Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η Αμερική ως γνωστόν- ορίζει τον αστικό μύθο που -θεωρητικώς- ευεργετεί την ελευθερία, τη δικαιοσύνη αλλά και το σύνθημα “όλα είναι εφικτά με τη σκληρή δουλειά” .
Ο ( ιταλικής καταγωγής) Μάρτιν Σκορσέζε, από το 1973 εκθέτει συστηματικά τον αστικό μύθο, ιδίως με τρεις οδυνηρές ταινίες, για τη διαφθορά, για τη μοναξιά στις πόλεις και τους ανταγωνισμούς του ( Κακόφημοι Δρόμοι , Ο Ταξιτζής , Οργισμένο Είδωλο).Τρεις ταινίες, μα και τρεις πολύτιμοι θησαυροί. Αυτή είναι η παρακαταθήκη του Σκορσέζε -όταν θα αφήνει πίσω τα εγκόσμια- που κοσμούν το πρώτο ράφι της παγκόσμιας ταινιοθήκης.

Ο Σκορσέζε έχει όμορφες συνήθειες που δεν τις αλλάζει. Αγαπάει τις μεταφορές βιβλίων αντί των κινηματογραφικών σεναρίων, τις αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο, τα μπρος-πίσω στο χρόνο(αναδρομές),τα παγωμένα καρέ, τα soul, pop και blues τραγούδια( από τα 50s μέχρι τα 80s) και δεν αλλάζει αγαπημένους του συνεργάτες.
Η σταθερότητα, ενίοτε απογειώνει τις δημιουργίες του κι άλλοτε τις ανακυκλώνει και τις χαντακώνει.
Η ταινία “Ο Ιρλανδός” γέρνει προς την δεύτερη “επίπτωση” της σταθερότητας.

Τα γκανγκστερικά έργα του ” Τα Καλά Παιδιά” (του 1990) και “Καζίνο”(του 1995), είναι πανταχού παρούσα και στον “Ιρλανδό”.

Δεν τα φρεσκάρει ελαφρώς ( όπως πράττουν οι Νταρντέν ή ο Λόουτς, οι οποίοι δεν ασχολούνται με γκάνγκστερ, αλλά έχουν παρόμοιες συνήθειες) … τα αντιγράφει.

Τα αντιγράφει στο ύφος , στην κινηματογράφηση, στα νοήματα, ακόμα και στη διάρκεια( ξεπερνάει ακόμα και τις 3 ώρες της ταινίας “Καζίνο”) και τοποθετεί στους κορυφαίους ρόλους, δύο φίλους του και πρωταγωνιστές των δύο ταινιών( Ρόμπερτ ντε Νίρο- Τζο Πέσι) . Καλεί επίσης τον Αλ Πατσίνο για να συνεργαστούν, για πρώτη φορά.

Χάνεται η αληθοφάνεια και παγώνει ο ρυθμός, από τον διακαή του πόθο , να ερμηνεύσουν τα ίδια πρόσωπα μέχρι και τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους. Σαν νέοι, σαν μεσήλικες, σαν ηλικιωμένοι. Ήθελε όλα τα φώτα να πέσουν πάνω στους ηθοποιούς, που πορεύτηκαν για δεκαετίες μαζί του χέρι-χέρι.
Ήταν μια άνιση μάχη με το χρόνο και άδικη επιθυμία του, προς τους καταξιωμένους του ηθοποιούς. Πιθανολογούμε, το έπραξε ως μια προέκταση φιλοσοφική για τα γηρατειά και το τέλος της ζωής, των ζωντανών θρύλων της μεγάλης οθόνης. Κατανοητή, αλλά αδόκιμη η επιθυμία του.

Ο Ντε Νίρο είναι στα 76 του και κλήθηκε από τον Σκορσέζε να υποδυθεί τον Φρανκ Σίραν ακόμα και στη νιότη του( όταν εκτελούσε συμβόλαια θανάτου), όπου τα αντανακλαστικά των νέων είναι αστραπιαία, όχι όμως τα δικά του και είναι λογικό.
Αντιθέτως, ο Τοντ Φίλιπς στην ταινία “Joker”, περιορίζοντας τον Ντε Νίρο χωροχρονικά, τον ώθησε σε μια αξιόπιστη και στιβαρή ερμηνεία. Είναι από τις σπάνιες φορές -για τα δεδομένα ταινιών τέτοιου βεληνεκούς- όπου οι ηθοποιοί φαίνεται να αδυνατούν να ανταποκριθούν στις πολυσύνθετες απαιτήσεις των ρόλων τους, χωρίς να φέρουν οι ίδιοι την ευθύνη.
Τον αέρα νοσταλγίας και νωχελικότητας (του Σκορσέζε, του Ντε Νίρο και του Πέσι), ταρακούνησε ελαφρώς ο 79χρόνος Αλ Πατσίνο, σε μια γκεστ αλλά καθοριστική εμφάνιση, γεμάτη ενέργεια, πάθος και ζωντάνια, όμως το έργο βαλτώνει, σε διάφορά του σημεία. Το κρατάει ο Σκορσέζε-κάπως- ζωντανό με το μοντάζ και το σάουντρακ.

Ο Σκορσέζε στο έργο, επαναλαμβάνει την πάγια θέση του περί ηθικής. Δεν είναι η ηθική που ορίζει την ευτυχία, μπορεί να την ορίσει και η ανομία και η ανηθικότητα. Οι άνθρωποι που κλέβουν, πλουτίζουν αθέμιτα και διαπράττουν φόνους, δεν το μετανιώνουν πάντα, ούτε κάποιος άγραφος κανόνας τους αναγκάζει να ζητήσουν συγχώρεση για να “φύγουν” με ήσυχη συνείδησή.
Συν τοις άλλοις, πιστεύει, ότι για όσο χρόνια θα διαθέτουν χρήμα και κύρος, οι σύντροφοι τους στη ζωή θα τους εξυμνούν… όταν τα χάσουν όλα, τότε τους γυρίζουν την πλάτη.
Εν ολίγοις, μην ψάχνετε για τύψεις των ενόχων, ούτε και για δικαιοσύνη, είναι η διαχρονική συμβουλή του 76 χρόνου -και ακμαίου- ιταλοαμερικανού σκηνοθέτη, στο τρίτο πανομοιότυπο μοτίβο, στην τρίτη ταινία, που στήνει ένα πανομοιότυπο σκηνικό.

Λίγα λόγια για την ιστορία για όσες/όσες επιθυμούν να μάθουν περισσότερες λεπτομέρειες

Το βιβλίο φέρει τον τίτλο “I Heard You Paint Houses”, το έγραψε ο Τσαρλς Μπραντ και ο Ιρλανδός δεν λέγεται Χένρι( όπως στα “Καλά Παιδιά”), αλλά Φρανκ.
Ο Φρανκ Σίραν ήταν βετεράνος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και όταν επέστρεψε από το μέτωπο, έκανε “θαύματα”. Η ταινία ξεκινά, όταν βρέθηκε σε γηροκομείο και εκμυστηρεύτηκε τον κρυφό του βίο στον Τσαρλς Μπραντ(μεταξύ 1998-2003).
Του τα είπε όλα χαρτί και καλαμάρι. Επί παραδείγματι, πως δέθηκε με τον αρχηγό μιας τοπικής μαφίας, τον Ράσελ Μπαφαλίνο (Τζο Πέσι) και τον Άντζελο Μπρούνο (Χάρβεϊ Καϊτέλ) και πως, από οδηγός φορτηγού, ξεκίνησε να σκοτώνει αβέρτα-πάντα σε συνεννόηση με τον μέντορά του- .
Ισχυρίστηκε επίσης, πως ούτε η πρώτη του γυναίκα( με την οποία απέκτησε δύο κόρες , ούτε και η δεύτερη (με την οποία έκανε άλλη μία κόρη), είχαν αντιληφθεί τις δραστηριότητές του. Κομβικό σημείο της καμουφλαρισμένης του σταδιοδρομίας ήταν η θέση του ως Επίτροπος Εργατικού Συνδικάτου, στο οποίο κυριαρχούσε ο φιλόρεπουμπλικάνος, Τζίμι Χόφα( Αλ Πατσίνο). Με τον Τζίμι Χόφα έγιναν φίλοι, αλλά ο Χόφα εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Ο Σίραν ισχυρίστηκε πως ο ίδιος και ο Χόφα είχαν κάποια εμπλοκή και στη δολοφονία Κένεντι.

“Ο Ιρλανδός” από την Πέμπτη 21/11 στους κινηματογράφους και στο Netflix από τις 27/11

The post Ο Ιρλανδός appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ούτε ο Μπομπ Κέιν μα ούτε και ο Μπιλ Φίνγκερ θα μπορούσαν να φανταστούν -εκεί στα τέλη του ‘30- πως 80 χρόνια μετά από την πρώτη έκδοση του Μπάτμαν, τα πλήθη θα εξακολουθούσαν να ψάχνουν την εκδίκηση αλλά και τη δική τους λύτρωση μέσα από το κόμικ που άλλαξε ριζικά την αισθητική του είδους, χαρίζοντας παράλληλα και στο Χόλιγουντ ευκαιρίες πειραματισμού αλλά και μέγιστης κερδοφορίας. Από τον “Μπάτμαν” ξεπηδάει η σαγηνευτική φιγούρα του ιδιόρρυθμου “ κακού” , του Joker και στα χέρια του -χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές-Αμερικανού σκηνοθέτη Τόντ Φίλιπς( The Hangover) ο Joker φτιάχνεται από το 0 και καθοδηγείται μέχρι την τελειότητα.
Πρόκειται για έργο κορυφαίο. Βαθιά πολιτικό, ακραία ταξικό και εξόχως αποκαλυπτικό για τα δεινά των ψυχικά νοσούντων. Η δεξιά του Ρήγκαν συναντά συνειρμικά τη σημερινή του Τραμπ . Ο σκηνοθέτης κεντάει με προσοχή την κάθε σεκάνς. Δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Ένα έργο άρτιο σε όλα τα βασικά αλλά και σε όλα τα επιμέρους επίπεδα ( φανερά και σκοτεινά), έχοντας ως προμετωπίδα του,  την μεθοδική σεναριακή δομή του.

Ο Χοακίν Φίνιξ χορεύει στον αέρα  πλάι στο εκρηκτικό μείγμα που του έφτιαξε ο Τοντ Φίλιπς. Διασώζονται και οι δύο.

Το “Joker” συναγωνίζεται επάξια ταινίες όπως “ Η Σιωπή των Αμνών” και “Seven”…ίσως και να τις ξεπερνάει.

Πίσω από το προβαλλόμενο κάδρο της εκδικητικής συμπεριφοράς του Άρθουρ Φλεκ ο Τοντ Φιλιπς αποκαλύπτει το ασφυκτικό πλαίσιο που “οφείλουν” να πορεύονται οι διαταραγμένες προσωπικότητες στις δυτικές κοινωνίες, προσωπικότητες περικυκλωμένες από παντός τύπου πρότυπα, ενώ η διαφορετικότητα ορίζεται ως στίγμα και στέλνεται στην πυρά. Σε κάποια στιγμή το λέει και ο ίδιος ο αφηγητής και πρωταγωνιστής μας, πόσο δύσκολο είναι για το περιβάλλον  να αποδεχτεί την ύπαρξη  της ψυχικής  νόσου.

Η μάσκα του κλόουν αλλά και το επάγγελμα του σταντ απ κομίντιαν είναι καμουφλάζ επιβίωσης,  για τον άπορο, για τον εσωστρεφή και καταπονημένο από τα ψυχοφάρμακα Άρθουρ. Για πόσο ακόμη θα προσποιείται οτι είναι ακριβώς όπως όλους  τους άλλους, κινούμενος μέσα στο αποδεκτό όριο; Ποια αφορμή θα τροφοδοτήσει την έκρηξη του και πως, ένα και μόνο πρόσωπο μπορεί να γίνει η πηγή έμπνευσης για τους ταλαίπωρους του κόσμου ετούτου;

Ο σκηνοθέτης πατάει γερά  πάνω στην παρακαταθήκη των πρώτων δημιουργιών του Μάρτιν Σκορσέζε(Ταξιτζής, Κακόφημοι Δρόμοι), τοποθετώντας την ιστορία του σε μια μεγαλούπολη των Η.Π.Α( στην φανταστική πόλη Γκόθαμ), στις απαρχές της νέας δεξιάς του Ρόναλντ Ρήγκαν(80s). Σε μια άλλη διάσταση , η ιστορία αγγίζει την σύγχρονη Αμερική του Τραμπ, για τις κοινωνικές-φυλετικές διακρίσεις, αλλά και για την παραμέληση των δομών ψυχικής υγείας.

Ο Άρθουρ δεν είναι ο τυπικός κλόουν. Το χιούμορ του είναι σχεδόν ανύπαρκτο και το γέλιο του είναι σπαστικό, απόρροια των νευρώσεων του. Συμπαθεί μονάχα έναν νάνο συνάδελφό του και  έχει ερωτική έλξη για μια Αφροαμερικανίδα ανύπαντρη μητέρα. Έχει  σχέση εξάρτησης με τη μητέρα του κι επισκέπτεται τακτικά μια κοινωνική λειτουργό σε ένα υποβαθμισμένο από το κράτος κέντρο ψυχικής φροντίδας. Παρακολουθεί μετά μανίας το τηλεοπτικό talk show του Μάρει Φράνκλιν ( Ρόμπερτ Ντε Νίρο) και ονειρεύεται ότι κάποια στιγμή θα είναι και ο ίδιος καλεσμένος του.

Τρία νεοφερμένα μπέιμπι μπούμερς των αγορών κι ένας πλούσιος υποψήφιος δήμαρχος, θα τον οδηγήσουν έξω από το πλαίσιο.

Τι κι αν θυμήθηκε  τον Σκορσέζε, τι κι αν έφτιαξε μια ατμόσφαιρα παρόμοια με τη “Φωλιά του Κούκου” του Φόρμαν(για το κοινωνικό στίγμα ), με το  “Biutiful”του Ινιαρίτου  (για το φαύλο κύκλο των ψυχώσεων   ) ο δημιουργός της ταινίας, δεν έβαλε την υπογραφή του απλά… την χάραξε με τεράστια γράμματα, προσδίδοντας στην ιστορία ρεαλιστικά χαρακτηριστικά, ξεφεύγοντας από τη σφαίρα του φανταστικού, όπως το είχε πράξει ο Κρίστοφερ Νόλαν στο “The Dark Knight”.

Ο Φίλιπς φέρνει στο προσκήνιο  το  μανιφέστο του Τσάπλιν για τους εργαζόμενους στο βιομηχανοποιημένο  ” νέο κόσμο”, όπως το αποτύπωσε στο αριστούργημα ” Μοντέρνοι Καιροί”  τη δεκαετία του ’30. Για τον Φίλιπς τίποτα δεν άλλαξε από τότε.

Η ταινία του Φίλιπς δεν παροτρύνει το κοινό προς την ένοπλη βία. Επισημαίνει το εξής. Όσο  η άρχουσα τάξη αδιαφορεί για τις κοιμώμενες μάζες, τόσο επίφοβο θα παραμένει , από μια  απρόβλεπτη σπίθα, να   ξυπνήσουν οι μάζες και να πάρουν εκδίκηση.

Μπορεί ο Ρήγκαν και ο Τραμπ να είχαν διαφορετική οικονομική φιλοσοφία,  όμως προέρχονταν  από το συντηρητικό στρατόπεδο και ψηφίστηκαν από πολίτες που ήθελαν να ζουν σε περιβάλλον με έντονη την εσωτερική ασφάλεια.Ο Τόντ Φίλιπς (με το έργο ” Joker”) υπενθυμίζει στους συμπατριώτες του, πως τα κρούσματα βίας και μαζικών δολοφονιών δεν περιορίζονται ούτε με περισσότερα ψυχιατρεία ( όπως θέλει ο Τραμπ), ούτε και με την απαγόρευση της οπλοκατοχής( όπως θέλουν οι Δημοκρατικοί), αλλά από συστήματα διαβίωσης ανθρωποκεντρικά, που δεν θα ευεργετούν μόνο τους προνομιούχους. Ο Φίλιπς δεν αφήνει στο απυρόβλητο ούτε το μιντιακό σύστημα, το οποίο -όπως πιστεύει- είναι εξίσου υπεύθυνο για τη γιγάντωση των κρουσμάτων βίας.

Ίσως το μοναδικό θολό σημείο της ταινίας , είναι ο τρόπος χειρισμού της σχέσης μητέρας-γιου. Και πάλι, το αρχέτυπο της “Μεγάλης Μητέρας”, όπως το όρισε ο Γιουνγκ είναι εμφανές και καταλυτικό στην εξέλιξη των ενεργειών του serial-killer.

Η  Ισλανδή συνθέτρια Hildur Guðnadóttir παράγει ήχους αρμονικούς που συμπορεύονται πλήρως   με την απόκοσμη ατμόσφαιρα της πόλης, με τα δαιμόνια του Άρθουρ και με την σταδιακή κλιμάκωση της ιστορίας. Παρεμβάλλεται εύστοχα η φωνή του Φρανκ Σινάτρα, του Μπάρτον Κάμμινγκς ( με το τραγούδι  laughing) , παρεμβάλλεται το χορωδιακό “Smile”.

Έχασε 25 κιλά και διείσδυσε πλήρως στα  καταθλιπτικά και εκδικητικά χαρακτηριστικά του τραυματισμένου ψυχή τε και σώματι κατά φαντασίαν γελωτοποιού και δολοφόνου. Ο λόγος για τον Χοακίν Φίνιξ… που τις προκλήσεις της αποζητά. Άλλωστε, έχει αποδεχθεί ουκ ολίγες φορές να ερμηνεύσει πρόσωπα που ισορροπούν πάνω στη λεπτή γραμμή  λογικής και  παράνοιας(Δεν ήσουν ποτέ εδώ, Inherent Vice) . Η αρτιότητα της ταινίας σε όλα της τα σημεία, αναγκάζει τον Φίνιξ να εντρυφήσει εμμονικά σε εκφράσεις, τεχνικές και συμπεριφορές, γνωρίζοντας πως θα μπορούσε να είναι ο ρόλος που θα καθορίσει -μια για πάντα- την ήδη εξαιρετικά επιτυχημένη καριέρα του. Ώπερ και εγένετο.

“Joker” από 3 Οκτωβρίου στους κινηματογράφους

The post Joker appeared first on screeneye.gr.

Με ανάρτησή του στο instagram  ανακοίνωσε ο Μάρτιν Σκορσέζε πως ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα για την νέα του ταινία , “Ο Ιρλανδός”. Η ταινία που γυριζόταν από τον Αύγουστο στη Νέα Υόρκη σηματοδοτεί την επιστροφή του σκηνοθέτη στις γκανγκστερικές ταινίες αλλά και την επανένωσή του με τον Ρόμπερτ ΝτεΝίρο.

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο του Τσαρλς Μπραντ “I heard you paint houses” το οποίο εξιστορεί τα χρόνια που πέρασε ο Φρανκ “ο Ιρλανδός” Σίραν ως μαφιόζος εκτελεστής. Εικάζεται πως είχε σκοτώσει πάνω από 20 άτομα συμπεριλανβανομένου και του αρχιμαφιόζου Τζίμυ Χόφα, ο οποίος εξαφανίστηκε τον Ιούλιο του 1975 και δεν βρέθηκαν ποτέ ίχνη του.

Η ταινία γυρίζεται για λογαριασμό της Netflix και έχει ήδη υπερβεί κατά πολύ το budget της, κάνοντάς την μία από τις πιο ακριβές ταινίες που έχει γυρίσει ποτέ ο σκηνοθέτης. Στην ταινία θα πάιζουν επίσης οι Τζο Πέσι και Αλ Πατσίνο.

Αν και τα γυρίσματα τελείωσαν, η ταινία αναμένεται να κάνει πρεμιέρα το 2019 καθώς χρειάζεται αρκετή ψηφιακή επεξεργασία. Η αφήγηση θα γίνεται μέσω φλάσμπακ και ο Ντε Νίρο θα ενσαρκώσει τον Σίραν σε διάφορες ηλικίες. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό θα χρησιμοποιηθούν τεχνικές παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιήθηκαν στον Μπραντ Πιτ για την ταινία “Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον”.

The post O “Ιρλανδός” του Σκορσέζε έρχεται appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό δράμα, 124′,Η.Π.Α 2015

Του Ντέιβιντ Ο. Ράσελ

Με τους Τζένιφερ Λόρενς,Μπράντλεϊ Κούπερ, Ρόμπερτ Ντε Νίρο,Τζάκι Γουίβερ, Τζούλια Στάιλς,Κρις Τάκερ

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Στα γνώριμα του μονοπάτια, της ενασχόλησης με το αμερικανικό όνειρο, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Ντέιβιντ Ο. Ράσελ, διηγείται μια πραγματική ιστορία έντονων σκαμπανεβασμάτων, αποτυχιών και εν τέλει προσωπικής λύτρωσης, της νεαρής διαζευγμένης  μητέρας, ονόματι Τζόι Μαγκάνο, που επιδιώκει με ηθικά μέσα και με μια δικιά της πατενταρισμένη σφουγγαρίστρα  «ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε», να «πιάσει την καλή» και να λύσει  μια για πάντα  το βιοποριστικό της πρόβλημα.

Η ωραία ιδέα του 57χρόνου σεναριογράφου και σκηνοθέτη , να δείξει ξανά, μέσα από διαφορετική ματιά, τη ματαιότητα του ατομικισμού, δύο χρόνια μετά τον «Οδηγό Διαπλοκής»,  αλλά και τη δυσκολία ανέλιξης των γυναικών στον επιχειρηματικό κόσμο , θα σκαλώσει, στο σημείο εκείνο που ο ατομικισμός και σαρκάζεται αλλά και ανυψώνεται, αφήνοντας μια διφορούμενη και θολή νοηματική κατασκευή.  Δεν είναι μόνο αυτό. Ο τρεις φορές υποψήφιος  για  Όσκαρ Σκηνοθεσίας   Ντέιβιντ Ο. Ράσελ τα βρίσκει σκούρα  και σε ένα σημείο που  θεωρείται το φόρτε του. Δηλαδή να παρουσιάζει απλοϊκά- γραμμικά περιστατικά, με  βιρτουόζικη τακτική, απολαμβάνοντας στις περισσότερες του ταινίες να βλέπει κανείς -παρά τις επιμέρους ενστάσεις-  τον τρόπο που από τη μια συνδυάζει το χιούμορ με το ρομαντισμό(« Οδηγός Αισιοδοξίας» ) και από την άλλη, τους ήρωες στο χείλος της ψυχικής καταστροφής («The Fighter» και « Οδηγός Διαπλοκής»), με ένα συνδυασμό του κινηματογραφικού μέσου και της ρεαλιστικής αμερικάνικης θεατρικής παράδοσης.

Εδώ για κάποιο ανεξήγητο λόγο   τα κάνει όλα αχταρμά, παρότι το έργο είχε λίγα πράγματα να πει.

Επί του προκειμένου, τοποθετεί  σε ρόλο αφηγήτριας τη γιαγιά της νεαρής ηρωίδας, με το υποκοριστικό Mimi, που ενώ σε κάποια στιγμή πεθαίνει, ο σκηνοθέτης της δίνει τη δυνατότητα-άγνωστο γιατί- να εξακολουθεί να αφηγείται την ιστορία. Βλέπουμε επίσης άλματα αδικαιολόγητα,  που μας μπερδεύουν, από το παρόν στο παρελθόν και ξανά στο παρόν, σκηνές μακρόσυρτες, κι αμυδρή έως υποτυπώδη σκιαγράφηση των βασικών και  ουκ ολίγων χαρακτήρων του έργου, όλα αυτά καταφέρνουν να εκτοπίσουν τις αξιόλογες αναφορές, για το ρόλο της τηλεόρασης τη δεκαετία του ’70-’80, για τον  οικογενειακό ανταγωνισμό ως απόρροια της απληστίας,  για τη δόξα και το χρήμα και το θέμα του γυναικείου φύλου στη ζούγκλα του αχαλίνωτου κέρδους.

Το έργο είναι εξολοκλήρου πάνω στη μούσα του Τζένιφερ Λόρενς. Ίσως ο Ο. Ράσελ  να το έφτιαξε στα μέτρα της, για μια οσκαρική υποψηφιότητα Α’ γυναικείου ρόλου, αλλά η ταλαντούχα 25χρόνη ηθοποιός, ό,τι είχε να δώσει το έδωσε και με το παραπάνω, όμως  είναι το έργο που  δεν τράβαγε.

Μικρός ο ρόλος του έτερου του συνεργάτη, Μπράντλεϊ Κούπερ.

“Joy” από από 24/12 στους κινηματογράφους από Odeon 

The post Joy appeared first on screeneye.gr.

Επιβεβαιώθηκαν από τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο οι φήμες πως  θα συμμετέχει στην νέα ταινία του Ντέιβιντ Ο.Ράσελ “Joy”. Αυτή θα είναι η τρίτη φορά που συμμετέχει σε ταινία του σκηνοθέτη καθώς είχε τον ρόλο του πατέρα του Μπράντλεϊ Κούπερ στον «Οδηγό Αισιοδοξίας», για τον οποίο μάλιστα είχε προταθεί για Όσκαρ Β’Αντρικού Ρόλου, αλλά είχε και μια μικρή συμμετοχή στην περσινή επιτυχία «Οδηγός Διαπλοκής».

Η ταινία θα είναι μια βιογραφία της Τζόι Μανγκάνο, μιας πολύ πετυχημένης και αυτοδημιούργητης επιχειρηματία της Αμερικής. Ο ομώνυμος ρόλος έχει προταθεί στη Τζένιφερ Λόρενς, αν και δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμα η συμμετοχή της, ενώ ο σκηνοθέτης δήλωσε πως σκέφτεται να ετοιμάσει ένα ρόλο και για τον Μπράντλεϊ Κούπερ στην ταινία.

The post Ξανά σε ταινία του Ντέιβιντ Ο.Ράσελ ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο μαζί με την Τζένιφερ Λόρενς appeared first on screeneye.gr.

Ποιο είναι άραγε το κίνητρο για να συνεργαστούν τέσσερις αστέρες της κινηματογραφικής βιομηχανίας σε ταινία μικρού μήκους; Προφανώς οι οικονομικές απολαβές. Χρηματοδότες του πρότζεκτ είναι Κινέζοι ξενοδόχοι που θέλουν να διαφημίσουν τα θέρετρα τους και τα καζίνο τους.  Eίναι η πρώτη φορά που ο Σκορσέζε θα συνεργαστεί με τον Μπραντ Πιτ, αλλά και η πρώτη φορά που θα βρεθούν μαζί σε ταινία οι ΝτιΚάπριο και Ντε Νίρο που χωριστά έχουν συνεργαστεί πολλές φορές με τον σκηνοθέτη. Το σενάριο έχει γράψει ο Τέρενς Γουίντερ (Λύκος της Wall Street).

Η ταινία ετοιμάζεται για λογαριασμό της Melco-Crown Entertainment (MCE) και θα προβληθεί το 2015 στο νέο σύμπλεγμα ξενοδοχείων της εταιρίας στο Μακάου στην Κίνα .

The post Μεγαθήρια του σινεμά μαζί σε ταινία μικρού μήκους appeared first on screeneye.gr.

Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο ισχυρίστηκε ότι ο «Ιρλανδός» σε σκηνοθεσία του Μάρτιν Σκορσέζε, γκανγκστερική ταινία η οποία βρίσκεται στα σκαριά εδώ και πολλά  χρόνια, θα υλοποιηθεί. Το σίγουρο πάντως είναι ότι οι θρυλικοί ηθοποιοί Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Αλ Πατσίνο μαζί με τον Τζο Πέσι θα έχουν τους τρεις πρωταγωνιστικούς ρόλους. «Προσπαθούσαμε να κάνουμε την ταινία τα τελευταία χρόνια και νομίζω θα τα καταφέρουμε… Είναι κάτι που περιμένω με ανυπομονησία. Νομίζω θα πραγματοποιηθεί. » δήλωσε ο Ντε Νίρο.

«Ο Ιρλανδός» βασίζεται στο βιβλίο «I Heard You Paint Houses» του Τσαρλς Μπραντ που εξιστορεί το χρονικό της ζωής του Φρανκ «Ιρλανδού» Σίραν, ενός αδίστακτου δολοφόνου που τελικά του ανατίθεται να σκοτώσει τον καλό του φίλο και αρχηγό της μαφίας, Τζίμι Χόφα. Ο Ντε Νίρο θα υποδυθεί τον Σίραν και ο Αλ Πατσίνο τον Χόφα ενώ ο Τζο Πέσι θα παίξει τον Ράσελ Μπαφαλίνο, αφεντικό του Σίραν, που ήταν στη λίστα της Κόζα Νόστρα του FBI.

The post Η 9η συνεργασία Ντε Νίρο-Σκορσέζε είναι γεγονός. Στο καστ του “Ιρλανδού” κι ο Άλ Πατσίνο appeared first on screeneye.gr.

Κωμική περιπέτεια, 113΄, ΗΠΑ 2013

Του Πίτερ Σίγκαλ

Με τους: Σιλβέστερ Σταλόνε, Ρόμπερτ ντε Νίρο, Κιμ Μπάσινγκερ, Άλαν Άρκιν, Κέβιν Χαρτ

Η αντιπαλότητα των δύο γηρασμένων πρώην πυγμάχων  Χένρι «Ρέιζορ» Σαρπ (Στιλβέστερ Σταλόνε) και Μπίλι «Δε Κιντ» ΜακΝτόνεν (Ρόμπερτ ντε Νίρο), δεν έχει μειωθεί στο ελάχιστο παρότι έχουν περάσει 30 χρόνια από τότε που μονομάχησαν για τελευταία φορά πάνω στο ρινγκ. Έχοντας ένα εντυπωσιακό σερί από δεκάδες νικηφόρες αναμετρήσεις και μόλις μία ήττα έκαστος (μαντέψτε από ποιον) οι κορυφαίοι πυγμάχοι των 80ς ετοιμάζονταν για τον υπέρ των πάντων αγώνα που θα αναδείκνυε πιθανότατα και τον καλύτερο, όταν εντελώς ανεξήγητα, ο Ρέιζορ έκανε πίσω δηλώνοντας απλώς ότι εγκαταλείπει την ενεργό δράση. Όλο αυτό το διάστημα ο φαφλατάς ιρλανδός Κιντ, που εν τω μεταξύ άνοιξε night club με τον ίδιο σε ρόλο κωμικού performer, δεν σταματούσε να ισχυρίζεται ότι ο μεγάλος του εχθρός δείλιασε την τελευταία στιγμή λίγο πριν δοθεί ο προγραμματισμένος «τελικός». Αντίθετα, ο περισσότερο διακριτικός και χαμηλών τόνων Ρέιζορ δουλεύει ως εργάτης και έχει αφήσει πίσω του το παρελθόν. Όμως ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα στα μεγάλα ντέρμπι του αθλητισμού επαναφέρει στο προσκήνιο τη μεγάλη έχθρα των 2 πυγμάχων και αποκαλύπτει τους πραγματικούς λόγους της αποχώρησης του Ρέιζορ.   

Ουσιαστικά μιλάμε για ένα φιλμ που αποτίει τιμή και σεβασμό σε μια μυθική πλέον κινηματογραφική εποποιία, αυτή των τελών 70ς- αρχές 80ς, όπου τα γάντια του μποξ είχαν τη δύναμη και κάνουν σκόνη όχι μόνο τα ταμεία αλλά και τα βραβεία Όσκαρ. Ο «Ρόκι» του Σταλόνε που ήταν υποψήφιος για τα ‘Όσκαρ Α αντρικού ρόλου αλλά και πρωτότυπου σεναρίου στην ταινία του Τζον Άβιλντσεν – που κέρδισε πάντως το Όσκαρ καλύτερης ταινίας απέναντι στον «Ταξιτζή» των Σκορσέζε- Ντε Νίρο: άλλος ένας λόγος λοιπόν για την αντιπαλότητα των 2 σταρ του έργου (!)- και το «Οργισμένο είδωλο» του Μάρτιν Σκορσέζε, που χάρισε το Όσκαρ ερμηνείας στον Ντε Νίρο για τη σαρωτική ερμηνεία του ως Τζέικ Λα Μότα, είναι τα 2 φιλμ που εμπνέουν τον Πίτερ Σίγκαλ στη δημιουργία του «Επιστροφή στο ρινγκ».

Η εικόνα φυσικά των δύο σιτεμένων σταρ ανεβασμένων στο ρινγκ να παλεύουν με τα σορτσάκια, τα γάντια και τις… ρυτίδες τους (ας έχει κάνει πλαστικές ο 67χρονος Σλάι: τα χρονάκια του δεν κρύβονται) θα μπορούσε να είναι καταστροφική για το ίματζ της ταινίας. Ο Πίτερ Σίγκαλ όμως, σκηνοθέτης μεταξύ άλλων του «Get Smart» και του «Ασκήσεις ηρεμίας» έχει τον αυτοσαρκασμό στο αίμα του.

Το κωμικό tribute του έχει πιασάρικους χαρακτήρες, ρυθμό, καλοσχεδιασμένη πλοκή που γεφυρώνει κατάλληλα το χρονικό κενό μεταξύ 80ς και σήμερα και συνεχή κλεισίματα ματιού στους σινεφιλικούς μύθους: από την καταπληκτική φόρμα της Μπάσινγκερ, του απόλυτου sex symbol των 80s ελέω «91/2 βδομάδων», μέχρι την προπόνηση του Σταλόνε που σέρνει ακόμη αυτοκίνητα όπως το μακρινό 1976. Επιπλέον η αναπόφευκτη γλυκόπικρη νοσταλγία που αναδύεται δεν γίνεται ποτέ μελό ή άστοχη, κυρίως χάρη στις θανατηφόρες ατάκες του Ρίκμαν που προπονεί το Σταλόνε και βάζει στη θέση τους τα πράγματα αλλά και τους δεινόσαυρους πυγμάχους.

Εν κατακλείδι, δεν είναι κακή αυτή η πυγμαχική κόντρα γηραιών… βαρών. Την περιμέναμε σαφώς χειρότερη. Αντιθέτως μας κράτησε το ενδιαφέρον και την περιέργεια για το… που το πάει μέχρι το τέλος, ενώ διαθέτει επιπλέον την ποιότητα των ερμηνευτών – κυρίως των β ρόλων αλλά και του Ντε Νίρο, ο οποίος ακόμη και στα πιο μέτρια φιλμ του δίνει κάτι από τον παλιό καλό εαυτό του- κι ένα σενάριο που ξεφεύγει από τα κλισέ χάρη στους εύστοχους κωμικούς διαλόγους που τονίζουν τη χρονική αντίθεση του χτες με το σήμερα. Το μεγαλύτερο βάρος βέβαια πέφτει στους δύο σταρ και τις μπριόζικες αναφορές στα προσωπικά τους. Γυναικάς, καταφερτζής κι αδιόρθωτο ρεμάλι ο Δε Κιντ του Ντε Νίρο έρχεται σε πλήρη κόντρα με τον ευαίσθητο, εσωστρεφή και με καλλιτεχνική φλέβα (sic) Ρέιζορ του Σταλόνε. Φυσικά ο λόγος της έχθρας τους δεν θα μπορούσε να ήταν άλλος από μια γυναίκα. Η Μπάσινγκερ είναι το ιδανικό πρόσωπο για να μπει στη μέση του κάδρου και να γίνει ο καταλύτης μιας αντρικής έχθρας που κρατάει καλά σε βάθος χρόνου. Το φινάλε κλείνει ιδανικά την αντιπαλότητα τους, βάζοντας credits σε μια μυθική και παλιομοδίτικη εποχή που έχει όμως την αξία της ακόμη και σήμερα.

Η “Επιστροφή στο Ρινγκ” από 16/1 στους κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Επιστροφή στο Ρινγκ(Grudge Match) appeared first on screeneye.gr.