Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Η ταινία «Η Επιστροφή» του Ουμπέρτο Παζολίνι επιχειρεί να αναπλάσει τον μύθο του Οδυσσέα και της Πηνελόπης.

Κεντρικό θέμα είναι η επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη, μετά από είκοσι χρόνια απουσίας, και η προσπάθειά του να επανενταχθεί σε έναν κόσμο που έχει αλλάξει. Η ταινία εξετάζει την αποξένωση, τις οικογενειακές σχέσεις και τον αγώνα για αποκατάσταση της ισορροπίας, μέσα από την προοπτική ενός ήρωα καταβεβλημένου από τις εμπειρίες του πολέμου.

Παρά τις φιλόδοξες προθέσεις, η γραμμική αφήγηση περιορίζει την ταινία σε μια επιφανειακή προσέγγιση του ομηρικού μύθου. Η σκηνοθεσία του Παζολίνι, αν και ατμοσφαιρική, παραλείπει να εμβαθύνει στις συμβολικές πτυχές της ιστορίας, όπως η πίστη, η νοσταλγία και η αναζήτηση της ταυτότητας. Αντί να αξιοποιήσει τη διαχρονική ουσία του μύθου, ο σκηνοθέτης περιμένει την ώρα και τη στιγμή της δράσης, της βίας και της εκδίκησης, αφήνοντας τις υπαρξιακές και φιλοσοφικές διαστάσεις ανεκμετάλλευτες. Οι διάλογοι είναι φτωχοί και επιβαρύνουν την αφήγηση, αποδυναμώνοντας τις συναισθηματικές κορυφώσεις.

Η φιλμογραφία του Παζολίνι έχει επικεντρωθεί σε κοινωνικά και υπαρξιακά ζητήματα, όπως φάνηκε στις ταινίες του, «Για Πάντα Κοντά Σου» και «Ξεχασμένες Ζωές». Αντιθέτως, στην «Επιστροφή», η προσπάθεια να συγκεραστεί το εσωτερικό δράμα με την εξωτερική δράση δεν στέφθηκε με επιτυχία, παρότι η συγκινησιακή φόρτιση στο φινάλε αντιστάθμισε κάπως τα τρωτά σημεία της σκηνοθετικής προσέγγισης.

Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών είναι αξιοσημείωτες. Ο Ρέιφ Φάινς ενσαρκώνει με επιτυχία έναν ψυχολογικά κουρασμένο Οδυσσέα, η Ζιλιέτ Μπινός αποδίδει την ανθεκτικότητα και την εσωτερική ένταση της Πηνελόπης, ενώ ο Τσάρλι Πλάμερ προσθέτει φρεσκάδα και ενέργεια,  ως ο γιος τους, ο Τηλέμαχος.

Η υποκριτική στόφα των ηθοποιών,  έσωσε τον Παζολίνι από μια παταγώδη αποτυχία.

Συγκρινόμενη με την «Οδύσσεια» του Αντρέι Κοντσαλόφσκι, που αποτυπώνει με πειθώ την επική διάσταση του μύθου, ή το «Βλέμμα του Οδυσσέα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου —μια ποιητική αναζήτηση της ταυτότητας και της νοσταλγίας—, η «Επιστροφή» μοιάζει να χάνει τον προσανατολισμό της, παραμένοντας εγκλωβισμένη σε μια γραμμική ιστορία που δεν καταφέρνει να αποδώσει την πολυπλοκότητα και τη διαχρονικότητα του μύθου.

Ίσως να λειτουργούσε καλύτερα ως μια ανεξάρτητη ιστορία, αποδεσμευμένη από το βάρος της ομηρικής κληρονομιάς.

Η Επιστροφή από την Πέμπτη 28/11 στους κινηματογράφους

The post Η Επιστροφή appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Η ιεροτελεστία του παπικού κονκλάβιου για την εκλογή Ποντίφικα είναι γνωστή. Συμμετέχουν καμιά εκατοσταριά καρδινάλιοι, μετά ρίχνουν τους σφραγισμένους φακέλους στην κάλπη, γευματίζουν, συζητούν, ξαναψηφίζουν πρωί, μεσημέρι, βράδυ, κι όταν φτάσουν στο αμήν και βγει ο λευκός καπνός, τότε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, ακούγεται το Habemus Papam και τότε τον μαθαίνουμε… τον Πάπα.

Η ταινία «Κονκλάβιο» του Έντουαρντ Μπέργκερ επιχειρεί να φέρει στο προσκήνιο την εσωτερική διαδικασία και τις ίντριγκες που περιβάλλουν την εκλογή Πάπα, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα μυστηρίου και σκότους.

Εντούτοις, η καθοδηγούμενη προσέγγιση του σκηνοθέτη,

που επιλέγει να διαχωρίσει τους χαρακτήρες σε καλούς Καρδινάλιους και κακούς Καρδινάλιους ,

βάσει της ιδεολογικής τους τοποθέτησης – όπου οι φιλελεύθεροι Καρδινάλιοι παρουσιάζονται ως θετικά πρότυπα και οι συντηρητικοί ως αρνητικά πρότυπα

– αποδυναμώνει την πολυπλοκότητα του θρησκευτικού και πολιτικού του δράματος.

Αντί να αναδεικνύει τα εσωτερικά διλήμματα και τις αμφιβολίες που χαρακτηρίζουν τους κεντρικούς χαρακτήρες, η ταινία απλουστεύει και σχηματοποιεί τα πάντα, αποδίδοντας εύκολα ηθικούς χαρακτηρισμούς,

καταλήγοντας σε συγκρούσεις απλουστευμένες

και σε στερεοτυπικές αναπαραστάσεις.

 Τα «θέλω» του σκηνοθέτη περιορίζουν τη δυνατότητα να παρουσιαστούν οι πιο σύνθετες πλευρές των Καρδιναλίων. Οι φιλελεύθεροι Καρδινάλιοι παρουσιάζονται ως ήρωες που επιδιώκουν την πρόοδο, ενώ οι συντηρητικοί απεικονίζονται με έναν μανιχαϊστικό φακό, σαν αντιπρόσωποι του σκότους.

Έξυπνο και εύστοχο το σχόλιο, ότι οι εκλογές για τον νέο Πάπα θυμίζουν περισσότερο την αρένα των πολιτικών εκλογών (όπως τις αμερικανικές που έπονται), όπου ο εξοστρακισμός των αντιπάλων και το ρητό «ο θάνατός σου, η ζωή μου» αντικαθιστούν την ουσιαστική αναζήτηση του πνεύματος και της πίστης.

Οι ερμηνείες των Ρέιφ Φάινς και Στάνλεϊ Τούτσι ξεχωρίζουν μεν, δεν ενισχύονται περαιτέρω δε, εξαιτίας του «γυμνού» σεναριακού υπόβαθρου.

Δεν μπορούμε να μη θυμηθούμε και να μην συγκρίνουμε το «Κονκλάβιο» με την εξαιρετική μίνι σειρά του Πάολο Σορεντίνο «Ο Νέος Πάπας»,

με τον Ιταλό σκηνοθέτη να βουτά με τολμηρότητα σε αμφιλεγόμενα νερά, εξερευνώντας τη σεξουαλικότητα και την ηθική ρευστότητα των κληρικών, αποκαλύπτοντας και την ανθρώπινη πλευρά των ιεραρχών.

Ο Έντουαρντ Μπέργκερ, αντιθέτως, ακολουθεί μια πιο συμβατική-ομογενοποιημένη προσέγγιση -τύπου θρίλερ- παραμένοντας στο επίπεδο των επιφανειακών εντάσεων των Καρδιναλίων,

  και στερούμενος την τόλμη και την πολυπλοκότητα, που θα μπορούσαν να δώσουν ουσία και περιεχόμενο στην ιστορία του.

Κονκλάβιο από την Πέμπτη 7 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους

The post Κονκλάβιο appeared first on screeneye.gr.

Κριτική, Ιάκωβος Γωγάκης

Κάποιες φορές,

η κουζίνα η  γκουρμέ ,  προσεγγίζεται από τους μαγαζάτορες,

σκηνοθετικά.

Ο χώρος είναι ατμοσφαιρικός ,

ο φωτισμός είναι  διακριτικός.

Το πλάνο σερβιρίσματος,

σε σενάριο στήνεται.

Τα  φαγητό   κόβεται ,

ράβεται ,

σοβιετικά ποτέ δεν μοντάρεται.

Τα πιάτα έχουν ονόματα,

είναι περίεργα ,

οι   μερίδες είναι μικρές

κι  αντί να την κλείνουν  ,

την όρεξη ανοίγουν .

Ποιος   τελικά  είναι ο πρωταγωνιστής;

Ο πελάτης  δεν είναι.

Ο μαγαζάτορας δεν είναι.

Είναι ο σεφ.

Το μενού  μπορεί  να το απογειώσει ,

να κερδίσει Michelin,

να του γεμίσουν οι τσέπες ,

να του ξεχειλίσουν του μαγαζάτορα,

να αδειάσουν του πελάτη της μιας φοράς

(Απ’εδώ  και κάτω,  ξεκινάει η φαντασία του σεναριογράφου)

Στα χέρια του είναι  να αυτοκαταστραφεί,

να παγιδεύσει τους θαμώνες,

μπουρλότο όλα να τα κάνει  ,

να τους πάρει όλους …

ο  χάρος.

Κι αυτόν μαζί.

Στην ταινία « το Μενού», ο  σεφ( ο ρόλος ανήκει στον Ρέιφ Φάινς) ,  ψάχνει το παρελθόν και τα μυστικά των πελατών,   της βραδινής μάζωξης.

Μετατρέπεται σε ηθικό κριτή.

Με  τα πιάτα του,  τους εκδικείται ,

γιατί δεν είναι  όπως τους θέλει να είναι.

Γιατί είναι  ελιτιστές,

γιατί αραδιάζουν ψέματα στις συζύγους τους,

στις ερωμένες τους,

γιατί ξοδεύουν   550 δολάρια προς τέρψιν της γευστικής εμπειρίας ,

γιατί υποκρίνονται.

Ένα πρόσωπο θα τον μπερδέψει, που δεν ήταν στην προκαθορισμένη λίστα.

Είναι τάση, είναι μόδα, είναι για τη βιομηχανία του σινεμά, κέρδος  εκατομμυρίων δολαρίων,

Οι νεόπλουτοι

τηγανιά να γίνονται

και με κρεμμυδάκια να σοτάρονται.

Χόλιγουντ και ευρωπαϊκά στούντιο , επενδύουν στις ταινίες που σατιρίζουν   την αστική τάξη της εποχής μας.  Ανέκαθεν συνέβαινε, πλέον το κίνητρο είναι ξεκάθαρα οικονομικό και οι πρόσφατες  παραγωγές, αποφεύγουν να αναμετρηθούν με ό,τι κρύβεται πίσω από το προφανές.

Από το « Τρέξε», στο « Don’t Look Up» , στο απόλυτα υπερτιμημένο « Τρίγωνο της Θλίψης», και τώρα στο « Μενού».

Το ερώτημα δεν είναι γιατί τη σατιρίζουν  και γιατί τη χλευάζουν, αλλά ποια μέθοδο ακολουθούν,   κι αν  στο τέλος επιτυγχάνουν να μεταφέρουν  ένα σαφές μήνυμα.

Η  λογική της σάτιρας,  του τρόμου, της καταστροφής, της εκδίκησης και του θανάτου, μαζί με στοιχεία σουρεαλισμού,  είναι η μέθοδος τους .

Αποφεύγουν να κολυμπήσουν στα βαθιά ,

κι έτσι

τα ευκόλως εννοούμενα δεν παραλείπονται .

Τα ευκόλως εννοούμενα,  είναι το βασικό συστατικό του σεναριακού τους μενού.

Με τα ευκόλως εννοούμενα, μένουν όλοι ευχαριστημένοι.

Ο θεατής αναγνωρίζει πρόσωπα της διπλανής του πόρτας,

της δικής του,

αλλά πέραν τούτου, ουσία μηδέν.

Ευθύνεται και η κινηματογραφική φόρμα, που εν τέλει όλα τα διακωμωδεί.

Το « Μενού», σκηνοθετείται από τον Μαρκ Μάιλοντ( πρωταγωνιστούν εκτός από τον Φάινς, οι Άνια Τέιλορ- Νίκολας Χουλτ ) και  και διαθέτει πιο συνεκτική αφήγηση,  επί παραδείγματι από το πολυβραβευμένο έργο  « Το Τρίγωνο της Θλίψης».

Επικεντρώνεται μόνο σε μια χρονική στιγμή και σε ένα χώρο, ούτε και  ξεφεύγει χρονικά, όπως τελευταία συνηθίζεται.

Ο σκηνοθέτης δεν αφήνει όμως  χώρο για μια διευρυμένη ματιά στο τι είναι στα αλήθεια οι  παρευρισκόμενοι πλούσιοι  ήρωες του εστιατορίου.  Υιοθετείται η άποψη του ηθικού κριτή, του σεφ, ο οποίος τους πυροβολεί αδιακρίτως. Δείχνει ανεκτικότητα σε ένα πρόσωπο , το οποίο θεωρεί  θύμα, που του θυμίζει τον εαυτό του.

Η  απόλυτη προσέγγιση,  δεν δικαιολογείται  από τα διαδραματιζόμενα γεγονότα, ούτε και η τιμωρητική , ηθικοκεντρική  στάση  του κεντρικού χαρακτήρα δικαιολογείται. Πάρα ταύτα, η ταινία μένει στη μνήμη και το γεγονός ότι συζητείται, έχει την αξία της.

Η φόρμα που παλαιότερα ακολουθείτο στις  ταινίες  με παρόμοια θεματολογία, έδινε τη δυνατότητα για ουσιαστική κριτική και στα πρόσωπα και στο κοινωνικό σύστημα που τα περιβάλλει. Από τον «Κανόνα του Παιχνιδιού», στην «Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας,» στο» Μεγάλο Φαγοπότι» , μέχρι το «Match Point» και τα «Παράσιτα».

The post Το Μενού appeared first on screeneye.gr.

Ο Ιταλός σκηνοθέτης της επιτυχίας του 2011 « Είμαι ο Έρωτας», Λούκα Γκουαντανίνο συμμετείχε με τη νέα του ταινία το “A Bigger Splash” στη φετινή Μόστρα, όπου η Τίλντα Σουίντον υποδύεται μια ροκ σταρ που αναζητεί ανάπαυση και ηρεμία απομονωμένη σε ένα μικρό ιταλικό νησί, έπειτα από μια επέμβαση στις φωνητικές χορδές της.

Το φιλμ έχει γυριστεί στην Παντελερία, ένα μικρό νησί κάτω από τη Σικελία, σχεδόν στο κέντρο της Μεσογείου και κοντά στις αφρικανικές ακτές. Ακριβώς λόγω της γεωγραφικής του θέσης, το νησί υποδέχεται συνεχώς πλήθος προσφύγων από την Αφρική. Στην ταινία πρωταγωνιστούν επίσης οι Ρέιφ Φάινς, Ματίας Σένερτς και η Ντακότα Τζόνσον.

The post Έρχεται σε λίγους μήνες και στην Ελλάδα το “A Bigger Splash”, από το σκηνοθέτη του ” Είμαι ο Έρωτας” Λούκα Γκουαντανίνο appeared first on screeneye.gr.

Ο Τοντ Σολότζ, ο Ρέιφ Φάινς και ο Τιμούρ Μπεκμαμπέτοφ θα ενώσουν τις δυνάμεις τους με συναδέρφους όπως οι Σεντρίκ Κλαπίς, Μπακούρ Μπακουράτζε, Σαμ Ρόκγουελ κ.α. γυρίζοντας επεισόδια για την ταινία «Πετρούπολη: Κατηγορία συναισθημάτων».

Το πρότζεκτ προσκαλεί κινηματογραφιστές να παρουσιάσουν τις απόψεις τους για την «Βενετία του Βορρά» μέσα από συναισθήματα και χαρακτηριστικά που τα πρώτα γράμματα σχηματίζουν το όνομα της πόλης (Petersburg): Pleasure (ευχαρίστηση), Effort (προσπάθεια),Trust (εμπιστοσύνη), Envy (φθόνος), Repose ( ανάπαυση), Shrewdness (οξυδέρκεια), Bravery (γενναιότητα), Uncertainty ( αβεβαιότητα), Refuge ( καταφύγιο) και Glee ( χαρά).

The post Οι Τοντ Σολότζ-Ρέιφ Φάινς ηγούνται κινηματογραφικού πρότζεκτ, αφιερωμένο στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό δράμα, 111΄, Μεγάλη Βρετανία, 2013

του Ρέιφ Φάινς

Με τους Ρέιφ Φάινς, Φελίσιτι Τζόουνς, Κριστίν Σκοτ Τόμας, Τζοάνα Σκάνλαν, Αμάντα Χέιλ 

Δεκαετία του 1850, βικτοριανή Αγγλία. Ο Τσαρλς Ντίκενς (Ρέιφ Φάινς) απολαμβάνει τη φήμη και τα πλούτη του σημαντικότερου συγγραφέα της εποχής του. Παντρεμένος εδώ και 20 χρόνια με την Αικατερίνη Χόγκαρθ (Τζοάνα Σκάνλαν) – με την οποία απέκτησε 9 (!) παιδιά – έχει την αποδοχή μιας διασημότητας και χωρίς υπερβολή κάθε δημόσια εμφάνιση του καταλήγει σε ενθουσιώδες λαϊκό παραλήρημα. Το 1857 ο 45χρονος Ντίκενς βλέπει σε μια θεατρική παράσταση την 18χρονη εκκολαπτόμενη ηθοποιό Νέλι Τέρναν (Φελίσιτι Τζόουνς) και μαγεύεται από την ομορφιά της. Γίνεται φίλος με τη μητέρα της Φράνσις (Κριστίν Σκοτ Τόμας), μια χήρα ηθοποιό που έχει μεταδώσει στις 3 κόρες της το μικρόβιο της υποκριτικής και αρχίζει να περνάει όλο και περισσότερες ώρες μαζί τους παρά με την οικογένεια του. Ύστερα από λίγο καιρό ο ερωτευμένος πλέον συγγραφέας εκφράζει τον έρωτα του για την Νέλι και ξεκινάει μια ιστορία με πολλά δραματικά επεισόδια που κάλλιστα θε μπορούσαν να αποτελέσουν υλικό για κάποιο έργο του.

Ειδικά οι «Μεγάλες προσδοκίες» που γράφτηκαν εκείνη την εποχή (δημοσιεύτηκαν τη διετία 1860-61), μοιάζουν βγαλμένες από αυτή την παράνομη σχέση που ποτέ δεν έγινε γνωστή παρά τις κατά καιρούς φήμες που κυκλοφόρησαν στις φυλλάδες της εποχής.

Μια από τις πιο σκληρές αλλά και συγχρόνως λιγότερο γνωστές τραγωδίες του Σαίξπηρ, τον «Κοριολανό», επέλεξε ο Ρέιφ Φάινς για να κάνει το σκηνοθετικό ντεμπούτο του πριν από 4 χρόνια. Για τη δεύτερη σκηνοθεσία του επέλεξε πάλι ένα εμβληματικό καλλιτέχνη, τον Τσαρλς Ντίκενς, για να μεταφέρει όμως όχι κάποιο έργο του βικτοριανού συγγραφέα αλλά μια σχετικά άγνωστη ιστορία της ζωής του. Ο έρωτας του δημιουργού των ακόμη και σήμερα αξεπέραστων «Ντέιβιντ Κόπερφιλντ», «Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία», «Όλιβερ Τουίστ» και, κυρίως, «Μεγάλες προσδοκίες», για τη νεαρή και άσημη Νέλι Τέρνερ είναι το θέμα που επέλεξε ο Φάινς για να μας δώσει μια αρκετά συγκροτημένη αλλά όχι και πληρέστατη άποψη για το συγγραφέα.

Ο Φάινς προσπαθεί να είναι ακριβοδίκαιος με τον Ντίκενς: ούτε να τον αγιοποιήσει αλλά ούτε και να μειώσει στο ελάχιστο το αδιαμφισβήτητο συγγραφικό ταλέντο του. Τι συμβαίνει όμως με τον άνθρωπο πίσω από τον συγγραφέα; Ακόμη κι εκεί όμως ο Φάινς διατηρεί κάποιες επιφυλάξεις παρότι δείχνει βέβαιος στις πιο κομβικές σκηνές του φιλμ για το σκληρό και εγωιστή άντρα που περισσότερο από όλα αγάπησε τα λογοτεχνικά έργα του. Ο Ντίκενς του είναι ένας… σταρ αλλοτινής εποχής- τα θέατρα που γεμίζουν από πλήθη που συρρέουν για να ακούσουν τις συνέχειες των δημοφιλών ιστοριών του, παραπέμπουν στις κινηματογραφικές αίθουσες του σήμερα- γεμάτης αντιθέσεις αλλά και αρκετούς συσχετισμούς με τη σημερινή εποχή.

Το βικτοριανό Λονδίνο της πνευματικής άνθησης και του αριστοκρατικού φωτός από τη μια πλευρά, αλληλοσυμπληρώνεται από το σκοτάδι των απόκληρων και εξαθλιωμένων Όλιβερ Τουίστ που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Ο Φάινς θέλει να δώσει το στίγμα αυτής της εποχής και ταυτόχρονα μια αίσθηση από τα αριστουργήματα του Ντίκενς αλλά πέρα από μια νατουραλιστική σκηνή -αυτή της βραδυνής περιπλάνησης του ήρωα μετά μια θεατρική παράσταση στα σκοτεινά υπόγεια που φυτοζωούν οι άθλιοι του Λονδίνου-  όλο το υπόλοιπο φιλμ πηγαινοέρχεται μεταξύ της κλασικής ακαδημαϊκής βιογραφίας εποχής και του τυπικού μοντέρνου μελοδράματος που έχει ως θέμα ένα παράνομο έρωτα. Τα βαριά κοστούμια και η ογκώδης παραγωγή της καλλιτεχνικής διεύθυνσης που αναπαριστά το βικτοριανό Λονδίνο μοιάζουν να προσθέτουν… βαρύδια στην αφήγηση του σκηνοθέτη Φάινς.

Ο βρετανός ηθοποιός-σκηνοθέτης ευτυχεί περισσότερο στην υποκριτική απόδοση του χαρακτήρα του Ντίκενς. Ορμητικός, με σπάνια χαρίσματα – πέρα από ακαταμάχητος storyteller ήταν ένας δεξιοτέχνης υπνωτιστής και μεγάλος χιουμορίστας- θαυμαστή παιδικότητα και λαχτάρα για ζωή ο Ντίκενς του Φάινς, μπορεί να μετατραπεί από τη μια στιγμή στην άλλη από μεγαλόψυχο και ανθρωπιστή καλλιτεχνή σε εγωιστή, άκαρδο σύζυγο – εξαιρετικά καλογυρισμένη η σκηνή που «αναγκάζει» τη γυναίκα του να συναντήσει την ερωμένη του -και αδίστακτο καριερίστα που ενδιαφέρεται μόνο πως θα διαφυλάξει τη φήμη του. Αυτό πιστεύω πως είναι και το πρόβλημα με την ταινία του Φάινς.

Την ίδια στιγμή που θέλει να επιδείξει τόλμη και αποφασιστικότητα γύρω από μια τόσο ελκυστική ιστορία – το σενάριο της Άμπι Μόργκαν που ανάμεσα σε άλλα έχει δώσει το στίγμα της με το «Shame» του Στιβ Μακ Κουίν, αποτελεί διασκευή του ομότιτλου βιβλίου της Κλερ Τόμαλιν- αποφασίζει να συμβιβαστεί με πιο σίγουρες κι εύκολες λύσεις προκειμένου να διαφυλάξει την καλή φήμη και τις έντιμες προθέσεις της.

“H Αόρατη Γυναίκα” από 13/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Σπέντζος     

The post H Αόρατη Γυναίκα (The Invisible Woman) appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία, Δράμα, 99′, Η.Π.Α 2014

του Γουές Άντερσον

Με τους Ρέιφ Φάινς, Τόνι Ρεβολόρι, Τίλντα Σουίντον, Εντουαρντ Νόρτον, Χάρβεϊ Καϊτέλ Μπιλ Μάρεϊ, Γουίλιεμ Νταφόε

Η 8η κατά σειρά ταινία του Γουές Άντερσον κινείται γύρω από το γνώριμο  ύφος του δημιουργού , και   διατηρεί σχεδόν όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ταινιών του, ξεκινώντας από την άρτια σχολαστική αισθητική , που αποτυπώνεται σε κάθε πλάνο και σε κάθε σκηνή. Βέβαια στο «The Grand Budapest Hotel» δεν έχουμε μεγάλους έρωτες, δυσλειτουργικές ιδιοφυΐες, ούτε εμφανίζονται αναξιόπιστοι γονείς (Moonrise Kingdom, Οικογένεια Τενενμπάουμ). Η γλυκόπικρη ευαισθησία και η ρομαντική διάθεση του ευφυή Άντερσον παραμένει, ακόμα και τη στιγμή που θα τοποθετήσει τη νέα του ιστορία παραμονές του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου,  με επίκεντρο ένα από τα τρία διασημότερα ξενοδοχεία της εποχής, το οποίο παρουσιάζεται σαν ένα πολύχρωμο κουκλόσπιτο.

Η ταινία με όλα τα χαρακτηριστικά ενός παραμυθιού αρχίζει περίπου με το «Μια φορά κι ένα καιρό», όταν ο κεντρικός χαρακτήρας ο Γκουστάβ (Ρέιφ Φάινς) διηγείται σε ένα καινούριο επισκέπτη ( τον ερμηνεύει ο Τζουντ Λο), μέρες και χρόνια από τη ζωή του. Κινηματογραφείται  μέσα από ένα flascback  τοποθετημένο χρονικά το 1930. Βλέπουμε τον νεαρό τότε υπεύθυνο του ξενοδοχείου με τη γοητευτική του προσωπικότητα να μαγνητίζει τα βλέμματα, να τον ερωτεύονται ώριμες κυρίες και μία απ’ αυτές η Μαντάμ Ντ(Τίλντα Σουίντον), λίγο πριν πεθάνει να του χαρίζει ανεκτίμητης αξίας πίνακα, προκαλώντας τη μέρα της κηδείας της, την έκρηξη του γιού της.

Παράλληλα στη καθημερινότητα του Γκουστάβ θα μπει ένα νέο πρόσωπο, ο  « lobby boy» του ξενοδοχείου, ο έφηβος Ζίρο (Τόνι Ρεβολόρι). Ουσιαστικά από αυτό το σημείο το έργο αποκτά κάποιο ενδιαφέρον και μέσα από γλαφυρές και υπερβολικές ενίοτε περιπέτειες, με κυνηγητό, φυλακίσεις, αποδράσεις( στο πλαίσιο της νέας κατάστασης που δημιουργείται με την επέλαση των ναζί), οι δύο τους θα αναπτύξουν μια δυνατή φιλία που θα την δούμε να αναπτύσσεται σε διαφορετικά στάδια.

Η έμφυτη ικανότητα του σκηνοθέτη να πλάθει κωμικούς χαρακτήρες  ταυτόχρονα και με μια υποβόσκουσα θλίψη που τους χαρακτηρίζει, δεν εμφανίζεται στο έργο, πλην της προ-τελευταίας σκηνής. Εκεί  θα ξανασυναντήσουμε τον Γκουστάβ στα βαθιά του γεράματα με μια απογοήτευση να τον κυριεύει. Το έργο στηρίζεται εξολοκλήρου στους Ρέιφ Φάινς  και Τόνι Ρεβολόρι. Όλοι οι υπόλοιποι αστέρες του Χόλιγουντ Τίλντα Σουίντον, Εντουαρντ Νόρτον, Χάρβεϊ Καϊτέλ Μπιλ Μάρεϊ, Γουίλιεμ Νταφόε εμφανίζονται σε δευτερεύοντες ρόλους με τον Νταφόε να διεισδύει επιτυχημένα στο πετσί ενός ιδιόρρυθμου serial killer.

Εν κατακλείδι όσοι αγαπούν τον  Γουές Άντερσον δεν θα απογοητευτούν, ίσως κι όχι μόνο αυτοί, είναι μια έξυπνη κωμωδία που διατηρεί βέβαια μια σεναριακή απλοϊκότητα που δεν μπορεί το έργο να το απογειώσει.

” The Grand Budapest Hotel” από 6/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Ξενοδοχείο Grand Budapest(The Grand Budapest Hotel) appeared first on screeneye.gr.

Η 8η κατά σειρά ταινία του Γουές Άντερσον κινείται γύρω από το γνώριμο  ύφος του δημιουργού , και   διατηρεί σχεδόν όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ταινιών του, ξεκινώντας από την άρτια σχολαστική αισθητική , που αποτυπώνεται σε κάθε πλάνο και σε κάθε σκηνή. Βέβαια στο «The Grand Budapest Hotel» δεν είδαμε μεγάλους έρωτες, δυσλειτουργικές ιδιοφυΐες, ούτε εμφανίζονται αναξιόπιστοι γονείς (Moonrise Kingdom, Οικογένεια Τενενμπάουμ). Η γλυκόπικρη ευαισθησία και η ρομαντική διάθεση του ευφυή Άντερσον παραμένει, ακόμα και τη στιγμή που θα τοποθετήσει τη νέα του ιστορία παραμονές του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου,  με επίκεντρο ένα από τα τρία διασημότερα ξενοδοχεία της εποχής, το οποίο παρουσιάζεται σαν ένα πολύχρωμο κουκλόσπιτο.

Η ταινία με όλα τα χαρακτηριστικά ενός παραμυθιού αρχίζει περίπου με το «Μια φορά κι ένα καιρό», όταν ο κεντρικός χαρακτήρας ο Γκουστάβ (Ρέιφ Φάινς) διηγείται σε ένα καινούριο επισκέπτη ( τον ερμηνεύει ο Τζουντ Λο), μέρες και χρόνια από τη ζωή του. Κινηματογραφείται  μέσα από ένα flascback  τοποθετημένο χρονικά το 1930. Βλέπουμε τον νεαρό τότε υπεύθυνο του ξενοδοχείου με τη γοητευτική του προσωπικότητα να μαγνητίζει τα βλέμματα, να τον ερωτεύονται ώριμες κυρίες και μία απ’ αυτές η Μαντάμ Ντ(Τίλντα Σουίντον), λίγο πριν πεθάνει να του χαρίζει ανεκτίμητης αξίας πίνακα, προκαλώντας τη μέρα της κηδείας της, την έκρηξη του γιού της.

Παράλληλα στη καθημερινότητα του Γκουστάβ θα μπει ένα νέο πρόσωπο, ο  « lobby boy» του ξενοδοχείου, ο έφηβος Ζίρο (Τόνι Ρεβολόρι). Ουσιαστικά από αυτό το σημείο το έργο αποκτά κάποιο ενδιαφέρον και μέσα από γλαφυρές και υπερβολικές ενίοτε περιπέτειες, με κυνηγητό, φυλακίσεις, αποδράσεις( στο πλαίσιο της νέας κατάστασης που δημιουργείται με την επέλαση των ναζί), οι δύο τους θα αναπτύξουν μια δυνατή φιλία που θα την δούμε να αναπτύσσεται σε διαφορετικά στάδια.

Η έμφυτη ικανότητα του σκηνοθέτη να πλάθει κωμικούς χαρακτήρες  ταυτόχρονα και με μια υποβόσκουσα θλίψη που τους χαρακτηρίζει, δεν εμφανίζεται στο έργο, πλην της προ-τελευταίας σκηνής. Εκεί που θα ξανασυναντήσουμε τον Γκουστάβ στα βαθιά του γεράματα με μια απογοήτευση να τον κυριεύει. Το έργο στηρίζεται εξολοκλήρου στους Ρέιφ Φάινς  και Τόνι Ρεβολόρι. Όλοι οι υπόλοιποι αστέρες του Χόλιγουντ Τίλντα Σουίντον, Εντουαρντ Νόρτον, Χάρβεϊ Καϊτέλ Μπιλ Μάρεϊ, Γουίλιεμ Νταφόε εμφανίζονται σε δευτερεύοντες ρόλους με τον Νταφόε να διεισδύει επιτυχημένα στο πετσί ενός ιδιόρρυθμου serial killer.

Εν ολίγοις όσοι αγαπούν Γουές Άντερσον δεν θα απογοητευτούν, ίσως κι όχι μόνο αυτοί, είναι μια έξυπνη κωμωδία που διατηρεί βέβαια μια σεναριακή απλοϊκότητα που δεν μπορεί το έργο να το απογειώσει.

The post Είδαμε την ταινία έναρξης του Φ. Βερολίνου. Πρώτες εντυπώσεις για το “The Grand Budapest Hotel” appeared first on screeneye.gr.