «Το σύνδρομο του Σταντάλ», «Τενέμπρε, Φαινόμενα», «Το Φάντασμα της Όπερας».

2000

Η προβολή της ταινίας «Αυτόχειρες Παρθένοι» (με τους Τζέιμς Γουντ, Κίρστεν Ντανστ, Κάθλιν Τέρνερ, Τζος Χάρτνετ), της πρώτης ταινίας της Σοφίας Κόπολα, της ανερχόμενης τότε κόρης του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Το αφιέρωμα στους Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρεσμπέργκερ, που ίδρυσαν το δημιουργικό δίδυμο των Archers και χάραξαν θριαμβευτική σκηνοθετική πορεία από το 1940 μέχρι το 1950. Το έργο τους εκτιμήθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν σκηνοθέτες όπως ο Σκορσέζε, ο Κόπολα, ο Κιούμπρικ και ο Σπίλεμπεργκ βοήθησαν να πάρει τη θέση που του αξίζει. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Ζήτημα ζωής και θανάτου», «Ο Ηδονοβλεψίας», «Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Μαύρος Νάρκισσος», «Μια Ιστορία του Καντερμπούρι», «Η Ζωή και ο Θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ»  και «Ο Κλέφτης της Βαγδάτης».

2001

Η ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Σάντανς εκείνη τη χρονιά και έφερε στο προσκήνιο τον ώριμο πια Ράιαν Γκόσλινγκ. Ο «Πιστός» του Χένρι Μπιν αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού που έρχεται σε σύγκρουση με την εβραϊκή του παιδεία, αρνείται το παρελθόν του και προσχωρεί σε μια νεοφασιστική οργάνωση για να μετατραπεί σταδιακά σε ιδεολογικό της καθοδηγητή.

H «Σαρκική Εξάρτηση»: Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου της ίδιας χρονιάς, ταινία του Πατρίς Σιρόμ περιγράφει το βάθος του ανθρώπινου πάθους και το μεγαλείο της εσωστρέφειας.

«Η Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου»: Στο ξεκίνημα του, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) δημιούργησε μια ταινία που επιχειρεί να εξηγήσει την υπόσταση ενός φαντάσματος (δεν προκαλεί έκπληξη η συμμετοχή του στη συνέχεια ως παραγωγός σε ταινίες όπως το «Ορφανοτροφείο» και το «Μη Φοβάσαι το Σκοτάδι»). Τώρα επιστρέφει με το «Pacific Rim», εξερευνώντας αυτή τη φορά τον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας.

Αφιέρωμα στους Αδερφούς Μαρξ που επαναπροσδιόρισαν το είδος της κωμωδίας. Προβλήθηκαν ταινίες τους από το 1930-35: «Animal Crackers», «Monkey Business», «Horse Feathers», «Duck Soup», «A Night at the Opera».

2002

Προβλήθηκε η ταινία της Lynne Ramsay«Morvern Callar» με πρωταγωνίστρια τη Σαμάνθα Μόρτον. Η ταινία είχε αποσπάσει δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. Πέρασαν ωστόσο 9 χρόνια μέχρι η σκηνοθέτιδα να επιστρέψει πίσω από τις κάμερες, στο “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”.

Ακόμη προβλήθηκε η ταινία «Μη Αναστρέψιμος» του Γκασπάρ Νοέ (με τους Μόνικα Μπελούτσι και Βενσάν Κασέλ) που ήταν και προσκεκλημένος στο φεστιβάλ.

Αίσθηση προκάλεσε και το Αργεντίνικο δράμα «Εννέα Βασίλισσες»  που αποτέλεσε το ντεμπούτο του Φαμπιάν Μπιελίνσκι.

2003

To «Όλα τα αληθινά κορίτσια» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν με τους Πολ Σνάιντερ, Ζόι Ντεσανέλ και Πατρίσια Κλάρκσον αποτέλεσε τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα και μία υπόσχεση ότι πρόκειται να δούμε πολλά από αυτόν. Ο σκηνοθέτης συζητήθηκε θετικά και φέτος με τη συμμετοχή της ταινίας του «Joe» (με τον Νίκολας Κέιτζ) στο φεστιβάλ Βενετίας.

To «Fear X»: Η τρίτη ταινία του πολλά υποσχόμενου τότε Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν («Drive, «Only God Forgives ») έφερε και τον ίδιο στην Αθήνα, ως προσκεκλημένο στην προβολή της ταινίας του. Η ταινία ήταν «περισσότερο μια σπουδή πάνω στην απώλεια και λιγότερο ένα θρίλερ με εύκολα τρικ εντυπωσιασμού».

Αφιέρωμα στην Χρυσή Εποχή των αδερφών Σάο που έχτισαν ένα μεγαλειώδες στούντιο τη δεκαετία του 50, κατακτώντας την αγορά και επηρεάζοντας ανεξίτηλα το σινεμά δράσης. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Έλα να πιεις μαζί μου» (1966), «Το Χρυσό Χελιδόνι» (1968), «Κρυφές εξομολογήσεις μια κινέζας αυλικού» (1972), «Χρυσός Λωτός» (1974), Η «36^η αίθουσα των σαολίν» (1978).

Αφιέρωμα στον Ζαν Κοκτώ (1889-1963): «Το Αίμα του ποιητή», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Ο Δικέφαλος Αετός», «Οι Τρομεροί Γονείς», «Ορφέας», «Η Διαθήκη του Ορφέα». «Είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια» είχε δηλώσει.

The post Αναδρομή στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”1995-2004″ appeared first on screeneye.gr.