Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μια  βροχερή μέρα στη γοητευτική Νέα Υόρκη.. την οποία απολαμβάνουν από μακριά  οι  Κορεάτες άντε και οι Ευρωπαίοι, ούτε λόγος για τα εκατομμύρια των κατοίκων της.

Η περιγραφή μας μπορεί να πάρει σάρκα κι οστά μόνο στις ταινίες…και κάπως έτσι θα γίνει.

Η   48η ταινία μεγάλου μήκους   του Γούντι Άλεν και  η 27η του, γυρισμένη στην  αμερικανική μητρόπολη, δέχτηκε προ μηνών κόκκινη κάρτα από την εταιρία που ανέλαβε τη διανομή της στις 50 πολιτείες( Amazon) και κανένα μεγάλο στούντιο δεν προτίθεται( όπως όλα τα δεδομένα συνηγορούν)  να τείνει χέρι βοηθείας στον 84χρόνο δημιουργό. Η αφορμή δόθηκε τον Ιανουάριο του ’18( είχαν ήδη ολοκληρωθεί τα γυρίσματα), όταν η υιοθετημένη κόρη του Γούντι Άλεν και της Μία Φάροου, η Ντίλαν Φάροου, κατηγόρησε -ξανά- τον θετό της πατέρα για σεξουαλική κακοποίηση της, όταν ήταν 7 ετών, το 1992. Οι κατηγορίες της Ντίλαν θεωρήθηκαν αβάσιμες στη δικαστική μάχη που -τότε- διεξήχθη κι ο Άλεν αθωώθηκε.  Η Ντίλαν επανέφερε  το θέμα, τη χρονική στιγμή, όπου τα βλέμματα των Αμερικανών ήταν στραμμένα στα σεξουαλικά σκάνδαλα στο Χόλιγουντ και το κίνημα MeToo γιγαντώθηκε. Η στήριξη δεκάδων μελών του σωματείου των ηθοποιών στο πρόσωπο της Ντίλαν  και η δημόσια τοποθέτηση κορυφαίων σταρ ότι δεν θα συνεργαστούν με τον Άλεν, οδήγησε την Amazon στη διακοπή της συνεργασίας της μαζί του, παραχωρώντας του τα δικαιώματα της ταινίας και η προβολή της θα γίνει στην Ευρώπη και στην Ασία.

Η εισαγωγή   κρίνεται αναγκαία.

Στο ” A Rainy Day in New York” υποβόσκουν μπόλικα  στερεότυπα γύρω από τα δύο φύλα και  βιτριολικό χιούμορ περί σεξισμού, σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα όπου σκοπίμως κυριαρχούν πρόσωπα και συμβάντα-στη σφαίρα της μυθοπλασίας- που σχετίζονται με την 7η τέχνη , όπως συμβαίνει και με την πρόσφατη ταινία του Κουεντίν Ταραντίνο “Κάποτε…στο Χόλιγουντ”.

Στο έργο,  παρελαύνει  ο  ανασφαλής για τα δημιουργήματα του σκηνοθέτης Ρόλαντ Πόλαρντ( μας παραπέμπει στον  Ρόμαν Πολάνσκι), ο φλύαρος σεναριογράφος του σκηνοθέτη, ο οποίος ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του μπήκε κρυφά στο διαμέρισμα του καλύτερού του φίλου( ερμηνεία υψηλής κλάσης από τον Τζουντ Λο) και ο “jeune premier” ηθοποιός Φρανσίσκο Βέγκα, που διαδίδει ότι χώρισε με την ερωμένη του ( ο ρόλος δίνεται στον Ντιέγκο Λούνα). Τα τρία προαναφερθέντα πρόσωπα κρατούν δευτερεύοντες ρόλους και συσχετίζονται με την κεντρική ηρωίδα, την Ασλέι, μια  αλλοπαρμένη φοιτήτρια δημοσιογραφίας από τον αμερικανικό νότο, η οποία καταφθάνει στη βροχερή Νέα Υόρκη για να “ανακρίνει” τον Ρόλαντ Πόλαρντ συνοδεία του ιντελεκτουέλ, συνεσταλμένου και οικονομικά ευκατάστατου( από τη μαμά και τον μπαμπά)  αγοριού της, του Γκάτσμπι ( Ελ Φάνινγκ- Τιμοτέ Σαλαμέ).

Η ταινία διαδραματίζεται εντός ενός 24ώρου.

Ο Άλεν -όπως το συνηθίζει επεμβαίνει με σαρκασμό -και με θανατηφόρες ατάκες- στους προβληματισμούς των σύγχρονων αστών, παρατηρεί την επαγγελματική  φιλοδοξία και ματαιοδοξία,  τα μικρά ή μεγάλα  ψέματα ( κάποιες φορές τα ψέματα είναι αναγκαία,  αλλά για τον Άλεν είναι και  μέρος της ανθρώπινης φύσης),  καταπιάνεται με την τέχνη, την ημιμάθεια, το χρήμα,  την  απροβλεπτότητα των συναισθηματικών ερεθισμάτων(   με ποιον/ με ποια θα ταιριάξει κανείς ερωτικά και συναισθηματικά), σε ένα κόσμο όπου και πάλι  κυριαρχούν οι συμπτώσεις…πρόκειται για μία από τις αγαπημένες  του εμμονές.

Στο γλυκόπικρο φιλμ  το παρακάνει με τις συμπτώσεις, σίγουρα γίνεται εν γνώσει του, θέλοντας να μεταφέρει το μήνυμα πως ” το σινεμά είναι ένα παραμύθι ίσως παραμύθι  είναι και η ίδια η ζωή”.   Ο κινηματογραφικός κόσμος του εργασιομανή σκηνοθέτη( κλείνει 50 χρόνια από το Take the Money and Run, κάνοντας τουλάχιστον μία ταινία το χρόνο, με ελάχιστες εξαιρέσεις) επαναλαμβάνεται, δεν πρωτοτυπεί και το γεγονός αυτό μπορεί να θεωρείται  βαρετό για τους μανιακούς σινεφίλ, εξακολουθεί βέβαια να διαθέτει επίκαιρους προβληματισμούς και προσεγμένη-αν και απλοϊκή- κινηματογραφική φόρμα.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως   στο “A Rainy Day in New York” η παρουσία του Γκάτσμπι και της Άσλει,  μας θυμίζει πολλά πρόσωπα των ταινιών του διάσημου σκηνοθέτη, όπως  για παράδειγμα ο ρόλος του Άλβυ στον ” Νευρικό Εραστή”, της Τρέισι στο” Μανχάταν” ή της Τζάσμιν στην ομώνυμη ταινία.

Η  21 ετών Ελ Φάνινγκ  διαρκώς εξελίσσει τις τεχνικές της και προσαρμόζεται πλήρως στην ιδιοσυγκρασία της αφελούς κι εκστασιασμένης με το σταρ σύστεμ ηρωίδας. Είναι καταπληκτική η στιγμή,  όπου ( ως Άσλει) παίζει με τις λέξεις και με τις νευρικές κινήσεις του προσώπου της   στην προσπάθεια της να εξηγήσει στον  Φρανσίσκο Βέγκα  ( που  την φλερτάρει όπως και σχεδόν  όλοι οι άντρες του έργου) αν βρίσκεται σε σχέση ή όχι. Μέσα στην απερισκεψία της και την ολιγοστροφία της, μετατρέπεται σε κουτοπόνηρη  κι αναζητά να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της.

Ο Γούντι Άλεν αναγνώρισε στον Τιμοτέ Σαλαμέ την συναισθηματική του παρουσία στο ” Call me by your name” και του έδωσε απλόχερα τον ρόλο,  όπου τα πνευματικά χαρακτηριστικά( όχι τα σεξουαλικά) του νεαρού αγοριού από την ταινία του Γκουαντανίνο, μεταφέρονται στο  ”A Rainy Day in New York”, αλλά βρίσκεται μακριά και από την παθιασμένη ερμηνεία του  σε εκείνη την ταινία, αλλά κι από άλλους νεαρούς πρωταγωνιστές των ταινιών του Άλεν.  Η σκηνή στο σπίτι της πρώην του, παρέα με την αδερφή της   ( Σελενα Γκόμεζ) ανήκει στις όμορφες στιγμές , με τον Σαλαμέ να τραγουδάει φάλτσα και να παίζει στο πιάνο.

Οι μουσικές είναι τζαζ, από τους γνώριμους συνθέτες που αγαπά ο Άλεν, είναι σίγουρα το πιο ενδιαφέρον soundtrack από την εποχή της ταινίας ” Μεσάνυχτα στο Παρίσι”.

“Μία Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη” από 22/8/2019 στους κινηματογράφους

The post Μία Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη appeared first on screeneye.gr.

1.Έρωτας Με Την Πρώτη Μπουνιά 

Ρομαντική κωμωδία, 98′, Γαλλία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Les Combattants/Love at First Fight

Γλώσσα: Γαλλικά

Του Τόμας Κέιλι

Με τους Αντέλ Χενέλ, Κέβιν Αζαΐς, Αντουάν Λοράν, Μπροιγκίτ Ρουάν, Ουίλιαμ Λεμπγκίλ

ΠΛΟΚΗ

Εκείνος, πενθεί τον πατέρα του, που μόλις έχει χάσει, αβέβαιος για τα επαγγελματικά του βήματα, συνεχίζει να εργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση ξυλείας (ο λεπτοκαμωμένος 20χρόνος Αρνώ Λαμπρεντ). Εκείνη, (η Μαντλεν), περίπου συνομήλικη του, με γυμνασμένο σωματότυπο, είναι εσωστρεφής, εχθρική με τον εξωτερικό της περίγυρο, έτοιμη να γίνει μέλος του σώματος των αλεξιπτωτιστών, που εκείνη τη περίοδο στρατολογεί εθελοντές, σε παραθαλάσσιο θέρετρο. Η γνωριμία τους, σε μια παραλία, γρήγορα θα μετατρέψει τις -μέχρι τότε- επιλογές τους, σε κρίσιμα ζητήματα που θα δοκιμάσουν τη σχέση τους, εκ παραλλήλου, με τους άκρως αντίθετους -μεταξύ τους- χαρακτήρες.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Ιστορία αγάπης ανάμεσα σε δυο νεαρά παιδιά, στη Γαλλία του 2013, διαδραματιζόμενη έξω από τον μικρόκοσμο της νεολαίας, σε στρατόπεδο εκπαίδευσης και ακραίων δοκιμασιών επιβίωσης.

Ο 35χρόνος Τόμας Κέιλι μαζί με τα 4 βραβεία στο « Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών», εισέπραξε τα εύσημα της μικρής «λαϊκής ετυμηγορίας» των Καννών( και τα δική μας), σε μια ταινία που ενώ κυριαρχεί το σκηνοθετικό ύφος της αφηγηματικής ασάφειας, των αφηρημένων σκηνών, διανθισμένων –σε μερικά της σημεία-με ηλεκτρονική μουσική και η τεχνική της σκόπιμης απόστασης μεταξύ των δύο χαρακτήρων, δημιουργεί την ίδια στιγμή, μια ιδιότυπη οικειότητα με τον θεατή, οικοδομώντας έτσι τη μετάβαση των ηρώων του, στην ενήλικη ζωή. Χρησιμοποιεί -ενίοτε-υπόγειο χιούμορ και πολλά κοφτερά αστεία, ταυτόχρονα, -ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο αυτής της ταινίας είναι το γεγονός ότι- κατακεραυνώνει  με το γάντι, κοινωνικά πρότυπα, όπως η οικογένεια, το σχολείο και ο στρατός, προετοιμάζοντας τους νέους για πόλεμο( σε όλα τα επίπεδα της εγγενής ανήθικης ζωής) αλλά όλοι αυτοί οι «θεσμοί», τους αφήνουν επί της ουσίας αποστειρωμένους και περιχαρακωμένους σε εσωτερικά μοντέλα διεργασίας, όπου δεν μπορούν να νιώσουν τα βέλη του έρωτα, βάζοντας διαρκώς όρια και καλούπια, τις φοβίες πάνω από τις επιθυμίες.  Η πρώτη ηχηρή κινηματογραφική “μπουνιά”, του ελπιδοφόρου ξεκινήματος του Τόμας Κέιλι. Ι.Γ

Η ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ

2. Μια Υπόσχεση 

Ρομαντικό δράμα, 98′, Βέλγιο/Γαλλία 2013

Πρωτότυπος Τίτλος: A Promise

Γλώσσα:   Αγγλικά

Του Πατρίς Λεκόντ

Με τους  Ρεμπέκα Χολ, Ρίτσαρντ Μάντεν, Άλαν Ρίκμαν

ΠΛΟΚΗ

Γερμανία, 1912. Ένας ταπεινής καταγωγής νεαρός άντρας, βρίσκει δουλειά σε ένα εργοστάσιο χάλυβα. Ο ιδιοκτήτης, Καρλ, εντυπωσιασμένος από τη δουλειά του, κάνει το νεαρό γραμματέα του. Καθώς η υγεία του Καρλ επιδεινώνεται και παραμένει εσώκλειστος στο σπίτι του, μεταφέρεται κι ο νεαρός μαζί, για να συνεχίσει τη δουλειά του. Εκεί γνωρίζει την κατά πολύ νεότερη σύζυγο του αφεντικού του, μια πανέμορφη και συνεσταλμένη γυναίκα. Όσο ο καιρός περνά, την ερωτεύεται σφόδρα, αλλά δεν τολμά να αποκαλύψει τα συναισθήματα του.
Όταν ο Καρλ ανακοινώνει ότι θα τον στείλει να επιβλέψει τα ορυχεία του στο Μεξικό, η πληγωμένη αντίδραση της συζύγου του, θα αποκαλύψει ότι κι εκείνη έχει αισθήματα για το νεαρό άντρα- δε μπορεί όμως να εκφραστεί παρουσία του άρρωστου συζύγου της. Του δίνει μια υπόσχεση- όταν επιστρέψει σε δύο χρόνια, θα είναι δική του. Οχτώ χρόνια αργότερα, με εκατομμύρια νεκρούς και την Ευρώπη σε χαλάσματα, εκείνος επιστρέφει στην πατρίδα του, και στη γυναίκα που ελπίζει ότι τον περιμένει ακόμα.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Ο αγαπημένος στο ελληνικό κοινό Πατρίς Λεκόντ, σκηνοθέτης μερικών αγαπημένων γαλλικών ταινιών( Ο Εραστής της Κομμώτριας, Εξομολογήσεις Πολύ Προσωπικές), μετά από περίπου 25 ταινίες μεγάλου μήκους, παρουσίασε τον Σεπτέμβριο του’13, στο Φεστιβάλ Βενετίας, το πρώτο του αγγλόφωνο φιλμ, βασισμένο στο μυθιστόρημα του αυστριακού θεατρικού συγγραφέα Στέφαν Τσβάιχ.

Πρόκειται για μελόδραμα εποχής, ιψενικής υφής, με τον 68 χρόνο Γάλλο, άριστο γνώστη των εθιστικών ιστοριών και καλαίσθητα σκηνοθετημένων, όπως αυτή , μόνο που εδώ είναι τόσο πολύ τετριμμένες οι αναφορές στον ναζισμό αλλά κυρίως ότι προηγήθηκε στο φιλμ χρονικά, δηλαδή το σκοτεινό και καταδικασμένο ερωτικό πάθος του Φρίντριχ και της Λοτ. Παρότι γίνεται προσπάθεια να φρεσκαριστεί το στόρι ,ιδίως στα -πιο αισιόδοξα- τελευταία του στάδια, χρησιμοποιώντας -τεχνικά- και κάμερα στο χέρι, τελικά  δεν έχει κάτι ξεχωριστό να προσφέρει, απ’ oτι έχουμε δει σε δεκάδες παρόμοιες ταινίες. Είναι σαφές, ήδη από τα πρώτα 5 λεπτά, πως η νεαρή γυναίκα, παντρεμένη με μεγαλύτερο της άντρα, θα αγαπήσει τον περίπου στην ίδια ηλικία Φρίντριχ. Η συναισθηματική ροπή των δύο εραστών, προς τι είναι πρέπον και τι όχι, αποτυπώνεται και με το γεγονός ότι η αγάπη τους παραμένει πλατωνική, δεν αγγίζονται, δεν φιλιούνται, ακόμα και τη στιγμή που θα συναντηθούν μετά από 6 χρόνια απουσίας.

Ο Λεκόντ παίζει με τις εκφράσεις των ηρώων του, τους δισταγμούς τους, τις χειρονομίες τους, εν είδει σωματικού θεάτρου, η κατάληξη είναι προφανής και κοινότυπη, ξεχωρίζουν οι ερμηνείες της κινηματογραφικής τριπλέτας, αλλά  σίγουρα το έργο αυτό θα αναδεικνυόταν καλύτερα από τους τρεις  ηθοποιούς, πάνω σε ένα θεατρικό σκηνικό, αντί μιας κινηματογραφικής μεταφοράς. Ι.Γ

The post Πρεμιέρες… από 7 Μαΐου appeared first on screeneye.gr.

Δράμα Επιστημονικής Φαντασίας,119′ Η.Π.Α 2014

Του Γουόλι Φίστερ

Με τους Τζόνι Ντεπ, Ρεμπέκα Χολ,Κέιτ Μάρα, Μόργκαν Φρίμαν

Από τα χέρια του πιο περιζήτητου Διευθυντή Φωτογραφίας του Χόλιγουντ, του Γουόλι Φίστερ, το   «Transcendence» είναι μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που διεισδύει στο χώρο των τεχνολογικών εξελίξεων του απώτερου μέλλοντος και την επίδραση της νανοτεχνολογίας στο ανθρώπινο είδος και στο φυσικό περιβάλλον.

Μετά από παρότρυνση του συντρόφου της Γουίλι ( Τζόνι Ντεπ) η επίσης επιστήμονας Έβελίν ( Ρεμπέκα Χολ) θα τον καλωδιώσει με σκοπό πλέον να φορτώσει τον εγκέφαλο του άντρα της σε ένα κομπιούτερ. Η μεταφορά ολοκληρώνεται, ο εγκέφαλος σώζεται, αλλά το σώμα πεθαίνει. Ο Γουίλι υπάρχει μόνο ως φωνή, ως ένας επικίνδυνος καθοδηγητής, με μη ανθρώπινες ιδιότητες. Στην ιστορία εμφανίζονται παράλληλα κι άλλα πρόσωπα, εξτρεμιστές και πράκτορες. Στο επίκεντρο οι δυνατότητες αυτής της τεχνολογίας που ο καθένας θέλει να τη χρησιμοποιήσει για ίδιον όφελος.

Ο Φίστερ στην πρώτη σκηνοθετική του απόπειρα-όπως το περιμέναμε-  κρατάει ψηλά τον πήχη των ειδικών εφέ, του μοντάζ και της ηχοληψίας. Από την άλλη, το τόσο εύστοχο συμπέρασμα της ταινίας του, ότι δηλαδή η τεχνολογική εξέλιξη δεν μπορεί να αντικαταστήσει τα ανθρώπινα συναισθήματα και τη συλλογική νοημοσύνη, κι ως εκ τούτου  γίνεται ακραία επικίνδυνη -κατά τη διαδικασία λήψης αποφάσεων- όλο αυτό θυμίζει μια καρικατούρα, εξαιτίας της θολής κι ακραία χαοτικής προσέγγισης, που βγήκε και στο σενάριο, θυμίζοντας αρχάριο δημιουργό.

Είναι αυτός ο πολυτάλαντος δημιουργός που κρυβότανε πίσω από τις ταινίες του Κρίστοφερ Νόλαν(  κέρδισε Όσκαρ για το «Inception», συμμετείχε μεταξύ άλλων και στο «Memento»), εδώ  δεν βάζει τίποτα στη σειρά, επιφανειακές προσεγγίσεις για μικρά παιδιά, αναπόφευκτα αυτές οι αδυναμίες αποδυναμώνουν πλήρως τις αναγνωρισμένες αρετές του στο κομμάτι της κινηματογραφίας. Εύλογες απορίες που μένουν για τον θεατή αναπάντητες, πρόσωπα που λειτουργούν ως γρίφοι για το ποιοι θέλουν το καλό της ανθρωπότητας και ποιοι την πολεμούν. 

Η κινηματογραφική « νεκρανάσταση» του Τζόνι Ντεπ στο τελευταίο ημίωρο, αρχίζει έστω κι αργοπορημένα να κολλάει τα διάσπαρτα κομμάτια του παζλ, με τους εξτρεμιστές που θέλουν να καταστρέψουν τον κόσμο, με τους πράκτορες του FBI(ανάμεσα τους ο Μόργκαν Φρίμαν εμφανίζεται ως φιγούρα και μόνο), και με μια υποτιθέμενη ιστορία αγάπης, αλλά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μπορεί να μας κρατήσει το ενδιαφέρον, που είχε προ πολλού χαθεί.

“Κυριαρχία” από 20/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Κυριαρχία (Transcendence) appeared first on screeneye.gr.