Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ταινία που απεικονίζει μια περίπτωση στην οποία  ένας νεαρός άντρας ζει μια διπλή ζωή. Από τη μια  είναι ένας χαμηλά αμειβόμενος λέκτορας Φιλοσοφίας, από την άλλη συνεργάζεται με την αστυνομία,    προσποιούμενος  τον επί πληρωμή δολοφόνο. Το σχέδιο έχει ως εξής. Μόλις ο  πελάτης δώσει την προκαταβολή στον « μαϊμού»  επί πληρωμή δολοφόνο, μια άλλη ομάδα  μυστικών αστυνομικών τον  ” πελάτη” συλλαμβάνει.

 Μια μέρα ο Γκάρι ( Γκλεν Πάουελ) γνωρίζει τη γοητευτική  Μάντισον (  Άντρια Αρχόνα) η οποία θέλει να σκοτώσει τον άντρα της,  που την κακοποιεί συστηματικά. Ο νεαρός άντρας έλκεται από τη γοητεία που ασκεί η Μάντισον και κόντρα στο ρόλο που του έχει ανατεθεί,  τη συμβουλεύει να  φύγει από το σπίτι και να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Η κατάσταση περιπλέκεται όταν το εκατέρωθεν φλερτ εξελίσσεται σε ερωτική σχέση και η διπλή ζωή του Ρον ή Γκάρι καταρρέει.

Το « Hit Man» είναι ένα ανάλαφρο  έργο  ψυχαγωγικής υφής,  γεμάτο με στοιχεία που εμπεριέχουν το γνώριμο κινηματογραφικό σύμπαν του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ. Τα νεανικά μπερδέματα, ο ρομαντισμός, η  δράση,  συνυπάρχουν με το είδος screwball αλλά και με τη διακωμώδηση μιας σειράς από ανθρώπινες συμπεριφορές, κίνητρα και αδυναμίες.  Από τεχνική άποψης το έργο είναι άκρως καλοφτιαγμένο. Στο δεύτερο μισό της όμως,  η ιστορία παγιδεύεται σε μια  περίεργη εξέλιξη, χωρίς να φαίνεται να γνώριζε  ο Λινκλέιτερ πώς να την μετατρέψει σε πιο πνευματώδη –  εμπλέκει  επιδερμικά μέχρι και ο Φρόιντ-  και ταυτόχρονα να  της δώσει δυναμική και ρεαλισμό. Ώθησε το φινάλε πέρα από τα όρια, προς την κατεύθυνση της υπερβολής και του γκροτέσκο.

Απολαυστικοί οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές,  Γκλεν Πάουελ – Άντρια Αρχόνα και   δείχνουν να απολαμβάνουν τους ρόλους τους, με τον Λινκλέιτερ να καθοδηγεί και να εμπνέει και το υπόλοιπο καστ,  σε υψηλές ερμηνευτικές αποδόσεις.

Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα,  που διαδραματίστηκαν τη δεκαετία του ’90 στη Νέα Ορλεάνη.

ΗΙΤ ΜΑΝ από την Πέμπτη 4 Ιουλίου στους κινηματογράφους

The post ΗΙΤ ΜΑΝ appeared first on screeneye.gr.

Ύστερα από τις πρόσφατες επιτυχίες του Before Midnight(Πριν τα Μεσάνυχτα) και Boyhood(Μεγαλώνοντας) οι οποίες τον έκαναν γνωστό σε ένα ευρύτερο κοινό, η νέα ταινία του σκηνοθέτη Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ είναι μια από τις πλέον πολυαναμενόμενες για την χρονιά αυτή. Η ταινία That’s What I’m talking About θεωρείται μια θεματική συνέχεια της πρώτης του ταινίας, Dazed and Confused(Νεανικά Μπερδέματα), η οποία βγήκε το 1994 και μας σύστησε εκτός από τον ίδιο και ταλέντα όπως ο Μάθιου Μακόναχι, ο Μπεν Άφλεκ και η Μίλα Γιόβοβιτς, ενώ ο ίδιος θεωρεί πως είναι και κατά κάποιο τρόπο μια συνέχεια του Boyhood.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Αμερικανός σκηνοθέτης δήλωσε σχετικά «Τελείωσα τα γυρίσματα πρόσφατα και δεν έχει άλλη σχέση με το Dazed and Confused πέρα από το ότι τοποθετείται χρονικά τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν ένας από τους χαρακτήρες πάει στο πανεπιστήμιο. Είναι μια ταινία για το πως διασκεδάζουν. Είναι περισσότερο για την αρχή του σχολείου παρά για το τέλος του σχολικού έτους. Υποθέτω προσωπικά ή αυτοβιογραφικά κινείται περίπου σε αυτή τη σφαίρα, αλλά είναι επίσης και μια συνέχεια του Boyhood, είτε το πιστεύετε είτε όχι. Δεν ξέρω αν μία ταινία μπορεί να θεωρηθεί συνέχεια δύο διαφορετικών ταινιών, αλλά ξεκινάει εκεί ακριβώς που τελειώνει το Boyhood με έναν τύπο που πάει στο πανεπιστήμιο και γνωρίζει τους νέους του συγκατοίκους και ένα κορίτσι. Συμπίπτει με το τέλος του Boyhood».

Η ταινία χρονικά είναι τοποθετημένη στο 1980 στην Αμερική όπου ένας πρωτοετής φοιτητής μετακομίζει στον κοιτώνα του και προσπαθεί να προσαρμοστεί στη φοιτητική ζωή μαζί με την ομάδα μπέιζμπολ στην οποία ανήκει και η οποία τον πηγαίνει από πάρτυ σε πάρτυ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Blake Jenner, Ryan Guzman, Tyler Hoechlin, Wyatt Russell και Zoey Deutch.

The post Περιμένοντας το Όσκαρ… ο Λινκλέιτερ φτιάχνει τη θεματική συνέχεια του ‘Boyhood’ appeared first on screeneye.gr.

Το αφιέρωμα έγραψε και επιμελήθηκε ο Ιάκωβος Γωγάκης

Ατόφιο ταλέντο της 7ης τέχνης, ο αυτοδίδακτος Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, εδώ και μια 25ετία χαίρει της εκτίμησης σύσσωμης της παγκόσμιας κινηματογραφικής κοινότητας,   για τους τεχνικά υποδειγματικούς του πειραματισμούς και για  τους φιλοσοφικούς του στοχασμούς, στα σύνθετα ζητήματα που περιλαμβάνει η σύγχρονη ανθρώπινη φύση. Η αναγνώριση αυτή δεν συνοδεύτηκε -ακόμα- από κάποια μεγάλη διάκριση, παρότι βρέθηκε μία φορά να διεκδικεί το Χρυσό Λιοντάρι της Βενετίας, με τη “Συνειδητή Ζωή” -το 2001- , άλλη μία τον Χρυσό Φοίνικα των Καννών, με το “Fast Food Nation” -2006- και δύο φορές ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ σεναρίου, για το ” Πριν το Ηλιοβασίλεμα” – 2005- και “Πριν τα Μεσάνυχτα” , εννέα χρόνια αργότερα.

Η Αργυρή Άρκτος που του απονεμήθηκε φέτος στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, για το “Μεγαλώνοντας”( Boyhood) -που ήδη ξεκίνησε να προβάλλεται στα σινεμά της χώρας μας-, φαίνεται σαν μια βράβευση αμελητέα, μπροστά σε ένα τόσο άρτιο κινηματογραφικό έργο, ένα αθόρυβο  κομψοτέχνημα , που κράτησε  12 χρόνια μέχρι την ολοκλήρωσή του, και χαρακτηρίζεται δικαιολογημένα ως αριστούργημα.

Περισσότερα για το ” Μεγαλώνοντας” εδώ

Γεννημένος στο Χιούστον, ο 54 χρόνος Λινκλέιτερ ηγείται μιας ομάδας Τεξανών καλλιτεχνών( ανάμεσα τους, είναι και τα φιλαράκια του, Ρομπερτ Ροντριγκεζ και  Φόρεστ Γουιτάκερ), που μέσα σε ένα συντηρητικό περιβάλλον, διαθέτουν προοδευτικό προσανατολισμό  και καινοτόμα οπτική, με ανυπάκουα και απείθαρχα -ως προς το σύστημα- χαρακτηριστικά Τα Χολιγουντιανά κελεύσματα των αρχών της δεκαετίας του 90, δεν μπόρεσαν για πολύ να τον κρατήσουν  στην Καλιφόρνια, επέστρεψε στον τόπο καταγωγής του, συνέχισε να γράφει περίπλοκα σενάρια( όπως επί παραδείγματι για τα χαρακτηριστικά της νέας γενιάς) , να τα σκηνοθετεί, να είναι  ταυτόχρονα ο συνιδρυτής και ο βασικός πυλώνας της πρωτοπόρας κινηματογραφικής λέσχης του ‘Ωστιν.Η πόλη αυτή θα γίνει η πηγή της έμπνευσής του, ήδη από τα αρχικά του βήματα.

Το “Slacker” του 1991 αποτελεί έργο-φαινόμενο για τη δομή  και το περιεχόμενο του. Η ταινία εξελίσσεται εντός ενός 24ώρου( ο συγκεκριμένος χρονικός προσδιορισμός χρησιμοποιείται κατά κόρον από τον Λινκλέιτερ) και εστιάζει κυρίως πάνω σε νεαρά πρόσωπα, που εμφανίζονται στο πλάνο μόνο μία φορά, για  3-4 λεπτά. Ανάμεσα τους και ο ίδιος ο δημιουργός. Η κάμερά παρακολουθεί πρόσωπα- καρικατούρες, πολυλογάδες( ο σκηνοθέτης χαρακτηρίζεται ως ο Ντοστογιέφσκι του διαλόγου), που ωθούνται στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής, και χρησιμοποιούν εκφράσεις αργκό για να περιγράψουν αυτό που οι ίδιοι βιώνουν και βλέπουν να συμβαίνει γύρω τους, όπως είναι η μάστιγα της ανεργίας, η διαπλοκή της πολιτικής με τα ΜΜΕ κ.α, χωρίς απαραίτητα να μπορούν να αναγνωρίσουν ότι και οι ίδιοι βρίσκονται σε μια κατάσταση κοινωνικού αποκλεισμού.  Στο προσκήνιο, η αμερικανική κουλτούρα και τα σύνδρομα της.

Ο σπουδαίος κριτικός Έμπερτ  ενθουσιάστηκε με την τόλμη του Λινκλέιτερ να ανατρέψει τις αφηγηματικές συμβάσεις του Αμερικανικού σινεμά, χρειάστηκε όμως να δει και την επόμενη του ταινία, τα ” Νεανικά Μπερδέματα”(1993) για να τον κατατάξει  τελεσίδικα στους σκηνοθέτες που εξερευνούν την καταπιεσμένη αλλά επαναστατική Γενιά Χ(1965-1975), όπως έπραξαν μεταξύ άλλων οι Τζάρμους, Γκας Βαν Σαντ , Σόντερμπεργκ και Ταραντίνο.

Η ιδιοσυγκρασία του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ με τον Κουεντίν Ταραντίνο συμπίπτει, ιδίως στην ανάγκη τους να εξερευνήσουν το σινεμά, πρώτα ως θεατές κι έπειτα ως σκηνοθέτες. Ο “ταινιοφάγος” Λινκλέιτερ, υπό την επίδραση της γαλλικής Νουβέλ Βάγκ, και της εξαιρετικής αισθητικής ενός αμφιλεγόμενου εκφραστή της, του Ερικ Ρομέρ, αποφασίζει το 1994 να σκηνοθετήσει ένα ρομαντικό δράμα δύο χαρακτήρων, εμπνευσμένο από μια δική του προσωπική ιστορία και θα το γυρίσει μακριά από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το σκηνικό στήνεται στην Αυστρία, ο προϋπολογισμός δεν ξεπερνά τα 2.5 εκατομμύρια δολάρια, επιλέγει για τον ανδρικό ρόλο τον 24 χρόνο τότε  συμπολίτη του ,Ίθαν Χοκ, με τον οποίο θα συνεργαστούν μέχρι και το ” Μεγαλώνοντας”, συνολικά 8 φορές!

Στο “Πριν το Ξημέρωμα” παρακολουθούμε το ειδύλλιο ενός Αμερικάνου, του Τζέσε ,με την Γαλλίδα φοιτήτρια Σελίν (Ζιλί Ντελπί) μέσα σ’ ένα τρένο με προορισμό τη Βιέννη. Ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ έχοντας κατά νου το έργο ” Μεγάλε μου Έρωτα” του Λίο ΜακΚάρεϊ, πλάθει μια ντελικάτη κομεντί, που απορροφά το μαγευτικό τοπίο,  με δόσεις σκόπιμης λογοδιάρροιας. Είναι μια προβοκατόρικη- αγαπημένη του- τεχνική, που εν τέλει θα αποκαλύψει την προσωπικότητα, την έλξη, την απόσταση,  την εσωτερική σύγκρουση των ηρώων του και με τη δύναμη του λόγου, θα δώσει φιλοσοφική υπόσταση στο πρώτο δυνατό σκίρτημα του έρωτα. Τον παρουσιάζει όπως είναι στην πραγματικότητα, μια ορμονική κινητοποίηση και μια εγκεφαλική διεργασία.

Στον ιστότοπο Imdb κατατάσσεται  ως μία από τις  καλύτερες ρομαντικές ταινίες όλων των εποχών. Η  συνέχεια της, ήταν σχεδόν αναπόφευκτη. Το 2005 συναντάμε τους ήρωες στο Παρίσι (Πριν το Ηλιοβασίλεμα), και το 2014 στην Πελοπόννησο(Πριν τα Μεσάνυχτα).

Ενδιάμεσα, ο Λινκλέιτερ έχει να επιδείξει πολλές και  αντικρουόμενες μεταξύ τους ταινίες. Χαρακτηριστική η περίπτωση της πολυδάπανης παραγωγής ” The Newton Boys”( 1998). Η εταιρεία Century Fox επένδυσε 27 εκατομμύρια δολάρια στο πρότζεκτ, έδεσε όμως τα χέρια του  Λινκλέιτερ, το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό και  μια μεγάλη εισπρακτική αποτυχία.

Το 2001 θα βρεθεί στην πιο δημιουργική του φάση. Προετοιμάζει παράλληλα 3 ταινίες, ανάμεσα σε αυτές και το “Μεγαλώνοντας”. Οι καρποί θα αποδώσουν 13 χρόνια μετά.Το κλειστοφοβικό θρίλερ “ Tape” με τον Ίθαν Χοκ και την Ούμα Θέρμαν μπορεί να μην έκοψε πολλά εισιτήρια, όταν όμως μεταφέρθηκε σε θεατρικό πλατό εκτός Μπρόντγουεϊ, το σκηνικό άλλαξε άρδην. Οι παραστάσεις ήταν sold out. Το έργο ανέβηκε και σε ελληνική θεατρική σκηνή.

Την ίδια στιγμή με τη χρήση μιας φθηνής ψηφιακής μηχανής και με τεχνικές rotoscoping animation δημιουργεί μια αξιοθαύμαστη ταινία που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «κινηματογραφικό κοσμοθεώρημα», εξερευνώντας φιλοσοφικά θέματα μέσα από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Το έργο ονομάζεται “Συνειδητή Ζωή” (Waking Life). Η κάμερα  ακολουθεί έναν νεαρό άνδρα, τον Γουίλι, όπου μετά από ένα ταξίδι επιστρέφει στο Τέξας, θα τραυματιστεί και θα παγιδευτεί μέσα σε μια κατάσταση ονείρων, και διάφορων θεωριών για την ανθρώπινη ύπαρξη. Προσπαθεί να ξυπνήσει αλλά είναι μάταιο. Η μετά θάνατος  ζωή είναι μπροστά του. Από τις πλατωνικές θεωρίες μέχρι τον υπαρξισμό του Ζαν Πωλ Σαρτρ, ο Λινκλέιντερ δεν το παίζει  παντογνώστης και διανοουμενίστας, διατηρεί σεμνότητα και στο λόγο και στην εικόνα του, συνδέει όλα αυτά με ωραίες μουσικές, όπως πράττει σε όλα του τα έργα. Στο προσκήνιο  -ανάμεσα σε άλλες- η έννοια της ελεύθερης βούλησης, σε μια χρονική συγκυρία που το μαύρο πέπλο της 11ης Σεπτεμβρίου σκέπαζε τα πάντα. Παρόμοιο ως προς τα τεχνικά μέσα και τη λογική του κώμικ , ήταν και το “A Scanner Darkly” του 2006.

Η αφορμή για το αφιέρωμα αυτό δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την πιο άρτια ταινία του μέχρι τώρα ,το  ” Μεγαλώνοντας”. Ο τρόπος που γυρίστηκε, η  ίδια η ιστορία  αλλά και τα νοήματα της, κουβαλάνε ένα άλλο βάρος, μια αξία ανεκτίμητη. Είμαστε σίγουροι ότι Λινκλέιτερ θα μας χαρίσει κι άλλες όμορφες κινηματογραφικές εμπειρίες λίαν συντόμως.

The post Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ appeared first on screeneye.gr.

Δράμα,163′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Boyhood

Του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ

Με τους Ελαρ Κολτρέιν, Ίθαν Χόκ,Πατρίσια Αρκέτ,Ταμάρα Τζολέιν

Εδώ και 12 χρόνια, ο σκηνοθέτης από το Τέξας έχοντας δίπλα του αγαπημένους συνεργάτες, και ένα σενάριο με αρχή, μέση και τέλος, κατέγραφε διακεκομμένα τη διαδρομή 4 προσώπων, του πατέρα( Ίθαν Χόκ), της μητέρας (Πατρίσια Αρκέτ), της κόρης -ονόματι Σαμάνθα- ( Ταμάρα Τζολέιν) εστιάζοντας ιδιαίτερα στον 6χρόνο τότε  γιο τους , τον Μέισον(Ελαρ Κολτρέιν).

Ο Λινκλέιτερ δημιουργεί ένα αξιοθαύμαστο κινηματογραφικό ενσταντανέ 163 λεπτών, μέσα σε αυτό εναλλάσσονται περίτεχνα τα πρώτα χρόνια της μεταβατικής περιόδου ενός διαζυγίου και της ασυμφωνίας  χαρακτήρων, δύο ανθρώπων που ερωτεύτηκαν και άρον άρον παντρεύτηκαν, σε ένα πρώιμο στάδιο της ζωής τους. Καρέ καρέ ο τρόπος που βιώνουν τα παιδιά την αλλαγή αυτή, όπως επίσης και η ανάγκη  κυρίως της μητέρας, για  στροφή 180 μοιρών  στα επαγγελματικά της, επιδιώκοντας να κάνει πανεπιστημιακή καριέρα,   αλλά και μια νέα ερωτική σχέση με ένα πρόσωπο που θα επανασυνδέσει τα παιδιά της με τον όρο “οικογένεια”.  Μα θα τα κάνει μαντάρα. Αντίθετα ο πατέρας, ως ατίθασος κιθαρίστας, παραμένει για αρκετά χρόνια μποέμ και  σε μια κατάσταση παρατεταμένης εφηβείας.

Το « Μεγαλώνοντας» αποτελεί μια μεγάλη στιγμή της 7ης τέχνης. Ο Λινκλέιτερ, βαθύς γνώστης του  κινηματογραφικού μέσου και της Αμερικανικής κουλτούρας, με ιώβιο υπομονή-όπως απαιτούσε το εγχείρημα- φώτισε ρεαλιστικά και επιτυχημένα,σημεία της ανθρώπινης πορείας και του κύκλου  της ζωής.   Είναι από τις λίγες φορές που ο ελληνικός τίτλος  αποδίδει πιο πειστικά από τον πρωτότυπο, τα νοήματα του έργου. Ο νεαρός Μέισον παρότι εμφανίζεται σχεδόν σε κάθε σκηνή, καθίσταται πρωταγωνιστής στα τελευταία 40 λεπτά. Μέχρι τότε, η κάμερα δεν κάνει διακρίσεις, παρακολουθεί τις εσωτερικές τους αναταράξεις δια μέσου των χρόνων, τις   φάσεις, και τις αντιφάσεις τους, σαν μια ωδή για τα ανήλικα παιδιά για τους ενήλικους γονείς και για τον συνεχή επαναπροσδιορισμό τους, μέσα σε κοινωνικές και διαπροσωπικές συνθήκες διαρκώς ευμετάβλητες .

Ο δημιουργός, υπονομεύει ορθά τη φλυαρία των χαρακτήρων που είχαμε δει στις προηγούμενες του ταινίες, (“Πριν το Ξημέρωμα”, “Πριν το Ηλιοβασίλεμα”, “Πριν τα Μεσάνυχτα”), κρατάει το αισιόδοξο ρομαντικό του στυλ, προσαρμόζοντας το στην πραγματική ζωή, με πρόσωπα και περιστατικά οικεία σε όλους μας.

Επειδή η ταινία αυτή ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε μέσα σε διάστημα αρκετών ετών, ο θεατής -όσο η ιστορία διαδραματίζεται-θα θυμηθεί όλες τις αλλαγές(τεχνολογικές και άλλες) που έχουν επέλθει τα τελευταία 12 χρόνια. Ο  Μέισον εν τέλει θα βρεθεί στο επίκεντρο, αλλά ο σκηνοθέτης  θα βρει τις κατάλληλες αφορμές για να χλευάσει για μια ακόμη φορά, τις οπισθοδρομικές  αντιλήψεις του τόπου καταγωγής του, του Τέξας( για τη ψήφος στους Ρεπουμπλικάνους , για την οπλοκατοχή, για τις  περιχαρακωμένες θρησκευτικές αντιλήψεις), που με τον καιρό θα αλλοιώσουν ακόμα και τον επαναστάτη πατέρα.

 Είναι η ταινία ορόσημο της φετινής χρονιάς , είναι η ταινία που ανήκει εξολοκλήρου στον δημιουργού της Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ και όχι σε κάποιο μεγάλο χολιγουντιανό στούντιο. Αργυρή Άρκτος στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου  και δεδομένες πολλές  υποψηφιότητες στα Όσκαρ που έρχονται.

“Μεγαλώνοντας” από 11/9 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Μεγαλώνοντας appeared first on screeneye.gr.

Δράμα,163′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Boyhood

Του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ

Με τους Ελαρ Κολτρέιν, Ίθαν Χόκ,Πατρίσια Αρκέτ,Ταμάρα Τζολέιν

ΠΛΟΚΗ

Εδώ και 12 χρόνια, ο σκηνοθέτης από το Τέξας έχοντας δίπλα του αγαπημένους συνεργάτες, κατέγραφε διακεκομμένα τη διαδρομή 4 προσώπων, του κινηματογραφικού πατέρα( Ίθαν Χόκ), της μητέρας (Πατρίσια Αρκέτ), της κόρης -ονόματι Σαμάνθα- ( Ταμάρα Τζολέιν) και εστιάζοντας ιδιαίτερα στον 6χρόνο τότε μικρό τους γιο, τον Μέισον(Ελαρ Κολτρέιν).

2. Η Ζωή είναι Ωραία με τα Μάτια Κλειστά

Δραματική κομεντί, 108’, Ισπανία 2013

Πρωτότυπος τίτλος: Vivir es facil con los ojos cerrados, Living is easy with eyes closed

Γλώσσα: Ισπανικά

Του Δαβίδ Τρουέμπα

Με τους Χαβιέ Καμάρα, Ναταλία ντε Μολίνα, Φραντσέσκ Κολομέρ, Ραμόν Φοντσερέ

ΠΛΟΚΗ

Ο Αντόνιο Σαν Ρομάν, είναι ένας δάσκαλος από την Καρταχένα της Καστίλλης, που λατρεύει τους Beatles και ειδικά τον Τζον Λένον. Όταν μαθαίνει ότι το αγαπημένο του «σκαθάρι» βρίσκεται στην Αλμερία για τα γυρίσματα μιας ταινίας του Ρίτσαρντ Λέστερ, κάνει… κοπάνα από το σχολείο που διδάσκει και σπεύδει να συναντήσει το ίνδαλμα του, τον «Τζον». Στη διαδρομή με το σαραβαλάκι του προς την Ανδαλουσία, θα αποκτήσει τυχαία δύο νεαρούς συνταξιδιώτες: μια κοπέλα που κρύβει τον πραγματικό σκοπό του ταξιδιού της και ένα αγόρι που το έχει σκάσει από το σπίτι του. Αυτοί οι τρεις ξένοι θα ζήσουν μια απολαυστική και σίγουρα πρωτάκουστη περιπέτεια που θα τους αλλάξει τη ζωή μια για πάντα…

Αναλυτική Κριτική

3.SIN CITY: Η Κυρία Θέλει Φόνο

Θρίλερ Φαντασίας, 102′, Η.Π.Α 2014

των Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ & Φρανκ Μίλλερ

Με τους Τζέσικα Άλμπα Τζος Μπρόλιν Ροζάριο Ντώσον Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ Έβα Γκριν
Στέισι Κιτς Πάουερς Μπουθ Τζέιμι Κινγκ Ρέι Λιόττα Τζέρεμι Πίβεν Τζέιμι Τσανγκ
Μίκυ Ρουρκ Lady Gaga & Μπρους Γουίλις

ΠΛΟΚΗ

Ο Φρανκ Μίλλερ και ο Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ συναντιούνται ξανά για να δώσουν ζωή στα εικονογραφημένα μυθιστορήματα στο Sin City: H κυρία θέλει φόνο.Σε μια πόλη που δεν υπάρχει δικαιοσύνη, οι απεγνωσμένοι αναζητούν εκδίκηση και αδίστακτοι δολοφόνοι διασταυρώνονται στο διάσημο κλαμπ Pecos. Η ταινία ανοίγει με το “Just Another Saturday Night,” όπου ο Μαρβ (Μίκυ Ρουρκ) βρίσκει τον εαυτό του στη μέση μιας σφαγής και προσπαθεί να θυμηθεί τα γεγονότα που προηγήθηκαν.Η ιστορία “The Long, Bad Night” , φέρνει το Τζόνι, έναν υπερόπτη τζογαδόρο (Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ) αντιμέτωπο με τον πιο αιμοσταγή κακό της Αμαρτωλής Πόλης,  το γερουσιαστή Ρόαρκ (Παόυερς Μπουθ).

Η κεντρική ιστορία « Η Κυρία Θέλει Φόνο» (A Dame To Kill For), ακολουθεί τον Ντουάιτ ΜακΚάρθι (Τζος Μπρόλιν) στην τελική του αναμέτρηση με τη γυναίκα των ονείρων του, αλλά και χειρότερο εφιάλτη του, την Έιβα Λορντ (Έβα Γκριν).

Στον απόηχο της αυτοκτονίας του Τζον Χάρτιγκαν (Μπρους Γουίλις), η ταινία κλείνει με το“Nancy’s Last Dance” και την ορκισμένη για εκδίκηση Νάνσυ Κάλλαχαν (Τζέσικα Άλμπα).

6. Ξόρκισε το Κακό

Θρίλερ, Τρόμου, 118′ Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Deliver us From Evil

Του Σκοτ Ντέρικσον

Με τουςΈρικ Μπάνα, Έντγκαρ Ραμίρεζ, Ολίβια Μουν

ΠΛΟΚΗ

Ο αστυνομικός επιθεωρητής Ralph Sarchie (Eric Bana), έχοντας προσωπικούς δαίμονες που τον ταλαιπωρούν, διενεργεί έρευνες για μια σειρά από άγρια και ανεξήγητα εγκλήματα. Στην πορεία ενώνει τις δυνάμεις του με έναν ανορθόδοξο ιερέα που ειδικεύεται στους εξορκισμούς (Edgar Ramirez) και μαζί προσπαθούν να καταπολεμήσουν το Κακό που τρομοκρατεί την πόλη της Νέας Υόρκης.

7. Η εγκληματική ζωή του Αρτσιμπάλντο ντε λα Κρουζ( Ρετρό)

Δράμα, Θρίλερ, 89′, Μεξικό 1955

Πρωτότυπος Τίτλος: La Vida Criminal de Archibaldo de la Cruz

Του Λουίς Μπουνιουέλ

Με τους Μιροσλάβα Στερν, Ερνέστο Αλόνσο, Ρίτα Μακέδο, Αριάδνα Βέλτερ, Αντρέα Πάλμα, Ροδόλφο Λάντα, Χοσέ Μαρία Λινάρες-Ρίβας, Έβα Κάλβο

ΠΛΟΚΗ

Ο Αρτσιμπάλντο ντε λα Κρουζ είναι ένας εύπορος Μεξικανός, μεγαλοαστικής καταγωγής, που εργάζεται ως αγγειοπλάστης. Στα χρόνια της Μεξικανικής Επανάστασης ήταν ακόμη παιδί, όπου έζησε σε πλούτη και με προνόμια, όμως είδε την γκουβερνάντα του να σκοτώνεται καθώς του έλεγε ένα παραμύθι για το μουσικό κουτί που μόλις του είχε δωρίσει η μητέρα του. Η συγκυρία αυτή, δηλαδή ο θάνατος της γκουβερνάντας και η ιστορία του μουσικού κουτιού, τον έκανε να πιστέψει ότι αυτός σκότωσε τη γυναίκα χρησιμοποιώντας το παιχνίδι. Από εκείνο το σημείο, ξεκινά και η επιθυμία του να σκοτώνει.Ως ενήλικας, ο Αρτσιμπάλντο αφηγείται την ιστορία αυτή σε μία μοναχή που τον φροντίζει. Την ίδια στιγμή απειλεί να την σκοτώσει με ένα ξυράφι. Η τρομοκρατημένη γυναίκα προσπαθώντας να ξεφύγει, βρίσκει απρόσμενο θάνατο. Στη διάρκεια των ερευνών για το τραγικό αυτό συμβάν, ο Αρτσιμπάλντο αποφασίζει να ομολογήσει στον ανακριτή ότι αυτός είναι ο δολοφόνος, κι ότι ακόμη είναι ένας serial killer, αφηγούμενος όλους τους… φόνους που έχει διαπράξει.Από το σημείο αυτό, βλέπουμε σε φλας μπακ την «εγκληματική» ζωή του μοναχικού Αρτσιμπάλντο ντε λα Κρουζ. Ο ίδιος εξιστορεί στον ανακριτή τους φόνους του: εκείνον της γοητευτικής πλην ατίθασης Πατρίσια Τεράζας, η οποία -κατά τη γνώμη της αστυνομίας- αυτοκτόνησε από μια ερωτική απογοήτευση. Εκείνον της Λαβίνια, μιας ξεναγού και μοντέλου ταυτόχρονα η οποία δεν αποδέχεται το φλερτ του Αρτσιμπάλντο γιατί σύντομα παντρεύεται άλλον. Αυτός όμως πιστεύει ότι την σκότωσε. Όπως επίσης και τον φόνο της γυναίκας του Καρλότα Θερβάντες, η οποία εντέλει δολοφονήθηκε από τον παράνομο εραστή της κι όχι από τον ίδιο.Στο τέλος της διήγησης, όταν ανακριτής αποφαίνεται ότι ο Αρτσιμπάλντο δεν έχει διαπράξει κανένα έγκλημα κι ότι όλα είναι αποκυήματα της φαντασίας του, ο πλούσιος αγγειοπλάστης το παίρνει απόφαση και ξεφορτώνεται το μουσικό κουτί που τον έχει «στοιχειώσει». Για να αλαφρύνει την ατμόσφαιρα, ο Μπουνιουέλ δημιουργεί happy end, αφού δείχνει τον Αρτσιμπάλντο ντε λα Κρουζ να βρίσκει επιτέλους την ευτυχία στην αγκαλιά μας γυναίκας.Η ταινία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Μεξικανού συγγραφέα Ρομπέρτο Ουσίλι, Ensayo de un crimen.

The post Πρεμιέρες… από 11- 17 Σεπτεμβρίου appeared first on screeneye.gr.

Το «Boyhood» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, το οποίο γυρίστηκε κατά τη διάρκεια 12 ετών, όπου βλέπουμε ένα νεαρό αγόρι να μεγαλώνει, έκανε φοβερό άνοιγμα στις αμερικάνικες αίθουσες.
Η ταινία παίχτηκε σε 5 αίθουσες στη Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες και μάζεψε 359.000 δολάρια με μέσο όρο σε κάθε αίθουσα 71.800 δολάρια. Έγινε έτσι το δεύτερο καλύτερο ντεμπούτο αυτής της χρονιάς σε περιορισμένο αριθμό αιθουσών με πρώτο το «Grand Budapest Hotel».
Οι διθυραμβικές κριτικές επίσης βοήθησαν αφού η ταινία έχει το σπάνιο βαθμό 100% στο «Rotten Tomatoes». Επίσης έγινε εκτεταμένη προώθηση της ταινίας με αφιέρωμα στο «New Yorker» και τηλεοπτικές εμφανίσεις των πρωταγωνιστών.
Ο διευθυντής της IFC Films, εταιρίας διανομής της ταινίας, Τζόναθαν Σέρινγκ και ο Τζος Σαπαν, διευθυντής της μητρικής της εταιρείας AMC Networks δήλωσαν για τον Λινκλέιτερ.
«Γυρνώντας πίσω στο 2000, βρήκαμε την ιδέα του Ρικ εξαιρετική σαν σύλληψη και τον θεωρούσαμε σπουδαίο σκηνοθέτη. Το να θέσουμε τη δημιουργική και εμπορική μας μοίρα στα χέρια ευφυών ανθρώπων , ήταν μια καταπληκτική στρατηγική για την εταιρεία και είμαστε χαρούμενοι που στηρίξαμε τον Ρικ στο δημιουργικό του όραμα. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία με θέμα τις διάφορες ηλικίες και περιμένουμε με ανυπομονησία να φτάσει το «Boyhood» σε όλη την υπόλοιπη χώρα τις προσεχείς εβδομάδες.»

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ Φ. ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ

The post Σπάει τα κοντέρ το “Boyhood”. Εκπληκτικό άνοιγμα στις Η.Π.Α. 18 Σεπτεμβρίου και στην Ελλάδα appeared first on screeneye.gr.

Ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ πρόκειται να σκηνοθετήσει νέα ταινία με πρωταγωνιστές τους Γουιλ Φέρελ και Ζακ Γαλιφιανάκη με τίτλο “larry’s kidney” οι οποίοι θα υποδυθούν δυο ξαδέλφια που ταξιδεύουν στη Κίνα για μεταμόσχευση νεφρού. Η ταινία βασίζεται στα απομνημονεύματα του Ντάνιελ Άσα Ρόουζ. Ο Φέρελ θα έχει το ρόλο του Ρόουζ και ο Γαλιφιανάκης το ρόλο του άρρωστου ξάδερφου. Η ταινία θα εξισορροπεί την κωμωδία με ζητήματα ζωής και θανάτου.

The post Κωμωδία και δράμα μαζί, η επόμενη ταινία του αεικίνητου Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ appeared first on screeneye.gr.

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ Φ. ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ

The post Είναι το «Boyhood» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ το έργο σταθμός της δεκαετίας; Δείτε το τρέιλερ της ταινίας που μας έκανε να παραληρούμε appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Ιάκωβος Γωγάκης

Το σινεμά δεν χρειάζεται  κρυμμένα νοήματα, πολύπλοκους χαρακτήρες, φτιαχτούς συναισθηματισμούς για να μας ανυψώσει στα αλήθεια. Το « Boyhood» αποτελεί μια μεγάλη στιγμή της 7ης τέχνης γιατί ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ με απλές κινήσεις πάνω στην κινηματογραφική σκακιέρα θα φωτίσει ένα κομμάτι από τον κύκλο της ζωής,  που δεν φτάνει μέχρι τον θάνατο, αλλά μέχρι την ενηλικίωση του κεντρικού προσώπου, κλείνοντας μας το μάτι για το δεύτερο μέρος ίσως μετά από 10 και βάλε χρόνια.  Ο σκηνοθέτης καταδύει  σε μια φαμίλια και προσδίδει σε αυτήν χαρακτηριστικά που ξεπερνούν τα Αμερικάνικα σύνορα, και με τον ατόφιο του ρεαλισμό διανθισμένου με χιούμορ, δημιουργεί  απλούς φιλοσοφικούς στοχασμούς για την πορεία των ανθρώπων στο κόσμο τούτο, για τις επιλογές τους, τις εντάσεις και τις αντιφάσεις τους, χωρίς να κατακρίνει κανέναν.

Τα τελευταία 13 χρόνια ο σκηνοθέτης από το Τέξας έχοντας δίπλα του αγαπημένους συνεργάτες κατέγραφε διακεκομμένα τη διαδρομή 4 προσώπων, του πατέρα( Ίθαν Χόκ), της μητέρας (Πατρίσια Αρκέτ), της κόρης( Ταμάρα Τζολέιν) κι εστιάζοντας ιδιαίτερα στο μικρό τους γιο τον Μέισον(Ελαρ Κολτρέιν).

Ο Λινκλέιτερ δημιουργεί ένα αξιοθαύμαστο κινηματογραφικό ενσταντανέ 163 λεπτών, όπου εναλλάσσεται περίτεχνα η δεμένη οικογενειακή ζωή, έπειτα επέρχεται η ασυμφωνία χαρακτήρων και το διαζύγιο του ζευγαριού, καρέ καρέ ο τρόπος που βιώνουν τα παιδιά αυτή την αλλαγή, όπως επίσης και η ανάγκη των δύο γονέων για επαγγελματική και προσωπική ηρεμία.

Ο Λινκλέιτερ υπονομεύει ορθά τη φλυαρία των χαρακτήρων που είχαμε δει στις προηγούμενες του ταινίες «Πριν το Ξημέρωμα», «Πριν το Ηλιοβασίλεμα», «Πριν τα Μεσάνυχτα», κρατάει το αισιόδοξο ρομαντικό του στυλ, προσαρμόζοντας το όχι σε κάποια φανταστική ιστορία αλλά στη πραγματική ζωή, με πρόσωπα και περιστατικά οικεία σε όλους.

Η ταινία αυτή επειδή ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε μέσα σε διάστημα αρκετών ετών, βλέπουμε τις τεχνολογικές, μουσικές, κι άλλες αλλαγές που επήλθαν τα τελευταία χρόνια όσο η ιστορία διαδραματίζεται.Στο επίκεντρο είναι ο νεαρός Μέισον αλλά ο σκηνοθέτης θα βρει την αφορμή για να σαρκάσει τις παραδοσιακές αντιλήψεις του τόπου καταγωγής του, του Τέξας ,για την εμμονή στη ψήφο προς τους Ρεπουμπλικάνους, για την οπλοκατοχή και τις θρησκευτικές αντιλήψεις.

Όμως το « Boyhood» είναι πάνω απ’όλα μια ωδή για τα ανήλικα παιδιά για τους ενήλικους γονείς και για τον συνεχή επαναπροσδιορισμό τους, μέσα σε κοινωνικές και διαπροσωπικές συνθήκες διαρκώς ευμετάβλητες .

Μια ταινία που μας κλείνει το μάτι για τη συνέχεια της κάποια στιγμή, ένα έργο που ρίχνει γερή σφαλιάρα στον υπερεκτιμημένο Τέρενς Μάλικ και στο δικό του « Δέντρο της Ζωής». Αυτή είναι η πραγματική ζωή όπως την καταγράφει αριστουργηματικά   ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ.

The post Το Αριστουργηματικό ” Boyhood” του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ. Η κριτική μας από Φ. Βερολίνου appeared first on screeneye.gr.

Η νέα ταινία του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ με τίτλο «Boyhood» θα κάνει τελικά πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Σάντανς στις 19 Ιανουαρίου. Ο Ίθαν Χοκ και η Πατρίτσια Αρκέτ υποδύονται τους χωρισμένους γονείς ενός 7χρονου αγοριού (Ελαρ Κολτρέιν) που αντιμετωπίζουν δυσκολίες μέχρι να γίνει το παιδί δεκαοχτώ χρονών. Η ταινία έχει διάρκεια 164 λεπτά κινηματογραφώντας περίπου 13 λεπτά κατά μέσο όρο τον κάθε χρόνο του αγοριού μέχρι την ενηλικίωση.

The post 12 έτη διακεκομμένης κινηματογράφησης. Το όραμα του Λινκλέιτερ, το «Boyhood» ανοίγει στο Sundance appeared first on screeneye.gr.